ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ဒေသခံတွေရဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို လျှောက်ကြည့်ရအောင်။

ကျောက်ကျစ်ချမ်းသည် ကျောက်ကျစ်ချွမ်း၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး “လူတွေ အများကြီးရှေ့မှာ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုး မပြောနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ကျစ်ချွမ်းသည် သူ့အစ်ကိုကြီး၏ ချုပ်ကိုင်မှုကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး မကျေမနပ်ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုကြီးက သူတို့ကို ကြောက်သလို ပြုမူလေလေ၊ ချွေ့မိသားစုက ပိုဂုဏ်ယူလေလေပဲ။ အစ်ကိုကြီးက သူတို့ရဲ့ အတ္တကို မီးညှိပေးနေတာပဲ။”

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ကျောက်ကျစ်ချွမ်းသည် ကျောက်ကျစ်ချမ်း၏ ချုပ်ကိုင်မှုမှ လွတ်မြောက်ဖို့ ရုန်းကန်ပြီး မော့ကျိုးယွီ၏ ရှေ့သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“လူကြီးမင်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်လည်း လိုက်ပါရစေ။ ဒီအတွက် ကျွန်တော် နွားလှည်းခ ပေးဆောင်ပါ့မယ်။”

သူ့စကားအတိုင်းပင် ကျောက်ကျစ်ချွမ်းသည် ကြေးဒင်္ဂါး သုံးပြား ထုတ်ပြီး မော့ကျိုးယွီအား ပြသဖို့ သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။

အခကြေးငွေကို ပေးဆောင်သည်ဖြစ်စေ မပေးဆောင်သည်ဖြစ်စေ ဒါက ဒုတိယအချက် ဖြစ်သည်။ ရှီလင်ကျေးရွာမှာ ချွေ့မိသားစုကို မကြောက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို မော့ကျိုးယွီတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခဲ့တာပင်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကျောက်ကျစ်ချွမ်းကို တင်ခေါ်သွားပေးဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရှီလင်ကျေးရွာအကြောင်း စကားစမြည်ပြောဆိုဖို့ အခွင့်အရေးကိုလည်း အရယူနိုင်လိမ့်မည်။

“ကျွန်တော့်လှည်းက ခရီးသည်တင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့က တစ်ရွာတည်းသားတွေဆိုတော့ မင်းကို လိုက်စီးခွင့်ပေးတာ အဆင်ပြေပါတယ်။”

ကျောက်ကျစ်ချွမ်းသည် ဟန်ဆောင်စကားဆိုတတ်သည့်သူမဟုတ်ပေ။ မော့ကျိုးယွီ ပြောတာကို ကြားပြီးနောက် ကြေးဒင်္ဂါးပြားတွေကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ကျေးဇူးပါ လူကြီးမင်း”

ဟဲကျစ်ယန်သည် နွားလှည်းပေါ်တွင်ရှိသဖြင့် မော့ကျိုးယွီက ကျောက်ကျစ်ချွမ်းကို သူနှင့်အတူ လှည်းဦးတွင် ထိုင်ခိုင်းသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များအောက်တွင် နွားလှည်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းထွက်သွားသည်။

ကျောက်ကျစ်ချမ်းကို အားလုံးက စာနာသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး ချွေ့မိသားစုကသာ ဒီကိစ္စကို သိသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လို ဒုက္ခမျိုး ကြုံလာမလဲဟု အားလုံးက စိုးရိမ်နေကြသည်…

ယွင်ချန်မြို့သို့သွားရာလမ်းခရီးတွင်။

မော့ကျိုးယွီသည် နွားလှည်းကို မောင်းလာရင်း “မင်း ချွေ့မိသားစုကို တကယ် မကြောက်ဘူးလား” ဟု စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ကျစ်ချွမ်းသည် မော့ကျိုးယွီကို အရင်ဆုံး ဂရုတစိုက် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ပြီးမှ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “တကယ်တော့၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ လုပ်ခဲ့တဲ့ အပြုအမူတွေက ချွေ့မိသားစုကို မကျေမနပ်ဖြစ်စေမှာ သေချာတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်။

ကျွန်တော်တွေးမိတာက ကျွန်တော်တို့အားလုံးက တောင်သူလယ်သမားတွေဖြစ်ပြီး ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ထက် ပိုသာလွန်လို့လဲ၊ ကျွန်တော်ကျောက်မိသားစုက ဘာဖြစ်လို့ ချွေ့မိသားစုရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို လက်သင့်ခံရမှာလဲ။

