အခန်း (၁၉)

တုပိုင် ဘာမှပြန်မပြောသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထားကမူ အုံ့မှိုင်းနေလေသည်။

“အရမ်းနာကျင်ရတယ် မဟုတ်လား။” လီဝေက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ကိုယ့်ရည်မှန်းချက်တွေကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ရတာက ကိုယ့်အသက်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာနဲ့ တူတူပဲ။ ဒီခံစားချက်ကို ငါ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်တယ်။ မင်း ငါ့အကြောင်းကို သိမှာမဟုတ်ဘူး။”

တုပိုင် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ လီဝေက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ သူ့ကိုယ်တွေ့အဖြစ်အပျက်များဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ငါ့မှာ ဘာလို့ မုတ်ဆိတ်မွေးတွေ ရှိနေတာလဲဆိုတာ မင်း အမြဲတမ်း သိချင်နေမှာပဲ။ မိန်းမစိုးတစ်ယောက်မှာ ဘယ်လိုလုပ် မုတ်ဆိတ်မွေး ရှိနိုင်မှာလဲလို့ပေါ့။”

လီဝေက ပြောလိုက်သည်။ “အဲ့ဒါက ငါအသက် ၃၀ ကျော်မှ အသင်းကွပ်ခံခဲ့လို့ပဲ။ အဲ့ဒီမတိုင်ခင်တုန်းက ငါက မြင်းတပ်မှူးတစ်ယောက်။ အသက် ၃၀ အောက် မြင်းတပ်မှူးတစ်ယောက်ဆိုတာ မင်းစဉ်းစားကြည့်လို့ရတယ်။ ငါဘယ်လောက် ထူးချွန်ခဲ့လဲ။ ငါ့အနာဂတ် ဘယ်လောက်တောက်ပခဲ့လဲဆိုတာပေါ့။ ဒါတင်မကဘူး။ ငါ့မှာ လှပပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ ဇနီးသည်ရယ်။ သားလေးတစ်ယောက်နဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်ရယ် ရှိခဲ့တယ်။”

လီဝေသည် သူ၏ ဇာတ်လမ်းကို အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြလေသည်။ သာမန်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လို ထင်ရသော်လည်း အလွန်ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။

သာမန်အရပ်သားမိသားစုမှ မွေးဖွားလာသော လီဝေသည် ထူးချွန်သော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ သိုင်းပညာအကယ်ဒမီသို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။

အသက် ၁၉ နှစ်တွင် ထူးချွန်သော အမှတ်များဖြင့် ဘွဲ့ရရှိခဲ့ပြီး မဟာနင်မင်းဆက်၏ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်သို့ ဝင်ရောက်ကာ လက်ရွေးစင် ကင်းထောက်မြင်းစီးစစ်သည် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာတွင် ထူးချွန်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ကုသိုလ်ကောင်းမှုများစွာ ရယူနိုင်ခဲ့သလို ရာထူးကြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိတစ်ဦး၏ မွေးစားသားပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အသက် ၂၃ နှစ်တွင် သူသည် အထက်တန်းစား မြင်းတပ်မှူးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် တပ်မှူးရာထူးသို့ တိုးမြှင့်ခံရပြီး သူ့မွေးရပ်မြေမှ အလှပဆုံး အမျိုးသမီးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စများသာ မဖြစ်ပျက်ခဲ့လျှင် လီဝေ၏ အနာဂတ်မှာ လွန်စွာ တောက်ပနေမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပြီး အသက် ၄၅ နှစ်မတိုင်မီ စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုကို ဦးဆောင်နိုင်လိမ့်မည်။

ထို့နောက် လီဝေသည် လီဝမ်ဟွေ့နှင့် မည်သို့ တွေ့ဆုံခဲ့ပုံကို ဆက်လက်ပြောပြလေသည်။

“အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါက မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်မှာ တပ်သားတစ်ထောင်ကို အုပ်ချုပ်ရတဲ့ မြင်းတပ်မှူးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ သခင်ကြီး လီဝမ်ဟွေ့က သတင်းပို့စရာရှိလို့ တမန်တော်မိန်းမစိုးအဖြစ် စစ်တပ်ထဲ ရောက်လာတယ်။”

“တခြားစစ်ဘက်အရာရှိတွေလိုပဲ ငါက မိန်းမစိုးတွေကို အရမ်းရွံရှာပြီး သူ့ကို နှာခေါင်းရှုံ့ခဲ့ဖူးတယ်။ အမိန့်တော်ပြန်တမ်း ဖတ်ပြီးတော့ ဗိုလ်ချုပ်က ငါ့ကို သခင်ကြီး လီဝမ်ဟွေ့ ပြန်တဲ့လမ်းမှာ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ပေးတယ်။”

“လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငါတို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ကြဘူး။ ရုတ်တရက် မြောက်ပိုင်းအရိုင်းအစိုင်းတွေရဲ့ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်တာ ခံလိုက်ရပြီး ငါတို့နှစ်ယောက် ရန်သူတွေကို ဘေးချင်းယှဉ် တိုက်ထုတ်ခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီကျမှ ငါတို့ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် နည်းနည်းသိလာပြီး အတော်လေး အဆင်ပြေသွားကြတယ်။”

“အဲ့ဒီတုန်းက ငါက အရမ်းနုံအခဲ့တော့ အစ်ကိုကြီး လီဝမ်ဟွေ့။ ခင်ဗျားလို ထူးချွန်တဲ့သူတစ်ယောက်က မိန်းမစိုးဂိုဏ်းထဲ ရောက်နေတာ တော်တော်နှမြောစရာကောင်းတာပဲ လို့တောင် ပြောခဲ့သေးတယ်။” လီဝေက ဆက်ပြောသည်။ “အဲ့ဒီတုန်းက သခင်ကြီး လီဝမ်ဟွေ့က ပြုံးပဲ ပြုံးနေပြီး ငါ့ကို ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ဘူး။”

လီဝေသည် ငယ်ရွယ်စဉ် အောင်မြင်မှုများနှင့် ချောမွေ့သော ဘဝခရီးလမ်းကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

သို့သော် အသက် ၃၀ အရွယ်တွင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းပြီး ယုတ်မာသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ အာဏာရှိသူတစ်ဦး၏ သားသည် လီဝေ၏ လှပသော ဇနီးသည်ကို မတော်တဆ မြင်တွေ့သွားပြီး မယားငယ်အဖြစ် သိမ်းပိုက်လိုခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သူက လီဝေကို စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ရာထူးအာဏာများနှင့် လဲလှယ်ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ လီဝေက ငြင်းပယ်ခဲ့ရုံသာမက ထိုသူ၏ မျက်နှာကို အရိုးကျိုးသွားသည်အထိ ထိုးကြိတ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် နိုင်ငံခြားလူမျိုးစုများနှင့် ပူးပေါင်းပြီး ပုန်ကန်ရန် ကြံစည်သည်ဟု လုပ်ကြံစွပ်စွဲခံရကာ သူ့မိဘများ၊ ဇနီးနှင့် သားသမီးများ အပါအဝင် မိသားစုတစ်ခုလုံး ကွပ်မျက်ခံလိုက်ရသည်။

လီဝေကိုယ်တိုင်လည်း အရှင်လတ်လတ် အသားမွှာကာ သတ်ဖြတ်ခြင်း ချမှတ်ခံခဲ့ရသည်။

“ငါအပြစ်မရှိဘူးဆိုတာ လူတိုင်းသိကြပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မကယ်ခဲ့ကြဘူး။ ငါ့ဆရာကလည်း မကယ်ဘူး။ ငါ့ဗိုလ်ချုပ်ကလည်း မကယ်တဲ့အပြင် ငါ့ကို ထောင်ချောက်တောင် ဆင်ပေးလိုက်သေးတယ်။” လီဝေက ပြောသည်။

“အဲ့ဒီတုန်းက ငါတကယ်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေခဲ့ပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါမထင်မှတ်ထားတာက ငါ့ကို လာကယ်ပြီး ငါ့နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ပြန်ဆယ်ပေးခဲ့တာ။ ငါ့မိသားစုအတွက် တစ်ဝက်လောက် လက်စားချေပေးခဲ့တာက မိန်းမစိုးဂိုဏ်း ဖြစ်နေတာပဲ။”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လီဝေက ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ငါက သခင်ကြီး လီဝမ်ဟွေ့နဲ့ စကားနည်းနည်းပဲ ပြောဖူးတာ။ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲပဲ အတူတူ တိုက်ဖူးတာ။ ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက လုံးဝ မနက်ရှိုင်းပါဘူး။”

