အခန်း (၁၆၂၃-၁၆၂၅)

အခန်း (၁၆၂၃) - ဒီလက်သီးက အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း (၂၀) လောက် ကျင့်ကြံထားတဲ့ အားပဲ

~ယဲ့ဖန်သည် ထိုကဲ့သို့သော ရှေးရိုးစွဲ အမြင်မျိုးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်ဖန် ထပ်မံ ကြောင်အသွားရပြန်လေ၏။

ဤ ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးသည် တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များကို ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

ဒီလက်သီးက အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်း (၂၀) လောက် ကျင့်ကြံထားတဲ့ အားပဲကွ။

[ဒီစာကြောင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က "ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်တာ" မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ဟာသအနေနဲ့ တင်စား ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

အသေးစိတ် ရှင်းပြရရင် -

၁။ တင်စားချက် (Metaphor)

သိုင်းဝတ္ထုတွေမှာ "နှစ်ပေါင်း (၂၀) စွမ်းအားရှိတဲ့ လက်သီး" ဆိုတာ တော်ရုံလူ မခံနိုင်တဲ့၊ အရမ်းပြင်းထန်တဲ့ ထိုးချက်မျိုးပါ။ ဒီနေရာမှာတော့ အဲဒီအမျိုးသမီးကြီး ပြောလိုက်တဲ့ စကား ("ငါလို မိန်းကလေး၊ ငါ့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှု" ဆိုတဲ့ စကား) က ယဲ့ဖန်ကို အကြီးအကျယ် "အံ့ဩထိတ်လန့်သွားစေတဲ့ ဒဏ်ချက်" (Mental Damage) ပေးလိုက်တာကို ဆိုလိုတာပါ။

၂။ ဆိုလိုရင်း အနှစ်ချုပ်

သူမက အသက် (၅၀) ကျော်နေပြီ၊ ရုပ်ရည်ကလည်း မလှပတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမကိုယ်သူမ "မိန်းကလေး၊ အပျိုစင်လေး" လို့ သုံးနှုန်းပြီး ရှက်စရာကောင်းတဲ့ စကားကို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ပြောထွက်တယ်။

အဲဒီလို "မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် (Shamelessness)" က သာမန်လူတွေ မလုပ်နိုင်တဲ့ အဆင့်ဖြစ်ပြီး၊ နှစ်ပေါင်း (၂၀) လောက် လေ့ကျင့်ထားမှ ရနိုင်မယ့် "သိုင်းပညာရှင်အဆင့်" ဖြစ်နေတယ်လို့ ယဲ့ဖန်က စိတ်ထဲကနေ ခနဲ့ပြီး ချီးကျူးလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

အတိုချုပ်ပြောရရင် -

"ဒီအန်တီကြီးရဲ့ မျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့ ပါဝါကတော့ ဆရာကြီး အဆင့်ပါပဲကွာ... ငါတောင် ကြောင်အသွားတယ်" လို့ ဆိုလိုတာပါ။ ><]

သို့သော်ငြားလည်း... ထို သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးသည် သူမ၏ အခြေအနေကို လွဲမှားစွာ သုံးသပ်နေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ဤစကားများသည် အခြား မိန်းကလေးများ အတွက်ဆိုလျှင် အလွန် ထိရောက်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် သူမအတွက် အသုံးပြုလိုက်သောအခါ... ရလဒ်က ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

လေယာဉ်ပေါ်ရှိ ခရီးသည် အားလုံးလိုလိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ကြရလေ၏။ "ဒီအန်တီကြီးရဲ့ မာနက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးတာလဲ"

"သူ့ကို ကြည့်ရတာ အနည်းဆုံး အသက် (၅၀) ကျော်နေပြီလေ...၊ ပြီးတော့ ဒီလောက် ဝဖြိုးနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိန်းကလေးလို့ သုံးနှုန်းရဲသေးတယ်"

"ဒါ့အပြင်... သူက အပြစ်ကင်းစင်ပါတယ်လို့တောင် ပြောနေသေးတယ်"

"အော့... မနေ့ညက စားထားတာတွေတောင် ပြန်အန်ချင်လာပြီ"

"ဒီကောင်လေး ချောက်ချခံရတယ် ဆိုတာကို ငါ ယုံလာပြီ"

"..."

လုံခြုံရေး အရာရှိလည်း သည်းမခံနိုင်တော့ပုံ ရလေ၏။ သူသည် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက်... သူမ ဆက်လက် သောင်းကျန်းနေသည်ကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်လေသည်။ "မဒမ်"

"ဒီလူကြီးမင်းက ခင်ဗျားကို လာထိပါတယ်လို့ ခင်ဗျား စွပ်စွဲထားတဲ့အတွက်... သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေပါတယ်...၊ ဒါကြောင့် သက်သေပြဖို့ လိုအပ်ပါတယ်"

"ဒါမှ မဟုတ်ရင်... လေကြောင်းလိုင်းရဲ့ အများပြည်သူဆိုင်ရာ စည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်မှုနဲ့ ခင်ဗျားကို လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းခိုင်းရပါလိမ့်မယ်"

"ငါက သက်သေပြရမယ် ဟုတ်လား" သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးက ဆက်လက် သောင်းကျန်းလေ၏။ "ဒီလောကကြီးမှာ ဥပဒေနဲ့ တရားမျှတမှု ဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား"

"နင်တို့ ယောက်ျားတွေ ပေါင်းပြီး အားနွဲ့တဲ့ မိန်းမသား တစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်နေကြတာပဲ"

"ဒါ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး...၊ ငါ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်ခံပြီး သူ့ကို တိုင်တောနေတာတောင်... နင်တို့က ငါ့ကို သက်သေပြခိုင်းနေသေးတယ် ဟုတ်လား"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမသည် ကြီးမားသော မတရားမှုကို ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ အသံကုန် ဟစ်အော် ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"လာကြည့်ကြပါဦး...၊ အားလုံးပဲ လာကြည့်ကြပါဦး"

"လုံခြုံရေး အရာရှိနဲ့ လေယာဉ်ပေါ်က ခရီးသည်တွေ ပေါင်းပြီး... ငါ့လို အားနွဲ့တဲ့ မိန်းမသား တစ်ယောက်ကို ဝိုင်းအနိုင်ကျင့်နေကြပါတယ်"

"ဒီလေယာဉ်ပေါ်မှာ တရားမျှတမှု ဆိုတာ မရှိတော့ပါဘူး"

"..."

