အခန်း (၁၄)

လူအများရှေ့တွင် တုပိုင်သည် ပြီးပြည့်စုံသော မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်ကို ပြသလိုက်သည်။ သူ၏ လက်မောင်းများသည် ဖြောင့်တန်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းနှင့် ၉၀ ဒီဂရီ ထောင့်မှန်ကျနေကာ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာမူ ခြေသလုံးနှင့် ပေါင်တံတို့ ၉၀ ဒီဂရီထောင့်ချိုးဖြင့် တစ်ဝက်ထိုင်နေသည့် ပုံစံဖြစ်သည်။

ဤမြင်းထိုင်သိုင်းကွက်သည် ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ သိုင်းကွက်များထက် များစွာ ပိုခက်ခဲသည်။

ပိုင်ချွမ်းသည် သဲနာရီတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲတစ်ဖက်တွင် တင်လိုက်သည်။ အတွင်းမှ သဲများ စီးကျလာပြီး ၁၅ မိနစ် ရေတွက်ခြင်း စတင်လေ၏။

ထို့နောက် သူသည် တုပိုင်ကို အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ မိန်းမစိုးလေးများကလည်း တုပိုင် ၅ မိနစ် ခံနိုင်မလား သို့မဟုတ် ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားမလားဆိုသည်ကို လောင်းကြေးထပ်ရင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

“ငါလောင်းရဲတယ်။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ ဖင်ထိုင်ကျပြီး ခြေကားယား လက်ကားယား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။”

“မိနစ်အနည်းငယ် ဟုတ်လား။ မင်းက ဒီအမှိုက်ကောင်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ။ အလွန်ဆုံးခံနိုင်ရင် ၃ မိနစ်ပေါ့ကွာ။ ငါ ငွေတစ်ပြားတစ်ဝက်နဲ့ လောင်းမယ်။”

ပိုင်ချွမ်းသည် အထင်သေးသော အကြည့်များဖြင့် တုပိုင်ကို မျက်လုံးမှေးစင်းကြည့်ကာ တုပိုင် တုန်ယင်လာပြီး လုံးဝ ပြိုလဲသွားမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သို့သော် တစ်မိနစ် ကုန်သွားသည်။ နှစ်မိနစ် ကုန်သွားသည်။ သုံးမိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မနေ့က ဤအချိန်ဆိုလျှင် တုပိုင်တစ်ယောက် လုံးဝ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖင်ထိုင်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့၏။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် သံကိုအရည်ကျိုပြီး ပုံလောင်းထားသည့် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရှိနေလေသည်။

၅ မိနစ် ကုန်သွားသည်။ ၇ မိနစ် ကုန်သွားသည်။ ၁၀ မိနစ်။ ၁၅ မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

မိန်းမစိုးလေးများ၏ လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တုပိုင်ကို ကြည့်နေသည့် မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှင်သက်မှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။

ပိုင်ချွမ်းလည်း သူ၏ အထင်သေးမှုများကို ဖိနှိပ်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။

မြင်းထိုင်သိုင်းကွက် လေ့ကျင့်ခြင်းသည် အလွန်ရိုးရှင်းသော အခြေခံစွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထူးခြားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် တုပိုင် လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရှိနေခြင်းမှာ အလွန် ခက်ခဲသော အရာဖြစ်သည်။

“ဆရာ။ ရေပန်းကန်” ရုတ်တရက် မိန်းမစိုးလေးတစ်ယောက်က ရေတစ်ဝက်ခန့် ထည့်ထားသော ပန်းကန်လုံးကြီး နှစ်လုံးကို ယူဆောင်လာသည်။

ပိုင်ချွမ်းသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ရေပန်းကန်လုံးနှစ်လုံးကို တုပိုင်၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ သို့သော် တုပိုင်သည် မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။ ပန်းကန်လုံးထဲမှ ရေများသည်လည်း ဂယက်ထခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ပိုင်ချွမ်း အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်သွားပြီဖြစ်သည်။

“ဆရာ။ နောက်ထပ် ရေပန်းကန်လုံး နှစ်လုံး ရှိပါသေးတယ်။”

နောက်ထပ် မိန်းမစိုးကျောင်းသားတစ်ယောက်က ပန်းကန်လုံးကြီး နှစ်လုံးကို ထပ်ယူလာသည်။ ဤတစ်ခါ ရေများသည် အပြည့်နီးပါး ပါရှိသည်။ ဤသည်မှာ အတော်လေး ကောက်ကျစ်ရာရောက်သည်။ အစစ်အမှန် စာမေးပွဲတွင် ရေတစ်ဝက်သာ ပါရှိရမည်ဖြစ်သည်။

ပိုင်ချွမ်းအနေဖြင့် ငြင်းပယ်သင့်သော်လည်း မတရားအနိုင်ယူလိုစိတ်ဖြင့် ရေပန်းကန်လုံးကြီး နှစ်လုံးကို တုပိုင်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် တုပိုင်သည် မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ရေပန်းကန်လုံးနှစ်လုံး မလှုပ်ရှားရုံသာမက ပေါင်ပေါ်ရှိ ရေပန်းကန်လုံးနှစ်လုံးသည်လည်း ရေခဲရိုက်ထားသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေတော့သည်။

