လေပြင်းတိုက်ခတ်ခံရသော သစ်ပင်ကြီး

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကြီးအကဲလီ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို နားမလည်နိုင်ပေ။ "အလုပ်မလုပ်ချင်တဲ့လူတွေကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပေါ့။ ငွေပေးပြီး ငှားစရာလူမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ အဘိုးကြီး ဘာတွေ စိတ်ပူနေတာလဲ။"

"ကျွန်တော်မျိုး အသုံးမကျလို့ပါ။"

အကြီးအကဲလီက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တောင်းပန်လိုက်သည်။ သူက ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော အမတ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့လို လူယုတ်မာက အစိုးရယန္တရားကို ထိန်းချုပ်ထားတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရတာကိုး။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးက စစ်တိုက်တတ်တာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါကို အသုံးမကျဘူးလို့ ပြောလို့မရပါဘူး။"

အကြီးအကဲလီ တွေးလိုက်မိသည်။ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ငါနဲ့ ပြောနေတဲ့ အကြောင်းအရာက တူရဲ့လား။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ စားစရာရှိတာ စား၊ သောက်စရာရှိတာ သောက်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး အာမခံလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ရှိနေတာပဲ။ ကျွန်တော်က ရန်ဖြစ်ရင် တော်တော်ကြမ်းတာနော်။"

အကြီးအကဲလီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ရန်ဖြစ်ရုံနဲ့ ပြီးမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ကျွန်တော် မနိုင်ရင် စစ်သေနာပတိချုပ် ရှိသေးတာပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သူက မြောက်ပိုင်းဟူတွေကိုတောင် နိုင်အောင်တိုက်နိုင်တာ။ သူပုန်လောက်တော့ အပျော့ပေါ့။"

ခန်းမထဲရှိ လူအများစု လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်သော စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသလိုပင်။

"ပြီးတော့..."

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ စစ်သူကြီးထောင်ကလည်း တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်ပါတယ်။"

အကြီးအကဲလီသည် စားပွဲရှေ့တွင် ရပ်နေသော ထောင်ယွီကို တင်းမာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ထောင်ယွီက စစ်တပ်ကို တစ်ခါမှ မဦးဆောင်ဖူးပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးက ဘာကိုကြည့်ပြီး သူစွမ်းဆောင်နိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့စစ်သူကြီးထောင်က အသုံးမကျတဲ့လူဆိုရင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သူ့သမက်အတွက်နဲ့ ဒီလူကို နေရာမရအောင် ဖိနှိပ်ထားစရာ လိုပါ့မလား။ စစ်သူကြီးထောင်ရဲ့အခြေအနေကို သုံးသပ်ကြည့်လိုက်ရင် သစ်ပင်ကြီးက သန်စွမ်းလွန်းလို့ အမတ်ချုပ်ကြီးဆိုတဲ့ လေပြင်းက တိုက်ခတ်ပြီး ဖျက်ဆီးချင်နေတာပေါ့။"

အရှင်မင်းကြီးက ထောင်ယွီကို ချီးကျူးနေမှန်း အားလုံးသိလိုက်ကြသည်။ သို့သော် စကားလုံးအသုံးအနှုန်းကိုတော့ အတော်လေး စဉ်းစားယူရသည်။

"လေပြင်းတိုက်ခတ်ခံရတဲ့ သစ်ပင်ကြီး။"

လိုကျစ်ကွေ့ နဖူးကို လက်ဖြင့်အုပ်လိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဟုကော်ကုန်း အားနာပါးနာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စာပေစွမ်းရည်က ကောင်းမွန်လှပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရင်ကော့လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို ထင်တယ်။"

မင်းသားဖူသည် ဘေးနားရှိ ဒီကောင်လေးကို ကြည့်ရတာ မျက်စိနောက်လာသည်။ တကယ် အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်လေးပဲ။

