အခန်း (၂၆)

လဝက်အတွင်း အင်အား ၁၀ ဆ တိုးလာသည်ဆိုသည်မှာ မည်ကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ နတ်ဘုရားများနှင့် နတ်ဆိုးများပင် ထိုသို့ မလုပ်နိုင်ပေ။

သို့သော် လန်ထင်သည် ကနဦး ထိတ်လန့်မှုပြီးနောက် လုံးဝ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့တပည့် ပိုင်ချွမ်း၏ ကံကြမ္မာကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ့အတွက် အရေးကြီးသည်မှာ အခြားအရာတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

တုပိုင်သည် ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ရှားပါးလှသော ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လီဝမ်ဟွေ့၏ တပည့်ရင်း ကျိန်းသေပေါက် ဖြစ်လာပေတော့မည်။ ထိုအချက်က လန်ထင်အတွက် အလွန်အမင်း အဆင်မပြေသော အခြေအနေဖြစ်သည်။

မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအတွက် ရာထူးတိုးတက်လမ်းကြောင်းသည် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းလှသည်။ စစ်သည်တစ်ထောင်က သစ်တုံးတံတားလေးတစ်စင်းကို ဖြတ်ကူးနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

အာဏာရလာနိုင်ခြင်း ရှိမရှိသည် ကိုယ့်အရည်အချင်းအပေါ် မူတည်ရုံသာမက ကိုယ့်ဆက်ခံသူ၏ အရည်အသွေးအပေါ်လည်း မူတည်လေသည်။

သို့သော် လက်ရှိအချိန်တွင် အပျော်ဆုံးလူမှာ တုပိုင်မဟုတ်ဘဲ လီဝမ်ဟွေ့ပင် ဖြစ်သည်။

လီဝမ်ဟွေ့၏ တုပိုင်ကို ကြည့်နေသော အကြည့်များက ပြင်းပြသော စိတ်ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ဤပြိုင်ပွဲ၏ ရလဒ်ကို ဂရုမစိုက်သလို ပိုင်ချွမ်း၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကိုလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

သူမြင်နေရသည်မှာ ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက်ကို မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ဆက်ခံသူ၊ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ တတိယမျိုးဆက် ဆက်ခံသူကို မြင်တွေ့နေရခြင်းဖြစ်သည်။

လီဝမ်ဟွေ့သည် ဒုတိယမျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး တုပိုင်သည် တတိယမျိုးဆက် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

အင်အားကြီးမားသော ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်သည် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု သို့မဟုတ် ပါတီတစ်ခု၏ အင်အားနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှုအတွက် အလွန်အရေးပါသည်။ အထူးသဖြင့် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအတွက် ပို၍ အရေးပါလေသည်။

လီဝမ်ဟွေ့သည် တာ့နင်မင်းဆက်ကို ဆန့်ကျင်သော တိုက်ပွဲများတွင် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းကို အောင်ပွဲဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသလို ဂိုဏ်းကို စည်ပင်ဝပြောအောင် လုပ်နိုင်မည်ဟုလည်း ယုံကြည်ထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကိုယ့်အသက်ကို တန်ဖိုးမထားဘဲ သူ့အသက်က တန်ဖိုးမရှိကြောင်း၊ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းနှင့် တာ့နင်မင်းဆက်၏ အနာဂတ်သာလျှင် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်ကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အုပ်စုများသည် သူတို့၏ အင်အားကြီးမားသော စစ်အင်အားကြောင့် သီးခြားပါတီများအဖြစ် ရပ်တည်လာကြပြီး ကိုယ်ပိုင်စနစ်များကို ထူထောင်လာကြသည်။

အရပ်ဘက်ဝန်ထမ်းများနှင့် ပညာရှင်အရာရှိ လူတန်းစားများသည် ကြီးမားသော စီးပွားရေးသွေးကြောကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး ကြီးမားသော အာဏာကို ကိုင်စွဲထားကြသည်။

ထို့အပြင် စစ်အင်အား၌ သူတို့၏ အားနည်းချက်ကို နိုင်ငံအနှံ့ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော သိုင်းဂိုဏ်းများဖြင့် အစားထိုး ဖြည့်ဆည်းထားကြသည်။

