ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တွေ့ရှိမှု

အိပ်မက်ဆိုးထဲတွင် တံခါးသည် အရှေ့ဘက်ရေကန်အဖြစ် ပုံဆောင်ထားသည်။ ရေခဲဖြင့် ချိတ်ပိတ်ခံထားရသော ထိုရေကန်ထဲတွင် လူအများအပြား၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ကိန်းဝပ်နေကြသည်။ မှောင်မိုက်သော အတွေးများသည် ရေထဲတွင် ငါးများအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အရသာရှိသည့် အသားများဖြစ်သော်လည်း အခြားသူများကို ဝါးမြိုတတ်သည့် မကောင်းဆိုးဝါးများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ဤနေရာသည် အနက်ပိုင်းအဆင့်ရှိ အိပ်မက်ဆိုးများနှင့် အနီးကပ်ဆုံးလမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။၎င်းသည် လူများ လမ်းပျောက်တတ်သည့်နေရာနှင့် အသားသစ်ပင် အနှစ်သက်ဆုံးနေရာလည်း ဖြစ်သည်။

ငါးများသည် သစ်ကိုင်းများ၏ ထိုးဖောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ အသားသစ်ပင်သည် အဆိုးမြင်ခံစားချက်အားလုံးကို ဆာလောင်မွတ်သိပ်စွာ စုပ်ယူလိုက်သည်။ လူသားတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက ၎င်း၏အာဟာရကို ဖြစ်စေသည်။ ၎င်း၏ ခြောက်ခြားမှုမှာ သန့်စင်သော လောဘတရားထက်ပင် သာလွန်နေပေသည်။

သစ်ပင်သည် အချိန်တိုအတွင်း ကြီးထွားလာပြီး ငါးအများစုထက်ပင် ပို ကြီးမားလာလေသည်။ ၎င်း၏ သစ်ကိုင်းများမှာ ဆန့်ထွက်လာသည်။၎င်းတို့သည် ရေမျက်နှာပြင်ကို ဖောက်ထွက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ အမြစ်များကလည်း ရေကန်အောက်ခြေရှိ သွေးတံခါးနှင့် ဆက်သွယ်ရန် အောက်သို့ ထိုးဆင်းနေကြသည်။

အိပ်မက်ဆိုးပိုင်ရှင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဖြစ်ရပ်ဆိုးများမှာ ထိုသွေးတံခါးမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ တံခါးသည် အိပ်မက်ဆိုး၏ ဗဟိုချက်ပင်ဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်နောက်သို့ လိုက်နေသော မျက်နှာကြီးသည် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ ပုပ်ပွနေသော မျက်နှာကြီးသည် တံခါးတွင် ကပ်၍ ကြီးထွားနေလာသော သစ်ပင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ငယ်စဉ်ဘဝက စိတ်ဒဏ်ရာများသည် သူ၏ဝိညာဉ်ကို ဝါးမြိုသွားခဲ့သည်။ အိပ်မက်ဆိုးပိုင်ရှင်သည် သွေးတံခါးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သည်။ သူ ရှိနေသရွေ့ ထိုတံခါးကို အတင်းအဓမ္မ ဖွင့်မရနိုင်ပေ။ သို့သော် သူ၏ ပင်မအသိစိတ်မှာ ယခုလေးတင် နိုးထလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ချန်ကျင်းကို သတ်ရန်အတွက် တံခါးမှ ထွက်ခွာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေအောက်ရှိ တံခါးမှာ ပိုင်ရှင်မဲ့ ဖြစ်သွားသည်။ယင်းသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အိပ်မက်ဆိုးပိုင်ရှင်၏အဘိုး ထိုတံခါးနှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

ရေကန်ထဲမှ ရေများသည် သစ်ပင်ကြီးကို ရိုက်ခတ်နေကြသည်။ အိပ်မက်ဆိုးပိုင်ရှင်သည် ကောင်းမင်ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီး ရေကန်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ကူးခတ်သွားတော့သည်။

ငါးအုပ်ကြီးသည် သစ်ပင်ကို တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် သစ်ရွက်များကို ကိုက်ဖြတ်နေကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာမူ အမြစ်များ၏ ထိုးဖောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ရေကန်ပေါ်တွင် နှင်းများ ကျဆင်းနေသည်။ ရေအောက်တွင်မူ အသားစများ လွင့်ပျံ့နေလေသည်။

