မရီးကို မေးခွန်းနည်းနည်းလောက် မေးချင်ရုံပါပဲ။

အခွင့်အရေးရလာတဲ့အခါ သူမ အဲဒီကို ထပ်သွားနိုင်တယ်။ သူမသည် တရားသူကြီးမင်းချွေ့၏ ပစ္စည်းများကို လဲလှယ်ပြီး ရရှိလာသောငွေကို အသုံးပြုပြီး ထမင်းလုံးလေးအတွက် တာ့ပေါင်မှ အရသာရှိသော အစားအစာမျိုးစုံကို ဝယ်ယူဖို့ အသုံးပြုနိုင်ပါသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီကိစ္စက လောလောဆယ် အရေးမကြီးပါဘူး။ ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းချွေ့၏ အိမ်သည် ထိုနေရာတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ထွက်ပြေးမည်မဟုတ်ပါ။

ယခု အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ မော့ကျုံးယွမ်၏ အဆိပ်ကို အရင်ဆုံး ကုသဖို့ရန်ဖြစ်ပြီး သူ့မိသားစု၏ အိမ်ယာပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်ဖြစ်သည်။

မော့မိသားစုဟာ အတော်လေး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဖန့်မိသားစုနှင့် ရှဲ့မိသားစုတို့သည် အဖြစ်အပျက်များကို အတိအကျ မသိသော်လည်း ဤနေရာတွင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ရှဲ့ထျန်းဟိုင်နှင့် ဖန့်ချွမ်ကျိုးတို့သည် အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။

သခင်မကြီးမော့သည် သူမ၏ ပဥ္စမသားဖြစ်သူ အသက်ပြန်ရှင်လာတာ ကောင်းမွန်သော အရေးကိစ္စ ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်ယူဆခဲ့သည်။ နောင်မှာ သူ မကြာခဏဆိုသလို လူတွေရှေ့ ပေါ်လာမှာဖြစ်လို့ ဒီကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုဘူး။

ထို့ကြောင့် သခင်မကြီးမော့သည် မော့ကျုံးယွမ်ကို ရှာတွေ့ကြောင်း သူတို့နှစ်ဦးအား အတိုချုံးပြောပြခဲ့သည်။

ဒါကိုကြားလိုက်ရတော့ ရှဲ့ထျန်းဟိုင်နှင့် ဖန့်ချွမ်ကျိုးတို့သည် မော့မိသားစုအတွက် တကယ်ကို ပျော်ရွှင်ပေးခဲ့ကြသည်။

မော့ကျုံးယွမ်က အတိတ်မေ့သွားကြောင်း သိရှိပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ တည်းခိုရာနေရာသို့ မပြန်မီ သခင်မကြီးမော့အား နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ကြသည်။

သခင်မကြီးမော့က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သန်းခေါင်ကျော်နေပေပြီ။ သူတို့ အခုမှ အနားမယူဘူးဆိုရင် မနက်ဖြန်တွင် နောက်ထပ်အရေးကိစ္စများကို ရင်ဆိုင်ရန် ခွန်အားမရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမ၏ မိသားစုဝင်များအား အနားယူဖို့ တိုက်တွန်းပြောဆိုခဲ့သည်။

ယခုအခါမှာ လျန့်ဟောက်တို့သည်လည်း မော့ကျုံးယွမ်ကဲ့သို့ အသစ်တိုးလာသော အဖွဲ့ဝင်အသစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ရွက်ဖျင်တဲ အရေအတွက်မှာ အကန့်အသတ်ရှိသောကြောင့် သူတို့ တည်းခိုနေထိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သခင်မကြီးမော့နှင့် မော့ဟန်ယွဲ့တို့ကို နွားလှည်းပေါ်တွင် အတူနေထိုင်စေပြီး ပဥ္စမ အစ်ကိုနှင့် ပဥ္စမ မရီးတို့ကို သူတို့ရဲ့ တဲမှာ နေထိုင်စေခဲ့သည်။ လျန့်ဟောက်တို့ကိုတော့ အရှေ့ဘက် အစွန်ဆုံးအိမ်မှာ ခေတ္တနေထိုင်ဖို့ ဟဲကျစ်ယန်က အကြံပြုခဲ့သည်။