ရာစုနှစ်များစွာကြာအောင် စစ်ဘက်နှင့် အရပ်ဘက် အုပ်စုများသည် တော်ဝင်မိသားစု၏ အာဏာကို ကျူးကျော်သိမ်းပိုက်လာခဲ့ကြသည်။

ထို့အပြင် ဤအုပ်စုနှစ်ခုသည် လောဘကြီးသော သားရဲများကဲ့သို့ အင်ပါယာ၏ အရင်းအမြစ်များကို အဆက်မပြတ် ဝါးမြိုကာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အားဖြည့်နေကြပြီး အင်ပါယာ၏ အာဏာကို တဖြည်းဖြည်း အားနည်းစေခဲ့သည်။

မြောက်ဘက်ရှိ ရွှေမိသားစုနှင့် အရှေ့မြောက်ဘက်ရှိ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုများသည် အင်အားကြီးထွားလာပြီး အင်ပါယာ၏ မြောက်ဘက်နယ်စပ်ကို အဆက်မပြတ် ကျူးကျော်နေလာကြသည်။

အင်ပါယာ၏ အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဂျပန်သည် ကိုရီးယားနိုင်ငံကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

တောင်ဘက်တွင် တာ့နင်မင်းဆက်၏ လက်အောက်ခံနိုင်ငံဖြစ်သော အန်နမ်နိုင်ငံသည် လက်ရှိတွင် ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်ပွားနေပြီး အင်ပါယာသည် နယ်စပ်ကိုသာ စောင့်ကြပ်နိုင်ကာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အင်အားမရှိသလို အန်နမ်ဘုရင်ကို ကူညီရန် စစ်သည်တစ်ယောက်မှပင် မစေလွှတ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် ယူနန်၊ ကွမ်ရှီးနှင့် အခြားနေရာများတွင် ဒေသခံခေါင်းဆောင်များ၏ ပုန်ကန်မှုများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားလျက်ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် တာ့နင်မင်းဆက်သည် အရှေ့အာရှ၏ အထွတ်အထိပ် အင်ပါယာကြီးအဖြစ် အလွန်အင်အားကြီးမားပုံ ပေါက်နေသေးသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ပြည်တွင်းပြည်ပ ပြဿနာပေါင်းစုံ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အုပ်စုမှာ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုဂိုဏ်းကိုယ်တိုင်ကပင် ရှုပ်ထွေးသော ပရိယာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မိန်းမစိုးဂိုဏ်းဝင် အများစုတွင် အခွင့်အရေးသမားဖြစ်ခြင်း၊ ယုတ်ညံ့ခြင်းနှင့် လောဘကြီးခြင်း စသည့် မွေးရာပါ အားနည်းချက်များ ရှိနေကြသည်။

ထို့ကြောင့် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အဖွဲ့ကွဲများအားလုံးကို နှိမ်နင်းရန်၊ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်းဖြစ်အောင် စည်းလုံးရန်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် တာ့နင်မင်းဆက်ကြီး၏ ပြည်တွင်းပြည်ပ တိုက်ပွဲများတွင် အောင်ပွဲရယူရန်အတွက် အလွန်အစွမ်းထက်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး လိုအပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

မိန်းမစိုးဂိုဏ်းသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ နောက်ဆုံး ခံတပ်ဖြစ်သည်။ လူအများအတွက် ဤအရာက ဟာသတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း လီဝမ်ဟွေ့အတွက်မူ ဤသည်က တစ်သက်တာ တာဝန်နှင့် ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် တုပိုင်အား မိန်းမစိုးဂိုဏ်း၏ နောက်မျိုးဆက် ခေါင်းဆောင်အဖြစ် နောင်ဆယ်စုနှစ်များစွာတိုင် ဂိုဏ်း၏ အင်အားနှင့် စည်းလုံးမှုအတွက် မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် မြင်ယောင်နေပြီဖြစ်သည်။

တုပိုင်က ကျောက်တုံးကို ပြန်ချလိုက်သည်။ ကျောက်တုံးကို မခြင်းသည် အလွန်လွယ်ကူနေသေးသည့်အတွက် သူသည် ပိုလေးသော အလေးချိန်များကိုပင် မနိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

လီဝမ်ဟွေ့က ရှေ့တိုးလာပြီး တုပိုင်၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကလေး။ ငါတို့ရဲ့ ကံတရားက တကယ်ပဲ ဆက်နွှယ်နေတာပဲ။”

