ကျွန်တော့်ဇနီးကို ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းများ ကြီးစိုးနေသည်။

ထို့နောက် စိတ်မသက်မသာဖြစ်ဖွယ် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက်၊ သူတို့နှစ်ဦးလုံး တပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ရှင်/ခင်ဗျား နောက်မှာ ဘာကြီးလဲ…"

ချူလျန်နှင့် သခင်မမင်တို့သည် တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ဘယ်လက်ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်ကြပြီး၊ ညာလက်များကိုမူ နောက်ကျောဘက်တွင် ဝှက်ထားကြသည်။

သို့သော်…

မည်သူမျှ နောက်လှည့်မကြည့်ကြ။

သူတို့သည် တူညီသော လှည့်ကွက်ကို မတော်တဆ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးပြုမိသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အတော်လေးတော့ အနေရခက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဟီးဟီး..." သခင်မမင် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒီလိုဆိုရင် စကားအများကြီး ပြောမနေတော့ဘူး... ရှင် ဒီအခန်းထဲ ဝင်လာကတည်းက... ကျွန်မ ထွန်းထားတဲ့ ဖယောင်းတိုင်ထဲမှာ အာရုံမှောက်မှားစေတဲ့ အဆိပ်တွေ ထည့်ထားပြီးသား... အဆိပ်ဖြေဆေး လိုချင်ရင်... ဒီအတိုင်း တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားလိုက်ပါ... ဘာမှ ဝင်မပါနဲ့တော့..."

"ဒီအခန်းထဲ ဝင်လာရဲမှတော့... ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေ လုပ်ထားပြီးသားပါ... တကယ်တမ်း ပြောရရင်... ခင်ဗျား ဖယောင်းတိုင် ထွန်းလိုက်ကတည်းက... အဆိပ်ငွေ့တွေ ရှူရှိုက်မိတာကို ကာကွယ်ဖို့ ကျွန်တော် အသက်အောင့်ထားပြီး... အတွင်းအား ချီစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့တာ..." ချူလျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သခင်မမင်၏ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ အမှန်တရားကို ရှင်းလင်းစွာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူမကိုယ်သူမ လှည့်ကွက်များစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသူဟု ယူဆထားသော်လည်း၊ ဤလူငယ်လေးသည် သူမထက်ပင် ပိုမိုများပြားသော လှည့်ကွက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

"ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးခဲ့ပါဘူး... ခင်ပွန်းသည်နဲ့အတူ တည်ငြိမ်တဲ့ ဘဝလေးမှာ နေထိုင်ချင်ရုံပါ... အခု ရှင့် တာဝန်ပြီးသွားပြီဆိုတော့... ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို သဘောထားပြီး ကျွန်မတို့ကို လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလားရှင်..." သူမ မေးလိုက်ရာ၊ အသံတွင် တောင်းပန်သော လေသံ ပါဝင်နေသည်။

ချူလျန် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့… ဒါက မသင့်တော်ပါဘူး..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ အခြေအနေ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမ၏ ညာလက်ကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ရှည်လျားသော အနက်ရောင် ကြာပွတ်တစ်ချောင်းသည် မြွေမိစ္ဆာတစ်ကောင် လျှာနှစ်ခွ ထုတ်သကဲ့သို့ ချူလျန်ထံသို့ ရစ်ပတ်ဝင်ရောက်လာပြီး၊ သူ့ကို ဖမ်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ချူလျန်၏ ဘယ်လက် တုန်ခါသွားပြီး၊ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ လက်ကောက်သည် ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သခင်မမင်၏ ကြာပွတ်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဓားကို လှည့်လိုက်ပြီး၊ ကြာပွတ်ကို ဓားသွားဖြင့် ရစ်ပတ်ဖြတ်တောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော်၊ ရှည်လျားသော ကြာပွတ်သည် တမူထူးခြားသော ပစ္စည်းတစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသည်။ ရှုတောင်ဂိုဏ်းမှ ပြုလုပ်ထားသော ဓားပျံသည်ပင်လျှင် ၎င်းကို လုံးဝ ဖြတ်တောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ဝုန်း…။

သူတို့ တစ်ယောက်စီသည် ကြာပွတ်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီကို ဆွဲထားကြသဖြင့်၊ ခဏတာ အားပြိုင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

အိပ်ခန်းသည် ကျဉ်းမြောင်းသဖြင့်၊ သူတို့၏ အခြေခံချီစွမ်းအင်များ မြင့်တက်လာသောအခါ၊ ပရိဘောဂများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားသံများ အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ခဏတာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံပြီးနောက်၊ သခင်မမင်သည် ဘယ်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ၊ ချက်ချင်းပင် သင်တုန်းဓားကဲ့သို့ ထက်မြသော လက်သည်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ထက်ရှသော အနက်ရောင် အလင်းတန်း (၃)ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချူလျန်သည် အံ့ဩဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းကာ ဘယ်လက်မောင်းကို မြှောက်၍ အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

