ရှောင်ချိုး၏ ကတိ

၂၂၂ ။ နဉ်ယွီကို ဘယ်တော့ သတ်လို့ရမလဲ

ကျီးတုန်းဒေသမှ မြို့ ၁၉ မြို့ကို သူပုန်တွေ သိမ်းပိုက်လိုက်တဲ့ သတင်းနဲ့ အစိုးရတပ်တွေ သူပုန်နှိမ်နင်းဖို့ စစ်ချီတော့မယ့် သတင်းတွေက မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ပြည်သူတွေက သူပုန်တွေရဲ့ အင်အားကြီးမားမှုကို စိုးရိမ်နေကြသလို၊ တစ်ဖက်မှာလည်း အရှင်မင်းကြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မျှော်လင့်ချက် ထားနေကြသည်။ ဒီ ဧကရာဇ်မင်းသစ်က သူပုန်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မလားလို့ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

မင်းသားဖူကတော့ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ သိမ်းယူခံရတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံကလွဲပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။ သူတစ်ယောက်တည်း နစ်နာရမှာ မဟုတ်ဘဲ တခြားတော်ဝင်ဆွေမျိုးတွေကိုပါ ဆွဲချဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒါကြောင့် ဟုကော်ကုန်းအိမ်တော်က အစေခံတွေနဲ့ ဖေ့ယင်ကိုခေါ်ပြီး မြို့တော်ထဲက တော်ဝင်ဆွေမျိုးတွေပိုင်တဲ့ ဆိုင်တွေ၊ ပစ္စည်းတွေကို လိုက်လံသိမ်းယူတော့သည်။

တော်ဝင်ဆွေမျိုးတွေကတော့ ဒေါသထွက်ကြသော်လည်း မင်းသားဖူ လုပ်ရပ်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်ကြောင့်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ဘာမှမပြောရဲကြတော့ပေ။ ဒါကြောင့် အားလုံး စုပေါင်းပြီး မင်းသားကျီဆီ သွားတိုင်ပင်ကြပါတယ်။ မင်းသားကျီက သူတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်လို ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

မင်းသားကျီကတော့ စာကြည့်ဆောင်ထဲမှာ ထိုင်ရင်း အိမ်တော်ထိန်း လာသတင်းပို့တာကို နားထောင်နေသည်။ ပြီးနောက် သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ တန့်ရုံကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်။ မကြာခင် ချိုးဖုန်းမြို့ကို ပြန်တော့မယ်။ ဒီနေ့ ဧည့်သည်မတွေ့ဘူး။"

အိမ်တော်ထိန်းက ဦးညွှတ်ပြီး ပြန်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

"နေပါဦး။"

မင်းသားကျီက တားလိုက်သည်။

"သူတို့ကို ပြောလိုက်။ မင်းသားဖူရဲ့အိမ်က ဖုန်းလင်မြို့မှာရှိတာ။ သူပုန်တွေ ဖုန်းလင်မြို့ကို ချီတက်လာတော့ မင်းသားဖူ စိတ်ပူတာ သဘာဝပါပဲ။ ငါတို့ တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေအနေနဲ့ နိုင်ငံတော်အတွက် တတ်နိုင်သလောက် ကူညီသင့်တယ်လို့ ပြောလိုက်။"

အိမ်တော်ထိန်း အံ့သြသွားသည်။ သူ့သခင်က ဒီလို တရားမျှတတဲ့စကားတွေ ပြောတတ်ပါလား။

အိမ်တော်ထိန်း ထွက်သွားပြီးနောက် မင်းသားကျီက တန့်ရုံကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ စစ်သေနာပတိချုပ်က ကတိတည်ပါ့မလား။ ကတိမတည်ရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ သိတယ်မလား။"

တန့်ရုံက ပြုံးလိုက်သည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်က ပြောပါတယ်။ ကတိမတည်ရင် ဖန်းထန်ကို သတ်ပစ်လိုက်ပါတဲ့။"

မင်းသားဖူ သိမ်းယူသွားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လိုကျစ်ကွေ့က ပြန်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားသည်။ ဒါကြောင့် မင်းသားကျီက တော်ဝင်ဆွေမျိုးတွေနဲ့ မပူးပေါင်းဘဲ ဖန်းထန်ကိုခေါ်ပြီး ချိုးဖုန်းမြို့ကိုပြန်ဖို့ သဘောတူလိုက်တာပင်။ လိုကျစ်ကွေ့မှာ ငွေမရှိမှန်း မင်းသားကျီ သိသည်။ လိုကျစ်ကွေ့ရဲ့ ငွေတွေက အနက်ရောင်နှင်းခဲ မြင်းတပ်အတွက် ကုန်နေပြီလေ။ ဒါဆို ဒီငွေတွေ ဘယ်က ရမလဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းဆီက ရမှာပေါ့။

