အခန်း (၃၈)
Vol. 4 Ch. 38
“အဖေ... အကြွေးစုစုပေါင်း ဘယ်လောက်ရှိလဲ။” တုပိုင် မေးလိုက်သည်။
တုကျုံး ခဏတာ တွေဝေနေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “စုစုပေါင်း ငွေ ၅၃၂ တုံး ရှိတယ်။ သခင်လေးအတွက် အရာရှိတွေ၊ မိန်းမစိုးတွေနဲ့ ချွေ့မိသားစုကို လာဘ်ထိုးဖို့ ၄၀၀ ချေးခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ လီနီယန်ကို ကုဖို့ ၅ တုံး ထပ်ချေးတယ်။ အတိုးနဲ့ပေါင်းရင် စုစုပေါင်း ၅၃၂ တုံး ရှိတယ်။”
နို့ထိန်းက သူမ၏ခင်ပွန်းသည်ကို အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တုပိုင်သည် ရွှေတုံးသုံးတုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ရွှေများသည် လေးလံပြီး အတုံးမကြီးသော်လည်း တစ်တုံးလျှင် ၃၀ ကျပ်သားခန့် အလေးချိန်ရှိသည်။
“ဒါက ရွှေ ၉၀ ကျပ်သား။ ငွေသား ၇၀၀ ကျော်တန်ဖိုးရှိတယ်။ အကြွေးဆပ်ပြီးရင် ကျန်တာကို အိမ်စရိတ်လုပ်ဖို့ သိမ်းထားလိုက်။” တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။
ရွှေများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နို့ထိန်း၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤသည်မှာ ရွှေ ၉၀ ကျပ်သားဖြစ်ပြီး သာမန်မိသားစုတစ်စုအနေဖြင့် ဘဝဆက်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလျှင်ပင် ရနိုင်မည်မဟုတ်သော ပမာဏဖြစ်သည်။
“ပိုင်အာ... သား ဒီပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ကရလဲ။” နို့ထိန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
တုပိုင်က ပြောသည်။ “သားကို ကွပ်ကဲရေးရုံးမှူး လီဝမ်ဟွေ့က မွေးစားသားအဖြစ် မွေးစားလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဒီနေ့ သူဌေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရောဂါကို ကုပေးလိုက်လို့ သူက သားကို ရွှေတွေအများကြီး ပေးလိုက်တာ။”
တုပိုင်သည် ဘယ်တော့မှ လိမ်မပြောတတ်သူဖြစ်သဖြင့် နို့ထိန်း ချက်ချင်း ယုံကြည်သွားပြီး ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်ကာ ပြောသည်။ “ငါ့ရဲ့ ပိုင်အာလေး တကယ်ပဲ အရွယ်ရောက်လာပြီပဲ။”
ထို့နောက် သူမသည် ရွှေတုံးများကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး တုပိုင်၏ နှာခေါင်းလေးကို ချစ်စနိုးဖြင့် မဆွဲဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားသည်။
တုပိုင်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အလွန်ချစ်ဖို့ကောင်းပြီး လှပသူဖြစ်သည်။ သူ့နို့ထိန်းသည် သူ့နှာခေါင်းလေးကို ညှစ်ဆွဲရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်သော်လည်း သူကြီးပြင်းလာသောအခါ ထိုကဲ့သို့ လုပ်လေ့မရှိတော့ပေ။ ယနေ့တော့ သူမ အလွန်ပျော်ရွှင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ထိုင်ပါဦး။ တုကျုံး။ သခင်လေးနဲ့ စကားပြောပေးထားလိုက်။ ကျွန်မ ဖက်ထုပ်သွားလုပ်ပေးမယ်။” နို့ထိန်းသည် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