အကြီးအကဲလီသည် ဟုကော်ကုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရိုးသားပုံပေါက်တဲ့ စစ်သူကြီးကလည်း မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လိမ်ပြောတတ်တာပဲ။

"အမတ်ချုပ်ကြီးက မတုံးပါဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက အကြီးအကဲလီကို ပြောလိုက်သည်။

"ထောင်ယွီက အသုံးမကျရင် သူက ဘာကိစ္စ အားစိုက်ထုတ်ပြီး ဖိနှိပ်နေမှာလဲ။"

အကြီးအကဲလီက "ဒါက တရားဝင်သားနဲ့ မယားငယ်သား ပြဿနာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဟုတ်တာပေါ့။ ထောင်ချန်က မယားကြီးသား၊ ပြီးတော့ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ သမက်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ ထောင်ယွီဆိုတဲ့ မယားငယ်သားလောက် အရည်အချင်းမရှိဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် အမတ်ချုပ်ကြီးက ထောင်ယွီကို ဖိနှိပ်ထားတာပေါ့။"

ဟုကော်ကုန်း ထောင်ယွီကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ မယားငယ်သားဆိုတဲ့ စကားလုံးက နားထောင်ရတာ နာကျင်စရာပဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပုတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း မယားငယ်က မွေးတာပဲလေ။ မယားကြီးသားတွေပဲ လူဖြစ်ပြီး ကျွန်တော်တို့ မယားငယ်သားတွေက လူမဟုတ်တော့ဘူးလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ ညည်းတွားသံကြောင့် အကြီးအကဲလီ ကြောင်သွားသည်။ အရှင်မင်းကြီး ပြောတာကတော့ မှန်ပါတယ်။ မယ်တော်ကြီးရှဲ့က နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မွေးတုန်းက ကိုယ်လုပ်တော်ပဲ ရှိသေးတာ။ ဒါကြောင့် မယားငယ်က မွေးတာ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မယားငယ်သားပါလို့ ထုတ်ပြောလေ့ရှိလို့လဲ။ 'မယားငယ်သား၊ မယားငယ်သား' ဆိုတဲ့ စကားလုံးက အကြီးအကဲလီရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဖေ့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တိတ်ဆိတ်နေလိုက်ကြသည်။ ဘာမှမကြားရသလို ဟန်ဆောင်နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ တရားဝင်သား၊ မယားငယ်သားအကြောင်း ပြောလာတော့ စစ်သေနာပတိချုပ်လို စဉ်းစားမိသွားသည်။ တကယ်လို့ ဒီကောင်မလေးက မိဖုရားခေါင်ကြီးက မွေးတဲ့ သမီးတော်ဆိုရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့ ကြည့်နေမှန်း သတိထားမိသဖြင့် လှည့်ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ဖြဲရယ်ပြလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသာ မိဖုရားခေါင်ကြီးက မွေးတဲ့ သမီးတော်ဆိုရင် စောစောစီးစီး ခင်ပွန်းလောင်း ရွေးချယ်ခံထားရမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် လက်ထပ်ပြီးလောက်ပြီ။ သူနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် တွေ့ဆုံနိုင်မှာလဲ။

အကြီးအကဲလီ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူကို ဆွဲခေါ်ပြီး ထောင်ယွီရှေ့သို့ သွားလိုက်သည်။ မင်းသားဖူ ရုန်းသော်လည်း မရုန်းနိုင်ပေ။

ထောင်ယွီသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးစပ်က မယားငယ်သားအကြောင်းပြောတာ ဒုတိယအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမအကြိမ်တုန်းက သီးသန့်ပြောတာမို့လို့ သူ့ကို နှစ်သိမ့်ဖို့ ပြောတာလို့ ယူဆလို့ရပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ လူအများရှေ့မှာ ပြောလိုက်တာ။ ထောင်ယွီ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ့ဘဝကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ရဲလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်း သူ့ရှေ့ ရောက်လာသောအခါ ထောင်ယွီ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ စကားလုံးတွေနဲ့ ဖော်ပြလို့မရနိုင်တဲ့ ကျေးဇူးတင်ရှိမှုတွေကို အရှင်မင်းကြီးအပေါ် လေးစားမှုနဲ့ပဲ ပြသလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးထောင်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မင်းသားဖူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး ထောင်ယွီကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဦးရီးတော်က ဒီတစ်ခေါက် မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လိမ့်မယ်။"