သာမန်တန်း (Economy Class) တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

ခရီးသည် အများအပြားသည် သူတို့၏ ထိုင်ခုံများမှ ထလာကြပြီး စုဝေး ရောက်ရှိလာကြလေ၏။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လုံခြုံရေး အရာရှိလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူသည် ယဲ့ဖန်ဘက်သို့သာ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရတော့သည်။ "လူကြီးမင်း...၊ ခင်ဗျားရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြနိုင်မယ့် နည်းလမ်း တစ်ခုခုများ ရှိမလား"

"ဒီအန်တီကြီးက လုံးဝ အကျိုးကြောင်း မသင့်တော့ဘူး"

"သူ့ဘက်က သက်သေပြဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်လောက်တော့ဘူး"

ယဲ့ဖန်သည် လုံခြုံရေး အရာရှိ၏ အခက်အခဲကို နားလည်သော်လည်း အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရသည်။

"သက်သေပြရမယ့် တာဝန်က သူ့ဆီမှာ ရှိတာလေ...၊ သူက ဆက်ဆံရ ခက်ခဲတာနဲ့ပဲ... ခင်ဗျားက သူ့တာဝန်ကို ကျွန်တော့်ဆီ လွှဲချလိုက်တာလား"

"ဒါ ဘာသဘောလဲ"

"လူကောင်းတွေက သေနတ်နဲ့ အချိန်ခံရဖို့ ထိုက်တန်လို့လား"

လုံခြုံရေး အရာရှိ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

သူ့မျက်နှာထားက မကျေမနပ် ဖြစ်လာလေ၏။

သို့သော်... ထိုအချိန်တွင် ချန်းဖေးအယ် တစ်ယောက် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

ရုတ်တရက်... သူမသည် ယဲ့ဖန်ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး လုံခြုံရေး အရာရှိကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ သက်သေပြနိုင်ပါတယ်"

"ကျွန်မဘေးက လူကြီးမင်းက အဲဒီ အန်တီကြီးကို မထိခဲ့ပါဘူး...၊ ပြီးတော့ ထိစရာ အကြောင်းလည်း မရှိပါဘူး"

လုံခြုံရေး အရာရှိသည် သူမ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရေနစ်သူ ကောက်ရိုးတစ်မျှင် ရလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေ၏။ သူ ကပျာကယာ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဘယ်လို သက်သေပြမှာလဲ"

သောင်းကျန်းနေသော ရွှေရောင်ဆံပင်၊ မျက်လုံးပြာနှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီး အပါအဝင်... လာရောက် ကြည့်ရှုနေကြသော အခြား ခရီးသည် များစွာတို့သည်လည်း ချန်းဖေးအယ်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်တယ်...၊ ဘယ်လို သက်သေပြမှာလဲ"

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ.. ချန်းဖေးအယ်သည် ယဲ့ဖန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး... တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မှီခိုအားထားနေသော ငှက်ကလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ယဲ့ဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သဘာဝကျစွာပင် မှီတွယ်လိုက်လေ၏။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ကျွန်မက သူ့ရဲ့ လက်ထောက် ဖြစ်သလို... သူ့ရဲ့ ချစ်သူလည်း ဖြစ်နေလို့ပါ"

သူမ၏ စကားလုံးများမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း လူတိုင်း ယုံကြည်သွားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ရုံးသုံး ဝတ်စုံ (Office Lady Suit) ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး... သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ အမှတ် (၉၀) ကျော်၊ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားမှာ အမှတ် (၉၀) ကျော် ရှိကာ... ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ကျက်သရေ တစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ချေသည်။

ထို သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးကို ချန်းဖေးအယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရဘူးဟု ပြောခြင်းကပင်... ထိုအမျိုးသမီးကြီးကို မြှောက်ပင့်ပေးရာ ရောက်နေပေလိမ့်မည်။

မိုးနှင့်မြေလို ကွာခြားသည်ဟု ပြောလျှင် ပိုမှန်ပေလိမ့်မည်။

ဒီလောက် လှပသည့် လက်ထောက်မလေးကို ဘေးမှာ ထားပြီးတော့... ဦးနှောက် ပျက်စီးနေသူ မဟုတ်လျှင်... ဘယ်သူကများ ကိုယ့်လက်ထောက်ကို မထိဘဲ ဝဖြိုးသော အဘွားကြီးကို အရသာခံချင်ပါ့မလဲ။

လုံခြုံရေး အရာရှိပင်လျှင် စိတ်အေးသွားတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးကို ဒေါသအရိပ်အယောင်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

"အန်တီ...၊ ခင်ဗျား အခု ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ"

ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးသည် ယဲ့ဖန်၏ ဘေးနားတွင် ဤမျှ လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပုံ ရလေ၏။

လူတိုင်းက သူမကို ကြည့်နေကြပြီး၊ လုံခြုံရေး အရာရှိကလည်း သူမကို ဖိအားပေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ...

သူမ၏ မျက်နှာထား တောင့်တင်းသွားသည်။

ထို့နောက်... သူမ သတိဝင်လာပြီး ထပ်မံ ငိုကြွေးပြန်တော့သည်။ "ကယ်ကြပါဦး...၊ တရားမျှတမှု မရှိတော့ဘူး"

"နှာဘူးက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်...၊ လုံခြုံရေး အရာရှိက ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်...၊ အခု မိန်းမလှလေး တစ်ယောက်ကပါ သူတို့နဲ့ ပေါင်းပြီး ငါ့ကို ဝိုင်းအနိုင်ကျင့်နေကြတယ်..."

