စစ်သေနာပတိချုပ်ရေ၊ ရှောင်ယောင်းနဲ့ မြန်မြန် လက်ထပ်လိုက်ပါ

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စင်္ကြံလက်ရန်းပေါ်တွင်ထိုင်လျက် ငေးမှိုင်နေသည်။ လောင်တနှင့် အဘိုးစာကလေးတို့သည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လောင်တက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ခြေရင်းတွင် ဝပ်လိုက်ပြီး၊ အဘိုးစာကလေးက ပခုံးပေါ်တွင် နားလိုက်ကာ တိတ်တဆိတ် အဖော်ပြုပေးနေကြသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်က နောက်ကျရင် ငါ့ကို ရှင်းပြမယ်လို့ ပြောထားတယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်ဆုံးကျန်သော သကြားလုံးကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ဝါးစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ မင်းတို့ပြောတဲ့ ကတိလား။"

အဘိုးစာကလေးက မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ 'နောက်ကျရင်' ဆိုတာ ဘယ်တော့လဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီး သေပြီးတဲ့နောက် ဖြစ်မယ်။"

"ဒါဆို အမတ်ချုပ်ကြီးက ဘယ်တော့ သေမှာလဲ" လောင်တ မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ဖဝါးကို ကုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မသိဘူး။ အမတ်ချုပ်ကြီးက အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်လေ။"

"ငတုံးမ" လောင်တ မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျောင်းကျောင်းက ငါ့ကို ခဏခဏ ပြောတယ်။ ငါနဲ့ ကလေးမွေးပေးမယ်တဲ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လောင်တ သူ့ကို ငတုံးမလို့ ခေါ်တာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို နင်တို့ ကလေးရပြီလား။"

"မရသေးဘူး" ဒီအကြောင်းပြောလိုက်တော့ လောင်တ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး နားရွက်ရော နှုတ်ခမ်းမွေးပါ ညွှတ်ကျသွားသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ကျောင်းကျောင်းကလည်း စစ်သေနာပတိချုပ်လိုပဲ ခက်ခဲတဲ့ပုံပဲ။"

အဘိုးစာကလေးက သတိပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ မင်း မမေ့နဲ့။ စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ နှောင်းဧကရာဇ် (မင်းအဖေ) ကြားမှာ ကြီးမားတဲ့ ရန်ငြိုးရှိတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်ညစ်သွားသည်။ အဖေတင်မကဘူး၊ အမေရော၊ အဘိုးရော စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ ရန်ငြိုးရှိနေကြတာ။

"ရှောင်ယောင်းသာ နှောင်းဧကရာဇ်ရဲ့သမီးမဟုတ်ရင် ကောင်းမှာပဲ" လောင်တ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါက အဲဒီအဖိုးကြီးရဲ့သမီး ဖြစ်ချင်လို့ ဖြစ်နေတာမှတ်လို့" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့" အဘိုးစာကလေး လောင်တကို အတောင်ပံဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် စစ်သေနာပတိချုပ် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ မသိရသေးခင် နင့်လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ထုတ်မပြောနဲ့ဦး။ ငါ ရင်ပူလို့ သေတော့မယ်။ မြောင်!" လောင်တ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမက အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းလေးတွေ ထုတ်ပြလိုက်ရင် စစ်သေနာပတိချုပ် ယုံသွားမှာပဲလေ။ ဒီကြောင်ဝတုတ်ကြီးကို ဘာလို့ အားကိုးနေရမှာလဲ။ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်မိပြန်သည်။ သူမ တော်တော် တုံးတာပဲ။

"ဘာလို့ ကိုယ့်ခေါင်းကို ရိုက်နေတာလဲ" လောင်တ မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အားမပါစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ပြန်ကြစို့။ ခဏနေရင် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ် စားရတော့မယ်။"

အဘိုးစာကလေးသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပါးကို ပွတ်သပ်ပေးပြီး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။

လောင်တ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးပေါ် ခုန်တက်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း တိတ်တဆိတ် လမ်းလျှောက်နေရင်း ခေါင်းကို ထပ်ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။