ထောင်ယွီ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းသားဖူက ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ် ဟုတ်လား။"

"အင်း..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မင်းသားဖူနှင့် သဘောတူညီချက်ရထားသည့် အကြောင်းအရာကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ခန်းမထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ ငွေပေးပြီး ဘေးကိုရှောင်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ သူပုန်နှိမ်နင်းမယ်ဆိုတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်လာသည်။ လိုကျစ်ကွေ့အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မနည်းလမ်းက အရမ်းတုံးနေလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ တုံးတယ်ဆိုရင်လည်း ခုနက ဘာမှမကြားလိုက်ဘူးလို့ သဘောထားလိုက်တော့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ကို ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"မင်းသားဖူ သဘောတူလား။"

"အင်း... သူ သဘောတူတယ်။"

"မင်း အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးမလား။"

"ဒါက တိုင်းပြည်အတွက်၊ သူ့မိသားစုအတွက်ပဲလေ။ ကျွန်မ အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းလည်း သူ သဘောတူမှာပါ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လိုကျစ်ကွေ့၏ခြေရင်းတွင်ဝပ်နေသော လောင်တကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီကြောင်ဝတုတ်ကြီးက မင်းသားဖူကို ကိုက်လိုက်ပေမယ့် အဲဒါက စိတ်ဆိုးလို့ကိုက်လိုက်တာပါ။ အတင်းအကျပ် ဝန်ခံခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ (ဘယ်ကြောင်ကများ စိတ်ဆိုးတာနဲ့ လူကို သွေးထွက်အောင် ကိုက်ဖူးလို့လဲ။)

လိုကျစ်ကွေ့ မင်းသားဖူကို ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းသားဖူသည် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေပြီး မျက်နှာထားအရ ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ သဘောတူထားသည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက် ပြန်လှည့်လိုက်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းက မျက်တောင်ကလပ်ကလပ်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

"ကောင်းတယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ ပြုံးလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနည်းလမ်းက အရမ်းကောင်းတယ်။"

စဉ်းစားမိတာက ကောင်းတယ်၊ မင်းသားဖူကို သဘောတူအောင်လုပ်နိုင်တာက ပိုကောင်းတယ်။

"ဒါဆို ပြီးတာပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

"အခု ငွေရှိပြီဆိုတော့ စစ်သေနာပတိချုပ်တို့ စစ်တပ်ရွှေ့ပြောင်းဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စားပွဲဆီ ခေါ်သွားပြီး စာရင်းတစ်ခုပြလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း စာရင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ နာမည်တွေကို ဖတ်တတ်ပေမယ့် လူတွေကို မသိပေ။

"အမြန်ဆုံး ဘယ်လောက် စုဆောင်းနိုင်မလဲဆိုတာ ပြောပြပါလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်လုံးပွတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"လဝက်အတွင်း လူ ၆ သောင်း စုဆောင်းလို့ ရတယ်။"

"၆ သောင်း? တော်တော်များတာပဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရေတစ်ခွက် သောက်လိုက်သည်။

"သတင်းပို့စာလွှာထဲမှာ ခေါင်းဆောင်ရှန်ဆီမှာ လူအင်အား ဘယ်လောက်ရှိတယ်လို့ ရေးထားလဲ။"

"၃ သိန်း။"

"ဖူး..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း သောက်လက်စ ရေများ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ၆ သောင်းနဲ့ ၃ သိန်းကို ဘယ်လိုတိုက်မလဲ။ နောက်ပြောင်နေတာလား။

"ဟိုလေ..."