ဒီအစီအစဉ်ကို လူတိုင်းက မကန့်ကွက်ဘဲ အနားယူဖို့ ပြန်သွားကြသည်။

ဟဲကျစ်ယန် လှည့်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ထမင်းလုံးလေးသည် သူမ၏ ခြေသလုံးကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီသည် ထိုကောင်လေးက သူ့မိန်းမကို တွယ်ကပ်နေသည်ကိုလည်း သတိပြုမိသောကြောင့် သူသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ထိုကလေးလေးကို အောက်ငုံ့ပြီး ပွေ့ချီရုံမှတပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

မမျှော်လင့်ဘဲ ထမင်းလုံးလေးသည် သူ၏ ထွေးပွေ့မှုကို မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။

မော့ကျိုးယွီသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားပြီး ထမင်းလုံးလေးကို နောက်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချီပွေ့ကာ တဲဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

တဲထဲသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဟဲကျစ်ယန်သည် မော့ကျိုးယွီနှင့် ထမင်းလုံးလေးတို့အား နေရာလပ်နယ်မြေထဲသို့ ဆွဲသွင်းဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

လယ်ကွင်းထဲမှာ စိမ်းလန်းစိုပြေအုံ့ဆိုင်းနေသော သစ်ပင်များကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ထမင်းလုံးလေးဟာ သူ့ပိုင်ရှင်အသစ်တွေကို တွယ်ကပ်ဖို့ ချက်ချင်း မေ့လျော့သွားပြီး သူ့ခြေထောက်တိုတိုလေးတွေနှင့် တောင်ပေါ်ကို အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် လယ်ကွင်းပြင်တွင် ထမင်းလုံးလေး ပြေးရတာ မောသွားချိန်တွင် စားသောက်ဖို့ လတ်ဆတ်သော မျှစ်များ၊ မုန်လာဥနီများနှင့် နို့အိုးများကို ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမ လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာမှာ မော့ကျုံးယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဆိပ်များကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် အဆိပ်ဖြေဆေးကို အမြန်ဆုံး ဖန်တီးရန် ဖြစ်သည်။

တစ်ညတာ သုတေသနပြုလုပ်ပြီး စမ်းသပ်မှုအပြီးတွင် ဟဲကျစ်ယန်သည် မိုးမလင်းမီ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဆိပ်ဖြေဆေးကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထမင်းလုံးလေးသည် ပြေးရာမှ မောပန်းသွားပုံရပြီး သူတို့နှစ်ဦးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ အစားအစာများကို စစ်ဆေးကြည့်တော့ ထမင်းလုံးလေးက စားပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် တာ့ပေါင်မောလ်မှ ဝါးနှင့် မျှစ်အချို့ကိုလည်း ထပ်မံ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ထမင်းလုံးလေးသည် တကယ့် အစားသမားလေး ဖြစ်သည်။ သူလေးက အရသာရှိတဲ့ အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ပိုင်ရှင်တွေကို တွယ်ကပ်ဖို့ မေ့လျော့သွားပေလိမ့်မည်။

ဤအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် ကောင်းမွန်စွာ ကျွေးမွေးထားသော ထမင်းလုံးလေးကို နေရာလပ်နယ်မြေထဲမှ မထုတ်မီ ဆေးကြောသန့်စင်ခဲ့သည်။

အပြင်မှာ မှောင်နေဆဲဖြစ်ကာ မီးခိုးရောင်သမ်းနေဆဲပင်။

မရီး တော်တော်များများ အိပ်ရာထပြီး လူတိုင်းကို နွေးထွေးစေဖို့ တဲများ၏ အလယ်မှာ မီးပုံတွေကိုပင် မီးဖိုပြီးခဲ့ကြပြီ။

မော့ကျုံးယွမ်သည် သူ့ဘေးနားက မိသားစုနှင့် အတူရှိရတာ ပို၍ သက်တောင့်သက်သာရှိတာကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ကာ သူက ဒီမနက်မှာ ပိုပြီး တက်ကြွနေပုံရသည်။