လောင်တ နှုတ်ခမ်းမွေး တုန်သွားသည်။

"နင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မတုံးသေးဘူးလို့ ထင်နေတာလား။"

"နင်တို့ပြောတာတွေ နားထောင်ရင်း ငါ ခေါင်းရှုပ်သွားပြီ။ နင်တို့ပြောပုံအရဆိုရင် ငါက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကတိပေးထားသလို ဖြစ်နေပြီ။"

လောင်တ ခေါင်းစောင်းပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်က စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့မိန်းမ မဟုတ်လို့လား။ စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ မယူရင် ဘယ်သူနဲ့ ယူမှာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။

"မိန်းမ? ငါက စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ လက်ထပ်ပြီးပြီလား။"

လောင်တ... ဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူး။

"အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆက်လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အသက်ရှင်ဖို့ အရင်ကြိုးစားရအောင်။"

လောင်တ ကြောက်လန့်သွားသည်။

"ရှောင်ယောင်း၊ နင် သေတော့မလို့လား။"

"လူတိုင်း သေရမှာပဲလေ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါက အမတ်ချုပ်ကြီးလက်ချက်နဲ့ သေနိုင်တယ်။ သူပုန်ခေါင်းဆောင်လက်ချက်နဲ့ သေနိုင်တယ်။ မြောက်ပိုင်းဟူတွေလက်ချက်နဲ့ သေနိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် လမ်းလျှောက်ရင်း မြင်းလှည်းတိုက်မိပြီး သေနိုင်တယ်။"

လောင်တ ခဏတာ ကြောင်ငေးနေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

"နင်သေသွားရင် စစ်သေနာပတိချုပ် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။ ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်သူမရှိရှိ လည်ပတ်နေမှာပဲ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်တုန်းကလည်း လူတိုင်း ချစ်ရသူတွေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာပဲ။ ငိုပြီးရင် ဆက်ပြီး အသက်ရှင်ကြတာပဲ။ သူမမရှိတော့ရုံနဲ့ လိုကျစ်ကွေ့က အသက်မရှင်တော့ဘူးလား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

ဒီလိုတွေးမိတော့ နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ခုနက စိတ်ညစ်နေတာ တော်တော်တုံးတာပဲ။ လက်ရှိပြဿနာတွေ ရှင်းဖို့တောင် မလွယ်တာ၊ အနာဂတ်အကြောင်း တွေးနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ အသက်ရှင်ဖို့တောင် မသေချာသေးတာ၊ ထာဝရဆိုတာ ဘယ်ရှိဦးမှာလဲ။

"ပြန်ရောက်ရင် ဗိုက်ဖြည့်ဖို့ တစ်ခုခုရှာစားရမယ်" နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တကိုထမ်းပြီး ထိုက်ဟွာနန်းဆောင်သို့ ပြေးသွားကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စားတော်ကဲကြီးဟွမ်၊ ငါ လာပြီ!"

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပေါက်စီလုပ်နေသော စားတော်ကဲကြီးဟွမ် "..."

အရှင်မင်းကြီး ဗိုက်ဆာနေပြန်ပြီလား။

လောင်တ နှုတ်ခမ်းမွေးကို သပ်လိုက်သည်။ ကိစ္စတွေက သူထင်သလို ဖြစ်မလာတော့ဘူး။ ရှောင်ယောင်းက နောက်ကျရင် စစ်သေနာပတိချုပ်နဲ့ အတူမနေတော့ဘူးဆိုရင် စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေ ပျက်စီးသွားမှာပေါ့။ စစ်သေနာပတိချုပ် သနားစရာပဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ပေါက်စီအိုးရှေ့တွင် ထိုင်စောင့်နေသည်။ ဖြူဖွေးအိစက်နေသော ပေါက်စီလုံးလေးများကိုကြည့်ပြီး စိတ်ညစ်စရာတွေ ပျောက်သွားသည်။

.......

တစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ လိုကျစ်ကွေ့သည် ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်နှင့် ကွေ့ဟွာပန်းပျားရည်သကြားလုံးထုပ်ကို ကိုင်ပြီး မီးဖိုချောင်ဝင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

လောင်တသည် လိုကျစ်ကွေ့ရှေ့တွင် ရပ်ပြီး "မြောင်... မြောင်..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ရှောင်ယောင်းနဲ့ မြန်မြန် လက်ထပ်လိုက်ပါတော့။ မဟုတ်ရင် ရှောင်ယောင်းက တခြားကောင်နဲ့ ပါသွားလိမ့်မယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ် ကြိုးစားပါ!"

လိုကျစ်ကွေ့က အော်ဟစ်နေသော ကြောင်နက်ကြီးကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"စားချင်လို့လား။ ဒါက မင်းသခင်အတွက် ဝယ်လာတာ။"

မိန်းမတောင် မရတော့ဘူး၊ စားစရာအကြောင်းပဲ တွေးနေတော့မှာလား။ စားစရာပေးရုံနဲ့ မရဘူး။ လောင်တ စိတ်မရှည်တော့ပေ။ လိုကျစ်ကွေ့ကို ပတ်ပြီး အော်ဟစ်နေသည်။ လူစကား မပြောတတ်တာ နာလိုက်တာ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် လောင်တကို ကွေ့ရှောင်ပြီး မီးဖိုချောင်ရှေ့သို့ သွားလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပေါက်စီတစ်လုံးကိုကိုင်ပြီး ထွက်လာသည်။

"မင်း စားပြီးပြီလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဗိုက်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ထပ်စားလို့ ရပါသေးတယ်။"

စားတော်ကဲကြီးဟွမ် ခြေမခိုင်တော့ဘဲ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ နှောင်းဧကရာဇ်က လက်ရှိအရှင်မင်းကြီးကို မချစ်တာ အစားသောင်းကျန်းလွန်းလို့များလား။

"စားမလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက လိုကျစ်ကွေ့လက်ထဲမှ မုန့်ထုပ်ကို ယူလိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ပေါက်စီကို ပါးစပ်ထဲ အကုန်ထည့်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"စားတော်ကဲကြီးဟွမ်ရဲ့ ပေါက်စီက အရမ်းစားကောင်းတယ်။ အထဲမှာ အသားတင်မကဘူး၊ မျှစ်နဲ့ ကြက်သားလည်း ပါတယ်။ ဟားဟား... ကြက်သားကလည်း အသားတစ်မျိုးပဲလေ။"

လိုကျစ်ကွေ့ "..." ကြက်သားက အသားမှန်း သိပါတယ်။ ရယ်စရာ ကောင်းလို့လား။

"စားကောင်းတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း အတည်ပြုပြောလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲမှ စားတော်ကဲကြီးဟွမ် ဂုဏ်ယူသွားသည်။ စားတော်ကဲတစ်ယောက်အတွက် အပျော်ရွှင်ဆုံးက ကိုယ့်လက်ရာကို သူများကြိုက်တာပဲလေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းလို လူမျိုးက စားတော်ကဲတိုင်း ကြိုက်မယ့် ဖောက်သည်မျိုးပဲ။ ဘာကျွေးကျွေး အရသာရှိရှိ စားတတ်တယ်။

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဗိုက်မဆာဘူး။ ပေါက်စီကို ညကျမှ စားမယ်။"

"စားကောင်းတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘဲဥနှစ်ဆန်မုန့်ကြွပ်ကို ကိုက်စားရင်း မျက်လုံးမှေးစင်းသွားသည်။

"ဒီလောက်တောင် ကြိုက်လား။"

"အင်း..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လောင်တ ပြေးလာပြီး လိုကျစ်ကွေ့ကို မော့ကြည့်ကာ အော်လိုက်သည်။

"စားစရာမြင်ရင် ငတုံးမက ဒီလိုပဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ သူ့ကို မြန်မြန် လက်ထပ်လိုက်ပါတော့။ မဟုတ်ရင် သူ တခြားကောင်နဲ့ ပါသွားလိမ့်မယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လောင်တကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ရင် သူ တခြားကောင်နဲ့ ပါသွားလိမ့်မယ်။ မြောင်!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လောင်တကို ခြေထောက်ဖြင့် အနောက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"ဒီကြောင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ရှင့်ကို အရမ်းလေးစားတယ်လို့ ပြောနေတာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း တာဝန်မဲ့စွာ ဘာသာပြန်ပေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး!"

