အခန်း (၂၀)

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ တုပိုင်သည် ဆေးရည်စိမ်ရင်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေပြီး လီဝေ၏ စကားများကို ပြန်လည်ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေမိသည်။

လီဝေ၏ ဇာတ်လမ်းက သူ့ကို အမှန်တကယ် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ တုပိုင်သည် လီဝမ်ဟွေ့ကို သူ့ဖခင်အရင်းအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ တုပိုင်သည် ဤကဲ့သို့သော မိန်းမစိုးဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ဆန္ဒရှိလာသည်။

ထို့ကြောင့် သူ လုံးဝ အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ပေ။

နောက်ထပ် နှစ်ပတ်အကြာတွင် ပိုင်ချွမ်းနှင့် လောင်းကြေးကို သူအနိုင်ယူရမည်။ ၆ လအကြာတွင် ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီး၌ ပထမ ရရမည်။

သူ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးသို့ ဝင်ရောက်လိုသည်။ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအတွင်း တောက်ပလိုသည်။ လီဝမ်ဟွေ့၏ ဂုဏ်ယူစရာအကောင်းဆုံး သားတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေချင်သည်။

ဆေးရည် အေးသွားသည်အထိ စိမ်ပြီးနောက် တုပိုင် ခက်ခက်ခဲခဲ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးက ပြတ်ထွက်တော့မတတ် တစ်ဆစ်ဆစ် နာကျင်ကိုက်ခဲနေသည်။

စည်ပိုင်းထဲမှ ထွက်ရန် သူ၏ခွန်အားအားလုံးနီးပါးကို သုံးလိုက်ရပြီး အဝတ်အစားဝတ်ရန် ၁၅ မိနစ်တိတိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေအတိုင်းဆိုလျှင် ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ နောက် ၁၀ ရက်လောက် လမ်းတောင် လျှောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

တုပိုင်၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ အိပ်မက်စနစ်ပင် ဖြစ်သည်။ စနစ်က ဦးနှောက်စွမ်းရည်တင်မကဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်မိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက တုပိုင် အမှန်တကယ် ကျဆုံးသွားပေတော့မည်။

သူသည် အဆောင်သို့ ပြန်မသွားဘဲ လီဝမ်ဟွေ့က သူ့အတွက် အထူးစီစဉ်ပေးထားသော အခန်း၌ပင် နေလိုက်သည်။ တစ်ခုခု စားပြီးနောက် ခုတင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်း လှဲချလိုက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားရန် ဆုတောင်းနေမိသည်။

သတိလစ်ရာမှ ပြန်နိုးလာခါစ ဖြစ်သော်လည်း တုပိုင်သည် အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် ခုတင်ပေါ် လှဲလိုက်သည်နှင့် မကြာမီ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

သို့သော် အိပ်မက်ထဲတွင် တုပိုင်သည် မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းလေ့ကျင့်ခန်းကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ဘဲ လက်တွေ့ဘဝတွင်ကဲ့သို့ပင် ဆေးရည်စိမ်ခြင်း၌သာ နှစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။

ထူးခြားသည်မှာ အိပ်မက်ထဲရှိ ဆေးရည်သည် လုံးဝ အေးမသွားဘဲ သူ၏ ဂျင်းလော်သွေးကြောများက ဆေးရည်နှင့် ကျားသစ်အချင်းဆီမှ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ အံ့မခန်း ကောင်းမွန်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လက်တွေ့ဘဝတွင် ဆေးရည်စိမ်သည်ဖြစ်စေ၊ ကျားသစ်အချင်းဆီ လိမ်းသည်ဖြစ်စေ ခန္ဓာကိုယ်မှ စုပ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်နည်းပါးသည်။

ထို့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူပြီးနောက် ကြွက်သားများက အများစုကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ပြီး ဂျင်းလော်သွေးကြောများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန်အတွက် အနည်းငယ်သာ ရောက်ရှိသည်။

အိပ်မက်ထဲတွင်မူ တုပိုင်၏ ထိခိုက်နေသော သွေးကြောများသည် ဆေးရည်နှင့် ကျားသစ်အချင်းဆီမှ စွမ်းအင်များကို တက်ကြွစွာ စုပ်ယူနေပြီး အသုံးပြုနိုင်စွမ်းမှာ ၅% အောက်မှ ၁၀၀% နီးပါးအထိ မြင့်တက်လာသည်။

သူ၏ ကုသမှုအရှိန်မှာ ၁၀ ဆမှ အဆ ၂၀ ခန့်အထိ မြန်ဆန်လာပြီး မိနစ်တိုင်းတွင် သူ၏ သွေးကြောဒဏ်ရာများ သက်သာလာသည်ကိုပင် ခံစားနေရသည်။