“ဒါ…။ ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။”

ဤမိန်းမစိုးလေးတွေက သိပ်အံ့သြစရာ မကောင်းဘူးလို့ ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပေမဲ့ ပိုင်ချွမ်းကတော့ ဤသည်မှာ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း ကောင်းကောင်းကြီး သိနေသည်။

ရိုးရိုးမြင်းထိုင်သိုင်းကွက် ထိုင်ရုံဆိုလျှင် ထူးခြားမှု မရှိပေ။ ပိုင်ချွမ်းကိုယ်တိုင်လည်း နာရီပေါင်းများစွာ ထိုင်နိုင်သည်။ သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ပန်းကန်လုံးထဲရှိ ရေများသည် ရေခဲရိုက်ထားသကဲ့သို့ လုံးဝ ငြိမ်သက်နေခြင်းပင်။

ထိုအရာကို ပိုင်ချွမ်း မလုပ်နိုင်သလို လူအများစုလည်း မလုပ်နိုင်ကြပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ရိုးရှင်းသော မြင်းထိုင်သိုင်းကွက် အပိုင်း၌ တုပိုင်၏ စွမ်းရည်သည် သိုင်းနည်းပြသက်တမ်း ၁၀ နှစ်ရှိသော ပိုင်ချွမ်းထက် သာလွန်သွားပြီဖြစ်သည်။

မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်သည် အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အရိုးရှင်းဆုံး စွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး လေ့ကျင့်ပြီးပါက အမှတ် ၈၀ ရရန် လွယ်ကူသည်။ သို့သော် အမှတ် ၉၅ နှင့်အထက် ရရှိရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ ပိုင်ချွမ်းသည် ထိုအဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် တုပိုင်၏ မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်မှာမူ အံ့မခန်းဖွယ် အမှတ် ၁၀၀ ပြည့်နေပြီဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ချွမ်း မြင်းထိုင်သိုင်းကွက် ထိုင်သည့်အချိန်တွင် ရေတစ်ပန်းကန်လုံးကို မဖိတ်စင်အောင် ထိန်းထားနိုင်သော်လည်း ရေပြင်တွင် လှိုင်းဂယက်အနည်းငယ် ထနေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် တုပိုင်၏ ခြေထောက်များနှင့် လက်မောင်းများပေါ်ရှိ ရေပန်းကန်လုံး လေးလုံးသည် ရေခဲရိုက်ထားသကဲ့သို့ လုံးဝ ငြိမ်သက်နေသည်။

“ဒါ… ဒါက တော်တော် မယုံနိုင်စရာကောင်းတာပဲ။ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒါကို လုပ်နိုင်တာလဲ။”

မနေ့က ဤအချိန်တုန်းက ၃ မိနစ်တောင် မခံနိုင်ဘဲ ဖင်ထိုင်ကျကာ လဲကျလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်ကို လူတိုင်းအသိပင် ဖြစ်သည်။

သဲနာရီထဲမှ သဲများကုန်သွားပြီး ၁၅ မိနစ် ပြည့်သွားသော်လည်း တုပိုင်၏ မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်သည် ပြီးပြည့်စုံနေဆဲဖြစ်ကာ တစ်လက်မမျှပင် မရွေ့လျားပေ။ ပိုင်ချွမ်းသည်လည်း ရပ်တန့်ရန် အမိန့်မပေးသေးချေ။

စာသင်ခန်းတစ်ခုလုံး သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မျက်လုံးများအားလုံးသည် ပြီးပြည့်စုံသော မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်ကို ထိန်းထားသည့် တုပိုင်ဆီသို့သာ ရောက်နေကြသည်။ အချိန်များ ဆက်လက်ကုန်ဆုံးသွားပြီး မိနစ် ၂၀… မိနစ် ၃၀… မိနစ် ၄၀ ကြာသွားပြီဖြစ်သည်။

ပိုင်ချွမ်း၏ မျက်နှာထားသည် တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အခန်းထဲရှိ မိန်းမစိုးလေးများသည် ပိုင်ချွမ်း၏ မျက်နှာကို မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေကြရတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တုပိုင်သာ စာမေးပွဲအောင်လျှင် လူပုံအလယ်တွင် တောင်းပန်ပါမည်ဟု သူတို့ဆရာ ပိုင်ချွမ်းက ကတိပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ချွမ်း၏မျက်နှာသည် အစက နီရဲနေပြီး နောက်တော့ ဖြူဖျော့သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြာနှမ်းသွားသည်။ သူသည် တောင်းပန်သင့် မတောင်းပန်သင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကတိတည်ရမည်ဖြစ်ပြီး မိန်းမစိုးဂိုဏ်းသည်လည်း ကတိတည်မှုကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်။