သခင်မမင်သည်လည်း အလားတူ လျင်မြန်စွာပင် အနီရောင် အလင်းတန်းကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် အလင်းတန်းသည် ထူးဆန်းသော အသိစိတ်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်…။

သူမ ဘေးတိုက် ရှောင်တိမ်းလိုက်သောအခါ၊ ၎င်းသည် လျင်မြန်စွာ ကွေးညွှတ်သွားပြီး၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

လိပ်ခွံပုံစံ ချည်နှောင်နည်း…

မိစ္ဆာချုပ်ကြိုး…

အနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည့်အတွက်၊ မိစ္ဆာချုပ်ကြိုး၏ တုတ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် အလွန် ခက်ခဲသည်။

သခင်မမင်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်သည် ကြောင်ဝိညာဉ်ထက် များစွာ မြင့်မားသော်လည်း၊ ကြိုးသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပစ်မှတ်ကို ဖမ်းမိသွားလေသည်။

ဘုန်း...။

တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားသော အနီရောင်ကြိုးများဖြင့် လိပ်ခွံပုံစံ ချည်နှောင်ခံထားရသော သခင်မမင်တစ်ယောက် ချက်ချင်း ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူမ၏ အနက်ရောင် ကြာပွတ်သည်လည်း လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

သို့သော်ငြား၊ သူမ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ၊ ချူလျန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

"ရှင်..." သူမ ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

အခန်းတွင်း တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ၊ တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခေါ်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှင်မရေ... ဘာအသံတွေလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား..." အရာရှိမင်တစ်ယောက် အော်ဟစ်ရင်း ပြာပြာသလဲ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

ထိုအခါ…. သူတွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းမှာမူ…

အခန်းသည် အလွန် ရှုပ်ပွနေပြီး၊ သူ၏ ဇနီးသည်မှာ ထူးဆန်းသော ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့် ကြိုးတုပ်ခံထားရကာ၊ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေလေ၏။

"ဟိုက်..." အရာရှိမင် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး၊ နဖူးကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ကာ၊ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားသည်။

သူ မရေရွတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့။ "ငါ... အချိန်မှား ဝင်လာမိတာလား..."

...

ချူလျန်သည် အရာရှိမင်ကို ထွက်မသွားစေရန် အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်ပြီး၊ သူသည် အချိန်မှန် ရောက်လာခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း မနည်းအာမခံလိုက်ရသည်။

သူသည် အရာရှိမင်ကို ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်စေပြီး စိတ်တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေဆဲ ဖြစ်သော သခင်မမင်ကို ထူမပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

လှပသော ကိုယ်ခန္ဓာကောက်ကြောင်းများ ရှိသော သခင်မမင်သည် ဤပုံစံဖြင့် ကြိုးတုပ်ခံထားရသောအခါ အတော်လေးပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ချူလျန် လုံးဝ ဝင်မကူရဲ။

"သူရဲကောင်းလေးချူ... ကျွန်တော့်ဇနီးကို ကြိုးမဖြေပေးတော့ဘူးလား..." အရာရှိမင် မေးလိုက်သည်။

"အဲ..." ချူလျန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အဲဒါတော့ လုပ်ပေးလို့ မရဘူးဗျ..."

ထို့နောက် သူသည် သခင်မမင်မှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

"ဗျာ..." အရာရှိမင် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ကျွန်တော့်ဇနီးက မိစ္ဆာလို့ ပြောလိုက်တာလား... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... ခင်ဗျား... ခင်ဗျား အဲဒီလို အခြေအမြစ်မရှိတာတွေ မပြောရဘူးနော်…"

ချူလျန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အရာရှိမင်... တကယ်လို့ မယုံရင်... ခင်ဗျားဇနီးကို မူလသဏ္ဌာန် ပေါ်လာအောင် လုပ်ပြနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါတယ်..."

“မလိုတော့ဘူး…"

အရာရှိမင် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက တိတ်ဆိတ်နေသော သခင်မမင်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့်၊ ချူလျန် ထုတ်ယူထားပြီးဖြစ်သော အုတ်ခဲပိုင်းကို မသိမသာ ပြန်သိမ်းလိုက်ရသည်။

"ယောကျ်ား... တကယ်တော့... ကျွန်မ ရှင်ကို ဒီအကြောင်း ဘယ်တော့မှ မပြောရဲခဲ့ဘူး..." သခင်မမင် လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မက တကယ်ပဲ မိစ္ဆာပါ..."