လောင်တ လိုကျစ်ကွေ့ဆီ ပြေးသွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လောင်တကို ဆွဲမပြီး နံရံအပြင်ဘက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

"ကဲ... အခုမှပဲ အေးဆေးသွားတော့တယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ "..."

"တကယ်တော့ အမတ်ချုပ်ကြီးသာ မရှိရင် ကမ္ဘာကြီးက ပိုလှပသွားမှာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဆက်ပြောလိုက်ပြီး သကြားလုံးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

"သကြားလုံးလည်း စားကောင်းတယ်။"

ခေါင်းစဉ်က အမတ်ချုပ်ကြီးဆီကနေ သကြားလုံးဆီ ရောက်သွားပြန်ပြီ။ လိုကျစ်ကွေ့ ဘယ်လို ပြန်ပြောရမလဲ။

......

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏စာကြည့်ဆောင်တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကွဲစများ ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန့်ကျဲနေသည်။

"ထောင်ယွီ..."

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဝန်ကြီးဌာနမှ သူ့တပည့်ကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက ထောင်ယွီကို ကျီးတုန်းဒေသ လွှတ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား။"

ထိုအရာရှိ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက မြို့တော်စစ်တပ်ထဲက သူ့လူတွေကိုပါ ခေါ်သွားခွင့်ပေးလိုက်တယ်။ မင်းသားဖူလည်း လိုက်သွားမယ်။ ရိက္ခာကို မင်းသားဖူက တာဝန်ယူမယ်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ထိုအရာရှိကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒါ လိုကျစ်ကွေ့ ကိုယ်တိုင်ပြောတာပါ။ မကြာခင် အမိန့်တော် ထွက်လာပါလိမ့်မယ်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ စားပွဲကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။ ဒေါသထွက်စရာကောင်းပေမယ့် အခုက ဒေါသထွက်ရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲ စဉ်းစားရမယ်။

"ဘာလို့ ထောင်ယွီ ဖြစ်ရတာလဲ။"

အမတ်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"လိုကျစ်ကွေ့ ရှိနေရက်နဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ဘာလို့ ထောင်ယွီကို လွှတ်လိုက်တာလဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့က မြို့တော်မှာနေပြီး သူ့ကို ရင်ဆိုင်ရမှာလေ။ သူပုန်တွေထက်စာရင် အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို ပိုဂရုစိုက်နေတာ။

"ထောင်ယွီမှာ အရည်အချင်း ရှိလို့လား။"

အခြားအမတ်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"သူ စစ်တိုက်ဖူးလို့လား။"

ထောင်ယွီက ထောင်ချန်နဲ့အတူ စစ်တပ်ထဲမှာနေဖူးပေမယ့် သူ့အစွမ်းအစကို ဘယ်သူမှ သေချာမသိကြဘူး။ ထောင်ချန်က သမက်ဖြစ်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ထောင်ယွီက နေရာမရတော့တာ။ ထောင်ယွီက အသုံးမကျရင် အမတ်ချုပ်ကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက် ဖိနှိပ်ထားမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းတွေကို ထောင်ချန်သေသွားပြီးမှ ထုတ်ပြောရင် အမတ်ချုပ်ကြီး စိတ်ဆိုးမှာစိုးလို့ အားလုံး နှုတ်ပိတ်နေကြသည်။

အမတ်တစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ထောင်ယွီက အရှင်မင်းကြီးဘက် ပါသွားပြီ။ သူသာ အောင်မြင်သွားရင် အမတ်ချုပ်ကြီး သိက္ခာကျသွားမှာပေါ့။"

"အမတ်ချုပ်ကြီး မင်းသားဖူနဲ့ တွေ့သင့်တယ် ထင်ပါတယ်။"

အမတ်တစ်ဦးက အကြံပြုလိုက်သည်။

"ထောင်ယွီကတော့ ပြန်လမ်းမရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားဖူကိုတော့ စည်းရုံးလို့ ရနိုင်ပါသေးတယ်