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပါးစပ်နားက ရေကိုတောင် မသုတ်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို လဝက်ကျော်ရင်ရော။ နောက်ထပ် ဘယ်လောက် ထပ်စုဆောင်းလို့ ရနိုင်မလဲ။"

သူမက ထောင်ယွီကို အခွင့်အရေး ပေးချင်တာ။ သေမင်းဆီ ပို့ချင်တာ မဟုတ်ဘူးလေ။

"နောက်ထပ် ၁ သိန်း ထပ်စုဆောင်းလို့ ရမယ်။"

လိုကျစ်ကွေ့ ဖြေလိုက်သည်။

"၁ သိန်း ၆ သောင်းဆိုလည်း မလောက်သေးဘူး။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း စိတ်ပူလာသည်။

"ကျန်တာတွေက ရွှေ့ပြောင်းလို့ မရဘူး။"

လိုကျစ်ကွေ့က စာရင်းထဲမှ နာမည်အချို့ကို ထောက်ပြပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ရဲ့ လူတွေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မင်းသားဖူကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ ထောင်ယွီတင်မကဘူး၊ မင်းသားဖူကိုပါ သေမင်းဆီ ပို့သလို ဖြစ်နေပြီ။

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပါးစပ်နားမှ ရေများကို သုတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မြို့စောင့်တယ်ဆိုတာ ရန်သူနဲ့ အင်အားတူစရာ မလိုပါဘူး။ ဖုန်းလင်မြို့က မြို့ရိုးမြင့်တယ်၊ ရေနက်တယ်၊ ကာကွယ်ရ လွယ်ကူတယ်။ ဒေသခံဒုက္ခသည်တွေက သူပုန်တွေနဲ့ မပူးပေါင်းသရွေ့ မြို့ကိုကာကွယ်ထားနိုင်ပါတယ်။"

"မြို့စောင့်ရုံပဲလား။"

မင်းသားဖူ စားပွဲနား လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကာကွယ်ထားရုံနဲ့ သူပုန်တွေ ဆုတ်ခွာသွားမှာလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ စာရင်းကို ခေါက်သိမ်းလိုက်ပြီး မင်းသားဖူကို ပြောလိုက်သည်။

"သူပုန်တွေလည်း ထမင်းစားရတာပဲ။ မြို့ကို အကြာကြီးတိုက်လို့မရရင်၊ ရိက္ခာပြတ်လပ်လာရင်၊ စစ်ကူတွေ ဆက်တိုက်ရောက်လာရင် သူတို့ အလိုလို ဆုတ်ခွာသွားကြမှာပါ။"

"မြို့ ၁၉ မြို့တောင် သိမ်းထားတာလေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လက်ချောင်း ၁၉ ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။ (လက်ချောင်း ၁၀ ချောင်းပဲ ရှိတာကို ဘယ်လိုလုပ် ၁၉ ချောင်း ထောင်ပြတာလဲ။)

"သူတို့က မြို့ ၁၉ မြို့တောင် သိမ်းထားတာ ရိက္ခာမရှိဘဲ နေမလား။"

လိုကျစ်ကွေ့ မင်းသားဖူကို ကြည့်လိုက်သည်။

မင်းသားဖူ ပါးစပ်အုပ်ပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မေးလိုက်သည်။

ဖေ့ယင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသားဖူက တော်တော်စွမ်းတာပဲ။ ကျီးတုန်းဒေသက လယ်တွေကထွက်တဲ့ စပါးတွေအားလုံးက မင်းသားဖူအိမ်တော်ပိုင်တာ။ အခု လယ်ထဲမှာ စပါးရိတ်ချိန် မရောက်သေးဘူး။ မနှစ်ကထွက်တဲ့ စပါးတွေက ဖုန်းလင်မြို့ထဲရောက်နေပြီ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းသားဖူက စီးပွားရေးလုပ်ပြီး ရောင်းစားလိုက်ပြီ။ သူပုန်တွေက ရိက္ခာလိုချင်ရင် မြို့ ၁၉ မြို့ကို သိမ်းပိုက်လို့ မရဘူး။ အစိုးရဆီမှာရော၊ ပြည်သူတွေဆီမှာပါ ရိက္ခာ သိပ်မရှိဘူး။ သူတို့က ဖုန်းလင်မြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်မှ စပါးကျီတွေကို တွေ့ရမှာ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မင်းသားဖူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူကို ရိုက်သတ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

