အခန်း (၁၈)

နောက်ထပ် မီတာ ၅၀၀ သာ လိုတော့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် တုပိုင်သည် စိတ်လွတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို လဲကျသွားနိုင်သည့် အနေအထားတွင် ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်တစ်ခုတည်းဖြင့်သာ တောင့်ခံထားခြင်းဖြစ်သည်။

သူ လမ်းလျှောက်သည်မှာ ပို၍ နှေးကွေးလာပြီး ပို၍ ယိမ်းယိုင်လာသည်။ ပုံးထဲမှ ရေ လေးပုံတစ်ပုံခန့် ဖိတ်စင်ကုန်ပြီဖြစ်သော်လည်း လီဝေ၏ ကြာပွတ်က ကျရောက်မလာခဲ့ပေ။

လီဝေ လိုချင်သည်မှာ စိတ်ဓာတ်ဖြစ်ပြီး ယခု တုပိုင်၏ စိတ်ဓာတ်က အရာအားလုံးကို သက်သေပြနေပြီဖြစ်သည်။

လေးနာရီ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ နေလည်း ထွက်လာပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် တုပိုင် တောင်ထိပ်သို့ မရောက်သေးပေ။ နောက်ထပ် မီတာ ၂၀၀ လိုနေသေးသည်။

ပုံမှန် ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက်ဆိုလျှင် တောင်ထိပ်သို့ရောက်ရန် အနည်းဆုံး တစ်နာရီခွဲခန့်သာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သော်လည်း တုပိုင်က ၄ နာရီတိတိ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး မီတာ ၂၀၀ မှာ ငရဲခန်းသက်သက်ဖြစ်ပြီး အသက်အန္တရာယ်စိုးရိမ်ရသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

လီဝေသည် ကြာပွတ်ကို ချထားလိုက်ပြီး တုပိုင် သတိလစ်သွားသည်နှင့် တောင်အောက်သို့ လိမ့်မကျသွားစေရန် လှမ်းဖမ်းဖို့ အဆင်သင့် ပြင်ထားလိုက်သည်။

တုပိုင်အနေဖြင့် တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ကြောင်းနှင့် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သတိလစ်သွားနိုင်ကြောင်း သူသိနေသည်။

သို့သော် တုပိုင်သည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင် တွားသွားနေသကဲ့သို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ ရှေ့ဆက်နေသည်။

တောင်ထိပ်ရောက်ရန် မီတာ ၁၅၀၊ မီတာ ၁၀၀၊ မီတာ ၈၀၊ မီတာ ၅၀၊ မီတာ ၃၀၊ မီတာ ၂၀၊ မီတာ ၁၀…။

နောက်ဆုံးတွင် တုပိုင်သည် ၂၅ ပေါင်လေးသော ရေပုံးနှစ်ပုံးကို သယ်ဆောင်လျက် တောင်ထိပ်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မိုးလင်းပြီးနောက် ၂ နာရီပင် ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးအတွက် တုပိုင် ၆ နာရီတိတိ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ ပုံမှန် ပထမနှစ်ကျောင်းသားတစ်ယောက် ယူရမည့်အချိန်ထက် ၄ ဆ ပိုကြာသည်။

ဤရလဒ်သည် လုံးဝ ဆိုးရွားသော်လည်း လီဝေမှာမူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တုပိုင်သည် ပထမ မီတာ ၅၀၀ တွင်ပင် အကန့်အသတ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး လက်လျော့လိုက်သင့်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

မီတာ ၁၀၀၀ အမှတ်တွင် တုပိုင် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူက တုပိုင် တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် မလုပ်နိုင်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း တုပိုင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ရလဒ်က ဆိုးရွားသော်လည်း တုပိုင်၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုက အခြားသူများထက် သာလွန်နေသည်။ ဤသည်မှာ ကြီးမားသော အောင်ပွဲဖြစ်သည်။

တုပိုင် တောင်ထိပ်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး အရှေ့ဘက်မှ အတော်မြင့်တက်နေပြီဖြစ်သော နေလုံးကြီးကို ကြည့်ကာ လှည့်ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာလီ။ ကျွန်တော် ပြီးသွားပြီ..”