“မလုပ်နဲ့။ နို့ထိန်း အနားယူသင့်တယ်။ အဖေပဲ လုပ်ခိုင်းလိုက်။” တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။
နို့ထိန်းသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သူက ကိုးရိုးကားရားနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ သားက သူချက်တာ မကြိုက်ဘူးလေ။”
ယနေ့မနက်တွင် နို့ထိန်းသည် အဆိပ်မိပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အဆိပ်ဖြေပြီးနောက် ညနေဘက်တွင် အတော်လေး သက်သာလာခဲ့သည်။ အနည်းငယ် အားနည်းနေသေးသော်လည်း အလုပ်လုပ်ရာတွင်တော့ သွက်လက်နေဆဲဖြစ်သည်။
တုကျုံးသည် တုပိုင်နှင့်အတူ ထိုင်နေရင်း အလွန် စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်နေသည်။ အတော်ကြာမှ သူက မေးလိုက်သည်။
“သခင်လေး။ ထမင်းစားပြီးပြီလား။”
“မစားရသေးဘူး။” တုပိုင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် နို့ထိန်းသည် ပူပူနွေးနွေး ဖက်ထုပ်များကို လာချပေးသည်။ တုပိုင် စားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး လက်ရွေးစင်စစ်သည်တစ်စု အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တုပိုင်၏ ပခုံးကို လက်ကြီးကြီးတစ်ဖက်က ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ငါမင်းကို အကယ်ဒမီကနေ ဘယ်တော့မှ မထွက်ဖို့ ပြောထားတယ်မလား။ ငါကွေ့လင်မြို့တစ်မြို့လုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး ရှာနေခဲ့ရတာ မင်းသိလား။”
လီဝေ၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး အသံများ အနည်းငယ် တုန်ခါနေကာ ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ မင်းတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ပြန်လာတဲ့အခါ ငါ့ကို အရေခွံခွာလိမ့်မယ်။”
နို့ထိန်းက ရှေ့တိုးလာပြီး ပြောသည်။ “သခင်ကြီးလီ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပိုင်အာက ကျွန်မရောဂါကို ကုဖို့အတွက် အကယ်ဒမီက ထွက်လာခဲ့တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။”
တုပိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လီဝေ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး နို့ထိန်းကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်ကာ ပြောသည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်က သူ့ကို စိတ်ပူနေလို့ပါ။ အခု ရှာတွေ့ပြီဆိုတော့ အဆင်ပြေပါပြီ။”
“သူ့ကို အပြစ်မပေးဘူးမလားဟင်။” နို့ထိန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“မပေးပါဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် ပေးရမှာလဲ။” လီဝေက ပြောသည်။
တုပိုင်က ပြောသည်။ “ဆရာလီ။ ထိုင်ပြီး ကျုပ်တို့နဲ့ ညစာ အတူစားပါလား။ ကျုပ်နို့ထိန်းက ဟင်းချက်အရမ်းကောင်းတာ။”
လီဝေ ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက် ထိုင်ချလိုက်ကာ ပြောသည်။ “ဒါဆို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့။”
“မင်းတို့အကုန် ထွက်သွားကြ။” ထို့နောက် လီဝေက မိန်းမစိုးစစ်သည်များကို ပြောလိုက်သည်။
