ရှင်က လှပကျော့ရှင်း၊ ကျွန်မက မိုးထိအောင် မိုက်

ဖေ့ယင်၏မေးခွန်းကို လိုကျစ်ကွေ့ မဖြေဘဲ ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြုလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်းက "နောက်ထပ် ဘာလုပ်စရာ ရှိသေးလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ သူပုန်တွေက အင်အားကြီးမားနေပြီဖြစ်၍ စစ်တိုက်ခြင်းမှတပါး အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။ ယခုတစ်ကြိမ် တော်လှန်ရေးကြောင့် တိုင်းပြည်၏အင်အားများ ဆုတ်ယုတ်သွားမည်ကို ဟုကော်ကုန်း ကြိုမြင်နေသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ထောင်ယွီကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီး "ဒီကိစ္စကို သေချာစီစဉ်မှ ဖြစ်မယ်။ သူပုန်တွေက မြို့ ၁၉ မြို့ကို သိမ်းပိုက်ထားပြီး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေတဲ့အချိန်မို့ ချက်ချင်းသွားတိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထောင်ယွီက "မှတ်သားထားပါ့မယ်" ဟု လိုကျစ်ကွေ့ကို ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း ထပ်မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဖေ့ယင်က ဆွဲတားလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့က သူတို့ကို အသေးစိတ် မပြောချင်ဘူးဆိုတာ သိသာနေသည်လေ။ ဟုကော်ကုန်း သူ့ညီကိုကြည့်ပြီး ချောင်းဟန့်ကာ နှုတ်ပိတ်နေလိုက်သည်။

.....

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဆေးကုသဆောင်သို့ ရောက်သွားသော်လည်း ဖန်းထန်ကို မတွေ့ရသဖြင့် ထိုက်ဟွာနန်းဆောင်သို့ ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။ ဖန်းထန်၏အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သွေးညှီနံ့များ ရလိုက်သည်။ ဖန်းထန်သည် သွေးအများကြီး ထွက်ထားသော်လည်း စစ်သားပီပီ သတိမလစ်သေးပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မြင်သောအခါ "အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုး ဒဏ်ရာပြင်းလား" ဟု သနားစရာမျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သမားတော်ကြီးက "စစ်သူကြီးဖန်းရဲ့ဒဏ်ရာက အသက်အန္တရာယ် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ညာဘက်ခြေထောက် ကျိုးသွားပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တခြား ထိခိုက်တာရှိသေးလား" ဟု နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

သမားတော်ကြီး ကြောင်သွားသည်။ "အရှင်မင်းကြီးက စစ်သူကြီးဖန်းကို နောက်ထပ် ဘယ်နေရာ ထိခိုက်စေချင်သေးလို့လဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ဖန်းထန် "..."

ဒါ လူစကား ဟုတ်ရဲ့လား။

"မကြောက်နဲ့နော်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဖန်းထန်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "အရိုးကျိုးတာလောက်က ခဏလေးနဲ့ ပျောက်ကင်းစေရမယ်။ ရှောင်ဖန်း စိတ်မပူနဲ့၊ ချက်ချင်း ပြန်ပြေးလို့ရအောင် လုပ်ပေးမယ်။"

သမားတော်ကြီး စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ အရိုးကျိုးတာက ခဏလေးနဲ့ ပျောက်ကင်းနိုင်လို့လား။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ကုသပေးရန်ပြင်လိုက်စဉ် သမားတော်ကြီး ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ "သမားတော်ကြီး ခဏလောက် အပြင်ထွက်ပေးလို့ ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ကြည့်လို့ မရဘူးလား" ဟု သမားတော်ကြီး စိတ်မကောင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာဘိုးဘေးရဲ့ အမွေအနှစ် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းမို့လို့ ပြလို့မရဘူးလို့ပြောတယ်" ဟု နဉ်ရှောင်ယောင်း လိမ်ပြောလိုက်သည်။ သူမကို စုန်းမလို့ ထင်ပြီး မီးရှို့သတ်မှာ ကြောက်ရတယ်လေ။

လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းဆိုတော့ သမားတော်ကြီး လက်ခံလိုက်ရသည်။ သူ့မိသားစုမှာလည်း သားစဉ်မြေးဆက် လက်ဆင့်ကမ်းရတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆေးနည်းတွေ ရှိတာပဲလေ။

သမားတော်ကြီး ထွက်သွားသောအခါ ဖန်းထန်က "အရှင်မင်းကြီး၊ စစ်သေနာပတိချုပ်က အရှင်မင်းကြီးကို ကုသခွင့်မပေးဘူးလို့ ပြောထားတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့စစ်သေနာပတိချုပ်က အမတ်ချုပ်ကြီးကြားအောင် ပြောလိုက်တာလေ။ မင်းက တကယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"အမတ်ချုပ်ကြီးကလည်း အဲဒီလို ထင်သွားမလား" ဟု ဖန်းထန် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ တကယ်လို့ အမတ်ချုပ်ကြီးက မယုံရင် သူ အလကား အထိုးခံရတာဖြစ်သွားမှာပေါ့။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဖန်းထန်၏ဒဏ်ရာပေါ် လက်တင်လိုက်ပြီး "မင်းရဲ့စစ်သေနာပတိချုပ်က တကယ်တမ်း ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ ငါ့ကို ပြောပြပါလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဖန်းထန်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် လျှို့ဝှက်ထားလေ့မရှိသဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့၏အစီအစဉ်အားလုံးကို အသေးစိတ်ပြောပြလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ ရန်သူတွေက ရက်စက်လွန်းလို့သာ ဒီလိုနည်းလမ်းတွေ သုံးနေရတာ။ စာပို့ရုံလေးကို ဒီလောက်ထိ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်အောင်လုပ်ရသလား။

"စစ်သေနာပတိချုပ်က အရှင်မင်းကြီးအတွက် လုပ်နေတာပါ" ဟု ဖန်းထန်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အတွက်ပဲ လုပ်မှာပေါ့။ မင်းအတွက် ဒီလောက် စိတ်ပူပေးမယ် ထင်လား" ဟု နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းထန် "..." ဒီစကားက တစ်မျိုးကြီးပဲ။

"ထပြီး လမ်းလျှောက်ကြည့်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဖန်းထန်ကို ထူပေးလိုက်သည်။

ဖန်းထန် အံ့သြသွားသည်။ ဒဏ်ရာက မနာတော့ဘူး။ "ပျောက်... ပျောက်သွားပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အေးလေ။ ခဏလေးနဲ့ ပျောက်မယ်လို့ ပြောသားပဲ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဖန်းထန်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ရပ်စေလိုက်သည်။

ကျိုးသွားသော ခြေထောက်က လုံးဝ မနာတော့ပေ။ ဖန်းထန် ခြေထောက်ကို ဆောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ် မနာတော့ဘူး!

"လမ်းလျှောက်ကြည့်" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းထန် လမ်းလျှောက်ကြည့်ပြီးနောက် အင်္ကျီကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဓားဒဏ်ရာက အနီရောင် အစင်းရာလေးပဲ ကျန်တော့သည်။ ပွတ်ကြည့်လိုက်တော့ နည်းနည်း နာပေမယ့် သွေးမထွက်တော့ပေ။ "တကယ် ပျောက်သွားပြီ!" ဟု ဖန်းထန် ရေရွတ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဖန်းထန်၏ကြွက်သားအဖုအထစ်များကို မျက်လုံးပြူးကြည့်နေသည်။ မိုက်လိုက်တာ!

ဖန်းထန် ဒဏ်ရာကို ပွတ်သပ်နေစဉ် လိုကျစ်ကွေ့ အခန်းထဲ ဝင်လာသည်။ ဖန်းထန်က အင်္ကျီလှန်ထားပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းက စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားလေသည်။

ဖန်းထန်က သူ့စစ်သေနာပတိချုပ်ကို မြင်သောအခါ "စစ်သေနာပတိချုပ် ကြည့်ပါဦး!" ဟု ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ် စိတ်ဆိုးနေမှန်း သူမသိလိုက်ပေ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဖန်းထန်နှင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကြား ဝင်ရပ်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်း မမြင်ရအောင် ကွယ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖန်းထန်ကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရှေ့မှာ အဝတ်အစားမလုံမခြုံနဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒီနေရာကို ဘာမှတ်နေလဲ!"

