အခန်း (၉)

နောက်တစ်နေ့တွင် တုပိုင်သည် ရွှမ်းချီ အခြေခံသီအိုရီ စာအုပ်ကို စတင်လေ့လာသည်။

ဤစာအုပ်တွင် သရုပ်ဖော်ပုံများ မပါဝင်သော်လည်း နားလည်ရန် ပိုမိုခက်ခဲသည်။ တုပိုင်၏ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမြေတွင် ဂျင်းလော်သွေးကြောများနှင့် သွေးကွက်များအကြောင်း အနည်းငယ် နားလည်မှုရှိသော်လည်း ရွှမ်းချီဆိုသည်မှာ ဤကမ္ဘာမြေနှင့် သက်ဆိုင်သော စွမ်းအင်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းချီစွမ်းအင်ဆိုသည်မှာ ကူရန်တိုက်ပွဲအတွင်း ကောင်းကင်ဘုံများ ပေါင်းစည်းသွားချိန်တွင် ဤကမ္ဘာမြေသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော မျိုးနွယ်ခြားစွမ်းအင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာမှ လူများသည် ရွှမ်းချီ သီအိုရီဆိုင်ရာ ပထမဆုံးစာအုပ်ကို ရေးသားရန် နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ တိုင်အောင်အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ ကူရန်တိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် နှစ်ပေါင်း ၁၆၀၀ နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဂရီဂေါရီးယန်းပြက္ခဒိန်အရဆိုလျှင် ဤကမ္ဘာမြေသည် ၁၇ ရာစုအစောပိုင်းဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသင့်သည်။

နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်အတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော သိုင်းပညာရှင်များသည် ရွှမ်းချီသီအိုရီကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပြီး ပြည့်စုံအောင် ဖန်တီးခဲ့ကြရာ စာအုပ်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီကာ စီးရီးပေါင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

မိန်းမစိုးဂိုဏ်းကမူ စီးရီးတစ်ခု နှစ်ခုကိုသာ ရွေးချယ်လေ့လာသော်လည်း ထိုပမာဏသည်ပင် စာအုပ်ထူကြီး သုံးအုပ်နှင့် စာလုံးရေ နှစ်သိန်းကျော် ရှိနေသေးသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် ဓား၊ လှံ၊ မြှား သို့မဟုတ် ခွန်အားဗလ သုံးရသော သိုင်းပညာအားလုံးသည် ရွှမ်းချီ အခြေခံသီအိုရီမှ စတင်ရမည်ဖြစ်သည်။

နက်နဲသော စွမ်းအင်သီအိုရီကို နားမလည်ဘဲ သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံ၍ မရနိုင်ပေ။ ထိုသည်က အခြေခံအသိဖြစ်သည်။ အတင်းအဓမ္မ ကျင့်ကြံပါက ချီလမ်းကြောင်း လွဲသွားခြင်း၊ ဂျင်းလော်သွေးကြောများ ပေါက်ကွဲခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းဟူသော ရလဒ်တစ်ခုသာ ရှိလေသည်။

ရွှမ်းချီသီအိုရီ လေ့လာမှုသည် သိုင်းပညာရှင်တိုင်း၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေမည်ဖြစ်ပြီး ယခု တုပိုင်သည် ရွှမ်းချီ အခြေခံသီအိုရီကိုသာ လေ့လာနေခြင်းဖြစ်သည်။

အိပ်မက်စနစ်ရှိသော်လည်း တုပိုင်သည် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် အသည်းအသန် ဖတ်ရှုခြင်း၊ ကျက်မှတ်ခြင်းနှင့် နားလည်ရန် ကြိုးစားခြင်းတို့ကို အိပ်မေ့၊ စားမေ့ လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရှီက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ “ဟမ့်။ ၄ နှစ်လုံးအချိန်ဖြုန်းထားပြီး အခုမှ စာလာကျက်နေတာလား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာကွာ။”

သူ၏ သဘောထား တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပုံရပြီး မကြာမီတွင် တုပိုင်ကို ပြန်လည်အနိုင်ကျင့်တော့မည်မှာ သေချာသလောက် ရှိနေသည်။

ည ၉ နာရီဝန်းကျင်တွင် တုပိုင်သည် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် အိပ်ပျော်သွားပြန်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် ရွှမ်းချီ အခြေခံသီအိုရီပထမတွဲကို စတင်လေ့လာကျက်မှတ်ပြန်သည်။

