အခန်း (၉၈၂-၉၈၄)

အခန်း (၉၈၂) ကျူကောရွှမ်ချင်း

လွန်းပျံယာဉ်သည် ဂြိုဟ်များထဲမှ တစ်ခုပေါ်တွင် ဆိုက်ကပ်ခဲ့ရာ၊ ၎င်းတို့အားလုံး လွန်းပျံယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့်အခါ ကြီးမားလှသော ကွင်းပြင်သည် လူအများအပြားဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။ မှန်သည်၊ ဤနေရာတွင် "လူ" ဟူသော စကားလုံးသည် ခြုံငုံထားသော အသုံးအနှုန်းဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့အနက် ဖြစ်တည်မှုအများအပြားသည် လူသားစစ်စစ်များ မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် စက်ရုပ်နှင့်ဆင်တူသော သတ္တဝါများသည် လူသားနှင့် လုံးလုံးလျားလျား မသက်ဆိုင်ပေ။ အန်းယန်သည် ယခုအကြိမ်တွင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက်ရှိသည်။ သူမသည် ဆင်းလာကတည်းက အရာအားလုံးကို စိတ်ဝင်တစား လိုက်ကြည့်နေခဲ့ရာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မရပ်နားခဲ့ပေ။

မှန်ကန်စွာပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤနေရာရှိ သက်ရှိအများစုသည် လူသားမျိုးနွယ်​၏ ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ကြသည်။ မည်သည့် မျိုးစိတ်က မည်မျှအင်အားကြီးမားပါစေ၊ ၎င်းတို့၏ ထိပ်တန်း အချိန်အခါရှိ လူသားများနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ ဤလူသားကျင့်ကြံသူများကြားတွင် သိသာသော ခွဲခြားမှုများရှိနေသည်။ အရပ်ပုပု၊ သစ်သားဖိနပ်များ ဝတ်ဆင်ကာ မျက်နှာတွင် မောက်မာမှုများ ပြည့်နှက်နေသော လူတစ်စုသည် အတူစုဝေးနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ကျင့်ကြံသူတိုင်းကို ဝေဖန်အကဲဖြတ်၍ မကြာခဏ လှောင်ပြောင်ရယ်မောနေကြသည်။ ဤမျှရိုင်းစိုင်းသော အပြုအမူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ထိုကျင့်ကြံသူများအနက် မည်သူမျှ ခေါင်းမော့၍ မျက်လုံးချင်းမစုံဝံ့ကြဘဲ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အကြည့်ဖြင့်သာ ဖြတ်လျှောက်သွားကြသည်။

ရွှယ်အန်းသည် ဤအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် အနည်းငယ်မျှပင် မပျက်ယွင်းခဲ့ပေ။ သို့သော် ကုန်းချန်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ဆိုးရွားလာသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ကာ လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သို့သော် ထိုသို့သော လုပ်ရပ်များသည် နတ်အာရုံကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရှေ့မှောက်တွင် အချည်းနှီးသာဖြစ်သည်။

သစ်သားဖိနပ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူတစ်စုသည် ခေတ္တတီးတိုးပြောပြီးနောက် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ပြီးနောက် အနီရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် မောက်မာသော မျက်နှာထားဖြင့် ၎င်းတို့ဘက်သို့ လျှောက်လာသည်။ ထိုအခါ ကုန်းချန်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာ ဖြူလျော့လာ၍ တိုးလျော့သော အသံဖြင့် ပြောလာသည်။

"လူကြီးမင်းရွှယ်၊ ကျုပ်တို့ မြန်မြန် ထွက်သွားကြရအောင်"

"ထွက်သွားရမယ်တဲ့လား၊ ဘာလို့ ထွက်သွားမှာလဲ" ရွှယ်အန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ် အနီရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကျင့်ကြံသူသည် အနီးအနားသို့ ရောက်ရှိလာ၍ ကုန်းချန်ယွဲ့ကို မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကုန်းချန်ယွဲ့၊ ခင်ဗျား ဒီကိုလာရဲလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် တကယ်မထင်ထားဘူး။ ဘာလဲ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ရှုံးသွားတာ မလုံလောက်သေးလို့လား"