သို့သော် သူသည် တုပိုင်ကို လုံးဝ တောင်းပန်လိုစိတ် မရှိပေ။ အထူးသဖြင့် ကျောင်းသား ၅၀ ရှေ့တွင် တောင်းပန်ရမည်ဆိုပါက သူ့သိက္ခာ လုံးဝ ကျဆင်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ပိုင်ချွမ်းသည် စွမ်းအင်တစ်ခုဖြင့် ခြေထောက်ကို ဆောင့်လိုက်ရာ တုပိုင်၏ လက်မောင်းနှင့် ပေါင်ပေါ်ရှိ ရေပန်းကန်လုံးများထဲမှ ရေများ ဂယက်ထသွားတော့သည်။

“တော်တော့။” ပိုင်ချွမ်းက ရုတ်တရက် တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“တုပိုင်… သရုပ်ဆောင်နေတာ ရပ်လိုက်တော့။ သီအိုရီ စာမေးပွဲတုန်းကလည်း မင်း ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့တာ။ မင်းက ၄ နှစ်ကျော် လေ့လာပြီး အကုန်အလွတ်ရနေခဲ့တာကို အခုမှ စလေ့လာသလို ဟန်ဆောင်ပြီး အမှတ်ပြည့်ယူကာ ငါ့ကို အံ့အားသင့်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။”

“အခုလည်း ဒီလိုပဲ။ မင်းက အခြေခံအကျဆုံး မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်ကို နှစ်နဲ့ချီ လေ့ကျင့်ပြီး ကျွမ်းကျင်နေပြီးသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ မနေ့ကတော့ ခဏလေးတောင် မခံနိုင်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး လဲကျပြတယ်။ ဒီနေ့ကျမှ ဒီလိုစွမ်းရည်ပြပြီး တစ်ရက်တည်းနဲ့ မြင်းထိုင်သိုင်းကွက် သင်ခန်းစာကို ပြီးမြောက်သွားသလို လုပ်ပြပြီး လူတိုင်း မင်းကိုဉာဏ်ကြီးရှင်လို့ ထင်အောင် လုပ်တယ်။ ဒီလို သရုပ်ဆောင်ရတာ တကယ်ပဲ ပျော်ဖို့ကောင်းရဲ့လား။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုပိုင်၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

“သစ္စာဖောက်ပြီး ကောက်ကျစ်တဲ့ကောင်။” ပိုင်ချွမ်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“သီအိုရီ ဗဟုသုတတွေနဲ့ မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်ကို ၄ နှစ်ခွဲကြာ လေ့လာခဲ့ရတာကို မင်းက သိပ်ဂုဏ်ယူနေတာလား။ ဒါတွေက အခြေခံအကျဆုံး အရာတွေပဲလေ။ မင်းက ဒီလောက် စွမ်းရည်လေးနဲ့ ကြွားဝါချင်နေတာလား။”

“ငါမင်းကို စွပ်စွဲနေတာလား။ မင်းသာ သရုပ်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ရင် တတိယနှစ် သင်ခန်းစာဖြစ်တဲ့ ရေခဲလေဓားသိုင်းကို ထုတ်ပြလိုက်လေ။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိန်းမစိုးလေးများအားလုံး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။ သူတို့က တုပိုင်ကို ဉာဏ်ကြီးရှင်ဟု ထင်နေခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

“မင်းက ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ ကျောင်းအုပ်ကြီး သဘောကျအောင် လုပ်ချင်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းပါဘူးကွာ။ မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်တွေက ငါ့မျက်လုံးကိုတောင် မကျော်နိုင်ရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ စူးရှတဲ့အကြည့်ကို ဘယ်ကျော်နိုင်ပါ့မလဲ။”

ပိုင်ချွမ်းက ဆက်ပြောသည်။ “မင်းက ၄ နှစ်ခွဲကြာမှ မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်လောက်ပဲ တတ်သေးတာဆိုတော့ အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်ကြမ်းတွေပဲ လုပ်ရမှာ။ ငါမင်းကို ရှင်းရှင်းပဲ ပြောလိုက်မယ်။ ဟန်ဆောင်ကောင်းပြီး ယုတ်မာတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ငါဘယ်တော့မှ မသင်ပေးနိုင်ဘူး။”

ထို့နောက် ပိုင်ချွမ်းက အပြင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့အတန်းထဲက ထွက်သွားစမ်း… အခုချက်ချင်း။”

တုပိုင်သည် မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်ကို ရပ်တန့်လိုက်ရာ ရေပန်းကန်လုံး ၄ လုံး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျပြီး ကွဲကြေသွားသည်။ သူသည် ပိုင်ချွမ်းကို လေးနက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဤလူ၏ နောက်ကွယ်မှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေမှတော့ မျှော်လင့်ချက် ထားနေစရာ မလိုတော့ပေ။ ထွက်လာပြီးနောက် တုပိုင်သည် ကျောင်းအုပ်ကြီး လီဝမ်ဟွေ့ထံ သွားရောက်တိုင်ကြားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ရပ်တန့်လိုက်ကာ သူ့အဆောင်သို့ ပြန်ပြီး စာလေ့လာရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ပိုင်ချွမ်းသည် တုပိုင်ထံ ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။ ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီသွားပြီး မင်းအခြေအနေကို ရှင်းပြရအောင်။”

အပိုင်း (၁၄) ပြီး။