လုံလောက်သော အာဟာရကို ဝါးမြိုပြီးနောက် သစ်မြစ်များသည် တံခါးပတ်လည်တွင် စုရုံးလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် တံခါးပေါ်ရှိ မူလပုံစံကွက်များကို ဖုံးအုပ်လိုက်ကြသည်။ အသားညှီနံ့များ ဝေ့တက်လာသည်။ ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးနှင့်အတူ သွေးတံခါးမှာ ဧရာမ အင်အားနှစ်ခုကြားတွင် ကြေမွသွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်များက မြည်ကြွေးနေကြသည်။ ငါးများတွင် လူမျက်နှာများ စတင်ပေါက်လာကြသည်။ အိပ်မက်ဆိုး၏ ထိန်းချုပ်မှုမှာ အားနည်းသွားပြီး စည်းမျဉ်းများ ကျိုးပျက်ကုန်သည်။ အိပ်မက်ဆိုးပိုင်ရှင်နှင့် သွေးတံခါးအကြား ဆက်သွယ်မှုမှာလည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ တံခါးအတွင်းမှ ကြီးမားသော သစ်မြစ်များ ဆန့်ထွက်လာသည်။ အနီးနားရှိ ငါးများမှာ အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားသည်။ အိပ်မက်ဆိုးပိုင်ရှင်သာမက ကောင်းမင်ပါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ မျိုးစေ့သုံးစေ့မှာ ထူးခြားပြီး နက်ရှိုင်းသောအဆင့်ရှိ အိပ်မက်ဆိုးများမှ လာခြင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူသိထားသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ထိုမျှအထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်းတို့၏ အင်အားမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် အိပ်မက်ဆိုးများ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နေပေသည်။

“ငါက ဒီအရာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား၊ ဒါဆိုရင်... ငါက အရင်က အိပ်မက်ဆိုးတွေထဲမှာ အရမ်း အစွမ်းထက်ခဲ့တာလား”

ကောင်းမင် ကြောင်အမ်းနေစဉ် တံခါး၏ အပြင်ဘက်နှင့် အတွင်းဘက်ရှိ သစ်ပင်နှစ်ပင်မှာ အမြစ်များ ဆက်သွယ်သွားကြသည်။ အဆုံးမရှိသော သစ်ကိုင်းများသည် ကောင်းမင်၏ ဘေးမှနေ၍ ဧရာမလက်ကြီးများအလား ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းမင်ကို ရှောင်ရှားသွားပြီး သူ့ပတ်ပတ်လည်ရှိ ငါးများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးကြလေသည်။ ထိုအရာများမှာ ငါးများ မဟုတ်တော့ပေ။ စည်းမျဉ်းများ ကျိုးပျက်သွားပြီးနောက် ငါးများသည် လေလွင့်ဝိညာဉ်များအဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားကြသည်။ ၎င်းတို့အနက် အများစုမှာ တံခါးနောက်မှ လာကြသူများဖြစ်ပြီး အိပ်မက်ဆိုးပိုင်ရှင်က အရှေ့ဘက်ရေကန်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သစ်ပင်ကြီးနှင့် အိပ်မက်ဆိုးပိုင်ရှင်တို့၏ တိုက်ပွဲသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပြီးဆုံးသွားသည်။ သွေးတံခါးကို ထိန်းချုပ်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် အိပ်မက်ဆိုးပိုင်ရှင်သည် လျင်မြန်စွာ အားနည်းသွားသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ လူသားစိတ်များ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာပြီး မှတ်ဉာဏ်နှင့် စွဲလမ်းမှုများက သူ့ကို တားဆီးနေသဖြင့် သူသည် အသားသစ်ပင်များကို ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ သစ်ကိုင်းများက အိပ်မက်ဆိုးပိုင်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ သူ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေစဉ် သစ်ပင်ကြီးသည် ထပ်မံကြီးထွားလာသည်။ သစ်ပင်ထိပ်ဖျားက ရေမျက်နှာပြင်ကို ထိတွေ့သွားသည်။ ကမ္ဘာကြီး တုန်ခါသွားပြီး ရေခဲလွှာများလည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးပျက်ကုန်တော့သည်။

သစ်ပင်ကြီးကို တားဆီးနိုင်မည့်အရာ ဘာတစ်ခုမှ မကျန်တော့ပေ။၎င်းသည် အရှေ့ဘက်ရေကန်ကို ဗဟိုပြု၍ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလုံးကို စတင်စုပ်ယူတော့သည်။ တောင်တန်းများပင်လျှင် ထိုသစ်ပင်နှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက အလွန်ပင် သေးနူပ်သွားသည်။

ကမ်းခြေရှိ စမ်းသပ်သူများမှာ ထိတ်လန့်နေကြသည်။ ဤပြောင်းလဲမှု၏ နောက်ကွယ်တွင် ဘာရှိနေသည်ကို သူတို့ မသိကြပေ။ ဤအိပ်မက်ဆိုးမှာ သူတို့ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ ယခင် အတွေ့အကြုံများသည် ဟာသတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေပုံရသည်။

သွေးတံခါးသည် သိမ်းပိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ တံခါးပေါ်ရှိ ပုံစံကွက်များသည် သစ်ရွက်ကြောများပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သစ်ပင်ကြီးသည် ကောင်းမင်ကို မေ့မထားခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ငါးများနှင့် အိပ်မက်ဆိုးပိုင်ရှင်ထံမှ ရရှိသော အာဟာရများကို ပေါင်းစပ်ကာ အနီရောင် အသီးတစ်လုံးကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေသော နှလုံးသားတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

