အခန်း (၈)

တုပိုင်သည် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဂဏန်းသင်္ချာသည် သူ့အတွက် ပြဿနာမရှိနိုင်ဘဲ အမှတ်ပြည့်ရရန် မခဲယဉ်းပေ။

ရှေးဟောင်းစာပေဗဟုသုတသည်လည်း ကြီးမားသော ပြဿနာမဟုတ်ပေ။ တက္ကသိုလ်တွင် ဒဿနိကဗေဒကို အဓိကယူခဲ့သော်လည်း ရှေးဟောင်းစာပေလေ့လာမှုကို လစ်လျူရှုမထားခဲ့ပေ။ ဤကမ္ဘာမှ ရှေးဟောင်းစာပေ ယဉ်ကျေးမှုသည် ကွဲပြားနိုင်သော်လည်း အနှစ်သာရအားဖြင့် တူညီနေဆဲဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရှေ့ဟန်မင်းဆက် မတိုင်မီက ဤကမ္ဘာသည် မူလကမ္ဘာမြေနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု၏ အခြေခံသည် စာအုပ်ကြီးလေးအုပ်နှင့် ကျမ်းကြီးငါးစောင်ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တုပိုင်အနေဖြင့် အနည်းငယ် ပြန်လည်လေ့လာလိုက်ရုံဖြင့် ကောင်းမွန်သော အမှတ်ကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မြင်းစီးအတတ်သည် ခက်ခဲသော်လည်း ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုဖြင့် တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ ခြောက်လဆိုသည်မှာ အချိန်မကြာသော်လည်း အောင်မှတ်ရရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။

ထို့ကြောင့် တုပိုင်အတွက် တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် အရေးကြီးဆုံးအရာများမှာ သိုင်းပညာနှင့် အထွေထွေပညာရပ်များ ဖြစ်သည်။ ဤဘာသာရပ်နှစ်ခုသည် သူ၏ ကံကြမ္မာကို အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သည်။

အထွေထွေပညာရပ်များအတွက် သူသည် အဂ္ဂိရတ်ပညာကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထိုဘာသာရပ်သည် လူကြိုက်များပြီး ကျွမ်းကျင်သူ များပြားသော ဘာသာရပ်ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာနှင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာသည် အမှန်တကယ် နက်နဲပြီး ရှုပ်ထွေးကာ အခြေခံမှ အဆင့်မြင့်အထိ တဖြည်းဖြည်း တက်လှမ်းရမည့် ပညာရပ်များဖြစ်သည်။ အခြားသူများက လေးနှစ်ခွဲကြာ လေ့လာခဲ့ကြသော်လည်း တုပိုင်ကမူ သုညမှ စတင်ရပေတော့မည်။

အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင် သိုင်းပညာနှင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာဆိုင်ရာ အခြေခံသီအိုရီ စာအုပ်များသည် ထူထဲသော ကျမ်းကြီးများဖြစ်ပြီး စာလုံးရေ သိန်းချီ ပါဝင်လေသည်။ ထိုအရာအားလုံးကို နှုတ်တိုက်ကျက်မှတ်ပြီးမှ လက်တွေ့လေ့ကျင့်မှုထဲသို့ ထည့်သွင်းနိုင်သည်။

သိုင်းပညာ၏ အခြေခံသီအိုရီအတွက် စာအုပ်လေးအုပ်ရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ ဂျင်းလော်သွေးကြောများ၊ သွေးကွက်များနှင့် စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုအပြင် ရွှမ်းချီဆိုင်ရာ အခြေခံသီအိုရီများကို ဖော်ပြထားသည်။

အဂ္ဂိရတ်ပညာသည် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးပြီး ဆေးဝါးဖော်စပ်ခြင်းသာမက ဓာတ်ပြောင်းလဲခြင်းပညာလည်း ပါဝင်သည်။ သလင်းကျောက်များ၊ သတ္တုများ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအကြောင်း ဖော်ပြထားသော စာအုပ်ထူကြီးငါးအုပ် ရှိလေသည်။

ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီး ကျင်းပရန် ခြောက်လသာ လိုတော့သည့်အချိန်တွင် ပုံမှန်အခြေအနေအရဆိုလျှင် တုပိုင်သည် ဤဘာသာရပ်နှစ်ခုအတွက် အခြေခံသီအိုရီများကိုပင် ကျက်မှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သီအိုရီကို နားမလည်ဘဲ လက်တွေ့လေ့ကျင့်ခန်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီးတွင် သိုင်းပညာနှင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာ နှစ်ခုစလုံးအတွက် ရေးဖြေစာမေးပွဲ မရှိဘဲ လက်တွေ့စစ်ဆေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် အံ့ဖွယ်တစ်ခု ဖြစ်လာရန်သာ မျှော်လင့်ရတော့မည်။

တုပိုင် ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ သိုင်းပညာအခြေခံဆိုင်ရာ သီအိုရီစာအုပ်ကြီး လေးအုပ်ကို ကျက်မှတ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူပထမဆုံး လေ့လာမည့် စာအုပ်မှာ ဂျင်းလော်သွေးကြောများနှင့် သွေးကွက်များဖြစ်ပြီး စာလုံးရေ စုစုပေါင်း ၈ သောင်းနှင့် သရုပ်ဖော်ပုံ ၃၀၀ ပါဝင်ကာ စာမျက်နှာ ၅၀၀ ကျော် ရှိသည်။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် သုညမှ စတင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

တုပိုင်သည် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို အကြမ်းဖျင်းဖတ်ရန် နှစ်နာရီခန့် အချိန်ယူခဲ့ရပြီး ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက်အတွက်ပင် နားလည်ရန် အလွန်ခက်ခဲကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူသာ မကူးပြောင်းမီက ဆေးပညာကို လေ့လာခဲ့ဖူးလျှင် ပိုမိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။ ယခုမူ နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဖြင့် ရေးထားသော စာအုပ်ကို ဖတ်နေရသကဲ့သို့ပင်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် တုပိုင်သည် ကြက်တူရွေး နှုတ်တိုက်ကျက်မှတ်ခြင်း နည်းလမ်းကို အသုံးပြုရတော့သည်။ သို့သော် ၁၀ နာရီကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် စာမျက်နှာ ၃၀ အောက်သာ ကျက်မှတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ခေါင်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်နေတော့သည်။

ထို့အပြင် ရှေ့ဆက်ကျက်လေလေ မှတ်မိဖို့ ပိုခက်လေလေဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းကို ကျက်လိုက်သည်နှင့် ရှေ့ပိုင်းက အရာများကို မေ့သွားလေ ဖြစ်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့အတွက် ထိုအကြောင်းအရာများသည် လုံးဝ မှန်းဆ၍ မရနိုင်သောကြောင့်ပင်။

အချိတ်အဆက်မရှိသောကြောင့် မေ့မေ့သွားရသည်။

ဒီနှုန်းအတိုင်းသာဆိုလျှင် ဒီစာအုပ်တစ်အုပ် ကျက်ပြီးဖို့ကိုပင် တစ်လ၊ နှစ်လလောက် ကြာသွားနိုင်ပြီး အချိန်မီတော့မည် မဟုတ်ချေ။

“အကုန်လုံးက ဒီကမ္ဘာက တုပိုင်အပြစ်တွေချည်းပဲ။ မင်းက လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်ခွဲလုံးလုံး အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေပြီး အခုမှ ငါ့ကို သုညကနေ ပြန်စခိုင်းနေပါလား။”