ငိုယိုနေရင်းနှင့် သူမသည် မိန်းမရိုင်း တစ်ယောက်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ သူမ၏ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် စတင် သောင်းကျန်းလေတော့သည်။

"ကပ္ပတိန်ကို ခေါ်ပေး..."

"နင်တို့ လေယာဉ်ရဲ့ ကပ္ပတိန်ကို ဒီခေါ်ခဲ့...၊ ပြီးရင် ငါ့ကို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ရှင်းပြချက် တစ်ခု ပေး..."

"မဟုတ်ရင်... ငါ ဒီနေ့ ဒီကနေ ဖယ်မှာ မဟုတ်ဘူး...၊ နင်တို့ လေယာဉ်ကိုလည်း ထွက်ခွာခွင့် မပေးနိုင်ဘူး"

နိုင်ငံဖြတ်ကျော် လေယာဉ်၏ ပထမတန်းစား ခန်းမဆောင်တွင် ဤမျှ အရှက်မရှိသော ခရီးသည် တစ်ဦး ပါလာလိမ့်မည်ဟု လုံခြုံရေး အရာရှိ ထင်မထားခဲ့ပုံ ရသည်။ သူ ကြောင်အသွားရသည်။

ချန်းဖေးအယ်ပင်လျှင် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးက ဒီအဆင့်ထိ ဆက်ပြီး ပြဿနာရှာလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

သူမသည် ယဲ့ဖန်ကို မှီလျက်သားနှင့် တောင့်တင်းသွားရ၏။

ယဲ့ဖန်၏ မျက်နှာထားကမူ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

သူသည် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီး၏ သရုပ်ဆောင်ချက်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူက လေယာဉ် ခန်းမဆောင်၏ ရှေ့ဘက်ရှိ မထင်ရှားသော နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေ၏။

"ဟိုမှာ အကြမ်းဖက်မှု တန်ပြန်ရေးအတွက် တပ်ဆင်ထားတဲ့ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ တစ်လုံး ရှိတယ်"

"ခင်ဗျား ဆက်ပြီး သောင်းကျန်းချင်သေးတာ သေချာလား"

""

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီး ငိုနေတာ ရပ်သွားသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ယဲ့ဖန် ညွှန်ပြရာ နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယဲ့ဖန် ညွှန်ပြသော နေရာတွင် စောင့်ကြည့်ကင်မရာ တစ်လုံး တကယ် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ... သူမ၏ မျက်နှာထားနှင့် လှုပ်ရှားမှုများမှာ သဘာဝ မကျတော့ပေ။

"အဲ... ငါ သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့...၊ မင်း ငါ့ပခုံးကို ပုတ်ရုံပဲ ပုတ်လိုက်တာပါ"

"ငါက ဖုန်းပြောနေတော့... ငါ့အာရုံက ဟိုဘက် ရောက်နေတာလေ...၊ ငါ မှတ်မိတာ မှားသွားတာပါ"

"ရပါတယ်...၊ ကိစ္စ မရှိပါဘူး"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူမသည် ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ခေါင်းလွှဲသွားလေတော့သည်။

ဒီလိုပုံစံကို... ယဲ့ဖန် လက်မခံနိုင်ရုံသာမက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုနေသူများပင် မကျေမနပ် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း...၊ မဖြစ်နိုင်တာ"

"ဒီလူက သူများကို ဒုက္ခတွေ အများကြီး ပေးခဲ့တယ်...၊ ပြီးတော့ ဂုဏ်သိက္ခာကျအောင်လည်း အကြာကြီး စွပ်စွဲခဲ့သေးတယ်...၊ အခုကျမှ မှတ်မိတာ မှားသွားပါတယ် ဆိုပြီး ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ပြီးရောလား"

"ဒါ့အပြင်... သူက ငါတို့အချိန်တွေရော လုံခြုံရေး အရာရှိရဲ့ အချိန်တွေကိုပါ အများကြီး ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့တာ...၊ သူ့အမြင်မှာတော့... ဟို ကောင်ချောလေးနဲ့ ငါတို့ အားလုံးက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးရမယ် ဆိုတဲ့ သဘောလား"

"သူ့မှာ ဘယ်က သတ္တိတွေ ရနေတာလဲ"

"ငါ ရွံစရာကောင်းတာတွေ မြင်ဖူးပါတယ်...၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ရွံစရာကောင်းတာမျိုးတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

"ဒီအမှိုက်မကို လေယာဉ်ပေါ်ကနေ ကန်ချလိုက်စမ်းပါ"

"သူ့အပြုအမူတွေကို ကြည့်ရတာ... ငါ စိတ်မပါတော့ဘူး"

"...”

အခန်း (၁၆၂၄) - ကျားက သူ့အစွယ်ကို မထုတ်ပြရင်... မင်းတို့က ကြောင်နာလေးလို့ ထင်နေကြတာလား

~"လုံခြုံရေး အရာရှိ...၊ ဒီလို လူမျိုးကို ငါတို့ လေယာဉ်ပေါ်ကနေ ကန်ချပစ်ရမယ်"

"အရမ်း ရွံဖို့ကောင်းတာပဲ"

"သူ့ကို လေယာဉ်ပေါ်ကနေ မောင်းချပစ်လိုက်"

ယဲ့ဖန် ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုနေသူများပင် မနေနိုင်တော့ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လာကြသည်။

"မဒမ်...၊ မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲခံရတဲ့ ခရီးသည်ကို ကျေးဇူးပြုပြီး တောင်းပန်လိုက်ပါ"

လုံခြုံရေး အရာရှိသည် သိသိသာသာ ဒေါသထွက်နေပုံ ရသည်။ သူ့လေသံသည် ချက်ချင်း ရိုင်းစိုင်းသွားတော့၏။