သူတို့ချွေ့မိသားစုမှာ ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းတစ်ယောက် ရှိတာကြောင့်လား။”

ကျောက်ကျစ်ချွမ်းပြောတာကိုကြားပြီးနောက် သူက ချွေ့မိသားစုကို ဆန့်ကျင်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရသည်။

“မင်းတို့မိသားစု ဒုက္ခရောက်မှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား။”

ကျောက်ကျစ်ချွမ်းက သက်ပြင်းချသည်၊ “ကျွန်တော် လူကြီးမင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း အကုန်ပြောပြပါ့မယ်။ ရှီလင်ကျေးရွာမှာရှိတဲ့ မျိုးနွယ်စု သုံးစုထဲမှာ ကျွန်တော်တို့မိသားစုက လူဦးရေ အများဆုံးပဲ။ ကျွန်တော်တို့သာ ချွေ့မိသားစုနဲ့ တကယ်တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ အနိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။

ကျောက်မိသားစုဝင်တွေက အရမ်းအေးဆေးလွန်းတာ စိတ်မကောင်းစရာပဲ။ သူတို့က ပြဿနာ တစ်ခုခု ကြုံလာတဲ့အခါ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဖြေရှင်းချင်ကြတယ်။ သူတို့က အမြဲ အဲ့လိုပဲ။ ရလဒ်အနေနဲ့ သူတို့ကို ချွေ့မိသားစုဝင်တွေက လုံးဝ လွှမ်းမိုးထားတာ ခံရခဲ့တယ်လေ။

ဒီနေ့ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာတွေက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပညာသင်ကြားခဲ့တယ်။ အခုတော့ စာမေးပွဲအောင်ပြီး ပညာတော်သင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက ကျွန်တော့်အပေါ် မျှော်လင့်ချက် မြင့်မားကြတယ်။ သူတို့ ချွေ့မိသားစုကို တွန်းလှန်နိုင်ဖို့ ယုံကြည်မှုရှိစေဖို့အတွက် ကျွန်တော် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုအောင်မြင်ပြီး အနာဂတ်မှာ တရားဝင်ရာထူးတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ကို သူတို့အားလုံး မျှော်လင့်နေကြတယ်။

ဒါပေမယ့် မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်းမှာ ချွေ့မိသားစုက ပိုပိုပြီး ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်။ ချွေ့မိသားစုက ကျောက်မိသားစုနဲ့ ကျိုးမိသားစုတွေကို ဖိနှိပ်ရုံသာမက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေတွေကို သိမ်းပိုက်ဖို့ကိုတောင် ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။

ဒီလိုအရာတွေကို ကျွန်တော် ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့အတွက် လူတိုင်းကို ပြန်လည်ခုခံဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် ချွေ့မိသားစုအပေါ် ကျောက်မိသားစုရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းကို အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီမှန်း ကျွန်တော် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် သူတို့ရဲ့ စိတ်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ဘူး။”

ဒါကိုကြားတော့ မော့ကျိုးယွီက ကျောက်ကျစ်ချွမ်းကို လေးစားမှု အသစ်နှင့် ကြည့်လာခဲ့သည်။

“ဒါဆို မင်း ဒီနေ့ ငါ့နွားလှည်းနဲ့ တမင်တကာ လိုက်လာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ချွေ့မိသားစုတွေ မင်းကို ပြဿနာလာရှာတဲ့အခါကျရင် မင်းတို့မျိုးနွယ်စုက မင်းကို ကာကွယ်ပေးမလားဆိုတာကို စစ်ဆေးကြည့်ဖို့များလား။”

ကျောက်ကျစ်ချွမ်းက ခေါင်းညိတ်သည်၊ “ဟုတ်တယ်၊ လူကြီးမင်း ပြောသလိုပါပဲ။ ကျွန်တော်က မျိုးနွယ်စုဝင်တွေရဲ့ စိတ်ကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို အရယူခဲ့တာပါ။”

ကျောက်ကျစ်ချွမ်း၏ အကြံအစည် အောင်မြင်မလားကို မော့ကျိုးယွီ မသိသော်လည်း ချွေ့မိသားစုသည် မိမိကိုယ်မိမိ ဖျက်စီးခြင်းလမ်းစဉ်အတိုင်း ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာသွားခဲ့သည်။

လက်ထောက်ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းချွေ့သည် မနေ့ညက လျန့်ဟောက်တို့၏ လက်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ တာ့ရွှင်းမင်းဆက်ရဲ့ ဥပဒေများအရ မသန်စွမ်းသူများကို အရာရှိများအဖြစ် ခေါ်ယူခွင့် မရှိပေ။