ထိုညနေခင်းတွင် ယန်ရှီနှင့် အခြားသူများ အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ တုပိုင် စာထိုင်ကျက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟမ့်။ ၄ နှစ်လုံးအချိန်ဖြုန်းထားပြီး အခုမှ စာလာကျက်နေတာလား။” ယန်ရှီက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက လှောင်ပြောင်သည့် စကားများ ထုတ်မပြောသော်လည်း ယန်ရှီ၏ သဘောထား သိသိသာသာ အေးစက်သွားသည်ကို တုပိုင် ရိပ်မိလိုက်သည်။

ယန်ရှီသည် သူ၏မွေးစားဖခင် ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး လန်ထင်ကို မေးမြန်းပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး လီဝမ်ဟွေ့က တုပိုင်ကို အလေးမထားကြောင်း သိရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယန်ရှီသည် ဆက်လက်စောင့်ကြည့်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက တုပိုင်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြောင်း သေချာသွားသည့်အချိန်ကျမှသာ သူ၏ အနိုင်ကျင့်မှုများ ပိုမိုပြင်းထန်လာပေလိမ့်မည်။

မိန်းမစိုးများသည် ကျဉ်းမြောင်းသော စိတ်ထားရှိကြပြီး ယနေ့နံနက်က တုပိုင်ကို ပြုံးပြခဲ့ရခြင်းနှင့် မျက်နှာချိုသွေးခဲ့ရခြင်းတို့သည် ယန်ရှီအတွက် ကြီးမားသော အရှက်ရမှုတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် တုပိုင်သည် နောက်ထပ် သုံးနာရီကြာအောင် စာဖတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်တိုးတက်မှုမှာ အလွန်နှေးကွေးနေပြီး ယခင်က ကျက်မှတ်ထားသည်များ၏ လေးပုံတစ်ပုံခန့်ကိုပင် မေ့လျော့နေပြီဖြစ်သည်။

“ဒီပုံစံအတိုင်း ဆက်သွားရင် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး။ စာအုပ်နည်းနည်းလေးတောင် အလွတ်မရသေးဘူး။ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီးက စတော့မယ်။”

ည ၁၀ နာရီဝန်းကျင်တွင် တုပိုင်သည် ဆက်လက်တောင့်ခံနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ အိပ်ရာဝင်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် အံ့ဖွယ်တစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာပြီး အိပ်မက်စနစ် စတင်လည်ပတ်လာသည်။

သူ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် နေ့ဘက်က သူအသည်းအသန် လှန်လှောဖတ်ရှုခဲ့သော ဂျင်းလော်သွေးကြောများနှင့် သွေးကွက်များစာအုပ်သည် ရုပ်ရှင်ပြကွက်တစ်ခုကဲ့သို့ စာမျက်နှာတိုင်း ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီနှင့် ပုံတစ်ပုံချင်းစီသည် ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် သူသည် ဦးနှောက်စွမ်းရည်၏ ၅ ရာခိုင်နှုန်းကိုသာ အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင်မူ သူ၏ ဦးနှောက်ကို ၁၀ ဆမက အသုံးပြုနိုင်ပြီး အံ့မခန်းဖွယ်ရာ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်နှင့် နားလည်နိုင်စွမ်းသည် ၁၀ ဆကျော် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ နေ့ဘက်တွင် လေ့လာရန် အလွန်ခက်ခဲခဲ့သော အရာများသည် အိပ်မက်ထဲတွင် လွယ်ကူသော အရာများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် တစ်နာရီသည် တစ်နာရီသာ ဖြစ်သော်လည်း အိပ်မက်ကမ္ဘာတွင်မူ အချိန်သည် စတင်နှေးကွေးလာသည်။ မည်မျှ နှေးကွေးသည်ကို အတိအကျ မသိရသော်လည်း ၅ ဆ၊ ၆ ဆ သို့မဟုတ် ၁၀ ဆခန့် နှေးကွေးနေပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အိပ်ပျော်နေစဉ် တုပိုင်၏ ဦးနှောက်သည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေပြီး ဂျင်းလော်သွေးကြောများနှင့် သွေးကွက်များ စာအုပ်ကို အသည်းအသန် လေ့လာကျက်မှတ်နေလေသည်။

