အခန်း (၂၄)

"ဘာလို့ သွေးအန်ရတာလဲ။ မင်း သက်သာနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား။" လီဝေက မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် တုပိုင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆွဲပြီး သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သွေးခုန်နှုန်း ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး အားကောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ "လေ့ကျင့်တာ နည်းနည်းပြင်းသွားလို့ ကိုယ်ထဲမှာ စုနေတဲ့ သွေးပုပ်တွေ အန်ထွက်လာတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။"

"ဘာ။"

လီဝေ အလန့်တကြား အော်လိုက်သည်။ "မင်း ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ဆက်တိုက် လေ့ကျင့်နေခဲ့တာလား။ သွေးအန်တဲ့အထိ လေ့ကျင့်တယ်ပေါ့။ မင်း ရူးနေတာလား။"

ထို့နောက် လီဝေက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်၏။ "ငါ ကျောင်းအုပ်ကြီးဆီ အခုချက်ချင်းသွားပြီး အားစမ်းသပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းခိုင်းလိုက်မယ်။ ငါတို့ အရှုံးပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်။ ကြိမ်ဒဏ်အချက် ၂၀ ကတော့ မင်းပြန်ကျန်းမာမှပဲ ဖြေရှင်းကြတာပေါ့။"

သူ့စကားထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အထင်းသားပေါ်လွင်နေပြီး ပြောပြီးသည်နှင့် အခန်းပြင်သို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားရန် ပြင်လေသည်။

တုပိုင်က လီဝေကို အမြန်တားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်ခွန်အားတွေ အများကြီး တိုးလာတယ်။ ကျွန်တော် စမ်းကြည့်ချင်တယ်။"

"သွေးအန်နေတာတောင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး ပြောရဲသေးတာလား။" လီဝေက ပြောသည်။ "မင်းက ကိုယ့်အခြေအနေကို နားမလည်တဲ့ ကလေးပဲ ရှိသေးတာ။ လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းဒီလိုဖြစ်နေတာကို လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး။"

တုပိုင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာလီ ကျွန်တော့်ကို ဂရုစိုက်မှန်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း လေ့ကျင့်မှုတွေက တကယ် အရာထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ခွန်အား ဘယ်လောက်တိုးတက်လာလဲဆိုတာ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်လို့ပါ။ ပြီးတော့ ဆရာပဲ သွေးခုန်နှုန်းစမ်းပြီးပြီမလား။ ကျွန်တော် သန်မာနေတုန်းပဲလေ။"

လီဝေသည် တုပိုင်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"ဆရာ။ ကျွန်တော် ဆရာ့ကို စိတ်ပျက်စေရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ယုံကြည်ပေးပါ။"

နောက်ဆုံးတော့ လီဝေ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ အတင်းကြီး မလုပ်နဲ့။ မနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် လက်လျော့လိုက်။ ဂျင်းလော်သွေးကြောတွေကို အထိခိုက်မခံနဲ့။"

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်တုန်းက မင်းရဲ့ ဂျင်းလော်သွေးကြောတွေ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးခဲ့ပြီးပြီ။ အခုထိ အပြည့်အဝ ပြန်မကောင်းသေးဘူး။ ထပ်ပြီး ဒဏ်ရာရသွားရင် နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးက တွေးရဲစရာတောင် မရှိဘူး။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" တုပိုင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆို လိုက်ခဲ့တော့။"

ရေချိုးသန့်စင်ပြီး အဝတ်အစား သန့်သန့်ရှင်းရှင်း လဲလှယ်ပြီးနောက် တုပိုင်သည် လဝက်ခန့်နေခဲ့ရသည့် အခန်းထဲမှ လီဝေနှင့်အတူ ထွက်လာသည်။

လီဝေက တုပိုင်ကို အရင်ဆုံး ထမင်းကောင်းကောင်း ကျွေးသည်။ တုပိုင်က အငမ်းမရ စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး လီဝေ စိတ်အေးသွားရသည်။ အစားဝင်သည်မှာ ကျန်းမာသော​​​ကြောင့်မဟုတ်လော။