"ပြီးတော့... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ လေယာဉ်ပေါ်ကနေ ချက်ချင်း ဆင်းပေးပါ"

"ခင်ဗျားလို ဧည့်သည်မျိုးကို ဒီမှာ မကြိုဆိုပါဘူး"

ရွှေရောင်ဆံပင်၊ မျက်လုံးပြာနှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးသည် ရယ်စရာ ကောင်းသော စကား တစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်လေ၏။

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ...၊ မင်းက ငါ့ကို လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းခိုင်းနေတာလား"

"မင်းမှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ"

"ခုနက နားလည်မှု လွဲတဲ့ ကိစ္စလေး တစ်ခုကြောင့်နဲ့လား"

လုံခြုံရေး အရာရှိသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ဥပဒေစိုးမိုးရေး အာဏာကို အသုံးပြုရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ လေယာဉ်ခရီးစဉ်ရဲ့ စည်းကမ်းကို ဆိုးရွားစွာ ထိခိုက်စေခဲ့သလို... ခရီးသည် အားလုံးရဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင်လည်း လုပ်ဆောင်ခဲ့တယ်"

"နေမဝင် အင်ပါယာရဲ့ ဥပဒေအရ... ကျွန်တော်တို့မှာ အင်အားသုံးပိုင်ခွင့် ရှိတယ်...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်သွားပေးပါ"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူက သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးကို ဖမ်းဆွဲရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော်... သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးက လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားစေမည့် အပြုအမူ တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်လေ၏။

သူမသည် ဘေးသို့ ချက်ချင်း ရှောင်လိုက်ပြီး လုံခြုံရေး အရာရှိ၏ လက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။ "ဘာလုပ်တာလဲ...၊ ဘာလို့ ငါ့ကို လာထိတာလဲ"

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား...၊ ဘယ်လိုလုပ် ငါ့ကို ထိရဲရတာလဲ"

"နေမဝင် အင်ပါယာကို ရောက်ရင်... မင်းကို ဒုက္ခရောက်အောင် ငါ လုပ်ပစ်မယ် ဆိုတာ ယုံလား"

ဤအချိန်တွင် လုံခြုံရေး အရာရှိသည် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူ ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း ရပ်တန့်ရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ "ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး"

"ကျွန်တော်တို့ လေယာဉ်ပေါ်မှာ... ငါတို့ရဲ့ ဥပဒေနဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်"

"ကျွန်တော်..ခင်ဗျားကို (၂) ကြိမ် သတိပေးပြီးပြီ...၊ အခုထိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိဘူး ဆိုရင်တော့... ငါ ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့"

ရွှေရောင်ဆံပင် အမျိုးသမီးကြီးသည် ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်း အဲ့ဒီလောက် စွမ်းနေရင်... စမ်းကြည့်လိုက်လေ"

"ငါ့သားက အန်းကျူ (Anjou) မြို့စား မိသားစုဆီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာဟဲ့"

"ပြီးတော့ သူက အန်းကျူ မိသားစု လက်အောက်ခံ လုံခြုံရေး ကုမ္ပဏီ တစ်ခုရဲ့ မန်နေဂျာပဲ"

"ငါ့ရဲ့ လေယာဉ်ခရီးစဉ် နံပါတ်နဲ့... မင်းရဲ့ နာမည်၊ ဝန်ထမ်း နံပါတ်တွေကို သူ့ဆီ ပို့ပြီးပြီ...၊ မင်း သတ္တိရှိရင် ငါ့ကို ထိကြည့်လိုက်"

ထိုခြိမ်းခြောက် စကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက်... လုံခြုံရေး အရာရှိ၏ လှုပ်ရှားမှုများ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ နေမဝင် အင်ပါယာ နိုင်ငံသား ခရီးသည် အများအပြား၏ မျက်နှာထားများလည်း ပြောင်းလဲကုန်ကြသည်။

"အန်းကျူ မြို့စား မိသားစုဆီမှာ အလုပ်လုပ်နေတာတဲ့လား"

"သောက်ကျိုးနည်း...၊ လေကြောင်းလိုင်း ကုမ္ပဏီက ဒီမိန်းမရိုင်းကြီးကို ဘာမှ လုပ်နိုင်တော့မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး"

"အန်းကျူ မြို့စား မိသားစု လက်အောက်ခံ လုံခြုံရေး ကုမ္ပဏီ ဆိုတာက... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဥပဒေ ဘောင်အတွင်းက လူမိုက်ဂိုဏ်း တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား"

"ဒီမိန်းမရိုင်းကြီးရဲ့ သားက အန်းကျူ မြို့စား လုံခြုံရေး ကုမ္ပဏီရဲ့ စီမံခန့်ခွဲရေး အပိုင်းမှာ ရှိနေတယ် ဆိုမှတော့... လေကြောင်းလိုင်းက လူတွေက သူ့ကို သေချာပေါက် ပြဿနာ မရှာရဲတော့ဘူး"

"ဒီနေ့တော့ ဘယ်လောက်ပဲ ရွံစရာ ကောင်းနေပါစေ၊ သည်းခံရတော့မယ့် ပုံပဲ...၊ ဟို လူငယ်လေးခမျာ တရားမျှတမှု ရဖို့ လမ်းမမြင်တော့ဘူး"

"ဟူး...၊ ကောင်းကင်ကြီးက တရား မမျှတလိုက်တာ"

"..."