မင်းသားကျီက နဉ်ရှောင်ယောင်းနဲ့ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကြားမှာ ဘယ်သူ့ဘက်လိုက်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက် လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က သူ့ကို လုပ်ကြံဖူးလို့ပဲ။ ပြီးတော့ နဉ်ရှောင်ယောင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရဲ့ အိမ်တော်ကို မွှေနှောက်ထားတာ၊ လိုကျစ်ကွေ့ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ထားတာ၊ မင်းသားဖူကို ထိန်းချုပ်ထားတာတွေက သာမန်မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလို ရက်စက်ပြီး ဉာဏ်များတဲ့ ဧကရာဇ်မင်းနဲ့ ရန်သူမဖြစ်ချင်ပါဘူး။

"မင်း ပြန်တော့။"

မင်းသားကျီက တန့်ရုံကို ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ပြောလိုက်။ ငါ မြို့တော်က မထွက်ခွာခင် လူလွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားလိုက်မယ်။ ဖန်းထန်ကို အဆင်သင့် ပြင်ခိုင်းထားလိုက်။"

"ကောင်းပါပြီ။"

"နေဦး။"

မင်းသားကျီ ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဖန်းထန်က ရှဲ့အန်းကျီရဲ့ ဓားချက်ထိထားတာလေ။ ခရီးဝေး သွားနိုင်ပါ့မလား။"

"အဲဒီကိစ္စ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဖန်းထန် မလိုက်နိုင်ရင် စစ်သေနာပတိချုပ်က တခြားလူ စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်။"

မင်းသားကျီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ကာပြလိုက်တာကြောင့် တန့်ရုံလည်း ဦးညွှတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။

မင်းသားကျီ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။ မြောက်ပိုင်းဟူတွေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်တာ ခဏရပ်ထားမှ ဖြစ်မယ်။ တစ်နေ့ကျရင် နဉ်ယွီ (နဉ်ရှောင်ယောင်း) အာဏာရလာရင် သူ့ကို အရေးယူလိမ့်မယ်။ အထောက်အထားတွေ ဖျောက်ဖျက်ရမယ်။ နှုတ်ပိတ်ရမယ့်လူတွေကို နှုတ်ပိတ်ရမယ်။ လိုကျစ်ကွေ့ကတော့...

မင်းသားကျီ စားပွဲအံဆွဲကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲမှာ လိုကျစ်ကွေ့ ပေးထားတဲ့ ငွေစက္ကူတွေ ရှိနေလေသည်။ ဒီငွေတွေကို ပြန်ပေးရဦးမယ်။ နဉ်ယွီ အာဏာရလာရင် လိုကျစ်ကွေ့ကို အားကိုးရဦးမှာ။ မကျေနပ်ပေမယ့် မတတ်နိုင်ဘူး။ ကံတရားက ကိုယ်ထင်သလို ဖြစ်မလာဘူးလေ။

......

တန့်ရုံသည် မင်းသားကျီအိမ်တော်မှ ထွက်လာပြီး နန်းတော်ဘက်သို့ မြင်းစီးထွက်ခွာသွားသည်။

ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲမှာတော့ တော်ဝင်ဆွေမျိုးတွေက အိမ်တော်ထိန်းရဲ့စကားကိုကြားပြီး ကြောင်အသွားကြပါတယ်။ ဒါ မင်းသားကျီ ပြောတဲ့စကား ဟုတ်ရဲ့လား။

"နေမကောင်းဘူး ဟုတ်လား။"

မင်းသားရှီ ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နေမကောင်းဖြစ်တာ အချိန်ကိုက်ပဲ။"

ပြောပြီးသည်နှင့် မင်းသားရှီ ထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုအခါ မင်းသားချီက လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

"နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့ နဉ်ကွမ်းယွမ် (မင်းသားကျီ) ကို ပြုစုပေးနေရမှာလား။ ဒီလိုလုပ်မယ့်အစား မင်းသားဖူဆီ၊ အရှင်မင်းကြီးဆီ တန်းသွားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။"

မင်းသားရှီ ထွက်သွားတော့ တခြားဆွေမျိုး ၁၀ ယောက်လောက်လည်း လိုက်သွားကြသည်။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။

မင်းသားချီက အိမ်တော်ထိန်းအား "မင်းသခင်ကို သွားပြောလိုက်။ ငါ နဉ်ကွမ်းပေ (မင်းသားချီ) လူမမာမေးချင်လို့ပါလို့။"

အိမ်တော်ထိန်း အပြေးအလွှား သွားပြောပြလိုက်သည်။

မင်းသားချီ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ နဉ်ယွီက သူတို့ကို ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ ဖြိုခွဲလိုက်မှန်းတောင် မသိလိုက်ရပါလား။

......