ထို့နောက် သူသည် တန်းတန်းမတ်မတ် လဲကျသွားတော့သည်။ သို့သော် သတိလစ်သွားချိန်မှာပင် သူ၏လက်ထဲမှ ရေပုံးကို မလွှတ်ချခဲ့ပေ။

အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော လီဝေသည် ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး တုပိုင်ကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

တုပိုင် ပြန်နိုးလာသည့်အချိန်တွင် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် ပွက်ပွက်ဆူလုနီးပါး ပူပြင်းသော ဆေးရည်ထဲတွင် စိမ်လျက်သားဖြစ်နေပြီး လီဝေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဆီတစ်မျိုး လိမ်းပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်သော စမ်းသပ်မှုများကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် အရွတ်များနှင့် အရိုးများ ထိခိုက်ပျက်စီးတတ်သည်။

ဤအချိန်တွင် အားဖြည့်ဆေးရည်စိမ်ပေးရန် လိုအပ်သည်။ အရင်းအမြစ်ကြွယ်ဝသူများဆိုလျှင် ကျားသစ်အချင်းဆီကို တစ်ကိုယ်လုံး လိမ်းပေးကြပြီး အရင်းအမြစ် ပို၍ကြွယ်ဝသူများဆိုလျှင် ကျားသစ်သွေးဆေးလုံးကို သောက်သုံးကြသည်။

“နိုးပြီလား။” လီဝေက မေးလိုက်ပြီး ကြွေပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ တောက်ပသော အနီရောင်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။ “စားလိုက်။”

ထိုသည်က ကျားသစ်သွေးဆေးလုံးဖြစ်သည်။ အလွန်ဈေးကြီးပြီး တုပိုင် တတ်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။

တုပိုင် စားလိုက်သည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အပူလှိုင်းများ မြင့်တက်လာသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘယ်လိုနေလဲ။”

တုပိုင်က ပြောသည်။ “ထုံနေတယ်။ ဘာမှ မခံစားရဘူး။”

လီဝေ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုသည်က အလွန်ဆိုးရွားသော လက္ခဏာဖြစ်ပြီး ဂျင်းလော်သွေးကြောများ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားကြောင်း ပြသနေသည်။

သို့သော် ကျားသစ်သွေးဆေးလုံး သောက်ပြီးနောက်တွင် အပူလှိုင်းများ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စီးဆင်းသွားပြီး ထုံကျဉ်မှုများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုဖြင့် အစားထိုးလာသည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီး ကြွက်သားများ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် အရွတ်များ ပြတ်တောက်တော့မတတ် ခံစားရသည်။

“အခု နာလာပြီ။ အရမ်းနာတယ်။” တုပိုင် ညည်းတွားလိုက်သည်။

လီဝေ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “နာတယ်ဆိုတာ ကောင်းတယ်။ မင်းရဲ့ ဂျင်းလော်သွေးကြောတွေ လုံးဝ ပျက်စီးမသွားသေးဘူးဆိုတဲ့ သဘောပဲ။”

ထို့နောက် သူသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ သွေးကြောတွေ ဘယ်လောက် ပျက်စီးသွားလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူး။ ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတာ။ ပြီးတော့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာရှိတဲ့ သွေးကြောပေါင်း ရာချီ ထိခိုက်သွားတယ်။”

“ငါမင်းကို ကယ်ဖို့ နာရီပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ရတယ်။ ကျားသစ်အချင်းဆီ ၅ ပုလင်းတောင် ကုန်သွားတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို အသက်ပြန်သွင်းနိုင်ခဲ့ပြီ။”

တုပိုင်က ပြောသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာလီ။”