“ဒါပေမဲ့ ငါ့အကြောင်းကြားရတော့ သခင်ကြီး လီဝမ်ဟွေ့က အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးရဲ့ စစ်သေနာပတိချုပ်ရှေ့မှာ ၃ ရက် ၃ ည ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ သူက စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အယုံကြည်ရဆုံး မွေးစားသားဖြစ်နေတော့ စစ်သေနာပတိချုပ်လည်း သူ့ကို မငြင်းရက်ဘဲ ဒီကိစ္စကို ဝင်ပါပေးခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ငါအသက်ရှင်ခွင့်ရပြီး မတရားမှုကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့တာ။”

ချက်ချင်းပင် တုပိုင်၏ စိတ်ထဲ၌ လီဝမ်ဟွေ့၏ ပုံရိပ်သည် ပိုမိုပြည့်စုံပြီး ထင်ရှားလာသည်။

ထို့အပြင် လီဝေ၏ စရိုက်လက္ခဏာသည်လည်း ပိုမိုလေးနက်ပြီး ရှုပ်ထွေးလာသည်။ ဤမျှ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ့စိတ်နှလုံးသည် တရားမျှတမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အခွင့်အရေးသမား မိန်းမစိုးများနှင့် မတူဘဲ တုပိုင် စာမေးပွဲရလဒ် ဆိုးရွားသော်လည်း ဂရုဏာထားကာ အစွမ်းကုန် ကူညီပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအတွင်း၌ ဤကဲ့သို့သော ကျောက်တိုင်ကြီး ရှိနေသောကြောင့် အင်အားကြီး ၃ ခုအနက် အားအနည်းဆုံး ဖြစ်သော်လည်း အမြဲတမ်း ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ပြီး တိုက်စစ်ဆင်နိုင်စွမ်း ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ထောင်က လွတ်လာတဲ့အချိန်မှာ ငါ့မိဘတွေ၊ မိန်းမနဲ့ သားသမီးတွေ အကုန်လုံး မရှိတော့ဘူး။” လီဝေက ပြောသည်။ “ငါ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးလိုက်ရတယ်။ လုံးဝ ခိုကိုးရာမဲ့သွားတယ်။ သခင်ကြီး လီဝမ်ဟွေ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့အတွက် ငါ့ကိုယ်ငါ သင်းကွပ်ပြီး ငါအမုန်းဆုံးဖြစ်တဲ့ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းထဲ ဝင်ခဲ့တယ်။ ငါ့ဘဝတစ်ခုလုံး သခင်ကြီး လီဝမ်ဟွေ့နောက်ပဲ လိုက်တော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။”

လီဝေသည် အကယ်ဒမီတွင် မြင်းစီးနည်းပြဆရာတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး အရေးပါသော ရာထူးမရှိသော်လည်း လီဝမ်ဟွေ့၏ အယုံကြည်ရဆုံးသော လူယုံတော်ဖြစ်သည်။

“ငါ့အိပ်မက်က မဟာနင်မင်းဆက်ရဲ့ တပ်မှူးကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်လာမယ်။ စစ်သည်ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ပြီး မြောက်ပိုင်းအရိုင်းအစိုင်းတွေကို ရှင်းလင်းပစ်ပြီး ကမ္ဘာကျော်တဲ့ နာမည်တစ်ခု ရယူဖို့ပဲ။”

လီဝေက ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝက ငါ့ကို မိန်းမစိုးတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် ဖိအားပေးခဲ့တယ်။ ငါနောင်တမရပေမဲ့ ဒါက ငါ့ရဲ့ စံပြရည်မှန်းချက်တွေ ပျက်စီးသွားတာပဲ။ ဒါကြောင့် အခု မင်းရဲ့ အခြေအနေက အဲ့ဒီတုန်းက ငါ့အခြေအနေနဲ့ တူနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့လောက်တော့ မဆိုးရွားပါဘူး။”

ထိုမျှမက တုပိုင်သည် လီဝေထက်စာလျှင် ပို၍ ကံကောင်းသည်။

လီဝေသည် မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ ဇာတ်လမ်းကို ကြားရတော့ မင်းစိတ်နည်းနည်း သက်သာသွားလား။ လက်လျော့လိုက်ရတာ နာကျင်တယ်။ ကျောင်းထုတ်ခံရတာ နာကျင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အသက်ဆုံးရှုံးရတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါသေးတယ်။”

တုပိုင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူဘာမှ ရှင်းပြ၍ မရနိုင်ပေ။

လီဝေက ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်။ ငါသွားတော့မယ်။”

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက မှာလိုက်သေးတယ်။ မင်းက သူ့ရဲ့ မွေးစားသားပါပဲတဲ့။ အမြဲတမ်း ဖြစ်နေမှာပါတဲ့။”

အပိုင်း (၁၉) ပြီး။