ထိုဆွေးနွေးသံများကို ယဲ့ဖန် သဘာဝကျစွာပင် ကြားနေရ၏။

လူတိုင်း၏ ဆွေးနွေးသံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ အထူးသဖြင့် လုံခြုံရေး အရာရှိ၏ မျက်နှာပေါ်မှ တွေဝေနေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီး၏ မျက်နှာထားသည် ယခင်က မောက်မာသော ပုံစံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူမသည် ပေါက်ကရ စကားများကိုပင် ဆက်ပြောနေသေး၏။

"ငါ့ကို တောင်းပန်ခိုင်းတယ် ဟုတ်လား...၊ ငါ့ဘဝမှာ 'တောင်းပန်ပါတယ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဘယ်လို ရေးရမှန်းတောင် မသိဘူး"

"မင်းက သာမန် လုံခြုံရေး အရာရှိလေး တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့... ငါ့ကို တောင်းပန်ခိုင်းပြီး လေယာဉ်ပေါ်က မောင်းချရဲတယ်ပေါ့လေ"

"ခင်ဗျား ဝက်သည်း၊ ကျားသည်း စားထားတယ် ထင်တယ်"

"ကျားက သူ့အစွယ်ကို မထုတ်ပြရင်... ခင်ဗျားတို့က ကြောင်နာလေးလို့ ထင်နေကြတာလား"

"..."

ယဲ့ဖန် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီး တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ... သူမ၏ ကော်လာကို ဆောင့်ဆွဲလိုက်လေ၏။

ဝက်သေကောင် တစ်ကောင်ကို ဆွဲလာသကဲ့သို့... လေယာဉ် အတက်အဆင်း တံခါးပေါက် (Boarding Gate) ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး သူမကို အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

သူမကို ပစ်ချလိုက်သောအခါ... ရွှေရောင်ဆံပင်၊ မျက်လုံးပြာနှင့် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေပြီး သူ့ကို အမုန်းတရားများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ယုတ်မာသော စကားလုံး အချို့ကို ပြောရန် ပြင်လိုက်ပြန်သည်။

ယဲ့ဖန်သည် တံခါးပေါက်ဝတွင် ရပ်လျက် သူမ၏ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကို ထပ်မံ ဖြတ်ပြောလိုက်လေ၏။ "ခင်ဗျားသားက ခင်ဗျားအတွက် လက်စားချေပေးစေချင်ရင်...ကျုပ်ကို ဘယ်အချိန်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် လာရှာလို့ ရတယ်"

"ကျုပ်က နာမည်ဘယ်တော့မှ မပြောင်းဘူး...၊ ယဲ့ဖန်ပဲ"

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီး ကြောင်အသွားသည်။

ဒီလောက် မောက်မာသော လူတစ်ယောက်ကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပုံ ရသည်။

သူမ၏ လျှာဖျားအထိ ရောက်နေသော ယုတ်မာသည့် စကားလုံးများသည် အချိန်အတော်ကြာ ထစ်အငေါ့ ဖြစ်နေပြီး ထွက်မလာနိုင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ ဤသို့သာ ပြောနိုင်လိုက်လေ၏။ "ကောင်းပြီ...၊ ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်"

"နင် စောင့်နေလိုက်"

လေယာဉ် တံခါး အပြည့်အဝ ပိတ်သွားသည့်တိုင်အောင် သူမ ပြန်တက်လာရဲခြင်း မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ဖန်သည် သူ၏ ယခင် ထိုင်ခုံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေး တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့... သူ ဆက်လက် အနားယူလိုက်လေ၏။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုနေသူများနှင့် လုံခြုံရေး အရာရှိသည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး တံတွေး အကြိမ်ကြိမ် မျိုချနေမိကြသည်။

"ဒီကောင်လေးက သေရမှာ မကြောက်ဘူးလား"

"ဒါမှ မဟုတ်... အန်းကျူ မြို့စား မိသားစုက ဘာကို ဆိုလိုသလဲ ဆိုတာ သူ မသိတာများလား"

"သူ့ရဲ့ တရုတ် မျက်နှာပေါက်ကို ကြည့်ရတာ... အန်းကျူ မြို့စား မိသားစုရဲ့ အရှိန်အဝါကို မသိတာ ဖြစ်ဖို့များတယ်...၊ မွေးကင်းစ နွားပေါက်လေးက ကျားကို မကြောက်ဘူး ဆိုတာ ဒါမျိုးကိုး"

"တော်ဝင် မိသားစုကလွဲရင်... သူတို့က နေမဝင် အင်ပါယာရဲ့ အဓိက မိသားစုကြီး (၄) ခုထဲက တစ်ခုပဲ...၊ တကယ့် ဘီလူးကြီးတွေ"

"နေမဝင် အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးမှာ... သူတို့ကို မြင်ရင် ဘယ်သူမဆို လေးစားသမှု ပြရတယ်"

"အဲဒီ ရွှေရောင်ဆံပင် အမျိုးသမီးကြီးရဲ့ သားက အန်းကျူ မြို့စား မိသားစု လက်အောက်ခံ လုံခြုံရေး ကုမ္ပဏီရဲ့ မန်နေဂျာပဲ ရှိသေးတယ် ဆိုပေမယ့်... ဆိုရိုးစကား ရှိတယ်လေ...၊ ခွေးကို ရိုက်ချင်ရင် သူ့သခင် မျက်နှာကို အရင် ကြည့်ရတယ်တဲ့"

"ဒီကောင်လေး နေမဝင် အင်ပါယာကို ရောက်တာနဲ့... သူ ပြဿနာကြီး တက်တော့မယ်"

"ငါတို့ သူ့နားကနေ ဝေးဝေးနေမှ ဖြစ်မယ်"

"မဟုတ်ရင်... နောက်ကျ သူ သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်ခံရတဲ့အခါ... ငါ့ကိုယ်ပေါ် သွေးလာစင်နေမှာ စိုးရတယ်"

"..."