သစ်ပင်သည် ရေကန်၏ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့် ဖြစ်သည်။၎င်းသည် တောင်ထက်ပင် ပိုကြီးမားသော်လည်း လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော အသီးတစ်လုံးကိုသာ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကောင်းမင်သည် သစ်ပင်ထံမှ နွေးထွေးကြင်နာမှုကို ခံစားနေရသည်။ သူတို့သည် သွေးရင်းများ ဖြစ်နေကြသည့်အလားပင်။ ကောင်းမင်သည် သူကိုယ်သူ ထိုသစ်ပင်၏ အဘိုးဖြစ်နေသည့်အလား ထူးဆန်းသောခံစားချက်မျိုးကို ခံစားရသည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ရှုပ်ထွေးလှသော မိသားစု ဆက်ဆံရေးမျိုး ဖြစ်သည်။

ကောင်းမင်သည် အသီးကို ကိုင်ကာ ၎င်း၏ ခုန်ပေါက်နေမှုကို ခံစားလိုက်သည်။ သူ စားတော့မည့် အချိန်တွင် သစ်ပင်ထိပ်ဖျားမှ အားနည်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါကို မစားနဲ့၊ မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်”

ကောင်းမင် အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုညီငယ်လေးမှာ များစွာသော သစ်ကိုင်းများ၏ ထိုးဖောက်ခြင်း ခံထားရသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် သစ်ရွက်များ ပေါက်နေသည်။ မိသားစုဓာတ်ပုံနှင့် စာတို့မှာ သူ့ကိုယ်ထဲ သိပ်ထည့်ထားခံရသည်။ သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ကြောက်စရာ မကောင်းတော့ပေ။ သူသည် သစ်ပင်၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် လက်တွေ့ဘဝမှ ပုံစံနှင့် များစွာ မကွာခြားတော့ပေ။ သူသည် အားနည်းပြီး ပင်ပန်းနေဟန် ရှိသည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြင်နာမှုနှင့် သေခြင်းတရားတို့ ရောယှက်နေသည်။

“ဘာလို့လဲ”

“မင်း တံခါးနဲ့ ချည်နှောင်ခံရလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီကမ္ဘာရဲ့ တံဆိပ်နဲ့ ကျိန်စာတွေကို သယ်ဆောင်သွားရလိမ့်မယ်၊ မင်း လွတ်မြောက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

“သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အဲဒီကမ္ဘာနဲ့ ဆက်သွယ်မိနေပြီးသား ဖြစ်ပုံပါပဲ”

ကောင်းမင်သည် ထိုအသီးကို အကိုက်ရေအနည်းငယ်ဖြင့် မြိုချလိုက်သည်။ အိပ်မက်ဆိုးနှင့် တံခါးထံမှ စွမ်းအားက သူ့ဦးနှောက်ကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးသွားသည်။သူသည် အိပ်မက်တစ်ခုထဲ ရောက်နေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ဆရာတစ်ယောက်အနေနှင့် မဟုတ်ပေ။သူသည် ဂိမ်းတစ်ခုခုကို ပရိုဂရမ်ရေးဆွဲနေသူအဖြစ် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ကားမတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သူသည် ဘတ်စ်ကားထဲမှ တွားထွက်လာပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ ဘတ်စ်ကား၏ ရှေ့မီးအလင်းရောင်က ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ကျရောက်နေခဲ့သည်။ နံရံထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသော သူ့အလောင်းများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“ဆာလောင်တစ္ဆေပွဲတော်”

ကောင်းမင်၏ နှလုံးသားသည် ဗုံသံ သို့မဟုတ် ထစ်ချုန်းသံများကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေခဲ့သည်။ သူသည် မှတ်ဉာဏ်ချည်မျှင်များကို ဆုပ်ကိုင်၍ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

“ဒါက အိပ်မက်မဟုတ်ဘူး၊ တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာပဲ”

ကောင်းမင်သည် အသီးကို အစာခြေလိုက်သည်။ ၎င်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်အမင်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေသည်။ သူသည် ပိုင်ဖုန်းထက်ပင် ပို၍ သန်မာလာခဲ့သည်။ သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် သွေးချည်မျှင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့သည် သွေးနီရောင်မြို့တစ်မြို့နှင့် ဆင်တူနေသည်။

“ငါက သွေးမြို့တော်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားတာလား”

အခြားကမ္ဘာတွင် သွေးနီရောင်မြို့တော် ၁၃ မြို့ ရှိကြောင်း စံအိမ်ပိုင်ရှင် ပြောခဲ့သည်ကို ကောင်းမင် အမှတ်ရလိုက်သည်။ သူသည် ထိုမြို့များထဲမှ မြို့တစ်မြို့၏ ပိုင်ရှင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကောင်းမင် သံသယဝင်လာတော့သည်။