သူ့ရဲ့ တရားဝင် အလုပ်အကိုင်က ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

လက်ထောက်ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းဖြစ်သည့် သူတို့ဆွေမျိုး၏ အကူအညီ မရှိပါက၊ ချွေ့မိသားစုသည် အနာဂတ်တွင် သူတို့၏ အခွင့်အာဏာကို ပြသရန် အဘယ်အရာကိုများ အားကိုးပါ့မည်နည်း။

ဒီကိစ္စက ယွင်ချန်မြို့မှာ ပျံ့နှံ့နေလောက်ပြီဟု သူ ယုံကြည်သည်။ ကျောက်ကျစ်ချွမ်းက မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် အဆိုပါ သတင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်လိမ့်မည်။

ယွင်ချန်မြို့သို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် မော့ကျိုးယွီသည် ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ ဆေးခန်းတော်တော်များများရဲ့ တံခါးတွေ အကုန်ပိတ်ထားသည်။ ဆေးခန်းများ၏ တံခါးဝတွင် ဆေးပြသလိုသူများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဆေးခန်းတံခါးများကို ဖွင့်လှစ်မည့် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရပေ။

ကျောက်ကျစ်ချွမ်းလည်း ဒါကို သတိထားမိသည်။

“ဒီနေ့ ဘာဖြစ်လို့ ဆေးခန်းပိတ်တာလဲ။”

မော့ကျိုးယွီက ဒီအကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းထားမိပြီးသားဖြစ်သည်။

လက်ထောက်ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းချွေ့သည် သူ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသဖို့ သမားတော်အားလုံးကို မောက်မာစွာ ဆင့်ခေါ်တာမှလွဲ၍ အခြား မရှိနိုင်ပေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက ကျောက်ကျစ်ချွမ်းကို ဒီအကြောင်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရှင်းပြဖို့ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

လမ်းမပေါ်ကို တစ်ချက်လှမ်းပြီး စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တော့ ဓားကြီးများ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အရာရှိအုပ်စုတွေက တစ်အိမ်တက်ဆင်း လိုက်လံရှာဖွေနေတာကို တွေ့လိုက်သည်။

မော့ကျိုးယွီက ထိုဖြစ်အင်ကို လျစ်လျူရှုပြီး နွားလှည်းကို ဆက်မောင်းလာခဲ့သည်။

မာကျွင်းရှန့်က သူ့ကို မြင်မြင်ချင်းမှာပင် ချက်ချင်း မှတ်မိပြီး လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“မြို့ထဲမှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”

မော့ကျိုးယွီသည်လည်း ဤအရာရှိက အတော်လေး ပေါင်းသင်းလို့ကောင်းကြောင်း သတိပြုမိသည်။

ထို့ကြောင့် သူက လောကွတ်ပျူငှာသည့် စကားလုံး အသုံးအနှုန်းများကို မသုံးစွဲတော့ပေ။

“ကျွန်တော့်ဇနီးသည်က ဆေးဝယ်ချင်တယ်ဆိုလို့ မြို့ပေါ် လိုက်ပို့တာ၊ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ မြို့ပေါ်က ဆေးခန်းတွေ ဘာဖြစ်လို့ ပိတ်ထားမှန်း မသိဘူး။”

ဒါကိုကြားတော့ မာကျွင်းရှန့်က မော့ကျိုးယွီ၏ အနားကို ကပ်၍ တီးတိုးမပြောပြခင် ဘေးဘီဝဲယာကို တစ်ချက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။

“မနေ့ညက မျက်နှာဖုံးစွပ်လူတချို့ကြောင့် လက်ထောက်ခရိုင်တရားသူကြီးချွေ့ သူ့ရဲ့ လိင်မှာ ဒဏ်ရာရသွားတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမနက် အာရုဏ်မတက်ခင်မှာပဲ သူက မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ သမားတော်အားလုံးကို သူ့စံအိမ်ဆီ ဆင့်ခေါ်ပြီး ကုသခိုင်းခဲ့တယ်။”

မော့ကျိုးယွီက ဒီအကြောင်းပြချက်ကို ခန့်မှန်းပြီးသားပင်။ သူ ဒီလို မေးရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက အခြားသူတစ်ဦးထံမှ ဒီအကြောင်းကို သိသွားသည့်ပုံ ဟန်ဆောင်ချင်လို့ပင်ဖြစ်သည်။

