အခန်း (၃၂)

သူ၏ ဝိညာဉ်သည် အခြားကမ္ဘာမှ ရောက်ရှိလာသော တုပိုင်ဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် ခံစားချက်များကိုမူ အမွေဆက်ခံထားရ၏။

အကယ်၍သာ တုပိုင်သည် အန္တရာယ်ရှိသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် နို့ထိန်းသေဆုံးမည့်အရေးကို လက်ပိုက်ကြည့်နေပါက သူသည် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ဤကမ္ဘာတွင် ဆက်လက်ရှင်သန်ရန် မျက်နှာရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

တုပိုင်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေများနှင့် အပြောင်းအလဲအားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက်တွင် အဖြေတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဤစွန့်စားမှုကို ပြုလုပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းလည်း ရှိပေသည်။ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော်လည်း တုပိုင် ခံနိုင်ရည်ရှိ၏။

“အကယ်ဒမီကနေ ထွက်သွားပြီးနောက် အဖမ်းမခံရရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့။ တကယ်လို့ အဖမ်းခံရရင်လည်း ပိုင်ချွမ်းက ငါတို့ သေရေးရှင်ရေးတိုက်ပွဲကို စောစောစလိုက်တယ်လို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်တော့မယ်။”

တုပိုင်သည် မိမိဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ရုပ်ဖျက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကာ ထင်းခုတ်သမားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ပြီးနောက် နို့ထိန်းကို ကယ်တင်မည့် ခေါင်းဖြူဆေးလုံးကို ယူဆောင်လျက် လူပြတ်သည့် ထောင့်တစ်နေရာမှနေ၍ အကယ်ဒမီ၏ အပြင်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာပြီး ကွေ့လင်ရှိ အိမ်သို့ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

အကယ်ဒမီသည် ပြည်နယ်မြို့တော် ကွေ့လင်နှင့် ၁၀ မိုင်ကျော် ကွာဝေးလေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တုပိုင်သည် လမ်းမကြီးများကို မရွေးချယ်ဘဲ မြက်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များရှိသော လူပြတ်သည့် လမ်းကြောင်းများကို တမင်ရွေးချယ်ကာ သွားလာခဲ့သည်။

သုံးနာရီကျော် ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ ကွေ့လင်မြို့ရိုးတံခါးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိတော့သည်။ မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီမှ ကွေ့လင်အထိ ခရီးလမ်းသည် အန္တရာယ်အများဆုံးဖြစ်သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဘေးကင်းလုံခြုံခဲ့လေသည်။

ကွမ်ရှီးပြည်နယ်၏ မြို့တော် ကွေ့လင်တွင် လူဦးရေ ၃ သိန်းကျော်ရှိပြီး မြို့ရိုးသည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသည်။ ဟန်ကျိုး၊ ဆူးကျိုး၊ ရန်ကျိုး သို့မဟုတ် ကွမ်ကျိုးတို့နှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း တောင်ပိုင်းရှိ မြို့ကြီးများထဲမှ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။

မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တုပိုင်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေသော စည်ကားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကမ္ဘာမှ မြို့များသည် တုပိုင် စိတ်ကူးထားသည်နှင့် တူသလိုလိုနှင့် ကွဲပြားနေ၏။

အဝတ်အစား၊ ဗိသုကာပုံစံနှင့် လမ်းဘေးဈေးသည်များ၏ ပုံစံသည် ရှေးခေတ်တရုတ်နိုင်ငံနှင့် တူညီသောကြောင့် ဆင်တူသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ် ၁၆၀၀ က ကမ္ဘာခြားစွမ်းအင် ကျရောက်လာမှုသည် ဤကမ္ဘာကို အပြောင်းအလဲများစွာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် အပင်များနှင့် တိရစ္ဆာန်အများအပြားသည် မူလပုံစံမဟုတ်တော့ဘဲ ဗိသုကာပုံစံများပင် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ကျောက်တုံးအဆောက်အအုံများ ပိုမိုများပြားလာပြီး အပြင်အဆင်နှင့် ပုံပန်းသဏ္ဍာန်များတွင် ဖန်တီးမှုအငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်။

ထို့အပြင် လမ်းပေါ်တွင် သွားလာနေကြသော ဓားသမားများနှင့် သိုင်းပညာရှင်များ များပြားလာသည်။ သိုင်းပညာခေတ် ထွန်းကားလာခြင်းသည် အပြောသက်သက်မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး၏ အာဏာချိန်ခွင်လျှာကိုပါ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