လီဝေက ခေါင်းခါပြီး ပြောသည်။ “မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုပဲ တင်လိုက်။ မင်းကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို အသက်ကယ်ရမယ်လို့ ငါ့ကို ပြောခဲ့တာ သူပဲ။”

ထို့နောက် လီဝေက ဆက်ပြောသည်။

“မင်းက တကယ် အရူးပဲ။ ဒီမနက် မင်း တာဝန်ရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံကိုတောင် ပြီးမြောက်အောင် မလုပ်နိုင်သင့်ဘူး။ မင်း လက်လျော့လိုက်သင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက စိတ်ဓာတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ ကြံ့ကြံ့ခံပြီး မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကန့်အသတ်အထိ တွန်းပို့ခဲ့လို့ သွေးကြောတွေ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာ။ တကယ်လို့ မင်းသာ လမ်းတစ်ဝက်မှာ လက်လျော့ခဲ့ရင် ငါမင်းကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအစား ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ငါရှင်းပြပေးမှာ။”

တုပိုင်က ပြောသည်။ “ကျွန်တော့်မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ ဆရာ။”

“ငါမင်းအတွက် ဂုဏ်ယူတယ်။” လီဝေက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မိဘတွေဆီက ရလာတဲ့ လက်ဆောင်ဖြစ်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ဇွဲလုံ့လကတော့ မင်းကိုယ်ပိုင်ပဲ။ မင်းရဲ့ ပထမဆုံး ခွန်အားလေ့ကျင့်ခန်းတာဝန်ကို ပြီးမြောက်ဖို့ ၆ နာရီတိတိ ကြာခဲ့ပေမဲ့ ငါမင်းအတွက် ဂုဏ်ယူတုန်းပဲ။ မင်းက ငါတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ စိတ်ဓာတ်အကြံ့ခိုင်ဆုံး ကလေးပဲ။”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

“ဒါပေမဲ့…။” လီဝေ၏ အကြည့်များ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လက်လျော့လိုက်တော့။ မင်းရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက အရမ်းကို ဆိုးရွားလွန်းတယ်။ မင်းက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းပြီး နားလည်သဘောပေါက်လွယ်တဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်။”

“ဒါပေမဲ့… မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက သိုင်းပညာနဲ့ မသင့်တော်ဘူး။ ဒီနေ့ မင်း တာဝန်ပြီးမြောက်ခဲ့ပေမဲ့ ဒါက ၅၀ ကျင်းလေးတဲ့ ရေပုံးနဲ့ ၅ လီ မပြည့်တဲ့ ခရီးပဲ ရှိသေးတယ်။”

“နောက်ဆိုရင် ၁၀၀ ကျင်း၊ ၂၀၀ ကျင်း၊ ၁၀ လီ၊ ၂၀ လီ၊ ၃၀ လီ လာဦးမယ်။ ဒါတွေကို စိတ်ဓာတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်လို့ မရဘူး။”

လီဝေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ချွေးများကို တဘက်ဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

“ဒီနေ့ မင်း အသက်တစ်ဝက်လောက် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သွေးကြောတွေလည်း ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်။”

“လက်ရှိ ဒဏ်ရာအခြေအနေအရ မင်း အနည်းဆုံး ၇ ရက်၊ ၈ ရက်လောက် နားရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှ မင်း ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်မယ်၊ စိတ်ဓာတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ ပြန်တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် မင်း ဒီနေ့လို ကံကောင်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ချေ အများဆုံးကတော့ မင်းရဲ့ သွေးကြောတွေ ပေါက်ပြဲသွားမယ်။ ဒါမှမဟုတ် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။”

လီဝေက တုပိုင်ကို ခြိမ်းခြောက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ တုပိုင်သာ ဤနေ့လို နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့လျှင် သွေးကြောများ လုံးဝ ပျက်စီးသွားရန် ၉၉% သေချာပြီး ရုတ်တရက် သေဆုံးနိုင်ချေ ၆၀% ကျော် ရှိနေသည်။

