အခန်း (၁၅)
Vol. 2 Ch. 15
ပိုင်ချွမ်းနှင့် တုပိုင်တို့သည် ကျောင်းအုပ်ကြီး လီဝမ်ဟွေ့၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ပိုင်ချွမ်းက ပြောလိုက်သည်။ “ကျောင်းအုပ်ကြီး… ကျွန်တော် ပြောသင့် မပြောသင့် မသိတဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိနေလို့ပါ။”
“ပြော။” လီဝမ်ဟွေ့က ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ပိုင်ချွမ်းက ပြောသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က တုပိုင်က သူ့ကိုယ်သူ ပြုပြင်ပြောင်းလဲပြီး အသစ်ကနေ ပြန်စချင်ပါတယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောခဲ့ပါတယ်။”
“ဒါကြောင့် သိုင်းပညာ သီအိုရီတွေကို အစကနေ ပြန်သင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ၃၊ ၄ ရက်လောက် ကြာတဲ့အခါမှာ အခြေခံ သိုင်းပညာ သီအိုရီ စာမေးပွဲမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် အမှတ်တွေ ရခဲ့ပါတယ်။ အမှတ်ပြည့်နီးပါးပါပဲ။”
တုပိုင်သည် အမှတ်ပြည့် ရခဲ့သော်လည်း ပိုင်ချွမ်း၏ စကားတွင် အမှတ်ပြည့်နီးပါးဟု ဖြစ်သွားသည်။
လီဝမ်ဟွေ့က ပြောသည်။ “ဆက်ပြော။”
ပိုင်ချွမ်းက ဆက်ပြောသည်။ “မနေ့က ကျွန်တော် သူ့ကို သိုင်းပညာ အခြေခံဖြစ်တဲ့ မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်ကို သင်ပေးပါတယ်။”
“သူက တော်တော်ညံ့ပါတယ်။ တစ်မိနစ်လောက် တုန်ယင်နေပြီး နှစ်မိနစ်လောက်ကျတော့ ယိုင်နဲ့လာတယ်။ သုံးမိနစ်လောက်ကျတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ် လုံးဝ လဲကျသွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာပြီး လုံးဝ မထနိုင်တော့ပါဘူး။”
“သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက ညံ့ဖျင်းတော့ ဒီလိုဖြစ်တာ မဆန်းပါဘူး။” လီဝမ်ဟွေ့က ပြောသည်။
ပိုင်ချွမ်းက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတာက ဒီနေ့ သူက မြင်းထိုင်သိုင်းကွက် စာမေးပွဲ အောင်နိုင်တယ်ဆိုပြီး ကျွန်တော်နဲ့ လောင်းပါတယ်။ သူသာ အောင်ရင် ကျွန်တော် သူ့ကို လူအများရှေ့မှာ တောင်းပန်ရပါမယ်တဲ့။”
“သူက အောင်ရုံတင်မကဘူး။ အမှတ်ပြည့်နီးပါး ရသွားပါတယ်။ သူက မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်ကို ၁၅ မိနစ်တိတိ မလှုပ်မယှက် ထိုင်ပြနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်ရက်တည်းနဲ့ လုံးဝ အသုံးမကျတဲ့သူကနေ အမှတ်ပြည့်ရတဲ့သူ ဖြစ်သွားတာပါ။”
လီဝမ်ဟွေ့က မေးလိုက်သည်။ “မင်းဆိုလိုတာက သူသရုပ်ဆောင်နေတာပေါ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၄ နှစ်ခွဲလုံးလုံး အခြေခံသီအိုရီနဲ့ မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်ကိုပဲ လေ့လာခဲ့ပြီး အခုမှ အစကပြန်စသလို ဟန်ဆောင်တယ်။”
“ပြီးတော့ အချိန်တိုအတွင်းမှာ ပြန်လည်ထူထောင်လာသယောင် ဟန်ပြပြီး လူတိုင်း အံ့သြသွားအောင် လုပ်တယ်ပေါ့လေ။”