လက်တွေ့ထက် ၁၀ ဆနီးပါး ကြာရှည်သော အချိန်နှင့် ၁၀ ဆနီးပါး ပိုမိုထက်မြက်သော ဦးနှောက်စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ လေ့လာခဲ့သည်။

၈ နာရီကြာ အိပ်စက်မှုအတွင်း တုပိုင်သည် ရွှမ်းချီ အခြေခံသီအိုရီပထမတွဲကို လေ့လာပြီးစီးရုံသာမက သီအိုရီကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နိုးလာသောအခါ တုပိုင်သည် အိပ်မက်ထဲမှ သင်ယူမှုရလဒ်များကို စမ်းသပ်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ရလဒ်မှာ မှတ်ဉာဏ်အမှားအယွင်း မရှိရုံသာမက ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သီအိုရီဆိုင်ရာ အသိပညာကို နက်နက်နဲနဲ နားလည်သဘောပေါက်ပြီး လိုက်လျောညီထွေ အသုံးချနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှမ်းချီသီအိုရီသည် ဂျင်းလော်သွေးကြောများနှင့် သွေးကွက်များကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အလွတ်ကျက်မှတ်ခြင်းတစ်ခုတည်းအပေါ် မှီခို၍ မရဘဲ နားလည်သဘောပေါက်မှုလည်း လိုအပ်သောကြောင့်ပင်။

နောက်ထပ် သုံးရက်ကြာအောင် တုပိုင်သည် နေ့ဘက်တွင် ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာကျက်မှတ်ပြီး ညဘက်တွင် အိပ်မက်ထဲ၌ လွယ်ကူစွာ လေ့လာခဲ့သည်။

လေးရက်အတွင်း တုပိုင်သည် သိုင်းပညာအခြေခံဆိုင်ရာ သီအိုရီစာအုပ်ကြီး လေးအုပ်လုံးကို လုံးဝ အလွတ်ကျက်မှတ်ပြီး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားသည်။ ပြီးပြည့်စုံစွာ မှတ်မိနေပြီး အခြားအခြေအနေများတွင်လည်း နားလည်မှုအပြည့်ဖြင့် အသုံးချနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ထိုသည်က စာလုံးရေ ၃ သိန်းနီးပါးနှင့် ရာပေါင်းများစွာသော ပုံများဖြစ်သည်။

အခြားသူများအနေဖြင့် အခြေခံသိုင်းပညာသီအိုရီကို ပြီးမြောက်အောင် လေ့လာရန် ၆ လ အချိန်ယူခဲ့ရသော်လည်း တုပိုင်သည် ၄ ရက်သာ ကြာခဲ့သည်။

အခြေခံသီအိုရီ ဗဟုသုတများ ပြီးမြောက်ပြီးနောက် နောက်တစ်ဆင့်မှာ အခြေခံသိုင်းပညာ လက်တွေ့အသုံးချမှုကို လေ့လာရန်ဖြစ်သည်။ ထိုသည်ကို တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဆောင်၍ မရဘဲ သိုင်းပညာဆရာတစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှု လိုအပ်သည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

တုပိုင်သည် ယခုလက်ရှိ ပထမနှစ်ကျောင်းသားများကို သင်ကြားပေးနေသော သူ၏ ယခင် အခြေခံသိုင်းပညာနည်းပြဆရာ ပိုင်ချွမ်းကို သွားရောက်တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

“မင်း အခြေခံသိုင်းပညာကို စလေ့လာတော့မလို့လား။ အဲဒါက ပထမနှစ် ဒုတိယစာသင်နှစ်ဝက်ရဲ့ သင်ခန်းစာတွေလေ။” ပိုင်ချွမ်းက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။ “ငါ့အမှတ်မမှားဘူးဆိုရင် မင်းက ပဉ္စမနှစ် ရောက်နေပြီ။ နှစ်ကုန်ရင် ဘွဲ့ရတော့မယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို မြှားကနေ အသက်စွန့်ကာကွယ်ပေးခဲ့ရင်တောင် မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီမှာ အတန်းပြန်တက်ခွင့် မရှိဘူးနော်။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အတန်းပြန်တက်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ နောက် ၆ လနေရင် ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကို ပုံမှန်အတိုင်း ဝင်ဖြေမှာပါ။”

ချက်ချင်းပင် ပိုင်ချွမ်း သူ၏နားကို မယုံနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