ထမင်းစားပြီးချိန်တွင် မိုးလင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လီဝေက ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ငါတို့ အားကစားခန်းမကို သွားပြီး အားစမ်းသပ်ကြမယ်။ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။"

တုပိုင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ အဆင်သင့်ဖြစ်ရုံသာမက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဆဲလ်တိုင်းက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေကြသည်။

သူ့ခွန်အား မည်မျှရှိသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် အတိအကျမသိပေ။ နောက်ဆုံးစမ်းသပ်ခဲ့ချိန်က ၁၃၅ ကျင်းသာ ရှိခဲ့သည်။

"သွားကြစို့။"

သူတို့နှစ်ယောက် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီ၏ အားကစားခန်းမသို့ ရောက်လာကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျောက်အလေးတုံးများက အစုံအလင်ရှိပြီး အနိမ့်ဆုံး၂ ကျင်းအဆင့်အထိပင် ခွဲခြားထားသည်။

လောင်းကြေး၏ တစ်ဖက်လူဖြစ်သော ပိုင်ချွမ်း ရောက်လာသည်။ တုပိုင်ကို မြင်သောအခါ သူက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ယခင်ကလို ခါးခါးသီးသီးပုံစံ မဟုတ်တော့ဘဲ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။

၁၅ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ကျောင်းအုပ်ကြီး လီဝမ်ဟွေ့နှင့် ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး လန်ထင်တို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး လန်ထင်က ပြောလိုက်သည်။

"စည်းကမ်းတွေကို ထပ်ပြောမယ်။ တုပိုင်က အားစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ရင် ပါရမီရှင်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်လိမ့်မယ်။"

"ပိုင်ချွမ်းက ပါရမီရှင်ကို မနာလိုဝန်တိုဖြစ်တဲ့အတွက် တုပိုင်ကို တောင်းပန်ရမယ်။ နည်းပြရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်ပြီး အောက်ခြေသိမ်း မိန်းမစိုးအဖြစ် လျှော့ချခံရမယ်။ တုပိုင်ရှုံးရင်တော့ ကြိမ်ဒဏ်အချက် ၂၀ ခံရပြီး ကျောင်းထုတ်ခံရမယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ကန့်ကွက်စရာ ရှိလား။"

"မရှိပါဘူး" တုပိုင်နှင့် ပိုင်ချွမ်းတို့ ပြိုင်တူဖြေလိုက်ကြသည်။

လန်ထင်က ပြောသည်။ "ဒါဆို လက်မှတ်ထိုးပြီး လက်ဗွေနှိပ်ကြ။"

တုပိုင်နှင့် ပိုင်ချွမ်းတို့ ရှေ့ထွက်လာပြီး လက်မှတ်ထိုးကာ လက်ဗွေနှိပ်ကြသည်။

လီဝေက ရုတ်တရက် ထပြောသည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီး... တုပိုင်က ဒဏ်ရာရထားတဲ့ကြားက ဒီရက်ပိုင်း အခန်းထဲမှာ ကျောက်အလေးတုံးနဲ့ အတင်းလေ့ကျင့်ခဲ့လို့ ဒီမနက် သွေးအန်ထားပါတယ်။"

"ဒါကြောင့် တကယ်လို့ တုပိုင်ရှုံးခဲ့ရင် ကြိမ်ဒဏ်ကို သူပြန်ကျန်းမာတဲ့အချိန်ထိ ရွှေ့ဆိုင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်။"

ပိုင်ချွမ်းက ချက်ချင်းပင် အော်ပြောသည်။ "မဖြစ်သင့်ပါဘူး။"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။" လန်ထင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး လီဝမ်ဟွေ့ကို ဦးညွှတ်ကာ "အရာအားလုံးက ကျောင်းအုပ်ကြီးသဘောပါပဲ။ ရှေးစကားပုံတောင် ရှိသေးတယ်မလား။ ကလေးဆိုတာ အပြောအဆို မတတ်ဘူးတဲ့။ တုပိုင်ရှုံးရင် ကြိမ်ဒဏ်ပေးမလား။ ကျောင်းထုတ်မလားဆိုတာက ဆွေးနွေးလို့ရတဲ့ ကိစ္စပါ။ အကုန်လုံး ကျောင်းအုပ်ကြီးတစ်ယောက်တည်းကပဲ ဆုံးဖြတ်ပါလိမ့်မယ်။"