မိန်းမစိုးစစ်သည်တစ်ဒါဇင်ခန့် အိမ်ထဲမှ ထွက်သွားကြပြီး အပြင်ဘက်တွင် နောက်ထပ်များစွာ ရှိနေသေးသည်။
စုစုပေါင်း မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီစစ်သည်များနှင့် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ စစ်သည် တစ်ရာကျော်သည် တုပိုင်၏ ခြံဝင်းပတ်လည်တွင် နေရာယူထားကြသည်။
လီဝေသည် အကယ်ဒမီသို့ ပြန်ရောက်ပြီး တုပိုင်မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ရူးမတတ် စိတ်ပူသွားခဲ့သည်။
သူသည် အကယ်ဒမီမှ စစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း ဦးဆောင်ပြီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာကို ငှားရမ်းကာ ကွေ့လင်မြို့တစ်နှံ့ တုပိုင်ကို ရှာဖွေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
လီဝေသည် အစပိုင်းတွင် အလျင်စလို စားသောက်နေသော်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း စားရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ ပြောလိုက်သည်။
“အရသာရှိလိုက်တာ။ ဒီအရသာမျိုး မစားရတာ ကြာပြီ။ ကျွန်တော့်အမေ လုပ်ကျွေးတဲ့ ဖက်ထုပ်နဲ့ အရသာချင်း တူလိုက်တာဗျာ။ ကျွန်တော့်မိန်းမက လှတော့လှပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာကတော့ သာမန်ပဲ။ သူချက်တဲ့ဟင်းတွေက အမေချက်တာကို မမီဘူး။”
နောက်ပိုင်းတွင် လီဝေ၏ အသံမှာ တိမ်ဝင်သွားတော့သည်။ နို့ထိန်း ဝမ်းသာသွားပြီး ပြောသည်။ “သခင်ကြီးလီ ကြိုက်လို့ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မ နောက်ထပ် သွားလုပ်ပေးပါဦးမယ်။”
သူတို့နှစ်ဦးသည် ဖက်ထုပ် ပန်းကန်ကြီးလေးလုံး ကုန်အောင် စားသောက်လိုက်ကြပြီးနောက် လီဝေက မေးသည်။ “တုပိုင်။ မင်း ငါနဲ့အတူ အကယ်ဒမီကို ပြန်လိုက်ခဲ့မလား။”
“လိုက်မယ်။” တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ထိုလူအုပ်ကြီးသည် တုပိုင်ကို ခြံရံပြီး မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီသို့ ပြန်ခေါ်သွားကြသည်။
**--**--**--**--**--**--**--**
“ပိုင်ချွမ်းက အကယ်ဒမီကနေထွက်ပြီး ချွေ့မိသားစုပိုင်နက်ထဲ ဝင်သွားတယ်ဆိုတဲ့ သက်သေအထောက်အထား ခိုင်လုံတယ်။”
“ငါက စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိတဲ့လူဆိုတော့ ပိုင်ချွမ်းနဲ့ ပတ်သက်ဆက်နွယ်နိုင်တဲ့ လူအကုန်လုံးကို ဖမ်းပြီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အချုပ်ခန်းထဲမှာ ထည့်ပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ တိုက်ရိုက်အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။”
လီဝေက ပြောသည်။ “ပြီးတော့ ငါအကယ်ဒမီကို ပြန်လာပြီး မင်းကို ဒီအကြောင်း ပြောပြမလို့လုပ်တော့ မင်းက အကယ်ဒမီကနေ ထွက်သွားမှန်း သိလိုက်ရတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ ဇော့မင်ဆီကနေ မင်း နို့ထိန်းကို ကယ်ဖို့သွားတယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ်။ မင်း အကယ်ဒမီကို ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ ပြန်ပေးဆွဲခံလိုက်ရတယ်ဆိုတာ တွေ့လိုက်ရတော့ ငါတို့က မိန်းမစိုးစစ်သည် ရာပေါင်းများစွာကို လွှတ်ပြီး နေရာတကာ ရှာဖွေခိုင်းခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလူတွေက အရမ်း ကျွမ်းကျင်တယ်။ ခြေရာလက်ရာ အကုန်ဖျက်သွားကြတယ်။ နောက်တော့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ။”