ဤစကားသည် တုပိုင်အား လီဝမ်ဟွေ့၏ ဆက်ခံသူအဖြစ် တရားဝင် သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လီဝမ်ဟွေ့သည် အသက် ၃၀ မတိုင်မီ ကွေ့မင်းသားအိမ်တော်၏ ဒုတိယ မိန်းမစိုးမှူး ဖြစ်လာခဲ့သည့် သူ့မွေးစားသား လီလင်းကဲ့သို့ပင် တုပိုင်ကို ပျိုးထောင်ရန် အရင်းအမြစ်အားလုံးကို အသုံးပြုတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လီဝမ်ဟွေ့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လန်ထင်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာကို အသည်းအသန် ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး လီဝမ်ဟွေ့ကို ပြုံးပြကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ် ကျောင်းအုပ်ကြီး။ နောက်ထပ် မြင်းကောင်းတစ်ကောင် ရရှိသွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။”

ပိုင်ချွမ်းအတွက်မူ သူသည် အရေးမပါသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီး သူ့ကံကြမ္မာကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။

သူသည် မနာလိုဝန်တိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ့ကံကြမ္မာကို သူ ပိုပူပန်နေမိသည်။ သူသည် အောက်ခြေသိမ်း အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရသည့် မိန်းမစိုးအဖြစ် ရာထူးမလျော့ချခံလိုပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းနဲ့ ကြမ်းပြင် တိုက်မိသည်အထိ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အပြစ်ရှိပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီး။ ကျွန်တော့်ကို သနားငဲ့ညှာပြီး အပြစ်ဒဏ်ဆပ်ခွင့် ပြုပါဗျာ။ ကျွန်တော့်ကို အောက်ခြေသိမ်းအလုပ်တွေ မလုပ်ခိုင်းပါနဲ့ဗျာ။”

အခြေခံသိုင်းနည်းပြတစ်ယောက် ဖြစ်ရခြင်းသည် အာဏာသိပ်မရှိသော်လည်း ပိုင်ချွမ်း ကျေနပ်နေခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူသည် အကယ်ဒမီအတွင်း ကျောင်းသားရာပေါင်းများစွာ၏ လေးစားမှုကို ခံရသော ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်သည်။

အဆင့်နိမ့် မိန်းမစိုးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခြင်းကမူ လူတိုင်း၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်း နှိပ်ကွပ်ခြင်းကို ခံရမည့် အနှိမ့်ချဆုံး ဘဝ ဘယ်တော့မှ ပြန်မတက်နိုင်တော့မည့် ကျွန်ဘဝကို ရောက်ရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လီဝမ်ဟွေ့က ပိုင်ချွမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “နည်းပြဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်။ အလုပ်ကြမ်းသမား မိန်းမစိုးတွေက ပိုးသားဝတ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး။”

“အဝတ်ကြမ်းကို လဲဝတ်ပြီး အဝတ်လျှော်ဌာနကို သွားတော့။ မင်းအဲ့ဒီမှာ အဝတ်လျှော်ဖို့ တာဝန်ယူရမယ်။ အဲ့ဒီအလုပ်က မင်းစိတ်ထဲက အညစ်အကြေးတွေကို ဆေးကြောပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တာပဲ။”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပိုင်ချွမ်းသည် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားတော့သည်။

မိန်းမစိုးများသည် လူမှုအဆင့်အတန်း၏ အောက်ဆုံးတွင် ရှိနေသော်လည်း သူတို့အချင်းချင်းကြားတွင် အဆင့်အတန်းများ ခွဲခြားထားပါသေးသည်။ ထမင်းချက်များသည် ချက်ပြုတ်ရန် တာဝန်ရှိပြီး ဈေးဝယ်ခြင်းအချို့ကိုလည်း ကိုင်တွယ်ရသည်။

အဝတ်အထည်ဌာနမှ မိန်းမစိုးများသည် အကယ်ဒမီ၏ ယူနီဖောင်းများကို ချုပ်လုပ်ရန် တာဝန်ရှိပြီး အပိုဝင်ငွေအချို့လည်း ရရှိကြသည်။ ဥယျာဉ်မှူး မိန်းမစိုးများမှာမူ အကယ်ဒမီရှိ သစ်ပင်များကို ခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းရပြီး နိမ့်ကျသော ရာထူးဖြစ်သည်။