ပိုင်ချွမ်းက ပြန်ဖြေသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးကတော့ အဆောတလျင် ကောက်ချက်မချရဲပါဘူး။ ကျောင်းအုပ်ကြီးကို အဖြစ်မှန်အတိုင်း တင်ပြရုံပါပဲ။”
လီဝမ်ဟွေ့က မေးလိုက်သည်။ “အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း။ မင်း တကယ် ဘယ်လိုထင်လဲ။”
ပိုင်ချွမ်းသည် အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပုံရသည်။ ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို အပုပ်ချပြောဆိုရသည်မှာ သိက္ခာကျစရာ ကောင်းလှသည်။
ခဏကြာမှ ပိုင်ချွမ်းက ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ထင်တာကတော့ တုပိုင်ဟာ အရမ်းကောက်ကျစ်ပြီး အခွင့်အရေးသမားပါပဲ။ အခုရော အရင်တုန်းကရောပေါ့။”
ဤစကားလုံးများသည် အဆိပ်ပြင်းလှသည်။ တုပိုင်က လီဝမ်ဟွေ့ကို မြားမှန်မည့်ဘေးမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့ခြင်းသည်လည်း အခွင့်အရေးယူခဲ့ခြင်းသာဖြစ်ပြီး သူက တုပိုင်ကို ဒုက္ခပေးနေသည်ဆိုသည့် သဘောမျိုး သက်ရောက်စေသည်။
ဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် တုပိုင်သည် ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ လီဝမ်ဟွေ့က တုပိုင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘာပြောချင်လဲ။”
“ဘာမှမရှိပါဘူး” တုပိုင်က ဖြေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူငြင်းခုံနေခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ငြင်းခုံလေ လီဝမ်ဟွေ့က သူ့ကို အပြစ်ရှိသည်ဟု ထင်လေဖြစ်မည်။ ယခုပြဿနာမှာ အမှားအမှန် ငြင်းခုံရန်မဟုတ်ဘဲ လီဝမ်ဟွေ့၏ ယုံကြည်မှုကို အပြည့်အဝ ရယူရန်သာဖြစ်သည်။
လီဝမ်ဟွေ့က မေးသည်။ “ပါမောက္ခပိုင်ချွမ်းရဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေကို မင်း လက်ခံလား။”
“လက်မခံပါဘူး။”
လီဝမ်ဟွေ့က ပြောသည်။ “မင်းက အခြေခံ သိုင်းပညာ သီအိုရီကို ၄ ရက်နဲ့ အမှတ်ပြည့်ရအောင် ဖြေနိုင်တယ်။ မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်ကိုလည်း တစ်ရက်တည်းနဲ့ အမှတ်ပြည့်ရအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက မင်းသရုပ်ဆောင်နေတာ။ ဒုတိယတစ်ခုက မင်းက အစစ်အမှန်တကယ်ကို ဉာဏ်ကြီးရှင်ဖြစ်နေတာပဲ။”
“ကျွန်တော်က တကယ်ကို ဉာဏ်ကြီးရှင်ပဲ။” တုပိုင် စိတ်ထဲက ပြောလိုက်သော်လည်း အသံထွက်မပြောဘဲ မျက်လုံးများဖြင့်သာ ဖော်ပြလိုက်သည်။
လီဝမ်ဟွေ့က ပြောသည်။ “ငါ ဉာဏ်ကြီးရှင်တွေကို မြင်ဖူးပေမဲ့ ဒီလောက်တော်တဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်ကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို ကြားတောင်မကြားဖူးဘူး။”
ပိုင်ချွမ်းက ဝင်ပြောသည်။ “ကျွန်တော်မျိုးလည်း ဒါကို မယုံနိုင်လွန်းလို့ ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီ လာတင်ပြတာပါ။”