တုပိုင်က ပြောသည်။ “ပိုင်ချွမ်းက ချွေ့မိသားစုနဲ့ ပေါင်းပြီး မှောင်ခိုဆား ၁၈၀၀ ရှီကို သုံးကာ ရွှဲ့ကွမ်ရင်ကို ငှားပြီး ကျုပ်ကို သတ်ခိုင်းတာ။”
“သူက ကျောက်ခဲတစ်လုံးတည်းနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်ဖို့ ကြိုးစားတာပဲ။ ကျုပ်ကို သတ်ရုံတင်မကဘဲ အရှေ့ဘက်ကို အပြစ်လွှဲချပြီး ကျုပ်တို့ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းနဲ့ ကျန်းနန်နယ်စားရုံးကြားမှာ ပဋိပက္ခဖြစ်အောင် လုပ်တာ။”
“ယုတ်မာလိုက်တဲ့ အစီအစဉ်။” လီဝေက နာကြည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက သွေးမယ်တော်ကွမ်ရင် လက်ထဲ ရောက်သွားတာလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အကောင်းပကတိ လွတ်လာတာလဲ။”
တုပိုင်က ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်။ ကျုပ်က ရွှဲ့ကွမ်ရင် စိတ်ပြောင်းသွားအောင် နည်းလမ်းရှာပြီး ကျုပ်အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့နဲ့ ပိုင်ချွမ်းကို ကျုပ်ကိုယ်တိုင် သတ်ခွင့်ပေးဖို့ လုပ်လိုက်တာ။”
လီဝေသည် တုပိုင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ မည်သို့လုပ်လိုက်သည်ကို လုံးဝ စဉ်းစား၍မရပေ။
ရွှဲ့ကွမ်ရင်သည် ရက်စက်ပြီး အကြောင်းပြချက်မရှိ မိုက်ရိုင်းတတ်သူဖြစ်သည်။ ကျန်းနန်နယ်စားရုံးက ကျောထောက်နောက်ခံပေးထားသဖြင့် မည်သူမျှ သူမကို ရန်မစရဲပေ။
ထို့အပြင် သူမ တစ်ခုခုလုပ်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါက မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီး၍ မရပေ။ တုပိုင်သည် ဤအာဏာရှိသော အမျိုးသမီးလက်မှ မည်သို့ လွတ်မြောက်လာသနည်း။ သူမက ပိုင်ချွမ်းကို သတ်ခွင့်တောင် ပေးလိုက်သေးသည်။
တုပိုင်သည် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြရန် ပြင်လိုက်စဉ် လီဝေက တားလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ငါ့ကို မပြောနဲ့။ ဒီကိစ္စက အဆင့်မြင့်တဲ့ ကိစ္စဖြစ်လောက်တယ်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ပြန်လာမှ သူ့ကို တင်ပြလိုက်။ တကယ်လို့ သူက ငါ့ကို ပေးသိခိုင်းရင်မှ ပြောပြ။”
“ဟုတ်ကဲ့။” တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။ “ကျောင်းအုပ်ကြီး ဘယ်တော့ ပြန်ရောက်မလဲ။”
“အဆင်ပြေရင် သဘက်ခါလောက် ပြန်ရောက်လောက်တယ်။” လီဝေက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “မျှော်လင့်တာကတော့ ကျောင်းအုပ်ကြီး စစ်ကူအင်အားကောင်းကောင်း ခေါ်လာနိုင်ပါစေပေါ့။ မဟုတ်ရင် အကယ်ဒမီ ဒုက္ခအကြီးကြီး ရောက်တော့မယ်။”