ဖန်းထန် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ ယောက်ျားချင်းပဲလေ၊ အင်္ကျီလှန်ပြတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ (အရှင်မင်းကြီးက ယောက်ျားမှ မဟုတ်တာ...)

"အဝတ်အစား ပြန်ဝတ်စမ်း!" လိုကျစ်ကွေ့ အသံက ပိုအေးစက်လာသည်။

ဖန်းထန် အင်္ကျီကို အမြန်ပြန်ချလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့က ဖန်းထန်ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

ဖန်းထန် ခါးပတ်ကိုပါ သေချာပြန်စည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက် လှည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဘာမှ မမြင်လိုက်ပါဘူး" ဟု နဉ်ရှောင်ယောင်း အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ "..."

"တကယ်ပါ" နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ညှိုးထောင်ပြီး ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မ တံခါးပေါက်ကို ကြည့်နေတာပါ။ ဟားဟား... ပြီးတော့ ရှင်က ပိုမိုက်ပါတယ်"

မင်း မကြည့်ဘဲနဲ့ ငါက ပိုမိုက်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိလဲ။ လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်နေပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

ဖန်းထန် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ ဒီမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။

"စိတ်မဆိုးပါနဲ့" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင်က အကောင်းဆုံးပါပဲ။"

ဒီကောင်မလေး လျှောက်ပြောနေမှန်းသိပေမယ့် လိုကျစ်ကွေ့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပါးကို ဆွဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဖန်းထန် အဆင်ပြေသွားပြီလား။"

"ပြေသွားပြီ" နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ "သူ အခု ရှဲ့အန်းကျီကို သွားရိုက်လို့တောင်ရပြီ။"

"အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ" ဟု ဖန်းထန်က မေးလိုက်သည်။ သူ့စစ်သေနာပတိချုပ်က သူ့ကို မကြည်မလင် ကြည့်နေပေမယ့် ဒီမေးခွန်းကို မမေးရရင် သူ ရင်ကွဲသေလိမ့်မယ်။

"အဲ..." နဉ်ရှောင်ယောင်း လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာဘိုးဘေးရဲ့ အမွေအနှစ် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းလေ။"

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဆရာဘိုးဘေးက ဘယ်သူလဲ။ ဘယ်မှာနေလဲ" ဖန်းထန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဒီလိုဆေးပညာမျိုးရှိရင် စစ်တိုက်တဲ့အခါ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေ အသက်မဆုံးရှုံးရတော့ဘူးပေါ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း... ငါလည်း အဲဒီလို တွေးနေတာ။ ငါတို့ အခု သိသွားကြပြီဆိုတော့ ရှောင်ဖန်း စိတ်မပူနဲ့။ နောက်ကျရင် ငါ မင်းတို့နဲ့အတူ စစ်မြေပြင်လိုက်ပြီး ဟိုမိုဒူးဆိုတဲ့ကောင်ကို ရိုက်သတ်ပေးမယ်။"

"အရှင်မင်းကြီးက ကိုယ်တိုင် စစ်ချီမလို့လား" ဖန်းထန် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"အင်း... ငါ ကိုယ်တိုင်သွားမယ်" ဟု နဉ်ရှောင်ယောင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ မြောက်ပိုင်းဟူခေါင်းဆောင်ကို ရိုက်သတ်ဖို့ထက် စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့အစ်ကိုကြီးကို ကယ်ထုတ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။

ဖန်းထန်က နဉ်ရှောင်ယောင်းလက်ကို ဆွဲပြီး "အရှင်မင်းကြီး ဘယ်တော့ စစ်ချီမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း မဖြေရသေးခင် လိုကျစ်ကွေ့က ဖန်းထန်ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ဖန်းထန် ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး သနားစရာမျက်နှာဖြင့် လိုကျစ်ကွေ့ကို မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ကျွန်တော် ဘာမှားလို့လဲ။"

"ထွက်သွား" လိုကျစ်ကွေ့ ပြောလိုက်သည်။

"အမ်..."