"ဘာ... ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... မင်းက သိပ်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကြင်နာတတ်တာပဲဟာ..."

အရာရှိမင် ကိုယ့်နားကိုယ် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေဆဲ။

သခင်မမင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မိစ္ဆာတွေ အကုန်လုံးက ဆိုးသွမ်းတယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ..."

သခင်မမင် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက... မိဘတွေ.. အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ မြို့ပြင်က တောင်ပေါ်ဒေသမှာ နေထိုင်ခဲ့တာပါ... ကျွန်မတို့က မိစ္ဆာတွေ ဖြစ်ပေမဲ့... သက်ရှိတစ်ကောင်ကိုတောင် ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးရဲခဲ့ဘူး... ဒီလိုနဲ့ နှစ်ပေါင်း (၁၀၀)နီးပါး နေထိုင်လာခဲ့ကြတာ... ဒါပေမဲ့ တစ်ရက်ကျတော့... ကျွန်မ ရှင့်ကို တွေ့ခဲ့တယ်..."

"ကိုယ့်ကိုလား..." အရာရှိမင် ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်... ရှင်ပါပဲ..." သခင်မမင်က သူ့ကို နူးညံ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ရှင်ကတော့ မှတ်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် (၂၀)က ကယ်တင်ခဲ့ဖူးတဲ့ တောကြောင်လေးတစ်ကောင်ကို ဘယ်သူက မှတ်မိမှာလဲ..."

"အဲဒါ မင်းလား…" အရာရှိမင် သဘောပေါက်သွားပြီး အာမေဋိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ ကျင့်ကြံခြင်း မအောင်မြင်သေးဘူး... တောင်ပေါ်မှာ ဝံပုလွေဆိုးတွေနဲ့ တွေ့ပြီး အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်... သစ်တောတစ်ခုထဲ ထွက်ပြေးခဲ့ပေမဲ့ မုဆိုးထောင်ချောက် မိသွားခဲ့ရတယ်လေ... အဲဒီအချိန်မှာ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြတ်သွားပြီး ကျွန်မကို ကယ်တင်ခဲ့တာ..." သခင်မမင်က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ကိုယ်က ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတာ... တစ်ရက်ကျတော့ စာမလေ့လာချင်တာနဲ့ ကျောင်းကနေ ခိုးထွက်ပြီး တောင်ပေါ်မှာ သွားဆော့မိတယ်လေ... အဲဒီမှာ သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ တောကြောင်ပေါက်လေး တစ်ကောင်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်... ကိုယ် အခုထိ မနေ့တနေ့ကလို မှတ်မိနေသေးတယ်" အရာရှိမင် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်အိမ်ခေါ်သွားပြီး ဒဏ်ရာတွေ ကုပေးမလို့တောင် စိတ်ကူးခဲ့သေးတာ... ဒါပေမဲ့ မင်းက လွတ်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားတာလေ..."

"နောက်ပိုင်းနှစ်တွေမှာ... ကျွန်မ ကျင့်ကြံခြင်းကို ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့တယ်... လူယောင်ဖန်ဆင်းနိုင်ဖို့ နောက်ထပ် (၁၀)နှစ်လောက် ကြာခဲ့တယ်..." သခင်မမင် ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ အကြည့်များသည် ခင်ပွန်းသည်အပေါ်တွင်သာ စွဲမြဲနေသည်။ "အစ်ကိုကြီးကို အသိမပေးဘဲ... လူ့လောကထဲမှာ အပျော်ရှာဖို့ တောင်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက အစီအစဉ်တွေ ရှိနေခဲ့တယ် ထင်ပါရဲ့... မမျှော်လင့်ဘဲ ရှင်နဲ့ ထပ်တွေ့ခဲ့ရတယ်လေ... ရှင်က ကြီးပြင်းလာပေမဲ့... ရှင့်ဆီမှာ မပြောင်းလဲတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့တုန်းပဲ..."

"အဲဒါက ကိုယ်တို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်းလို့ ထင်ခဲ့တာ... တကယ်တော့... ဒုတိယအကြိမ် ဖြစ်နေတာကိုး..." အရာရှိမင် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်မိသွားခဲ့တယ်... ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြတယ်... အရာအားလုံးက အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ... လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်ရတာ ဒီလောက် ပျော်စရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်ပါပဲ..." သခင်မမင်သည် ဇာတ်လမ်းကို ပြန်ပြောပြရင်း လွမ်းဆွတ်သော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည် အောက်မေ့လိုက်သည်။

"တစ်ရက်ကျတော့... ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိနေမှန်း သိလိုက်ရတယ်..."