တံတွေး မျိုချရင်းနှင့် ထိုလူများသည် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိထားမိသွားပုံ ရသည်။ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့ လျင်မြန်စွာ လူစုခွဲလိုက်ကြလေ၏။

ယဲ့ဖန်နှင့် ချန်းဖေးအယ် ဘေးတွင် မူလက ထိုင်နေသော ခရီးသည် အချို့ပင်လျှင်... တိတ်တဆိတ် နေရာရွှေ့ကာ သူတို့နှင့် ဝေးသော နေရာရှိ ခုံလွတ်များသို့ ပြောင်းထိုင်လိုက်ကြတော့သည်။

"ရှင် ပြဿနာ အကြီးကြီး ရှာလိုက်မိပြီ ထင်တယ်"

ချန်းဖေးအယ်သည် လူတိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုများကို သဘာဝကျစွာပင် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့၏ ဆွေးနွေးသံများကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဘာသာစကား စွမ်းရည်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သဖြင့် ထိုလူများ ပြောဆိုနေသည်ကို နားလည်လေသည်။

ယဲ့ဖန်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ပြီးနောက်... သူမက သူ့ကို လက်ချောင်းဖြင့် ဖွဖွလေး ထိုးလိုက်သည်။

"အဲဒီလူတွေ ပြောတာအရ ဆိုရင်...ကျွန်မတို့ လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းတာနဲ့ လက်စားချေ ခံရနိုင်တယ်"

ယဲ့ဖန်သည် အန်းကျူ ပရင့်စ် (Anjou Prince) နှင့် သူ့ကြားမှ ဆက်ဆံရေးကို ထုတ်မပြောပေ။ ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း မျက်လုံးပင် ဖွင့်မကြည့်ချေ။

"ဒါက ကိုယ့်ရဲ့ တရားဝင် အခွင့်အရေးကို ကာကွယ်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဆိုရင်... ဘယ်လို လက်စားချေမှုမျိုးကိုမဆို ကိုယ် လက်ခံတယ်"

"ရှင် လုံးဝ စိတ်မပူဘူးလား" ချန်းဖေးအယ် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

"အန်းကျူ မြို့စား မိသားစု ဆိုတာ တော်ဝင် မိသားစုကလွဲရင် အဓိက မိသားစုကြီး (၄) ခုထဲက တစ်ခုနော်"

"ပြီးတော့... နေမဝင် အင်ပါယာမှာက သေနတ်တွေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကိုင်ဆောင်ခွင့် ရှိတယ်...၊ ဂျပန်နဲ့ တရုတ်ပြည်လို မဟုတ်ဘူး"

ယဲ့ဖန် မျက်လုံးဖွင့်ရန် ပျင်းရိနေဆဲပင်။ "အဲဒါတွေက လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းပြီးမှ ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စတွေလေ"

"အခု အဲဒီ ယင်ကောင်မကြီးကို မောင်းထုတ်ပြီးပြီ ဆိုတော့... အနည်းဆုံးတော့ လေယာဉ်ပေါ်မှာ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ နာရီအနည်းငယ်လောက် အနားယူလို့ ရပြီ မဟုတ်လား"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ယဲ့ဖန်သည် အိပ်စက်သည့် အနေအထားကို အနည်းငယ် ပြင်လိုက်ပြီး... ဆက်လက် တစ်ရေး အိပ်လိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၆၂၅) - မင်းက ဘာလို့များ မကျေမနပ် ဖြစ်နေတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေရတာလဲ

~ယဲ့ဖန်၏ တုံ့ပြန်ပုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘေးနားရှိ ချန်းဖေးအယ် အမှန်တကယ်ပင် ဆွံ့အသွားရလေ၏။

"မဖြစ်နိုင်တာ...၊ ရှင်က တကယ်ကြီး အိပ်တော့မလို့လား"

"အဲဒါက အန်းကျူ မြို့စား မိသားစုနော်...၊ နေမဝင် အင်ပါယာ ပိုင်နက်ထဲမှာ ကျွန်မတို့ကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ဖို့ သူတို့မှာ နည်းလမ်းပေါင်း ရာချီ ရှိတယ်"

"ရှင် လုံးဝ မစိုးရိမ်ဘူးလား...၊ စိတ်မပူဘူးလား"

သို့သော် သူမ ဘယ်လိုပင် ပြောနေပါစေ... ယဲ့ဖန်သည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားပြီ ဖြစ်ဟန်တူပြီး သူမကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

ရလဒ် အနေဖြင့်... ချန်းဖေးအယ်သည် အိပ်ပျော်ရန် ပို၍ ခက်ခဲသွားတော့သည်။

ယဲ့ဖန်နှင့် အတူ ဖြတ်သန်းခဲ့သော ယခင် အတွေ့အကြုံများ အရဆိုလျှင်... ဤယောက်ျားသည် အလွန် ယုံကြည်အားထားရပြီး မှော်ဆန်သော သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ အကြိမ်တိုင်းလိုလိုပင် သူသည် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်များထက် ကျော်လွန် လုပ်ဆောင်ပြလေ့ ရှိသည်။

သို့သော်... ဒီတစ်ခါတော့ သူမ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေဆဲပင်။

အထူးသဖြင့် လေယာဉ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ပျံသန်းနေပြီး နိုင်ငံတကာ လေယာဉ်ခရီးစဉ်၏ ဝိုင်ဖိုင် ဖွင့်လိုက်သော အချိန်တွင်... သူမသည် အွန်လိုင်းပေါ်တက်ကာ အန်းကျူ မိသားစု အကြောင်း အချက်အလက် အချို့ကို ရှာဖွေကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမ ပို၍ပင် ထုံကျင်သွားရလေ၏။

အချက်အလက်များအရ... အန်းကျူ မိသားစုသည် တော်ဝင် မိသားစုမှလွဲလျှင် နေမဝင် အင်ပါယာ၏ ထိပ်တန်း မိသားစုကြီး (၄) ခုထဲတွင် တစ်ခု အပါအဝင် ဖြစ်ချေသည်။

မိသားစု ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သူ အန်းကျူ ဘရီတွန် (Anjou Breton) သည်... နေမဝင် အင်ပါယာ၏ ထိပ်တန်း သူကောင်းမျိုးနွယ် (၂၈) ဦး အနက် တော်ဝင် မိသားစုမှ မဟုတ်သော တစ်ဦးတည်းသော မြို့စား (Duke) လေးဦးတွင် တစ်ဦး အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ မိသားစုသည် လေကြောင်း၊ လောင်စာဆီ၊ အာမခံ၊ အိမ်ခြံမြေ၊ ဘဏ္ဍာရေးနှင့် အခြား နယ်ပယ်များတွင် အင်ပါယာ အတွင်း၌ သာမက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင်ပါ ကျော်ကြားသော အုပ်စုများ သို့မဟုတ် ရှယ်ယာ အများအပြားကို ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ ပြောဆိုနေကြသကဲ့သို့ပင်။