ကုန်းချန်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြာနှမ်းလာသော်လည်း သတ္တိမွေးကာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

"သီယွမ်လုံ၊ ခင်ဗျား ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ"

"ကျုပ်က ဘာဖြစ်ချင်နေတာတာလဲ ဟုတ်လား" သီယွမ်လုံက အေးစက်စွာ ရယ်မောပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ ဒီတစ်ခါ ကုန်းမိသားစုက အကြီးအကဲတစ်ယောက်တောင် မလွှတ်လိုက်ဘဲ ခင်ဗျားတို့လို အမှိုက်နှစ်ယောက်ကိုပဲ လွှတ်လိုက်တာလား"

"ဒါဆိုကုန်းမိသားစုက လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သဘောလား။ ဟား၊ အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ အိမ်ကိုပဲ အမြန်ဆုံး ပြန်ဖို့ ကျုပ် အကြံပေးချင်တယ်၊ စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှာ လူရယ်စရာဖြစ်တာထက်စာရင် ပိုသာသေးတာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ခင်ဗျားတို့ကုန်းမိသားစုအကြီးအကဲတွေတောင် တစ်ပွဲမှ မနိုင်ဘဲ အရှုံးနဲ့ပဲ ပြန်သွားရတာ မဟုတ်လား"

သူ၏ စကားလုံးများသည် အလွန်စူးရှ၍ နာကျင်စဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ကုန်းမိသားစုမောင်နှမနှစ်ဦးစလုံး ဒေါသကြောင့် မျက်နှာများ နီမြန်းလာသည်၊ အထူးသဖြင့် ကုန်းချန်ယွဲ့သည် ပို၍ပင် ဆိုးရွားနေသည်။ သူသည် ယှဉ်ပြိုင်ခွင့်ရရှိထားသော စစ်တုရင်ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အရှက်ခွဲခံရသည့်အပြင် မိသားစု​၏ ဂုဏ်သိက္ခာပင် လွတ်ငြိမ်းခွင့်မရခြင်းကြောင့် သူ၏ ရင်ထဲတွင် မည်မျှ ဒေါသထွက်နေမည်ကို မည်သူမဆို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။ သို့သော် မကြာမီတွင် သူ၏ အမူအရာ ပြန်လည်မှိန်ဖျော့သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သီယွမ်လုံ​၏ စကားများသည် အမှန်တရားများဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ စစ်တုရင်လောကတွင် အားနည်းခြင်းသည် အပြစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ အားနည်းလျှင် နင်းချေခံရပေလိမ့်မည်၊ ထို့ကြောင့် သူသည် ပြန်၍ပင် မချေပနိုင်ခဲ့ပေ။

ကုန်းချန်ယွဲ့သည် အားငယ်စိတ်များ ဝင်နေစဉ် သွယ်လျ၍ သန်မာသော လက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ ပုခုံးကို အသာပုတ်လျက် ပြောလာသည်။

"စစ်တုရင်ပညာရှင်ချန်ယွဲ့၊ ခင်ဗျားကိုယ်ခင်ဗျား သက်သေပြဖို့ ဒီပြိုင်ပွဲမှာ အဆင့်ကောင်းကောင်းရချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာကို ကျုပ် မှတ်မိပါသေးတယ်။ ဒါကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်မြန်မြန် မေ့သွားရတာလဲ"

ကုန်းချန်ယွဲ့သည် တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက် ရွှယ်အန်းကို ကြောင်အမ်းအမ်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရွှယ်အန်းသည် သူ့ကို ပြန်ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သီယွမ်လုံက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ"