ရိုးရှင်းသော နံနက်စာစားပြီးနောက် ရှဲ့ထျန်းဟိုင်နှင့် ဖန့်ချွမ်းကျိုးတို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူတို့ရဲ့ စိတ်ကူးက ဟဲကျစ်ယန်နဲ့ အတူတူပါပဲ။ သူတို့သည် ရွာရှိ ကျောက်မိသားစုနှင့် ကျိုးမိသားစုများထံ ခေတ္တနေထိုင်ရန် သင့်တော်သော အိမ်များကို ငှားရမ်းပေးနိုင်မလားဟု မေးမြန်းရန် စီစဉ်ထားကြသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အဆိပ်ဖြေဆေးကို ပြင်ဆင်ပြီးပြီဖြစ်သည်။ သူမနှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် မြို့ထဲသို့ ဆေးဝယ်ရန် သွားခြင်းသည် အဆိပ်ဖြေဆေးကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်မည့် အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေလိုသည့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

အခုအချိန်မှာတော့ အဆိပ်ဖြေဆေးကို နေရာလပ်နယ်မြေထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားသောကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် မြို့တက်ဖို့ အလျင်စလို မဖြစ်သေးပါဘူး။

ထို့ကြောင့် ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့သည် အိမ်တစ်လုံးလောက်ရှာရန် ရွာထဲသို့ သွားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး နောက်မှ မြို့တက်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ဖန့်ချွမ်ကျိုး၊ ရှဲ့ထျန်းဟိုင်တို့နှင့်အတူ ရွာထဲသို့ လိုက်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ၊ ဟဲကျစ်ယန်နှင့် မော့ကျိုးယွီတို့ ထွက်ခွာခါနီးတွင် သူတို့၏ ခြေထောက်များသည် အသားများသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ခလုတ်တိုက်မိသွားခဲ့သည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် ထမင်းလုံးလေးကို ကောက်ပွေ့ပြီး “ထမင်းလုံးလေး၊ ငါ့မှာ လုပ်စရာ ရှိတယ်။ ဒီမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်စောင့်နေခဲ့နော်” ဟု ချစ်စနိုးဟန်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထမင်းလုံးလေးသည် ကျန်မနေချင်သည့်အသွင်ဖြင့် သူ့ရဲ့ အနက်ရောင်မျက်လုံးတောက်တောက်လေးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဒါကိုမြင်တော့ မော့ဟန်ယွဲ့က ထမင်းလုံးလေးကို လှမ်းပွေ့ယူပြီး “ထမင်းလုံးလေး၊ လိမ္မာနော်၊ ငါနင့်ကို ပွေ့ဖက်ထားပေးမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထမင်းလုံးလေးသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ကြည့်ပြီးမှ မော့ဟန်ယွဲ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့သခင်မှာ လုပ်စရာရှိနေသည်ကို သိပုံရသည်။ သူလေးသည် မလိုလားသော်လည်း မော့ဟန်ယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲမှာ တုံ့ဆိုင်းနေဟန်ဖြင့် နေရစ်ခဲ့သည်။

ထမင်းလုံးလေးကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် မော့ကျိုးယွီနှင့် ဟဲကျစ်ယန်တို့သည် ဖန့်ချွမ်ကျိုး၊ ရှဲ့ထျန်းဟိုင်တို့နှင့်အတူ ရွာထဲသို့ အတူတူသွားရန် ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ရှီလင်ကျေးရွာရှိ မိသားစု သုံးစု၏ နေအိမ်များသည် အားလုံး စုစည်းနေပြီး ကျောက်မိသားစုနှင့် ကျိုးမိသားစုတို့သည် ရွာလမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် တည်ရှိသည်။

ချွေ့မိသားစုသည် ရွာလယ်တွင် တည်ရှိပြီး အတော်လေး ကြီးမားသော နယ်မြေဧရိယာကို သိမ်းပိုက်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစု သုံးစု၏ အိမ်ရာအစုအဝေးများသည် တြိဂံပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်လာသည်။

မနေ့က အဖြစ်အပျက်တွေကနေတဆင့် သူတို့သည် ချွေ့မိသားစုနှင့် မလိုအပ်ဘဲ အဆက်အသွယ် မလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ အိမ်ငှားရန် ပစ်မှတ်များမှာ ကျောက်မိသားစုနှင့် ကျိုးမိသားစုတို့ဖြစ်သည်။

ကျောက်မိသားစုနှင့် ကျိုးမိသားစုကြား ပိုင်းခြားထားသော မျဉ်းသို့ ရောက်သွားသောအခါ သူတို့သည် ဘေးဘယ်ညာကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရှဲ့ထျန်းဟိုင်က မေးသည်၊ “တူမလေး၊ ငါတို့ ဘယ်ဘက်ကို အရင်သွားသင့်တယ်လို့ထင်လဲ။”