အဝတ်လျှော်ဌာနသည် အမြဲတမ်း လျှော်ဖွပ်စရာ အဝတ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အမှန်တကယ် နိမ့်ကျသော ဘဝဖြစ်လေသည်။

ကြမ်းတိုက်ရသော မိန်းမစိုးထက် ပိုဆိုးပြီး မစင်ဆေးရသူများထက် အနည်းငယ်သာ သာလွန်သည်။ ပိုင်ချွမ်းတစ်ယောက် အခြေခံသိုင်းနည်းပြဘဝမှ အဝတ်လျှော်သမား ဖြစ်သွားခြင်းသည် ကောင်းကင်မှ မြေကြီးသို့ ထိုးကျသွားခြင်းဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပျက်သွားခြင်းနှင့် တူညီလေသည်။

“အားးး။” ပိုင်ချွမ်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံး ကင်းမဲ့သွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။

ဤသည်မှာ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းဝင် အများစု၏ စရိုက်ပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့ အောင်မြင်နေချိန်တွင် မောက်မာဝင့်ကြွားကြပြီး မအောင်မြင်တော့သည့်အခါတွင်မူ စိတ်ဓာတ်ကျကာ ဂုဏ်သိက္ခာ လုံးဝမရှိကြတော့ပေ။

လီဝမ်ဟွေ့က ရွံရှာသလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “တာဝန်က ကြီးလေးပြီး လျှောက်ရမယ့်လမ်းက ရှည်ဝေးပါလား။”

မိန်းမစိုးဂိုဏ်းကို စစ်မှန်သော လက်ရွေးစင်အဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်လာစေရန် ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရဦးမည်ဖြစ်သည်။

“ကလေး။ နောက်နှစ်ရက်လောက် အဂ္ဂိရတ်ပညာရဲ့ သီအိုရီအခြေခံတွေကို ပြန်လေ့လာထားချည်။ မင်း ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲကြီးမှာ ထူးချွန်နိုင်ဖို့ ငါ အတော်ဆုံးဆရာကို ရွေးပြီး မင်းကို သင်ပေးခိုင်းမယ်။”

လီဝမ်ဟွေ့သည် မနေနိုင်ဘဲ တုပိုင်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ သူပုံမှန် မလုပ်သင့်သော ကလေးတစ်ယောက်အပေါ် ချစ်ခင်မှုပြသသည့် နည်းလမ်းဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့နောက် သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျောင်းအုပ်ကြီး။ ကျွန်တော် ပိုလေးတာတွေကို မနိုင်သေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်အတွင်း ကျွန်တော့်အင်အားတွေ အများကြီး တိုးလာခဲ့တယ်။”

တကယ်တမ်းတွင် ကျင်း ၄၀၀ သည် တုပိုင်အတွက် ကန့်သတ်ချက် နီးပါးဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အစောက ကျင်း ၄၀၀ ကျောက်တုံးကို မလိုက်စဉ်က တစ်ရှိန်ထိုး မလိုက်နိုင်သော်လည်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးကြောများ ထောင်တက်လာခဲ့သည်။

“ဟားဟားဟားးး။” လီဝမ်ဟွေ့က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ငါသိတယ်။ နောက်မှ ငါ့ကို ပြဖို့ အခွင့်အရေးရှာလိုက်ဦး။”

လီဝမ်ဟွေ့ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူသည် မကြာသေးမီက အလွန်အလုပ်များနေခဲ့ပြီး ယနေ့နံနက်တွင် နာရီဝက်အောက်အချိန်ကို ဖဲ့ပေးရန်ပင် သူ့အတွက် အလွန်ခက်ခဲခဲ့သည်။

ယခု တုပိုင်က အလွန်ထူးချွန်စွာ စွမ်းဆောင်ပြလိုက်သဖြင့် လီဝမ်ဟွေ့သည် ယခင်က စိတ်ညစ်စရာများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်အရာရှိများကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ရန်နှင့် သူ၏ ကြီးမားသော အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် အားအင်အသစ်များဖြင့် မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာတော့ တုပိုင်အတွက် အောင်ပွဲရလဒ်ကို ခံစားရန် အချိန်ဖြစ်ပြီး ပိုင်ချွမ်းကို ရှင်းလင်းရန် အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်၏။

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၂၆ ပြီး။