သို့သော် တုပိုင်သည် မြို့၏အလှကို ခံစားရန် စိတ်မဝင်စားဘဲ အိမ်သို့သာ အလျင်အမြန် ပြေးသွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့နို့ထိန်းသည် သူ့ကယ်တင်မှုကို စောင့်မျှော်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်း၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အသုံးပြုပြီး တုပိုင်သည် သူ့အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အိမ်ကလေးသည် သပ်ရပ်သော ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က တုကျုံးတို့ ဇနီးမောင်နှံသည် တုပိုင်နှင့် သူတို့၏သမီးကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ကွေ့လင်စီရင်စုသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့တွင် ငွေကြေး လုံးဝနီးပါး မပါလာဘဲ တုကျုံးက သူတစ်ပါးအတွက် မြင်းမွေးပေးပြီး ရရှိသောငွေဖြင့် ဘဝကို ရပ်တည်ခဲ့ရသည်။ ဘဝသည် အလွန်ခက်ခဲခဲ့ပြီး လူလေးယောက်မိသားစုသည် အခန်းငယ်နှစ်ခန်းသာ ငှားရမ်းနေထိုင်ခဲ့ရသည်။

နို့ထိန်း၏သမီး တုဖိန်အာသည် အလွန်လှပသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူမသည် ဝူကျိုးစီရင်စုရှိ ချမ်းသာသော မိသားစုတစ်ခုနှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်။

အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် သူမသည် မိသားစုကို အမြဲတမ်း ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သဖြင့် သူတို့၏ဘဝသည် အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

ယခုလက်ရှိ ခြံဝင်းနှင့် အိမ်သည်လည်း တုဖိန်အာက သူမ၏မိဘများအတွက် ငွေ ၁၅၀ ပေးပြီး ဝယ်ယူပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အခန်းလေးခန်းနှင့် ခြံဝင်းပါရှိသဖြင့် ကွေ့လင်မြို့တွင် အတော်လေးကောင်းမွန်သော အိမ်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။

ဤခြံဝင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုပိုင်သည် တုဖိန်အာ၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာမိသည်။ သူမသည် သူ့ထက် နှစ်နှစ်ကြီးပြီး အလွန်ရိုင်းစိုင်းကာ ကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သလို တုပိုင်၏ ပထမဆုံး စိတ်ကူးယဉ်အချစ်ဦးလည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ငယ်စဉ်က တုပိုင်သည် ဖိန်အာ၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို မကြာခဏ ခံခဲ့ရသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် အလွန်ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍သာ တုပိုင်သည် မိန်းမစိုးတစ်ယောက် ဖြစ်မလာခဲ့လျှင် ဖိန်အာသည် သေချာပေါက် သူ့မိန်းမ ဖြစ်လာခဲ့ပေလိမ့်မည်။

ကွေ့လင်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် မိသားစုလေးယောက်သည် အချင်းချင်း မှီခိုအားထားကာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ နို့ထိန်းသည် တုပိုင် မိန်းမစိုးဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိသော်လည်း ဖိန်အာနှင့် လက်ထပ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ပြီး ဖိန်အာကိုယ်တိုင်ကလည်း လိုလားခဲ့သည်။

သို့သော် တုပိုင်သည် ဖိန်အာ၏ဘဝကို မဖျက်ဆီးလိုခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် မိသားစု၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချရန်နှင့် ဖိန်အာကို လွှတ်ပေးရန်အတွက် မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီသို့ ပြတ်သားစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဝူကျိုးမှ သခင်လေးတစ်ယောက် ကွေ့လင်သို့ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ရောက်လာပြီး ဖိန်အာကို မြင်မြင်ချင်း ချစ်သွားကာ များပြားလှသော တင်တောင်းငွေများ ပေးအပ်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သူတို့မိသားစုသည် ငွေကြေးအရ အလွန်ကျပ်တည်းနေပြီး သူများအိမ်တွင် ကပ်နေရသည့်အပြင် အိမ်ရှင်က နို့ထိန်း၏ အလှကို မက်မောပြီး အကြိမ်ကြိမ် နှောင့်ယှက်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဖိန်အာသည် သွားကိုတင်းတင်းစေ့ကာ ထိုသခင်လေးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ပြီးနောက် မိသားစု၏ ဘဝအခြေအနေ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဖိန်အာအကြောင်း တွေးမိသောအခါ တုပိုင်၏ ခေါင်းထဲတွင် ငယ်ဘဝပုံရိပ်များစွာ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် တကယ့်ကို ရဲရင့်ပြီး ပွင့်လင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တုပိုင်အပေါ်တွင် မခံမရပ်နိုင်စရာ ကိစ္စများစွာကို ပြုလုပ်ခဲ့ဖူး၏။