မင်းသားဖူ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး အားယူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါသာ အဲဒီလို မလုပ်ရင် ကျီးတုန်းဒေသက ရိက္ခာတွေ သူပုန်လက်ထဲ ရောက်ကုန်မှာပေါ့။"

"တော်ပါတော့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။

"အရှက်မရှိတဲ့စကားတွေ မပြောပါနဲ့တော့။"

မင်းသားဖူ စကားမပြောတော့ပေ။

"ဦးရီးတော် ဒီတစ်ခေါက်ပြန်ရောက်ရင် လယ်တွေခွဲပေး၊ ငွေတွေဝေပေး၊ ရိက္ခာတွေပါ ဝေပေးလိုက်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ..."

မင်းသားဖူ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အသက်ရှင်ဖို့အတွက်လေ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

"သေခါနီးနေပြီ၊ ကပ်စေးနည်းမနေပါနဲ့။ ပြီးတော့ အဲဒီပစ္စည်းတွေက ဦးရီးတော်ပိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။"

"ဒါတွေက ငါမပိုင်ရင် ဘယ်သူပိုင်တာလဲ။"

မင်းသားဖူ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"တိုင်းပြည်ပျက်သွားရင် တခြားလူကို ဒါတွေက ဦးရီးတော်ပိုင်ပါတယ်လို့ သွားပြောကြည့်လိုက်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မင်းသားဖူကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ လယ်တွေအားလုံးက ဦးရီးတော်ပိုင်တာ ဟုတ်လို့လား။ ဦးရီးတော်က တော်တော် လောဘကြီးတာပဲ။ ဦးရီးတော်ရဲ့ပိုင်နက်နယ်မြေက ကျီးတုန်းဒေသတစ်ခုလုံး ဘယ်တုန်းကလဲ ဖြစ်သွားတာလဲ။"

မင်းသားဖူ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

"လူမမိုက်ရင် အသက်ရှည်မယ်ဆိုတဲ့ စကားပုံရှိတယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း မင်းသားဖူကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဦးရီးတော်က ဖုန်းလင်မြို့က လယ်တွေကို အရင်ခွဲဝေပေးလိုက်။ ကျီးတုန်းဒေသက လယ်တွေကိုတော့ ကျွန်တော် အရာရှိတစ်ယောက်လွှတ်ပြီး ခွဲဝေခိုင်းလိုက်မယ်။"

မင်းသားဖူ နှမြောသော်လည်း မတတ်နိုင်ပေ။ ဖုန်းလင်မြို့က လယ်တွေကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်တာ၊ ကျီးတုန်းဒေသတစ်ခုလုံးက လယ်တွေကို ဘယ်ကာကွယ်နိုင်မှာလဲ။ သို့သော် စိတ်ထဲမှာ အရှုံးမပေးချင်သဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က နန်းတော်ထဲမှာ မိုးမွှန်အောင်ခြယ်လှယ်နိုင်တာ ဘာကြောင့်လဲ။"

"အဲဒါကို နောက်ကျရင် ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ တမလွန်မှာပြန်တွေ့ရင် ဆွေးနွေးကြည့်ကြတာပေါ့။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြရအောင်။ ပျော်စရာကြီးနော်။"

မင်းသားဖူ "..."

ငါ ဘာပြောလိုက်လို့ ပျော်စရာကြီး ဖြစ်သွားတာလဲ။