လီဝမ်ဟွေ့က ပြောသည်။ “အတိတ်ကို ငါမဆုံးဖြတ်နိုင်တော့ပေမဲ့ အနာဂတ်ကိုတော့ ဆုံးဖြတ်လို့ရတယ်။ တုပိုင်ရဲ့ နောက်သင်ခန်းစာက ဘာလဲ။”
ပိုင်ချွမ်းက ဖြေသည်။ “အခြေခံသိုင်းပညာ ဒုတိယပိုင်းက ခွန်အားလေ့ကျင့်ခန်းပါ။ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲမနိုင်တဲ့ အလေးချိန် ၁၉၀ ကျင်း နဲ့ ပခုံးအလေးမနည်းစနစ်နဲ့ မနိုင်တဲ့ အလေးချိန် ၂၆၀ ကျင်း ရှိရင် အရည်အချင်း ပြည့်မီပါတယ်။”
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ဤပမာဏသည် သိပ်မများလှပေ။ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ အလေးမသမား အများအပြား လုပ်နိုင်ကြသည်။
သို့သော် ဤသည်မှာ သိုင်းပညာ အခြေခံသမားများအတွက် လိုအပ်သော ခွန်အားသာဖြစ်ပြီး မိန်းမစိုးဂိုဏ်းသားများသည် သင်းကွပ်ခံထားရသူများဖြစ်သဖြင့် သဘာဝခွန်အား နည်းပါးကြသည်။
ဤကမ္ဘာတွင် သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်သည် ခွန်အားနှင့် သိပ်မဆိုင်ဘဲ ဂျင်းလော်သွေးကြောများထဲရှိ ချီစီးဆင်းမှုကသာ အဓိကကျလေသည်။
လီဝမ်ဟွေ့က မေးလိုက်သည်။ “တုပိုင်… မင်းရဲ့ ဆွဲမနိုင်တဲ့အားနဲ့ ပခုံးအလေးမအားက ဘယ်လောက်ရှိလဲ။”
တုပိုင်က ဖြေသည်။ “ဆွဲမနိုင်တာ ၃၉ ကျင်း။ ပခုံးအလေးမက ၆၀ ကျင်းပါ။”
ထိုကိန်းဂဏန်းကို ကြားသောအခါ လီဝမ်ဟွေ့၏ မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ အတော်လေး သနားစရာကောင်းလှသည်။ သူသည် ၁၄၊ ၁၅ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ထက်ပင် အားနည်းပြီး လုံးဝ ခွန်အားမရှိပေ။
လီဝမ်ဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။ “ခွန်အားလေ့ကျင့်ရေးခန်းကို သွားမယ်။”
သူတို့သုံးဦး ခွန်အားလေ့ကျင့်ရေးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ အလေးချိန် ဆယ်ဂဏန်းမှ ရာဂဏန်းအထိရှိသော ကျောက်တုံးသော့ခလောက်ပုံစံ အလေးတုံးများစွာ ရှိနေသည်။
“ဒါက ၇၀ ကျင်းလေးတဲ့ ကျောက်တုံးပဲ။ မကြည့်စမ်း” လီဝမ်ဟွေ့က ပြောသည်။
တုပိုင် ရှေ့တိုးသွားပြီး ၇၀ ကျင်းလေးသော ကျောက်တုံးကို မကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ယိုင်နဲ့သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
သူသည် ကျောက်တုံးကို ရင်ဘတ်အထိ မတင်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း ရင်ဘတ်ဒဏ်ရာကြောင့် ချွေးစေးများထွက်လာပြီး မူးမေ့လဲမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ တစ်လက်မမျှပင် ဆက်မနိုင်တော့ပေ။
လီဝမ်ဟွေ့က မေးလိုက်သည်။ “ပိုင်ချွမ်း။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ။ သူ တကယ် မမနိုင်တာလား။ ဟန်ဆောင်နေတာလား။”