တစ်ဖက်လူသည် နေမဝင် အင်ပါယာတွင် ရှိနေပြီး... ယဲ့ဖန်နှင့် သူမကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်ရန် တရားဝင် နည်းလမ်းပေါင်း ရာချီ ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

ချန်းဖေးအယ် လုံးဝ အိပ်မပျော်နိုင်တော့ပေ။

လေယာဉ်ပေါ်တွင် အန်းကျူ မိသားစု၏ အချက်အလက်များကို ရှာဖွေကြည့်ရှုရင်း... သူမသည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အခြေအနေများနှင့် တန်ပြန် ဖြေရှင်းနည်းများကို လျင်မြန်စွာ စဉ်းစားနေမိသည်။

လေယာဉ်သည် နေမဝင် အင်ပါယာသို့ ဆင်းသက်ခါနီးတွင် လေယာဉ်ပေါ်မှ ကြေညာသံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ယဲ့ဖန်သည် ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်ပြီး အားအင်ပြည့်ဝနေပုံ ရသော်လည်း... သူမမှာမူ စိတ်ဓာတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

ယဲ့ဖန်သည် သူမ၏ မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ အထူးသဖြင့် သူမက သူ့ကို မကျေမနပ် မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ လန့်ဖျပ်သွားရလေ၏။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ဘာလို့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်လို ကြည့်နေရတာလဲ"

"ပြီးတော့... မင်းရုပ်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ညှိုးနွမ်းနေရတာလဲ"

သို့သော် ချန်းဖေးအယ်က သူ့ကို အားနည်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

" တစ်ယောက်ယောက်ကို စိတ်ဆိုးနေလို့လေ..."

"နေမဝင် အင်ပါယာကိုတောင် မရောက်သေးဘူး...၊ ပြဿနာ အကြီးကြီး ရှာပြီးနေပြီ..."

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါမှ ယဲ့ဖန် သဘောပေါက်သွားပြီး အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်လေ၏။ "ဘုရားရေ...၊ မင်း လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီပိုင်းတွေ အတွင်းမှာ မအိပ်ဘဲ ဒီကိစ္စကို လိုက်ရှာနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ချန်းဖေးအယ် ပြန်မဖြေပေ။

သို့သော် ထိုအကြည့်က စကားလုံးပေါင်း ထောင်ချီထက် ပို၍ အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်နေသည်။

"..."

ယဲ့ဖန် ဆွံ့အသွားသည်။

ချန်းဖေးအယ် မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်လေ၏။

"ကျွန်မ လေယာဉ်ပေါ်မှာ အန်းကျူ မြို့စား မိသားစု အကြောင်း ရှာကြည့်နေတာလေ"

"ဒီလို အရင်းရှင် နိုင်ငံမျိုးမှာ... ဒီမိသားစုရဲ့ အရှိန်အဝါက ငါတို့ နိုင်ငံက ပြည်တွင်း အရာရှိတွေထက် အများကြီး ပိုမြင့်မားတယ်"

"ဘယ်လိုလုပ် အိပ်ပျော်နိုင်မှာလဲ"

"မင်း အဲဒီလောက်ထိ လုပ်စရာ မလိုပါဘူးကွာ..." ယဲ့ဖန်က မျက်နှာကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။

"ဒီလိုလုပ်... လေယာဉ် မဆင်းခင် အချိန် နည်းနည်း လိုသေးတယ်...၊ မင်း တစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်ပါ"

"မဟုတ်ရင်... မင်း ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေမယ် ဆိုရင် ဂျက်လဂ် ဒဏ်ကြောင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲသွားလိမ့်မယ်"

"အန်းကျူ မြို့စား မိသားစု ကိစ္စကို ကိုယ့်တာဝန်သာ ထားလိုက်ပါ"

ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း ချန်းဖေးအယ် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"ရှင် ဖြေရှင်းနိုင်လို့လား"

"ကိုယ်က မယုံကြည်တဲ့ တိုက်ပွဲကို တိုက်တာ မင်း မြင်ဖူးလို့လား" ယဲ့ဖန်က မေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် သူမ၏ ပခုံးကို အတင်း ဖိချလိုက်ပြီး လှဲအိပ်စေလိုက်သည်။

သူမကို ငြင်းဆန်ခွင့် မပေးဘဲ မျက်လုံးအကာ (Eye Mask) ကို တပ်ပေးလိုက်လေ၏။

"ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်"

"မဟုတ်ရင်... ငါ မင်းကို နမ်းပစ်လိုက်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်းဖေးအယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှင်းပြမရအောင် တောင့်တင်းသွားသည်။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးမိသွားပြီး မျက်နှာ အနည်းငယ် ရဲသွားကာ ယဲ့ဖန်ကို ထပ်မံ ထိုးလိုက်ပြန်သည်။

သူမက အသံကို နှိမ့်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

"ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

"အလိုက်ကမ်းဆိုး သိစမ်းပါ"

ယဲ့ဖန် ပြန်မငြင်းတော့ပေ။

သူမ လိမ္မာစွာ လှဲအိပ်ပြီး အနားယူနေသည်ကို ကြည့်ကာ သူ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ရုံသာ ပြုလုပ်လေသည်။