အိပ်ပျော်နေသော်လည်း တုပိုင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။

တုပိုင် ၈ နာရီတိတိ အိပ်စက်ခဲ့သည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုများ အားလုံး အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့် ဝမ်းသာသွားသည်။

“အားးး။” တုပိုင် ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး လက်သီးကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မကြုံစဖူးသော ခွန်အားအရှိန်အဟုန်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ၁၀ ရက်ကျော်ကြာမှ သက်သာမည့် တုပိုင်၏ ပျက်စီးနေသော သွေးကြောများသည် ၈ နာရီအတွင်း လုံးဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရုံသာမက ယခင်ကထက် ပိုမိုသန်မာပြီး ကြံ့ခိုင်လာသည်။ ဤအိပ်မက်စနစ်က တကယ်ကို အံ့မခန်းပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အချက်တစ်ချက်မှာ တုပိုင်၏ ခွန်အားများ တိုးလာသည်ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုသည်ကို လက်တွေ့စမ်းသပ်ကြည့်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤအခန်းထဲတွင် လက်မောင်းအားသန်မာစေရန် လေ့ကျင့်ပေးသည့် ကျောက်တုံးသော့ခလောက်များ ရှိနေသည်။ အလေးချိန် ၅၀ ကျင်းမှ ၅၀၀ ကျင်းအထိ ရှိသည်။

မနေ့က တုပိုင်သည် ၂၅ ကျင်းလေးသော ရေပုံးနှစ်ပုံး ကြောင့် ကျရှုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ၅၀ ကျင်းလေးသော ကျောက်တုံးသော့ခလောက်ကို ဦးစွာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးသော့ခလောက်နှစ်ခုကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အားကုန်သုံး၍ မလိုက်သည်။

မမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပွားပြန်သည်။ မနေ့ကလိုပင် အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု တုပိုင် ထင်ထားသော်လည်း အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လွယ်ကူစွာ မနိုင်လိုက်သည်။

တုပိုင် ကိုယ့်မျက်စိကိုယ်တောင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ “တံဆိပ်ကပ်တာ မှားနေတာလား။ ဘာလို့ ၅၀ ကျင်းကျောက်တုံးသော့ခလောက်က ငါအရင်မနေကျ ၃၀ ကျင်းအလေးချိန်လောက်ပဲ ရှိနေရတာလဲ။”

မနေ့က တုပိုင်သည် ၂၅ ကျင်း ရေပုံးနှစ်ပုံးကို မသောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး ယိမ်းယိုင်နေပြီး အလွန်ခက်ခဲခဲ့သည်။ ယခုမူ သူသည် လွယ်ကူစွာ လမ်းလျှောက်နိုင်ရုံသာမက ၅၀ ကျင်းကျောက်တုံးသော့ခလောက်ကို ခေါင်းပေါ်သို့ အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ မြှောက်တင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် တုပိုင်သည် ၇၀ ကျင်း ကျောက်တုံးသော့ခလောက်ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သစ်သားလက်ကိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး ရုတ်တရက် မတင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသည်ကလည်း မနေ့ကနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် လွယ်ကူနေဆဲပင်။ အနည်းငယ် အားစိုက်ရသော်လည်း အနည်းဆုံး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မယိမ်းယိုင်တော့ဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။

ထို့နောက် တုပိုင် နောက်တစ်ဆင့်တက်ပြီး ခေါင်းပေါ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် မြှောက်တင်လိုက်ရာ အလွန်တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် တုပိုင်သည် ၈၀ ကျင်း ကျောက်တုံးသော့ခလောက်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဤတစ်ခါတော့ အမှန်တကယ် ရုန်းကန်ရလေသည်။

ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်နိုင်သေးသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ယိမ်းယိုင်နေပြီဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ တုပိုင်၏ အကန့်အသတ်ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ဤအချိန်တွင် တုပိုင်၏ ရင်ထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုကို စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ပေ။ ဤအိပ်မက်စနစ်က တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပင်။

တစ်ညတည်းနှင့် တုပိုင်၏ ပခုံးအလေးမနိုင်စွမ်းသည် ၄၀ ကျင်းမှ ၈၀ ကျင်းသို့ တိုးလာသည်။ ဤသည်မှာ ဆတိုး တိုးပွားလာခြင်းဖြစ်ပြီး ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် အံ့မခန်း ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

အပိုင်း ၂၀ ပြီး။