ရွှယ်အန်းသည် သူ့ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်ကလား၊ ကျုပ်လည်း ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ယောက်လေ။ ခင်ဗျားတို့ ထျန်ကျောက်ကြယ်စုနယ်မြေက စစ်တုရင်လမ်းစဉ်က တော်တော်လေး တတ်ကျွမ်းကြပြီး လူငယ်စစ်တုရင်ဘုရင်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လည်းရှိတယ်လို့ ကျုပ် ကြားထားတယ်။ ဒါကြောင့် ကျုပ်လည်း စစ်တုရင်ဘုရင်တို့ စစ်တုရင်သူတော်စင်လို ဘွဲ့တစ်ခုခုများရမလားလို့ လာစမ်းကြည့်တာ"

ဤစကားကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း ဆွံ့အသွားကြသည်။ သီယွမ်လုံသည် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားသည့်အတွက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မောက်မာချက်ကတော့။ သခင်လေးJing ကို ဒီလိုမရိုမသေ ပြောရဲရအောင် ခင်ဗျားက ဘယ်နှစ်ဆင့်မြောက် စစ်တုရင်ပညာရှင်မို့လို့လဲ"

"စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ကျုပ် လွန်းပျံယာဉ်ပေါ်က ဆင်းလာတာမကြာသေးတော့ ဝင်ဖြေဖို့ အချိန်မရသေးတာကြောင့် အခုထိတော့ ဘာအဆင့်မှ မရှိသေးဘူး" ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားများ ထွက်လာသည့်အခါ နေရာတစ်ခုလုံး ဦးစွာတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါက ကျုပ် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ကြားခဲ့သမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး ဟာသပဲ၊ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တောင်မရှိသေးတဲ့ လူက ထျန်ကျောက်စစ်တုရင်အကယ်ဒမီရဲ့ သခင်လေးကျန်းထျန်ယွေ့ကို စိန်ခေါ်ဝံ့တယ်ပေါ့လေ၊ တကယ်အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ အတွေးမျိုးပဲ" ထျန်ကျောက် စစ်တုရင်ပညာရှင်တစ်ဦးက လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်။

"နှမြောစရာပဲ၊ ကုန်းမိသားစုက စစ်တုရင်လမ်းစဉ်မှာ ထိပ်သီးအဆင့်လို့ ယူဆခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ သူတို့အမွေဆက်ခံသူက တဖြည်းဖြည်း ညံ့ဖျင်းလာတဲ့အပြင် ဒီလိုဘာမှမသိဘဲ မောက်မာတဲ့ လူစားမျိုးနဲ့ ဘာလို့ပေါင်းသင်းနေရတာလဲ" ကုန်းမိသားစုမောင်နှမကို သိထားသော စစ်တုရင်ပညာရှင်တစ်ဦးက ခေါင်းခါလျက် သက်ပြင်းချသည်။

ကုန်းမိသားစုမောင်နှမ ကိုယ်တိုင်ပင် ရွှယ်အန်း၏ "ရဲရင့်ပြတ်သားသော" စကားများကြောင့် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကုန်းရွှယ်မန်၏ မျက်လုံးများတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရာ၊ သူမ၏ ကျေးဇူးရှင် လူကြီးမင်းရွှယ်သည် ကြွားဝါတတ်သည့် အကျင့်မှလွဲ၍ အကုန်ကောင်းသည်ဟု သူမ ယုံကြည်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သီယွမ်လုံသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွတ်၊ ကျွတ်။ တကယ့်ကို မျက်စိပွင့်နားပွင်ဖြစ်စေတာပဲ။ ကုန်းချန်ယွဲ့၊ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ်လို့ ခင်ဗျား တကယ်ထင်နေတာလား" ဤမေးခွန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံများကို ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

ကုန်းချန်ယွဲ့သည် ဆွံ့အသွားသည့်အတွက် မည်သို့ပြန်လည် ဖြေရှင်းရမည်ကို မသိတော့ပေ။ ဟူယင်း၏ မျက်နှာတွင်မူ မကျေမနပ်ဖြစ်သော အရိပ်အမြွက်များ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူမ အမုန်းဆုံးအရာသည် သူမ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အစ်ကိုရွှယ်ကို လူများက သံသယဝင်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမသည် ဒေါသဖြင့် ပေါက်ကွဲတော့မည့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ကြီး၏ နောက်ဘက်မှ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"သခင်မလေးကျူကောပဲ၊ သခင်မလေးကျူကော ရောက်လာပြီ"