တုပိုင်သည် ခေါင်းကို အားပါးတရ ခါယမ်းလိုက်ပြီး မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို မောင်းထုတ်ကာ အိမ်ထဲသို့ အမြန်ဝင်လိုက်သည်။

“သခင်လေးး။”

တုကျုံးက ပြေးထွက်လာပြီး ငိုယိုကာ ပြောလိုက်သည်။

“လီနီယန်ရဲ့ အသားတွေ ပြာနှမ်းလာပြီ။ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ သူ အသက်ရှင်ပါ့ဦးမလား မသိဘူး။”

ဤရိုးသားဖြောင့်မတ်သော အမျိုးသားကြီးသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေရှာသည်။ တုပိုင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် လက်ကို အတင်းဆွဲယူလိုက်သည်။

တုပိုင်သည် အသုံးမကျသော အမှိုက်တစ်စဖြစ်သော်လည်း တုကျုံးအတွက်တော့ ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးအဖြစ် မြင်နေမိသည်။

တုပိုင်သည် ကုတင်ဘေးသို့ အပြေးသွားကြည့်လိုက်ရာ နို့ထိန်း၏ အသက်ရှူသံများ လွန်စွာ ပျော့တော့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ မူလက ပြည့်ဖြိုးပြီး လှပသော မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းနေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာ အမည်းရောင်မှ အပြာရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်။

မျက်ခွံများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မျက်ဖြူသားထဲရှိ သွေးကြောမျှင်လေးများသည် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် ခရမ်းရောင် သန်းနေလေသည်။

“ဒါ ငွေရောင်အဖုအကျိတ်ပိုးကောင်ရဲ့ အဆိပ်ပဲ။”

တုပိုင်သည် ငွေတုံး ၁၀၀ ပေးပြီး ဝယ်လာသော ခေါင်းဖြူဆေးလုံးကို အမြန်ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လက်သည်းဖြင့် ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်ကို ဂရုတစိုက် ခြစ်ယူလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ။ ရေနွေးတစ်ပန်းကန် သွားထည့်ပေးပါ။”

တုကျုံးသည် ရေနွေးတစ်ပန်းကန်ကို အမြန်ထည့်ပေးပြီးနောက် တုပိုင်ကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

တုပိုင်သည် ခေါင်းဖြူဆေးလုံး ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ရေနွေးတွင် ဖျော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နို့ထိန်း၏ နှုတ်ခမ်းကို ဟကာ ဆေးရည်များကို တစ်စက်ချင်း တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။

လုပ်ဆောင်မှု လုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် နို့ထိန်း၏ဖခင် တုကျုံးသည် အသံကျယ်ကျယ်ပင် မရှူရဲဘဲ တုပိုင်၏ ပန်းကန်လုံးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဆေးတိုက်ပြီးနောက် တုပိုင်သည် နို့ထိန်း၏ မျက်နှာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ကြည့်နေမိပြီး တစ်စက္ကန့်သည် တစ်နှစ်လောက် ကြာရှည်နေသလို ခံစားနေရသည်။

သူသည် အခြေခံ အဂ္ဂိရတ်သဘောတရားများ စာအုပ်ထဲမှ နည်းလမ်းဖြင့် ကုသရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း နို့ထိန်းသည် ငွေရောင်အဖုအကျိတ်ပိုးကောင် အဆိပ်မိခြင်းမဟုတ်ခဲ့လျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။ ဇော့မင် ပေးလိုက်သော ခေါင်းဖြူဆေးလုံးက အသုံးမဝင်လျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း။

သို့သော် တုပိုင် အတွေးလွန်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ၁၅ မိနစ်ခန့် အကြာတွင် နို့ထိန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြာရောင်များ စတင်မှေးမှိန်လာသည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အပြာရောင်နှင့် မျက်လုံးထဲရှိ ခရမ်းရောင်တို့သည်လည်း စတင်လျော့ပါးလာပြီး သူမ၏ အသက်ရှူသံများ တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်လာလေတော့သည်။

အပိုင်း (၃၂) ပြီး။