‘ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီးစဖို့ ၆ လပဲ လိုတော့တဲ့အချိန်မှ အခြေခံသိုင်းပညာကို အခုမှ စလေ့လာမယ် ဟုတ်လား။ ငါ့ကို နောက်နေတာလား။ ဒါက မူလတန်းကျောင်းတောင် မပြီးသေးဘဲ နောက် ၆ လနေရင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေမယ်ဆိုတာလောက် ရယ်စရာကောင်းနေတယ်။’

“မင်း ငါ့ကို လာနောက်နေတာလား။” ပိုင်ချွမ်း ပြောလိုက်သည်။

တုပိုင်က ပြောသည်။ “ကျွန်တော် အလေးအနက် ပြောနေတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်ပြုပေးပါ။”

ပိုင်ချွမ်းက စော်ကားခံရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ထွက်သွားစမ်း။ ငါ့မှာ သင်စရာ စာသင်ချိန်ရှိသေးတယ်။”

ထို့နောက် သူသည် တုပိုင်ကို အခွင့်အရေး မပေးဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် တုပိုင်သည် ကျောင်းအုပ်ကြီး လီဝမ်ဟွေ့ထံ သွားရောက်ပြီး သူ၏ တောင်းဆိုမှုကို ပြောပြလိုက်သည်။

“မင်း အလေးအနက် ပြောနေတာလား။ စာမေးပွဲကြီးစဖို့ ၆ လပဲ လိုတော့တယ်။ မင်းက အခုမှ အခြေခံသိုင်းပညာကို အစကနေ ပြန်သင်တော့မယ်ပေါ့။” လီဝမ်ဟွေ့က အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “ငါသာ ပိုင်ချွမ်းဆိုရင် မင်းပါးကို ရိုက်လွှတ်လိုက်ပြီ။ မင်းက သိုင်းပညာကို ဘာမှတ်နေလဲ။ သိုင်းပညာဆိုတာ အခြေခံကစပြီး တစ်ဆင့်ချင်း တည်ဆောက်ရတဲ့ အရာကွ။ မင်းရဲ့ ဖြတ်လမ်းနည်းနဲ့ ထိပ်ဆုံးရောက်ချင်တဲ့ စိတ်ကူးက သိုင်းပညာကို လုံးဝ စော်ကားတာပဲ။”

တုပိုင်က ပြောသည်။ “ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော် ဘယ်အဆင့်ထိ ရောက်ချင်တယ်ဆိုတာမျိုး မရှိပါဘူး။ နောက် ၆ လနေရင် ကျင်းပမဲ့ စာမေးပွဲကြီးမှာ ရမှတ်ဘယ်လောက်ပဲ ရရ။ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားချင်ရုံပါ။ သိုင်းပညာမှာ သုည ထပ်မရချင်တော့လို့ပါ။”

လီဝမ်ဟွေ့က တုပိုင်ကို နက်နက်နဲနဲ စိုက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။ ငါ ပိုင်ချွမ်းကို ပြောလိုက်မယ်။ ဒီည မင်း သူ့ဆီ သွားတွေ့လိုက်။”

“ဟုတ်ကဲ့။” တုပိုင်က ဦးညွှတ်ပြီး ပြောသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျောင်းအုပ်ကြီး။”

**--**--**--**--**--**--**--**

ထိုညနေခင်းတွင် တုပိုင်သည် စာသင်ခန်းထဲ၌ အခြေခံသိုင်းပညာနည်းပြ ပိုင်ချွမ်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ပိုင်ချွမ်းသည် အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရသည်။ သူသည် လီဝမ်ဟွေ့၏ အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ရဲသောကြောင့် တုပိုင်အပေါ် ပို၍ ဒေါသထွက်နေသည်။

“မင်း ပထမနှစ် ပထမစာသင်နှစ်ဝက်တုန်းက အခြေခံသိုင်းပညာသီအိုရီ စာမေးပွဲမှာ အမှတ်ဘယ်လောက်ရခဲ့လဲ။” ပိုင်ချွမ်းက မေးလိုက်သည်။

တုပိုင်က ပြန်ဖြေသည်။ “၂၁ မှတ်ပါ။”

“အရှက်ခွဲတာပဲ။ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းကို အရှက်ခွဲတာပဲ။” ပိုင်ချွမ်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “အဲဒီတုန်းက မင်းမကြိုးစားခဲ့ဘဲ အခုမှ ကြိုးစားချင်တယ်ပေါ့။ နောက်ကျသွားပြီ။”