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကတော့ သူ့ကို ထမ်းစင်နဲ့ ရှဲ့အန်းကျီရဲ့အခန်းထဲ ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။ ရှဲ့အန်းကျီက ဖန်းထန်တို့ အုပ်စု ဝိုင်းရိုက်တာ ခံထားရသလို၊ နဉ်ရှောင်ယောင်းရဲ့ လက်ဝါးချက်ကြောင့် စင်မြင့်ပေါ်က ပြုတ်ကျထားတာဆိုတော့ ဒဏ်ရာတွေ ရထားသည်။

"အနားယူနေလိုက်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ထဖို့ကြိုးစားနေတဲ့ ရှဲ့အန်းကျီကို တားလိုက်ပြီး အစေခံတွေကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပါတယ်။

"မင်း ပစ္စည်းတွေ သိမ်းထားလိုက်။"

"ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ဝူဒေသမှာ နေမကောင်းဖြစ်နေတယ်။ မင်း သွားကြည့်ပေးလိုက်။"

"ဘာ..."

ရှဲ့အန်းကျီ အံ့သြသွားသည်။

"အဖေ၊ ဒီအချိန်ကြီး ကျွန်တော့်ကို ဝူဒေသ သွားခိုင်းတာလား။"

"မသွားလို့ မဖြစ်ဘူး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"နဉ်ယွီက ထောင်ယွီကို ကျီးတုန်းဒေသ လွှတ်လိုက်ပြီ။ မင်းသားဖူလည်း ပါသွားမယ်။ ငါ့ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် နဉ်ယွီက မင်းကို စစ်တပ်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်လိမ့်မယ်။"

"အဖေ ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

"ငါ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ နဉ်ယွီက ငါ့ကို အထင်လွဲနေတာ။"

ရှဲ့အန်းကျီ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော် စစ်တိုက်ထွက်လိုက်ပါမယ်။ အဖေ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် အဖေ့ မျက်နှာမပျက်စေရပါဘူး။"

"မင်းက စစ်ဂုဏ်သတင်း ယူချင်တာလား။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ထောင်ယွီက မင်းကို စစ်ဂုဏ်သတင်း ယူခွင့်ပေးမယ် ထင်နေလား။ မင်းက ငါ့သားဖြစ်ပြီး ဘာလို့ ဒီလောက် တုံးနေရတာလဲ။"

ရှဲ့အန်းကျီ ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။

"ဒီစစ်ဂုဏ်သတင်းကို ထောင်ယွီ မရစေရဘူး။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ အသံနှိမ့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းသားဖူက နဉ်ယွီဘက် ပါသွားပြီဆိုတော့ ငါ ရက်စက်ရတော့မယ်။"

ရှဲ့အန်းကျီ ကြောက်လန့်သွားကာ "အဖေ ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ကျီးတုန်းဒေသကို သူပုန်တွေလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်မလို့လား။"

"သူတို့နှစ်ယောက် သေသွားရင် တခြားလူ လွှတ်လို့ရတာပဲ။ သူပုန်တွေ ဟန်ကျယ်ဂိတ်ကို မကျော်နိုင်အောင် ငါ တာဝန်ယူတယ်။"

"ဘယ်လို တာဝန်ယူမှာလဲ။"

ရှဲ့အန်းကျီ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဟန်ကျယ်ဂိတ် ကျိုးသွားရင် မြို့တော်က အန္တရာယ်ရှိသွားပြီလေ။"

"ဒါဆို မင်းက ရှဲ့မိသားစု မျိုးပြုန်းတာကို ကြည့်နေချင်တာလား။"

"..."

"ဒီကိစ္စ ငါ စီစဉ်လိုက်မယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပဲ။ ဒါကြောင့် နဉ်ယွီလက်ထဲ အရောက်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ အမိန့်တော်..."

"ငါ ခွင့်တိုင်စာ တင်ပေးပြီးပြီ။ ဒီညပဲ ထွက်သွား။"

"အရှင်မင်းကြီး ခွင့်မပြုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ခွင့်မပြုလည်း သွားရမှာပဲ။ သူ ငါ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး။ မင်း ဘာပူနေတာလဲ။"

ရှဲ့အန်းကျီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။

"လမ်းခရီး ဂရုစိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

"ငါ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် မင်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့တော့။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ရဲ့ စကားကြောင့် ရှဲ့အန်းကျီ လန့်သွားသည်။

"ဒါဆိုရင် လူလွှတ်ပြီး နဉ်ယွီကို လုပ်ကြံလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။"

"အခု အချိန်မတန်သေးဘူး။"

"ဒါဆို ဘယ်တော့ သတ်လို့ရမှာလဲ။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ စာကလေးတစ်ကောင် နားနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်လိုက်တော့။ နောက်မှ ငါ ပြောပြမယ်။"

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ အခန်းထဲက ထွက်လာတော့ စာကလေး ပျောက်သွားလေပြီ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ရယ်မိပါသည်။ စာကလေးတစ်ကောင်ကိုတောင် သံသယဝင်နေရပြီလား။

***