နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ဧည့်သည်တော်

လီရှင်းဟန်သည် စိတ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပေသည်။

သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ရက်ပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ဘိုင်ယွင်စီရင်စုသည် မိလ္လာကန်ကဲ့သို့ ပုပ်သိုးနေကြောင်း သိရှိလိုက်ရချေ၏။

နတ်ဆိုးများနှင့် ပေါင်းပြီး ပြည်သူလူထုကို ဒုက္ခပေးနေသော အကျင့်ပျက် အရာရှိများသည် စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ဤနေရာရှိ နှိမ်နင်းရေးအရာရှိများအပေါ် ပုံသေအမြင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

"ငြိမ်ငြိမ်နေကြ... သူ့ကို အရင် ဖမ်းချုပ်လိုက်၊ ပြီးမှ သေချာ ပြန်စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီး သခင်မလင်းရဲ့ နေရာကို အရောက် စုံစမ်းကြမယ်"

"အမိန့်အတိုင်းပါ"

လူတစ်ဒါဇင်ကျော်သည် လျင်မြန်စွာ ဖြန့်ခွဲလိုက်ပြီး လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံးရှိ ထွက်ပြေးနိုင်သော လမ်းကြောင်းများကို မသိမသာ ပိတ်ဆို့လိုက်ကြပေသည်။

ဝှက်ဖဲလက်နက်များ အသုံးပြုရာတွင် အတော်ဆုံးဖြစ်သော သကြားအရုပ်သည်လျိုကြီး သည် သကြားအရုပ်တိုင်ကို ချထားပြီး သက်ကယ်မိုး တဲအိမ်လေးဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်သွားချေ၏။

သူတောင်းစားကလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် အသားမာတက်နေသော လက်များကို စုတ်ပြတ်နေသော အင်္ကျီလက်စများထဲတွင် ဝှက်ထားလျက် လျိုကြီး၏နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားပေသည်။

သူ၏ဖမ်းချုပ်နှောင်ခြင်းပညာရပ်မှာ ပြီးပြည့်စုံနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တွဲဖက်လုပ်ကိုင်လာခဲ့သော မိတ်ဆွေဟောင်းများ ဖြစ်ကြပေသည်။

သူတို့သည် အဆိပ်မြှားတိုများဖြင့် အရင် ချောင်းမြောင်းပစ်ခတ်မည်၊ ထို့နောက် ဖမ်းချုပ်မည်ဖြစ်ရာ ၎င်းတို့နှင့် အဆင့်တူညီသော သာမန်သိုင်းသမားများဆိုလျှင် တစ်ချက်မျှပင် ခံနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတောင်းစားသည် လျိုကြီး ရပ်တန့်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်ရာ အံ့သြသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားချေ၏။

တံခါးကြီးမှာ ပွင့်ဟနေချေသည်။

ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်လေးသည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ဓားအိမ်ပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်လျက် တံခါးဝတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပေသည်။

အပြင်ဘက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပုံမှာ အသင့်ပြင်ထားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

"ဒီလိုလှုပ်ရှားမှုလေးတောင် သူ့ကိုအငိုက်မဖမ်းနိုင်ဘူးလား"

သူတောင်းစားသည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း အလေးအနက် မထားမိချေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မည်သို့သော ပညာရှင်မျိုးကို သူတို့ မတွေ့ဖူးဘဲ ရှိပါမည်နည်း။

ထို့အပြင် အဝေးတွင် ရပ်နေသော လီရှင်းဟန်သည် ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် အဆင့်ရှိသော ပညာရှင်စစ်စစ် တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူတောင်းစား မျှော်လင့်မထားသော အရာမှာ လိုကြီးသည် သူ၏မှုတ်ပြောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး လူငယ်လေးကို ပြုံးပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

"လူကြီးမင်း... ကျုပ်တို့တွေ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီနော်"

ထိုနေ့မနက်က လမ်းပေါ်တွင် တစ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးရာ တစ်ဖက်လူသည် အခြေအနေ မူမမှန်ကြောင်း သိသာစွာ သတိထားမိခဲ့သော်လည်း မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လမ်းပေါ်မှ သကြားလုံးသည်မှာ လူပြောင်းသွားကြောင်း သိနိုင်သူ၊ ဤမျှ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှု ရှိသူတစ်ယောက်ရှေ့တွင် အောက်ကျို့ချင်ယောင်ဆောင်ပြီးမှ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