တုပိုင် ပြန်မငြင်းပေ။

ပိုင်ချွမ်းက ဆက်ပြောသည်။ “ငါ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ကတိပေးထားလို့ မင်းကို အခြေခံသိုင်းပညာ သင်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုရှိတယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့။” တုပိုင်က ပြောသည်။ “ပြောပါ ဆရာ။”

ပိုင်ချွမ်းက ပြောသည်။ “မင်း အရင်ဆုံး အခြေခံသိုင်းပညာသီအိုရီတွေကို ကိုယ့်ဘာသာ လေ့လာရမယ်။ ဂျင်းလော်သွေးကြောများနှင့် သွေးကွက်များ နဲ့ ရွှမ်းချီ အခြေခံသီအိုရီ ၁၊ ၂၊ ၃ စာအုပ်တွေကို သွားဖတ်ပြီး ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်။ ပြီးရင် ငါ့ရဲ့ သီအိုရီစာမေးပွဲမှာ အမှတ် ၈၅ ရအောင် ဖြေနိုင်မှ လက်တွေ့အခြေခံသိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုကို စမယ်။”

ပိုင်ချွမ်းက တုပိုင်ကို အကြပ်ရိုက်အောင် လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြေခံသိုင်းပညာသီအိုရီစာမေးပွဲတွင် ၈၅ မှတ်ရရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသောကြောင့်ပင်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အောင်မှတ် ၆၀ ရရုံဖြင့် လက်တွေ့လေ့ကျင့်ခန်း စတင်ရန် လုံလောက်သည်။ ၈၅ မှတ်ဆိုသည်မှာ ထိပ်တန်းဆယ်ယောက်စာရင်းဝင်နိုင်သော အမှတ်ဖြစ်ပြီး တုပိုင် ထိုအမှတ်ကို မရနိုင်ဟု ပိုင်ချွမ်း သေချာပေါက် တွက်ထားသည်။

လွန်ခဲ့သော ၄ နှစ်က တုပိုင်သည် ၂၁ မှတ်သာ ရခဲ့ဖူးသည်။ ၈၅ မှတ် ရရန်အတွက် အနည်းဆုံး ၆ လခန့် အချိန်ယူလေ့လာရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီးပင် ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ တုပိုင်ကို လက်လျှော့သွားစေရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တုပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာပိုင်ချွမ်း။”

ပိုင်ချွမ်း အံ့သြသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် အတည်ပဲ။ သွားတော့... ဂျင်းလော်သွေးကြောများနှင့် သွေးကွက်များစာအုပ်ကို ကိုယ့်ဘာသာ သွားလေ့လာချေ။ ငါသွားတော့မယ်။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ... ကျွန်တော် အခြေခံသိုင်းပညာသီအိုရီ စာအုပ်ကြီး ၄ အုပ်စလုံးကို လေ့လာပြီးပါပြီ။ ဆရာ အခုပဲ ကျွန်တော့်ကို သီအိုရီစာမေးပွဲ စစ်လို့ရပါတယ်။”

“မင်းက ရက်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာ အကုန်လေ့လာပြီးသွားပြီ ဟုတ်လား။” ပိုင်ချွမ်းက အံ့သြတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ “မဖြစ်နိုင်တာ။ မင်း ဖြတ်လမ်းနည်း သုံးဖို့ မကြိုးစားနဲ့။”

တုပိုင်က ပြောသည်။ “ဆရာ မယုံရင် အခုချက်ချင်း ကျွန်တော့်ကို မေးခွန်းစာရွက် ပေးပြီး ဖြေခိုင်းကြည့်ပါ။”

ပိုင်ချွမ်းက တုပိုင်ကို နက်နက်နဲနဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ပထမနှစ် အခြေခံသိုင်းပညာသီအိုရီ စာမေးပွဲမေးခွန်းစာရွက်ကို ယူရန် ထွက်သွားတော့သည်။

“မင်း စာမေးပွဲ စဖြေလို့ရပြီ။ အချိန်က တစ်နာရီခွဲပဲ ရမယ်။ တကယ်လို့ မင်း ၈၅ မှတ်ကျော်ရင် ငါ မင်းကို အခြေခံသိုင်းပညာ စသင်ပေးမယ်။ ၆၀ အောက် ရောက်ခဲ့ရင်တော့ မင်း ငါ့ကို အရှက်လာခွဲနေတာပဲ။ အဲဒီကျရင် ချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်တော့။”

အပိုင်း ၉ ပြီး။