"မင်း... ကိုယ်ဝန်ဆောင်နိုင်တယ်လား..." အရာရှိမင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"သေချာတာပေါ့... ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မလုပ်ရဲခဲ့ဘူး..." သခင်မမင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက လူသားအစစ်အမှန် မဟုတ်လို့... ကျွန်မ လွယ်ထားရမှာက မိစ္ဆာလေး ဖြစ်နေနိုင်တယ်လေ... ဒါကြောင့် လျှို့ဝှက်ထားခဲ့ပြီး... မိဘအိမ် ပြန်သွားမယ်လို့ ရှင့်ကို လိမ်ပြောခဲ့တယ်... တကယ်တမ်းကျတော့... တောင်ပေါ်ကို သွားပြီး ကိုယ်ဝန်ကို တိတ်တဆိတ် ဖျက်ချခဲ့တာပါ..."

"ရှင်မရယ်..." အရာရှိမင် သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လာသည်။

"မင်းက မိစ္ဆာဖြစ်နေရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ... ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး... တို့တွေရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ သစ္စာတရားက နက်ရှိုင်းခဲ့ပါတယ်... မင်းက လူဖြစ်ဖြစ်၊ မိစ္ဆာဖြစ်ဖြစ်... တို့တွေရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ အစစ်အမှန်ကို ဘယ်တော့မှ လျော့ပါးသွားစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ကျွန်မတို့ ကလေးက ကလဲ့စားဝိညာဉ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး..." သခင်မမင် ညည်းတွားလိုက်သည်။

သူမ၏ အသံတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ဇာစ်မြစ်အစစ်အမှန်ကလည်း ပေါ်သွားပြီ... ဒါ ကံ.. ကံရဲ့အကျိုးပဲ ထင်ပါရဲ့..."

"မဟုတ်ဘူး.." အရာရှိမင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာအမှား လုပ်ခဲ့လို့လဲ... တကယ်လို့ ဝဋ်လည်မယ် ဆိုရင်တောင်... ကိုယ့်ဆီမှာပဲ လည်ပါစေ…"

"ရှင်နဲ့အတူ ဒီဘဝရဲ့ (၁၀)နှစ်တာ ကာလကို ဖြတ်သန်းခွင့်ရခဲ့တာနဲ့တင် ကျွန်မ ကျေနပ်လှပါပြီ..." သခင်မမင်သည် ချူလျန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သေရမယ်… ဒါမှမဟုတ် အပြစ်ပေးခံရမယ် ဆိုရင်... ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းပဲ ခံပါရစေ..."

"မဟုတ်ဘူး… မဟုတ်ဘူး" အရာရှိမင် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ချူလျန်ကို ဖက်တွယ်လိုက်သည်။

"သူရဲကောင်းလေးချူ... ကျွန်တော့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ အားလုံး ပေးပါ့မယ်... ကျွန်တော်တို့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်… ကျွန်တော့် ဇနီးကို အလွတ်ပေးပါ"

နက်ရှိုင်းပြီး တွေးတောဆင်ခြင်နေသော အကြည့်ဖြင့်၊ ချူလျန်သည် သူ့ရှေ့ရှိ ချစ်ခင်ကြင်နာတတ်သော ဇနီးမောင်နှံကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

သခင်မမင်၏ အသက်ကို နှုတ်ယူလိုက်လျှင်လည်း မျှတမှု ရှိနေဆဲသာ ဖြစ်သည်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း နေထိုင်နေသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို လောကကြီးက ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် စေတီတော်ဖြူထံမှ ဆုလာဘ်လည်း ရရှိဦးမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်၊ သူမကို အလွတ်ပေးလိုက်ပြီး အရာရှိမင်၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလျှင်လည်း ဉာဏ်ရှိသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သာမန် လူသားတစ်ဦးအတွက်ပင်၊ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ရရှိရန် မလွယ်ကူပေ။

မည်သို့ပင် ရွေးချယ်သည်ဖြစ်စေ၊ သူ သေချာပေါက် အမြတ်ထွက်မည်သာ ဖြစ်၏။

သို့သော်ငြား၊ ချူလျန် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဇနီးမောင်နှံ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်လာချိန်မှာပင်၊ သူ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မမင်က တကယ်ပဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခမပေးခဲ့ဘူး ဆိုရင်... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံး ကျွန်တော်နဲ့အတူ ရှုတောင်ဂိုဏ်းကို လိုက်ခဲ့ပါ... ဖြစ်နိုင်တာက... သခင်မမင်အတွက် တရားဝင် ဘွဲ့ထူးတစ်ခု ကျွန်တော် တောင်းဆိုပေးနိုင်လောက်တယ်..."