သူသည် စုစုပေါင်း ၈ နာရီ အိပ်စက်ခဲ့သော်လည်း အိပ်မက်ထဲတွင် အချိန်သည် ၁၀ ဆ နှေးကွေးသွားပြီး သူ၏ ဦးနှောက်အသုံးပြုမှုသည် လက်တွေ့ထက် ၁၀ ဆကျော် ပိုများနေသည်။ တစ်ညတာ အိပ်စက်ခြင်းသည် လက်တွေ့တွင် ရက်ပေါင်းများစွာ လေ့လာခြင်းနှင့် ညီမျှနေသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် တစ်ညတည်းနှင့် သူသည် စာမျက်နှာ ၅၀၀ ပါဝင်သော ဂျင်းလော်သွေးကြောများနှင့် သွေးကွက်များ စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို အိပ်မက်ထဲတွင် အလွတ်ကျက်မှတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် တုပိုင် နိုးလာသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားသော်လည်း သူ၏ အိပ်မက်ထဲမှ မှတ်ဉာဏ်များ စိတ်ချရပါ့မလားဟု စိုးရိမ်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အိပ်မက်၏ ရလဒ်များကို အမြန်ဆုံး စမ်းသပ်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

“စာမျက်နှာ ၁၈၉ က အကြောင်းအရာတွေကို ရွတ်မယ်။”

ချက်ချင်းပင် တုပိုင်၏ စိတ်ထဲ၌ စာမျက်နှာ ၁၈၉ မှ အကြောင်းအရာများ ပေါ်လာပြီး စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ရွတ်ဆိုပြီးနောက် စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စာလုံးတစ်လုံးမကျန် မှန်ကန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“စာမျက်နှာ ၃၅၉ က သွေးကွက်ပုံစံ အသေးစိတ်ကို ပြန်ဆွဲမယ်။”

တုပိုင်သည် ခဲတံတစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စက္ကူဖြူပေါ်တွင် စတင်ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ဤပုံသည် သွေးကွက်များကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသော ပုံဖြစ်သည်။ သွေးကွက်များသာမက သေးငယ်သော သွေးကြောများနှင့် အကြောပေါင်း ဒါဇင်ကျော် ပါဝင်နေသည်။ အရှည်၊ အတို၊ အထူ၊ အပါးနှင့် ထောင့်ချိုးများအားလုံး တိကျနေရမည်ဖြစ်သည်။

ဆယ်မိနစ်ကျော် ကြာသောအခါ တုပိုင်သည် သွေးကြောပုံစံ အသေးစိတ်ကို ရေးဆွဲပြီးစီးသွားသည်။ စာအုပ်ကို ဖွင့်၍ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည့်အမှားအယွင်းမျှ မရှိဘဲ ထပ်တူကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် တုပိုင်သည် စာမျက်နှာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို အလွတ်ရွတ်ဆိုပြပြီး သွေးကွက်နှင့် ဂျင်းလော်သွေးကြောပုံစံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ပြန်လည်ရေးဆွဲကြည့်သည်။

လုံးဝ မှန်ကန်သည်။ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း တိကျသည်။ အလွတ်ကျက်မှတ်ခြင်းထက် များစွာသာလွန်သော စစ်မှန်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသည့် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှု ဖြစ်သည်။

တုပိုင် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ ဤအိပ်မက်စနစ်သည် တကယ့်ကို အံ့မခန်းပင်။ ဤရွှေလက်ချောင်းစနစ်ဖြင့်ဆိုလျှင် စာမေးပွဲအောင်ပြီး လီဝမ်ဟွေ့၏ အလေးထားခြင်းကိုရရမည်က သေချာပေါက် ဖြစ်လာနိုင်မည်ဟု တုပိုင် ယုံကြည်မိသည်။

အပိုင်း (၈) ပြီး။