ထို့နောက် ပြတင်းပေါက် ဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

တရုတ်ပြည်နှင့် နေမဝင် အင်ပါယာကြားတွင် အချိန် (၇) နာရီ ကွာခြားချက် ရှိလေသည်။

ယဲ့ဖန်နှင့် ချန်းဖေးအယ်တို့သည် တရုတ်ပြည်မှ နံနက် (၉) နာရီခန့်တွင် ထွက်ခွာလာခဲ့သော်လည်း၊ (၁၃) နာရီကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် နေမဝင် အင်ပါယာတွင် နေ့လယ် (၃) နာရီခန့်သာ ရှိသေးသည်။ နေ့တစ်နေ့၏ အကောင်းဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်ချေ၏။

ကောင်းကင်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင်... နေမဝင် အင်ပါယာ၏ မြို့တော် ဖြစ်သော မြူခိုးမြို့တော် (Fog City) တစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ ရှိသည်။

လမ်းမများသည် စနစ်တကျ ရှိလှပြီး၊ မိုးမျှော်တိုက်များသည် ထူးခြားဆန်းပြားကာ၊ ယာဉ်များသည် လမ်းမပေါ်တွင် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ ရွေ့လျားနေကြသည်။

တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤနေရာနှင့် တရုတ်ပြည်ကြားတွင် ကြီးမားသော ကွာခြားချက် ရှိကြောင်း သိသာထင်ရှားလှ၏။

ဥပမာ အားဖြင့်... ဒီမှာ ရှိသော ကားတွေ အကုန်လုံးက ဘယ်မောင်းတွေ ဖြစ်ကြသည်။

ဥပမာ အားဖြင့်... ဒီမှာ ရှိသည့် မိုးမျှော်တိုက် အရေအတွက်က တရုတ်ပြည်က မြို့ကြီးတွေလောက် မထူထပ်သလို၊ မကြီးမားလှပေ။

ကောင်းကင်မှ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင်... မြူခိုးမြို့တော် တစ်ခုလုံးသည် တကယ့် မြို့ကြီးပြကြီးများထက် ယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ် ပိုမို ကြွယ်ဝပုံ ရလေသည်။

အလွန် ကောင်းမွန်သော ခံစားမှု တစ်မျိုးပင်။

လေယာဉ် စတင် ဆင်းသက်လာသော အခါ... ယဲ့ဖန်သည် ပြတင်းပေါက်မှ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ချန်းဖေးအယ် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ချန်းဖေးအယ် တစ်ယောက် အိပ်မောကျနေချေပြီ။

လေယာဉ် ဆင်းသက်စဉ် ဝိတ်မဲ့သကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း... သူမ နိုးထလာမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။

သူမ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြောင်း သိသာလှသည်။

ယဲ့ဖန် သူမကို မနှိုးတော့ပေ။

လေယာဉ် မြေပြင်သို့ ထိခါနီးမှသာ သူမကို နှိုးလိုက်ပြီး ပြင်ဆင်ထားရန် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ချန်းဖေးအယ်သည် အန်းကျူ မြို့စား မိသားစု အကြောင်းကို တွေးတောနေဆဲပင်။ သူမ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ ကပျာကယာ မေးလိုက်လေ၏။

"ဘယ်လိုလဲ...၊ တော်ကြာကျရင် အန်းကျူ မြို့စား မိသားစုကို ရှင် ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"

ယဲ့ဖန် ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းကိုယ်မင်းလည်း ပြန်ကြည့်ပါဦး...၊ တစ်ခဏလေးတောင် စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူးလား"

သို့သော်ငြားလည်း... ၊ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ခရီးသည်များသည် ရောပြီး အပြစ်ပေးခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

လေယာဉ်သည် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်ပြီး တံခါးပွင့်သွားသောအခါ... လူတိုင်းသည် ကပ်ရောဂါဘေးမှ ထွက်ပြေးနေကြသကဲ့သို့ လေယာဉ်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းပြေးကြလေတော့သည်။

အထူးသဖြင့် ယဲ့ဖန်နှင့် သူ့အဖော်မလေးကို ဝေးဝေး ရှောင်ရှားလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူများ လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းသွားကြသောအခါ အချို့လူများက အာမေဋိတ် သံများဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ကြလေ၏။

"ဘုရားရေ..."

"တရုတ်ပြည်က လာတဲ့ လူငယ်လေးတော့ တကယ် ဒုက္ခရောက်ပြီ ထင်တယ်"

"ကဒီလက် (Cadillac) ကား (၆) စီးနဲ့ တိုယိုတာ (Toyota) ကား (၁၀) စီးကျော်တောင် ရှိတယ်...၊ အကုန်လုံးက အင်ပါယာထဲက လူမိုက်တွေ အကြိုက်ဆုံး ကားတွေချည်းပဲ"

"ပြီးတော့... ကားနံပါတ်ပြားတွေကလည်း သွားစနောင့်လို့ မရတဲ့ ပုံစံမျိုးတွေချည်းပဲ ဟေး"

"ဒီလောက် အတိုင်းအတာနဲ့ ဆိုရင်... အနည်းဆုံး လူအင်အား (၁၀၀) လောက်တော့ ရှိမှာပဲ"

"ငါတို့ တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေး ရှောင်နေကြရအောင်"

"ကြည့်ရတာ... ဟို အန်တီကြီး ပြောတာ ကြွားလုံး မဟုတ်ဘူးနဲ့ တူတယ်...၊ သူက အန်းကျူ မြို့စား မိသားစုနဲ့ တကယ် ပတ်သက်နေပုံ ရတယ်..."

"..."

ယဲ့ဖန်နှင့် ချန်းဖေးအယ်တို့ လေယာဉ်တံခါးဝမှ ထွက်လာသောအခါ... လေယာဉ်ပြေးလမ်း တစ်ဝိုက်တွင် အနက်ရောင် SUV ကားများ ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ ရပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို SUV ကားများ၏ ပတ်လည်တွင် ကြွက်သားအဖုအထစ်များနှင့် လူများစွာ ဝိုင်းရံထားကြသည်။

ထိုလူများသည် လေယာဉ်တံခါးပေါက်ကို ရန်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ဂြိုဟ်ကြည့် ကြည့်နေကြလေတော့သည်။