ပိုင်ချွမ်းသည် ရှေ့တိုးပြီး တုပိုင်၏ ကြွက်သားများနှင့် အရွတ်များကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ တုပိုင်သည် အမှန်တကယ်ပင် ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်နေပြီး လုံးဝ ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ကြွက်သားများနှင့် အရွတ်များသည် ပြတ်ထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်ကာ လဲကျတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
ပိုင်ချွမ်းက ပြောလိုက်သည်။ “သူ တကယ် မမနိုင်တာပါ။” လီဝမ်ဟွေ့က မေးသည်။ “ဒါဆို သူ့လက်မောင်းအားက ကျင်း ၄၀ လောက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ မင်း ယုံလား။”
“ဟုတ်ကဲ့။ ယုံပါတယ်။” ပိုင်ချွမ်းက ဖြေသည်။
လီဝမ်ဟွေ့က ပြောသည်။ “ကောင်းပြီ။ တုပိုင်။ ထားလိုက်တော့။”
တုပိုင် လက်လွှတ်လိုက်ရာ ကျောက်တုံးကြီး ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူသည် ချွေးများရွှဲနေပြီး မူးမေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။
လီဝမ်ဟွေ့က မေးလိုက်သည်။ “သာမန်အားဖြင့် ဆွဲမနိုင်တဲ့အား ၁၉၀ ကျင်းနဲ့ ပခုံးအလေးမအား ၂၆၀ ကျင်း ရဖို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ လေ့ကျင့်ရမလဲ။”
ပိုင်ချွမ်းက ဖြေသည်။ “သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆေးဖက်ဝင်ရေချိုးခြင်းနဲ့ ကျားသစ်အရွတ်ဆေးလုံးတွေ အကူအညီယူမယ်ဆိုရင် ပခုံးအလေးမအား ၂၀၀ ကျင်းလောက်ရဖို့ ၃ လလောက် ကြာပါတယ်။ ဒါက အခြေခံစွမ်းရည်မို့လို့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ လက်တွေ့ကျကျ လေ့ကျင့်မှုတွေ လိုအပ်ပါတယ်။”
လီဝမ်ဟွေ့က ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင်။ မင်းကဉာဏ်ကြီးရှင်မလား။”
တုပိုင် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
“မင်းသေချာလား။” လီဝမ်ဟွေ့က ထပ်မေးသည်။
“သေချာပါတယ်။” တုပိုင်က ပြန်ဖြေသည်။
“ကောင်းပြီလေ” လီဝမ်ဟွေ့က ပြောသည်။ “မင်းက ဉာဏ်ကြီးရှင်ဆိုတော့ အခြေအနေတွေက ကွဲပြားသွားပြီ။ တခြားလူတွေက ၃ လကြာပေမဲ့ ငါမင်းကို လဝက်ပဲ အချိန်ပေးမယ်။ လဝက်နေရင် ငါမင်းကို စစ်ဆေးမယ်။”
“အကယ်၍ မင်းရဲ့ ဆွဲမနိုင်တဲ့ လက်မောင်းအားက ၁၉၀ ကျင်းနဲ့ ပခုံးမအားက ၂၆၀ ကျင်း ရောက်ရင် မင်း လိမ်မပြောဘူးဆိုတာ သက်သေပြရာ ရောက်လိမ့်မယ်။”
“အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါ ဆရာပိုင်ချွမ်းကို မင်းရှေ့မှာ ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ခိုင်းမယ်။ ပြီးရင် သူ့ကို ဆရာအဖြစ်ကနေ ထုတ်ပယ်ပြီး အောက်ဆုံးအဆင့် မိန်းမစိုးအဖြစ် တာဝန်ချမယ်။”
“ဒါတင်မကဘူး။ ငါ အကောင်းဆုံး ဆရာတွေကို ငှားပြီး မင်းကို သိုင်းပညာနဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာ သင်ပေးခိုင်းမယ်။ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီးမှာ မင်း အကောင်းဆုံး ရလဒ်ရအောင် ကူညီပေးမယ်။”
“မင်းတို့က ဒီကိစ္စကို ငါ့ဆီ ယူလာမှတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့ရမယ်။”
၁၅ ပြီး။