မာကျွင်းရှန့်၏ အသံသည် ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း မော့ကျိုးယွီ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျောက်ကျစ်ချွမ်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရပါသေးသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျောက်ကျစ်ချွမ်းသည် ကျောင်းတက်ဖို့ အာရုံမရှိတော့ပေ။ သူ ရွာကိုအမြန်ပြန်ပြီး သူ့မိသားစုကို ဒီဝမ်းသာစရာသတင်း အမြန်ပြောပြချင်စိတ်ပဲ ရှိတော့သည်။

လက်ထောက်ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းချွေ့တစ်ယောက် ထိုကဲ့သို့ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်ကို သိရှိပြီးနောက် ချွေ့မိသားစု သူတို့အပေါ် ပြဿနာလာရှာမှာကို စိတ်ပူနေဖို့ မလိုတော့ပေ။

ဤအတွေးဖြင့် ကျောက်ကျစ်ချွမ်းသည် နွားလှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်း ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို မြို့ပေါ် လူကြုံခေါ်တင်လာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ။ ကျွန်တော့်မှာ အရေးတကြား လုပ်စရာလေးရှိလို့ အရင်သွားနှင့်ပါဦးမယ်။”

မော့ကျိုးယွီသည် ယခုအချိန်တွင် ကျောက်ကျစ်ချွမ်းတစ်ယောက် မည်မျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို သူ့အမူအရာမှတဆင့် သိမြင်နိုင်ပေသည်။

“ကောင်းပြီလေ။”

ကျောက်ကျစ်ချွမ်းသည် သူ့အပြုအမူကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လာရာလမ်းအတိုင်း အမြန်ပြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

မာကျွင်းရှန့်သည် မော့ကျိုးယွီအား စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် သူ့လူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အပြင်လူတွေအားလုံး ထွက်သွားတာကိုကြားတော့ ဟဲကျစ်ယန်သည် ရထားလုံး၏ ကန့်လန့်ကာကို ရုတ်ပြီး အထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ယောကျာ်း၊ ကျွန်မတို့ ဘယ်ကို အရင်သွားသင့်လဲ။”

ယွင်ချန်မြို့သို့ သူတို့နှစ်ယောက် လာရသည့် အကြောင်းအရင်းမှာ အဆိပ်ဖြေဆေးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ထုတ်ယူနိုင်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ အချိန်ကို ဘယ်လိုကုန်ဆုံးရမလဲဆိုတဲ့ အစီအစဉ် မရှိခဲ့ဘူး။

မော့ကျိုးယွီသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ အချိန်က စောနေသေးသည်။

“ကိုယ်တို့ မြို့ပေါ် ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ဒေသခံတွေရဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို လျှောက်ကြည့်ရအောင်။”

အမှန်စင်စစ်၊ သူတို့သည် ယခုမှ နေရာဒေသသစ်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ကာ နောင်တွင် ဤနေရာ၌ အချိန်အတော်ကြာနေထိုင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ရေရှည်နေထိုင်ရမည့်နေရာအကြောင်း ပိုမို သိရှိဖို့ရန် လိုအပ်ပါသည်။

မော့ကျိုးယွီသည် နွားလှည်းကို မောင်းကာ လမ်းမပေါ် ဦးတည်ရာမဲ့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လက်ထောက်ခရိုင်တရားသူကြီးမင်းချွေ့ ဒဏ်ရာရသွားတာကြောင့် လမ်းမပေါ် နေရာတိုင်းမှာ အရာရှိတွေ ခြေချင်းလိမ်နေခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဒါက ပြည်သူတွေရဲ့ ပုံမှန်ဘဝတွေကို မထိခိုက်စေဘူး။

ဆေးခန်းမှလွဲ၍ ကျန်ဆိုင်များအားလုံးကို ပုံမှန်အတိုင်း ဖွင့်လှစ်ထားပြီး လမ်းဘေးတွင် ဈေးသည်အချို့ကိုပင် ရံဖန်ရံခါ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

လက်ထောက်ခရိုင်တရားသူကြီးချွေ့၏ အခြေအနေကို သိရှိရန်အတွက် မော့ကျိုးယွီသည် နွားလှည်းကို သူ့အိမ်အနားသို့ တမင်မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။

လမ်းကျဉ်းလေးမှာ ရန်သူချင်း ရင်ဆိုင်တွေ့ရတတ်တယ်ဆိုတဲ့စကားအတိုင်းပဲ - သူတို့သည် ချွေ့စံအိမ်တော်နှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရွာလူကြီးချွေ့တို့အဖွဲ့နှင့် ရင်ဆိုင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။

***