လန်ထင်က နှိမ့်ချတဲ့ပုံစံ ဖမ်းထားသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် လီဝမ်ဟွေ့ကို အကြပ်ရိုက်အောင် လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လီဝမ်ဟွေ့က ပြောသည်။ "လန်ထင်... မင်းစကားမှားနေပြီ။ တစ်ယောက်တည်း အုပ်ချုပ်တယ်ဆိုတာ ဘာစကားလဲ။ ငါက ဥပဒေကို ကိုင်စွဲထားတဲ့ အရှင်မင်းမြတ် မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်နိုင်မှာလဲ။"

ထို့နောက် လီဝမ်ဟွေ့က တုပိုင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါတို့မိန်းမစိုးဂိုဏ်းက ကတိတည်တယ်။ တုပိုင်ရှုံးရင် ကြိမ်ဒဏ်နဲ့ ကျောင်းထုတ်တဲ့ကိစ္စက အပြောင်းအလဲမရှိဘူး။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။" လန်ထင်က ခါးကို ပိုကိုင်းလိုက်သည်။

ပိုင်ချွမ်းက အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီးက တကယ့်ကို ဉာဏ်ပညာကြီးမားသူပါပဲ။"

ရှိနေတဲ့သူအားလုံးက တုပိုင် ကျိန်းသေပေါက် ရှုံးတော့မယ်လို့ တွေးနေကြသည်။ လီဝမ်ဟွေ့က တုပိုင်ကို ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ယောက်ပေါ်ထွန်းတဲ့ ပါရမီရှင် ဖြစ်လာစေချင်လွန်းလို့သာ ဤလောင်းကြေးကို အစပျိုးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ပထမဆုံးရက်က တုပိုင်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က သူ့မျှော်လင့်ချက်တွေကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလို ဖြစ်ခဲ့သည်။

၂၅ ကျင်းလေးသည့် ရေပုံးနှစ်ပုံးက တုပိုင်ရဲ့ ဂျင်းလော်သွေးကြောတွေကို ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ထိုသည်က သိုင်းပညာပါရမီရှင်တစ်ယောက်မှာ ရှိသင့်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မျိုး မဟုတ်ပေ။

ထို့အတွက်ကြောင့် သူက တုပိုင်ရှုံးမယ်လို့ တွေးထားပြီးသားဖြစ်သလို တုပိုင် လွတ်မြောက်မယ့်လမ်းကိုလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

"စကြတာပေါ့" လီဝေက ပြောသည်။ "တုပိုင်။ မင်း ဘယ်လောက်အလေးချိန် ကျောက်အလေးတုံးကို ရွေးမလဲ။"

"၁၉၀ ကျင်း။"

မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီ ပထမနှစ်ကျောင်းသားများအတွက် အားစမ်းသပ်မှု အောင်မှတ်မှာ မတင်နည်းစနစ်တွင် ၁၉၀ ကျင်းဖြစ်ပြီး ပခုံးအလေးမနည်းစနစ်တွင် ၂၆၀ ကျင်းဖြစ်သည်။ တုပိုင်နှင့် ပိုင်ချွမ်းတို့၏ လောင်းကြေးမှာလည်း ၁၉၀ ကျင်းကို မနိုင်လျှင် အနိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

တုပိုင် ထိုနံပါတ်ကို အော်ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အားလုံးက လက်လျော့လိုက်ပြီလို့ ထင်သွားကြသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် တုပိုင်ရှုံးတော့မယ်ဆိုတာ လူတိုင်း ပိုသေချာသွားကြသည်။

အပိုင်း (၂၄) ပြီး။