ရှန်းယီသည် ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်ကာ ထိုနှစ်ယောက်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပေသည်။

သိုင်းလောကသားများနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွယ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိချေ။ ထိုနေ့က သူတို့၏ဂုဏ်ဒြပ်မှန်ကို မဖွင့်ချခဲ့ခြင်းမှာ ကြောက်ရွံ့၍ မဟုတ်ဘဲ ပြဿနာမရှာချင်၍သာ ဖြစ်ပေသည်။

"ကျွန်တော်တို့မှာ မေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့ပါ၊ ဆရာရှန်း ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပေးပါ"

လျိုကြီးက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ရာ သူတောင်းစားက သဘောပေါက်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို ရှေ့သို့တိုးလိုက်ချေ၏။

သူ၏လက်ဝါးများသည် တိမ်များကို ထိုးဖောက်လာသော နဂါးများကဲ့သို့၊ လက်ချောင်းများသည် ရွှေချိတ်ကောက်များကဲ့သို့ အလွန်အင်အားကြီးမားစွာဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ပခုံးများကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပေတော့သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏လက်ဝါးများသည် တစ်ဖက်လူ၏ပခုံးများကို ဆုပ်ကိုင်မိသွားပြီး လက်ချောင်းများကို အားကုန်စိုက်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ကိုင်ပေါက်ရန် ကြိုးစားလိုက်ပေသည်။

"ဟမ့်"

သူတောင်းစား ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီရဲလာချေ၏။

တစ်ဖက်လူသည် မယိမ်းမယိုင် ရပ်တန့်နေပြီး ခြေထောက်များသည် မြေကြီးနှင့် ကပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

သူ၏လက်မောင်းများဖြင့် စိုက်ထုတ်လိုက်သော အားအင်များသည် ရွှံ့အိုင်ထဲသို့ ကျွဲဝင်သွားသကဲ့သို့ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိချေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် ရှန်းယီသည် သူ့ဝမ်းဗိုက်ကို ရုတ်တရက် ကန်ထုတ်လိုက်ပေသည်။

သူတောင်းစားသည် အော်ဟစ်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး လေထဲတွင် ကိုယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် လှိမ့်လိုက်ကာ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း ကြီးမားသော အားအင်ကို အပြည့်အဝမဖယ်ရှားနိုင်ဘဲ မျက်နှာချင်းဆိုင်လမ်းမှ တိုင်တစ်တိုင်ကို ဝင်တိုက်မိသွားချေသည်။

ကျိုးပဲ့သံနှင့်အတူ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံး အကြီးအကျယ် တုန်ခါသွားပေသည်။

သူသည် တိုင်ကိုမှီလျက် အသက်ရှူမဝ ဖြစ်နေပြီး နဖူးပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာကာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်မထနိုင်အောင် ဖြစ်နေရချေသည်။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ လျိုကြီးသာမက လမ်းပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏မျက်နှာထားများ တည်ကြည်လေးနက် သွားကြပေသည်။

လက်နက်မဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းစွမ်းရည်တွင် လီရှင်းဟန်ကို ဖယ်လိုက်လျှင် သူတောင်းစားသည် သူတို့အကြားတွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်ရာ တစ်ချီတည်းနှင့်ပင် ကိစ္စပြတ်သွားရသလော။

"..."

လျိုကြီးသည် ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်ပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပေသည်။

သူသည် ခါးရှိ တံဆိပ်ပြားကို လှမ်းယူလိုက်မိသည်။

ဤအရာမှာ ရယ်စရာကောင်းလွန်းပေသည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနသည် ဤမျှ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော စီရင်စုမြို့လေးသို့ လူလာဖမ်းပြီးမှ ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် ထုတ်ဖော်ပြသရမည်ဆိုလျှင် အလွန်သိက္ခာကျစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် လက်တစ်ဖက်က သူ၏လှုပ်ရှားမှုကို တားဆီးလိုက်ပေသည်။

လျိုကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီရှင်းဟန်သည် သူ့ဘေးသို့ မည်သည့်အချိန်က ရောက်နေမှန်းမသိ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

လီရှင်းဟန်၏မျက်မှောင်များ တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်နေပြီး နှာခေါင်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသည်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်သော အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

"မင်း ခုနက... သွေးစွန်းခဲ့သလား"