“ငါမင်းကို လေးစားတယ်။ မင်းအတွက် ဂုဏ်ယူတယ်။” လီဝေက ဆက်ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းအသက်အတွက် ငါမင်းကို ဆက်လုပ်ခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်း လက်လျော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျောင်းအုပ်ကြီးက သဘောတူထားတယ်။ နောက် လဝက်နေရင် ပိုင်ချွမ်းနဲ့ လောင်းကြေးရှုံးတဲ့အခါ ကြာပွတ် အချက် ၂၀ က သက်ညှာပါလိမ့်မယ်။”

“အရိုးထိအောင် ရိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီကနေ ကျောင်းထုတ်ခံရရင်တောင် မင်းမှာ အနာဂတ် ရှိနေဦးမှာပါ။ ငါတို့ရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုခုမှာ မင်းဝင်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ပေးမယ်။ တစ်နှစ်ခွဲလောက် အလုပ်သင်လုပ်ပြီးရင် မန်နေဂျာအဖြစ် တန်းပြီး ရာထူးတိုးပေးမယ်။ အာဏာသိပ်မရှိပေမဲ့ မင်း ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်း နေရပါလိမ့်မယ်။”

တုပိုင်၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

“ဒါက အကြံပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ အမိန့်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ အမိန့်ပဲ။ မင်းရဲ့ သွေးကြောတွေ အကုန်ပျက်စီးပြီး ဒုက္ခိတ ဖြစ်သွားမှာကို ကျောင်းအုပ်ကြီး မမြင်ချင်ဘူး။” လီဝေက ပြောသည်။

“သူ ငါ့ကို မှာလိုက်တယ်။ မင်း မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီက ထွက်သွားရင်တောင် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအတွက် တောက်ပနိုင်သေးတယ်တဲ့။ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းနဲ့ အင်ပါယာအတွက် အကျိုးပြုနိုင်သေးတယ်။ ငါတို့ မင်းကို ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေပါ့မယ်တဲ့။”

တုပိုင် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အမိန့်ဟု ပြောလာလျှင် သူပြန်ငြင်း၍ မရတော့ပေ။ သူ့လုပ်ရပ်များဖြင့် သက်သေပြနိုင်သော်လည်း လီဝမ်ဟွေ့၏ အမိန့်ကို နှုတ်ဖြင့် ဘယ်တော့မှ မဖီဆန်ရဲပေ။

လီဝေက ဆက်ပြောသည်။ “ငါ မင်းကို လေ့ကျင့်ရေးသင်ခန်းစာတွေ ဆက်ပြီး သင်ပေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း အိမ်ပြန်ချင် ပြန်နိုင်တယ်။”

“ဒါမှမဟုတ် နောက်လဝက်နေရင် ပိုင်ချွမ်းနဲ့ လောင်းကြေးကို စောင့်ဖို့ အကယ်ဒမီမှာ ဆက်နေနိုင်တယ်။ မင်း ရှုံးသွားပြီးတဲ့အခါ အကယ်ဒမီက ထွက်ပြီး ငါတို့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုခုဆီ သွားလို့ရပြီ။ ငါမမှားဘူးဆိုရင် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မင်း အဲ့ဒီလုပ်ငန်းရဲ့ အကြီးအကဲမန်နေဂျာ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။”

စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု၏ အကြီးအကဲမန်နေဂျာ ဖြစ်လာခြင်းက ကောင်းမွန်နိုင်သော်လည်း တုပိုင် လိုချင်သည့်အရာတော့ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

သူ့တွင် ရည်မှန်းချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ၆ လကြာလျှင် ကျင်းပမည့် ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီးတွင် ပထမ ရရှိရန်၊ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးသို့ ဝင်ရောက်ရန်နှင့် အောင်မြင်မှု လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ အမြန်ဆုံး တက်လှမ်းရန်ဖြစ်သည်။