"တိုင်းပြည်မငြိမ်သက်သေးဘဲနဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ်တိုင်စစ်ချီနိုင်မှာလဲ" လိုကျစ်ကွေ့ မေးလိုက်သည်။

ဒီမေးခွန်းကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် ဖန်းထန်တို့ ငြိမ်ကျသွားသည်။ ဟုတ်သားပဲ၊ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နဲ့ သူ့လူတွေ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်လိုလုပ် စစ်ချီနိုင်မှာလဲ။

"ထွက်သွား" လိုကျစ်ကွေ့ ဖန်းထန်ကို ထပ်မောင်းထုတ်လိုက်သည်။ ဒီကောင့်ကိုမြင်ရတာ စိတ်ရှုပ်တယ်။

ဖန်းထန် ထွက်သွားသော်လည်း သူ ဘာကြောင့် စစ်သေနာပတိချုပ် စိတ်ဆိုးသွားရသလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်သေးပေ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူက မင်းကို အသားယူနေတာ။ နောက်တစ်ခါ သူ အဲဒီလိုလုပ်ရင် ရိုက်ပစ်လိုက်။" (စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျား ဖန်းထန်ကို မတရားစွပ်စွဲနေပြီနော်...)

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမက ဖန်းထန်ရဲ့ကြွက်သားတွေကို ကိုင်ကြည့်ချင်နေတာ။ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တာလောက်ကို အသားယူတယ်လို့ သတ်မှတ်ရင် သူမ မကိုင်မိလိုက်တာ ကံကောင်းသွားတာပဲ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးဆွဲပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဖန်းထန်ကို အန်းယွမ်ကိုလွှတ်ပြီး စစ်ကူသွားခေါ်ခိုင်းမလို့။ အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းတပ်ရောက်လာရင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးက ကျွန်မ ဖန်းထန်ကို ကုပေးမယ်ဆိုတာ သိနေတယ်လေ" ဟု နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်၊ အမတ်ချုပ်ကြီးကို ဘယ်လိုလှည့်စားမလဲ။"

"ရွှေခေါင်းလောင်းခန်းမမှာ ပြောခဲ့တဲ့စကားကို ဘယ်သူမှမမြင်ရရင်ပြီးတာပဲ" လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ဖန်းထန်က ထိုက်ဟွာနန်းဆောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတယ်ဆိုရင် ယုတ္တိရှိတယ်။ ကျွန်တော် ဖန်းထန်နဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်တဲ့ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်ကို ရှာထားတယ်။ ဖန်းထန် ထွက်သွားရင် သူက ဖန်းထန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေလိမ့်မယ်။"

"ဝါး... စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ရှင်က တော်လိုက်တာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးလိုက်သည်။

မပြုံးခင်က တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ပြုံးလိုက်သောအခါ ပန်းပွင့်လေးလို လှပသွားသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ကောင်းလိုက်တာ။ ကျွန်မ သဘောကျတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့က နဉ်ရှောင်ယောင်း ကိုင်ထားသည်ကို ငြိမ်ခံနေပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်း ပြုံးတာကိုလည်း ကျွန်တော် သဘောကျတယ်။"

"ဟုတ်လား။ ဟားဟားဟား..." နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးစပ်ဖြဲပြီး ရယ်လိုက်သည်။ သွားဖြူဖြူလေးတွေ ပေါ်လာသည်။

နည်းနည်းတော့ အ,နေပေမယ့်ပေါ့... လိုကျစ်ကွေ့ ဒီအတွေးကို ထုတ်မပြောမိအောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။

"ဟား..." နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်က လှပကျော့ရှင်းတဲ့နေရာမှာ တာဝန်ယူ၊ ကျွန်မက မိုးထိအောင် မိုက်တဲ့နေရာမှာ တာဝန်ယူမယ်။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် တော်တော်လိုက်ဖက်တယ်မလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ "..."

ဘာလို့ ငါက လှပကျော့ရှင်းတဲ့နေရာမှာ တာဝန်ယူရမှာလဲ။

***