ဟဲကျစ်ယန်သည် အလျင်စလို ပြန်မဖြေဘဲ ကျောက်မိသားစုနှင့် ကျိုးမိသားစုများ၏ အခြေအနေကို ဦးစွာ လေ့လာဆန်းစစ်ချင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်မိသားစုဘက်မှ ကလေးချီထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် အမျိုးသမီးအား ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ခွန်းဆက်ရန် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

“မင်္ဂလာပါ မရီး။ ကျွန်မတို့က မနေ့က အစိုးရက ဒီမှာ နေရာချပေးထားတဲ့သူတွေပါ။”

အမျိုးသမီးသည် ဟဲကျစ်ယန်ကို ထိတ်လန့်တကြားကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဟဲကျစ်ယန်သည် မနက်အစောကြီးမှာ သူမ သတင်းအချက်အလက် မေးမြန်းနိုင်မယ့်သူနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ဖို့ ခက်ခဲတာကြောင့် ဒီအခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ချင်ဘူး။

ထို့ကြောင့် သူမ နောက်သို့ အမြန်လိုက်သွားခဲ့သည်။

“မရီး၊ ကျွန်မတို့က လူဆိုး မဟုတ်ပါဘူး။ မရီးကို နည်းနည်းလောက် မေးချင်တာလေးတွေ ရှိလို့ပါ။”

ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျောက်မိသားစုဘက်သို့ ဆက်လျှောက်သွားကာ ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်မည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြပေ။

“နင် သိချင်တာ မှန်သမျှ ရွာလူကြီးလီကိုသာ သွားမေးကြည့်။ ငါ ဘာမှ မသိဘူး။”

ရွာလူကြီးလီကို အလွန်ကြောက်တယ်ဆိုတာကို ထိုအမျိုးသမီး၏ စကားမှ သိနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ဟဲကျစ်ယန်ကတော့ လက်မလျှော့ချင်ခဲ့ဘူး။

ဟဲကျစ်ယန်သည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်များကို အကာအဖြစ် အသုံးပြု၍ နေရာလပ်နယ်မြေထဲမှ ကြေးပြား တစ်တွဲကို ထုတ်ယူကာ အမျိုးသမီးအား ခပ်မြန်မြန် လှမ်းဆွဲပြီး သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“မရီး စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မက မေးခွန်း နည်းနည်းလောက် မေးချင်ရုံပါပဲ။”

အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကြေးပြားများ၏ အလေးချိန်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ကြေးပြားများ၏ သွေးဆောင်မှုကို သူမ မခုခံနိုင်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမသည် ဤလူများနှင့် ပြောဆိုဆက်ဆံနေမှန်း လူအများ သိသွားမှာကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

ဒီအချိန်မှာပဲ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲက ကလေးဟာ ငိုကြွေးစပြုလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဟဲကျစ်ယန်သည် ကလေး၏ မျက်နှာက နီရဲနေပြီး နှာရည်ယိုနေသည်ကို သတိပြုမိခဲ့သည်။

ဒီကလေးက အအေးမိနေတာ ဖြစ်မယ်။

“မရီး၊ ကလေးက အအေးမိနေတယ်။ ကျွန်မက ဆေးပညာတတ်ကျွမ်းပြီး ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေလည်း ကျွန်မဆီမှာ ရှိတယ်။ ကျွန်မ တစ်ချက်လောက် ကူညီကြည့်ရှုပေးရမလား။”

အမှန်တော့ ဟဲကျစ်ယန်သည် ဤအမျိုးသမီးက သူ့ကလေး နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ကုသဖို့ ပိုက်ဆံမရှိတာကြောင့် ကျောက်မိသားစုကနေ ထွက်လာကာ အဖြေရှာဖို့ ကျန်းမိသားစုမှ သူမ၏ မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွားဖို့ စီစဉ်နေခဲ့တာကို မသိခဲ့ပေ။

ဟဲကျစ်ယန် ထုတ်ပေးလိုက်တဲ့ ကြေးပြားတစ်တွဲက သူမကို တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

ကြေးပြားတွေက ဝမ် ( ၁၀၀ ) ထက် မနည်း ရှိနိုင်သည်။ ကလေးအတွက် ဆေးကုသဖို့ လုံလောက်ပေသည်။

***