တုပိုင် ပို၍ သိချင်စိတ် ဖြစ်လာသည်။ လီဝမ်ဟွေ့သည် အလွန်သန်မာပြီး ထူးချွန်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီ၌ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ဖြစ်လာစရာအကြောင်း မရှိပေ။ သူက ဘာကိစ္စကြောင့် ကွမ်ကျိုးအထိ သွားပြီး စစ်ကူတောင်းရသနည်း။
“ဆရာ... ဘာပြဿနာ ဖြစ်နေတာလဲ။” တုပိုင် မေးလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ကျုပ်သိခွင့်ရှိရင် ပြောပြပါဗျာ။ ကျုပ် အကြံဉာဏ်လေးဘာလေး ပေးနိုင်မလားလို့ပါ။”
လီဝေက ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စကို မင်း မကူညီနိုင်ပါဘူးကွာ။ မင်းက ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုက ဆင်းသက်လာပေမဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရတာပဲ။”
တုပိုင်က ပြောသည်။ “ဘာကိစ္စလဲဗျ။ ကျုပ် ကျောင်းအုပ်ကြီးနဲ့ အကယ်ဒမီအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေထမ်းဆောင်ချင်လို့ပါ။”
လီဝေ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ငါတို့ ပါတီတစ်ခု တရားဝင်ဖွဲ့စည်းဖို့နဲ့ အကယ်ဒမီတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲခဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်။ ငါတို့ ဘယ်လောက်ပေးဆပ်ခဲ့ရလဲ။ လူဘယ်နှယောက် သေခဲ့ရလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။”
“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း တာ့နင်မင်းဆက်ရဲ့ ပြည်နယ်တိုင်းမှာ မိန်းမစိုးပါတီ အကယ်ဒမီတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တည်ထောင်ခဲ့ပြီး နေရာတိုင်းမှာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေပြီ။”
“ဒါပေမဲ့ ကွမ်ရှီးက တောင်ဘက်စွန်းမှာ ရှိပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နဲ့ ဝေးကွာတဲ့အတွက် ဒီမှာ အာဏာလုပွဲတွေက ရှုပ်ထွေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၉ နှစ်ကမှ ကွမ်ရှီးပြည်နယ်မှာ မိန်းမစိုးပါတီ အကယ်ဒမီတစ်ခု တည်ထောင်နိုင်ခဲ့တာ။”
“တည်ထောင်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ အသိအမှတ်မပြုခံခဲ့ရဘူး။ သူတို့က ငါတို့ရဲ့ သိုင်းပညာအောင်မြင်မှုတွေကို အသိအမှတ်မပြုသလို စာပေနဲ့ သင်္ချာအောင်မြင်မှုတွေကိုလည်း အသိအမှတ်မပြုဘူး။ ဘယ်သူကမှ ငါတို့ မိန်းမစိုးပါတီ အကယ်ဒမီကို အဆင့်မြင့် ပညာသင်ကြားရေးကျောင်းအဖြစ် မသတ်မှတ်ခဲ့ကြဘူး။”
ဤအခြေအနေသည် ယခင်က တရုတ်တက္ကသိုလ်များမှ ဘွဲ့များကို အနောက်နိုင်ငံများက အသိအမှတ်မပြုခဲ့သည်နှင့် တူညီနေပေသည်။ ပါရဂူဘွဲ့ ရရှိထားသော်လည်း အမေရိကန်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ မူလတန်းအဆင့်ပင် မအောင်မြင်သေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေရ၏။
လီဝေက ဆက်ပြောသည်။ “အရင်ကျောင်းအုပ်ကြီးတွေဆိုရင် ဆံပင်တွေဖြူတဲ့အထိ စိတ်ပူခဲ့ရတယ်။ လီကျန်းအကယ်ဒမီ၊ နန်ဟိုင်သိုင်းသင်တန်းကျောင်းတွေနဲ့ အပြန်အလှန်ဖလှယ်မှုတွေ လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ကြိုးစားခဲ့တယ်။”