လီရှင်းဟန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ရှန်းယီကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားချေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်လူများ၏ မျက်နှာပေါ်မှ လေးနက်မှုများသည် တင်းမာမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပေသည်။

သူတို့သည် ဘိုင်ယွင်စီရင်စုသို့ လာရောက်ခြင်းမှာ စစ်ဆေးခြင်းသက်သက် မဟုတ်ချေ။ ယခုအခါ သခင်မလင်းနှင့် ပတ်သက်သော သဲလွန်စအားလုံးသည် သူတို့ရှေ့မှ လူငယ်လေးထံသို့ ဦးတည်နေပေသည်။

ထို့အပြင် စီရင်စုမြို့၏လမ်းမကြီးပေါ်တွင် သူ့ထံမှ သွေးနံ့ရနေသည် ဆိုရာ... လီရှင်းဟန်ကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်ကို ဤမျှ သတိထားသွားစေသော အရာသည် ကြက်သွေး၊ ဝက်သွေး မဖြစ်နိုင်သည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း ဝိုင်းအုံလာကြပေသည်။

"..."

ရှန်းယီသည် သူ့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် စုဝေးလာသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး လီရှင်းဟန်၏ ထင်ရှားသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားချေသည်။

တံခါးပေါက်ဝတွင် ကြွက်အုပ်တစ်စုဟု ထင်ထားသော်လည်း ကြောင်အိုကြီး ရောက်နေသည်ကိုး။

ဤလူများ၏လှုပ်ရှားမှုသည် မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။

ယခင်က ရှန်းယီသာဆိုလျှင် လျိုကြီး၏မှုတ်ပြောင်းကို ကံကောင်းထောက်မစွာ ခုခံနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ယနေ့အချိန်ထိ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ကိုယ်လွတ်ရုန်းပြီး အမှားမလုပ်လျှင် တံခါးလာခေါက်သော သရဲကို ကြောက်စရာ မလိုပေ။

ရှန်းယီသည် စိတ်သက်သာရာရသွားသောပုံစံဖြင့် လက်ကို အောက်သို့ချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

"သခင်ကြီးကို တင်ပြပါတယ်... အဲဒါ နတ်ဆိုးသွေးပါ"

သူ ဓားရိုးကို လွှတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသူများသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြချေသည်။

ချင်ပြည်နယ်အောက်ရှိ စီရင်စုမြို့များအတွက် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ လူများသည် ထုတ်ဖော်မပြောသော်လည်း မောက်မာမှုများကို တိတ်တဆိတ် လက်ခံထားကြပေသည်။

ယနေ့တွင် သာမန် နှိမ်နင်းရေးအရာရှိလေးတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရာ၌ ကြောက်မက်ဖွယ် ရန်သူတော်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ စိုးရိမ်စိတ်များ ခံစားလိုက်ရသည်မှာ သတင်းပေါက်ကြားသွားပါက ရယ်စရာ ဖြစ်နေမည်မှာ အမှန်ပင်။

"မင်းအိမ်မှာ ဘာကိစ္စကြောင့် နတ်ဆိုး ရှိနေရတာလဲ"

လီရှင်းဟန်၏လေသံသည် ပြတ်သားပြီး မျက်လုံးများ စူးရှကာ စစ်ဆေးမေးမြန်းလိုသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပေသည်။

ရှန်းယီသည် ဤသို့သော မေးမြန်းပုံမျိုးကို အသားမကျသော်လည်း နေ့စဉ် နတ်ဆိုးများနှင့် တိုက်ခိုက်ပြီး အသက်စွန့်စားနေရသူများဖြစ်ရာ သူတို့ကို ဖော်ရွေစေချင်သည်မှာ အနည်းငယ် ခက်ခဲမည်ကို နားလည်ပေးနိုင်ပေသည်။

သူသည် ဘေးသို့ အနည်းငယ်တိမ်းကာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ချေ၏။

လီရှင်းဟန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြန်ပြီး ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဘေးမှ လျိုကြီးက ပခုံးဖြင့် ဝင်တိုက်လိုက်ပေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ အခြားသူများကဲ့သို့ပင် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကြက်သေသေပြီး နေရာမှာပင် အချိန်ခဲသွားရချေသည်။

ကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းလေးထဲတွင်တော့

လင်းပိုင်ဝေ့သည် နောက်ဖေးမှ ဟင်းရွက်ထည့်ထားသော သစ်သားဇလုံကို သယ်ဆောင်လာပြီး တံခါးဝဘက်သို့ မျက်တောင်ခတ်ကာ စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေပေသည်။

သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ကိုယ်နှင့်မတော်သည့် ပွယောင်းယောင်း ဝတ်ရုံရှည်ကြီးသည် ယောက်ျားလေးဝတ်ရုံ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

၎င်းသည် အလွန် သိသာထင်ရှားနေချေသည်။

သူမသည် အံ့သြမှုအချို့ဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"နင်တို့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်လာတာလဲ"

လီရှင်းဟန်သည် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး မေးချင်သော်လည်း မမေးရဲသဖြင့် လက်သီးကိုသာ ဆုပ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ရပေသည်။

"လက်အောက်ငယ်သား လီရှင်းဟန်က သခင်မလင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

အခြားသူများလည်း လိုက်လုပ်ကြပေသည်။ လျိုကြီးသည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ရှန်းယီကို မယုံကြည်နိုင်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ရှင်းပြလိုက်ချေ၏။

"ချင်ပြည်နယ်က သခင်မဆီက စာမရတာ တစ်လရှိပြီမို့လို့ သခင်မရဲ့ သတင်းကို စုံစမ်းဖို့ မိသားစုက ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်လိုက်တာပါ"

"ပင်ပန်းသွားကြပြီ၊ ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" လင်းပိုင်ဝေ့သည် အားနာဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ သခင်မကို ချင်ပြည်နယ်ဆီ ချက်ချင်း ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်"

လီရှင်းဟန်သည် သူမ၏အရှိန်အဝါ မူမမှန်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပေသည်။

"ငါ အိမ်အရင် ပြန်ချင်တယ်... ပြီးတော့ ငါ ညစာ အရင် စားလို့ရမလား... သိုးသားဟင်းရည်က အခုမှ ကျက်ကာစ ရှိသေးတာ"

လင်းပိုင်ဝေသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီးအနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပေသည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါခင်ဗျာ"

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အဖွဲ့သားများသည် မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိကြပေသည်။

ဤ နာမည်ကျော် နတ်ဆိုးဖမ်းသူသည် ကောလာဟလများအတိုင်း ဟိတ်ဟန်မရှိဘဲ နွေဦးလေညင်းကဲ့သို့ လူများကို နွေးထွေးစွာ ဆက်ဆံတတ်သည်မှာ မှန်ကန်လှပေသည်။

သို့သော် မကြာမီ သူတို့၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားရချေ၏။

အကြောင်းမှာ လင်းပိုင်ဝေ့သည် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး လူငယ်လေးမှာမူ လက်ကိုချကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"..."

ပူပူနွေးနွေး ဟင်းရည် ပန်းကန်ပေါ်သို့ ရောက်လာသည်အထိပင်။

ထမင်းတစ်နပ် စားရသည်မှာ ဤမျှ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ရှန်းယီ တစ်ခါမှ စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးပေ။

လူတစ်ဒါဇင်ခန့်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် လူသတ်ချင်နေသော အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြချေသည်။

"အားနာလိုက်တာဟာ"

လင်းပိုင်ဝေ့လည်း တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးအကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပေသည်။

နူးညံ့သော သိုးသားကို ဝါးနေသော်လည်း အရသာမရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေရချေသည်။

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တူကို ချလိုက်ပေသည်။

"ဂရုစိုက်ပါနော်"

"ခင်ဗျားရောပဲ"

ရှန်းယီသည် လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်ပေသည်။

လူတစ်ဒါဇင်ကျော်သည် ညအမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြချေသည်။

သူ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဗလာဖြစ်နေသော အခန်းကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်မိပေသည်။

သူ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာသည်မှာ ဘယ်လောက်မှ မကြာသေးသော်လည်း အကျင့်ဆိုးများစွာ စွဲကပ်နေပြီ ဖြစ်ချေသည်။

အလိုလိုက်ခံထားရသလိုပင်။စားပွဲပေါ်မှ အစားအစာများကို စားသောက်ပြီးနောက် ရှန်းယီသည် ပန်းကန်များကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီကို လျှော်ဖွပ်ကာ လှန်းလိုက်ပေသည်။

သူ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်ပြီး စနစ်ဘောင် ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ချေတော့သည်။