“ဒါမှ အသိအမှတ်ပြုခံရပြီး ကွမ်ရှီးပြည်နယ်ရဲ့ အဓိက တက္ကသိုလ်ကြီးသုံးခုထဲက တစ်ခုအဖြစ် တရားဝင် ရပ်တည်နိုင်မှာလေ။ နောက်တော့ လီကျန်းအကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ယုတ်မာတဲ့ အကြံတစ်ခု ထုတ်လိုက်တယ်။”
“တကယ်လို့ မင်းတို့ မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီက ငါတို့အသိအမှတ်ပြုတာ ခံချင်ရင် ငါတို့နဲ့ သိုင်းပညာရော စာပေရော ယှဉ်ပြိုင်ရမယ်တဲ့။ ငါတို့က တက္ကသိုလ်ကြီးသုံးခုကြားမှာ သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် ပညာရေးပြိုင်ပွဲကြီး ကျင်းပမယ်။”
“အဲ့ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ကျောင်းပိုင်လယ်ယာမြေ ၁၅၀၀ မူကို ကြေးထပ်ရမယ်တဲ့။ ပထမရတဲ့သူက မြေ ၁၀၀၀ မူနိုင်မယ်။ ဒုတိယရတဲ့သူက ၅၀၀ မူနိုင်မယ်။ တတိယရတဲ့သူကတော့ ၁၅၀၀ မူ ရှုံးမယ်တဲ့။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီသည် အရပ်ဘက်အရာရှိများနှင့် စစ်ဘက်ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများ၏ လှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရကြောင်း တုပိုင် သိလိုက်သည်။
လီဝေက ပြောသည်။ “တက္ကသိုလ်ကြီးသုံးခုရဲ့ ပြိုင်ပွဲကို လေးကြိမ် ကျင်းပပြီးပြီ။ ငါတို့ကျောင်းက လယ်ယာမြေ ၆၀၀၀ မူ ရှုံးပြီးပြီ။”
တုပိုင် အသက်ရှူမှားသွားသည်။ ကျန်းဆူးနှင့် ကျဲ့ကျန်း ပြည်နယ်များတွင် မြေတစ်မူလျှင် ငွေ ၅၀ ခန့် တန်ကြေးရှိပေသည်။ ကွမ်ရှီးပြည်နယ်သည် အနည်းငယ် ဝေးလံခေါင်သီသော်လည်း တောင်ကုန်းတောင်တန်းများ ပေါများကာ လယ်ယာမြေ ရှားပါးသည့်အတွက် မြေတစ်မူလျှင် ငွေ ၂၅ တုံးကျော် တန်ဖိုးရှိလေသည်။
ဆိုလိုတာက မိန်းမစိုးပါတီ အကယ်ဒမီသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်း ငွေ ၁၅၀,၀၀၀ ကျော် လိမ်လည်ခံလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် ယင်းအတွက် လဲလှယ်မှုအနေဖြင့် မိန်းမစိုးပါတီ အကယ်ဒမီသည် ကွမ်ရှီးပြည်နယ်တစ်ခုလုံး၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး အဆင့်မြင့် ပညာသင်ကြားရေးကျောင်းကြီးသုံးခုထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ပေးဆပ်ရသည့် တန်ကြေးမှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။
“ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီ စတင်တည်ထောင်တုန်းက အရှင်မင်းမြတ်နဲ့ မိန်းမစိုးပါတီ ခေါင်းဆောင်ကြီးတွေက လယ်ယာမြေ ၁၀၀၀၀ မူအပြည့် ချပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ ၄၀၀၀ မူပဲ ကျန်တော့တယ်။” လီဝေက ပြောသည်။
“အခု တက္ကသိုလ်ကြီးသုံးခုရဲ့ သုံးနှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပတဲ့ ပညာရေးပြိုင်ပွဲကြီး ပြန်ရောက်လာတော့မယ်။ တကယ်လို့ ဒီတစ်ခါ ငါတို့ ထပ်ရှုံးရင် နောက်ထပ် ၁၅၀၀ မူ ထပ်ပါသွားလိမ့်မယ်။ လယ်ယာမြေတွေ ဆုံးရှုံးတာတင် မဟုတ်ဘဲ မိန်းမစိုးပါတီရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပါ ဆုံးရှုံးမှာ။ အရေးအကြီးဆုံးက ကွပ်ကဲရေးရုံးမှူး သခင်ကြီးလီဝမ်ဟွေ့ရဲ့ အနာဂတ်ပါ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။”
အပိုင်း ၃၈ ပြီး။