"သခင်မလေးရွှမ်ချင်း ရောက်လာပြီ"

ဤရိုသေလေးစားသော အော်ဟစ်သံများကြားတွင် လူအုပ်ကြီးသည် အလိုအလျောက် ဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ မောက်မာလှသော သီယွမ်လုံလျှင်ပင် သူ၏ မာန်မာနကို လျှော့ချကာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလာသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အဝေးမှပင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူမ၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်သည်အနက်ရောင် ဝတ်စုံကြောင့် ပို၍ ထင်ရှားနေကာ သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် သူမထက် တစ်ပေခန့်မြင့်သော အနက်ရောင် စစ်တုရင်အိတ်ကို သိုင်းလွယ်ထားသည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်သည် လှပသော်လည်း အမူအရာသည် အလွန်အေးစက်လှသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များရှိနေသဖြင့် လူအများသည် သူမကို တည့်တည့်ပင် မကြည့်ဝံ့ကြပေ။

အဝေးမှ ကြည့်လျှင် သူမသည် ညအမှောင်ထဲတွင် လျှောက်လှမ်းနေသည့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦးနှင့်ပင် ဆင်တူပေသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် လူအုပ်ကြားမှ လျှောက်လာခဲ့ရာ၊ သူမ သွားလေရာ နေရာတိုင်းတွင် လူများသည် အရိုအသေစွာ ခေါင်းငုံ့နေကြသည်။ "သခင်မလေးရွှမ်ချင်း၊ သခင်မလေးကျူကော" ဟူသော ခေါ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးသည် ခေါ်သံများကို မကြားသည့်ဟန်ဖြင့် ကုန်းချန်ယွဲ့အနားသို့ တည့်တည့် လျှောက်လာကာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ကုန်းချန်ယွဲ့"

သူမ၏ အသံသည် အလွန်ပြတ်သား၍ ကြည်လင်နေသည်။ လူအုပ်ကြားတွင် ဤအမျိုးသမီး ပေါ်ပေါက်လာကတည်းက ကုန်းချန်ယွဲ့၏ အကြည့်သည် သူမထံမှ မခွာနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ သူမ သူ့အရှေ့သို့ ရောက်လာသည့်အခါ ကုန်းချန်ယွဲ့သည် ခေါင်းပင် မော့မကြည့်ဝံ့ဘဲ ခေါင်းညိတ်၍သာ တုံ့ပြန်လာသည်။

"သခင်မလေးကျူကော"

မှန်သည်၊ ရောက်လာသူသည် ကုန်းချန်ယွဲ့ နေ့ညမပြတ် စဉ်းစားနေခဲ့ရသည့် ကျူကောရွှမ်ချင်းဖြစ်သည်။ ကျူကောရွှမ်ချင်းသည် ကုန်းချန်ယွဲ့ကို ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ ရှင်တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး"

ကုန်းချန်ယွဲ့က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် တစ်ခုခု ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ကျူကောရွှမ်ချင်းသည် ရွှယ်အန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်၍ အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ခုနက ပြောခဲ့တာအကုန်လုံးကို ကျွန်မ ကြားလိုက်တယ်"

"ဒီတော့ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရွှယ်အန်းက ရွှတ်နောက်နောက်အပြုံးဖြင့် စိတ်ဝင်တစား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောချင်တာက စစ်တုရင်လမ်းစဉ်မှာ သန်မာတဲ့လူတွေပဲ လေးစားခံရတာ၊ ရှင့်လို မောက်မာတဲ့လူမိုက်တွေကို ကျွန်မ အများကြီး တွေ့ဖူးတယ်" ပြောနေစဉ်တွင် ကျူကောရွှမ်ချင်း၏ မျက်လုံးများ အေးစက်စွာ တောက်ပလာသည်။

"ဒါပေမယ့် သူတို့တွေရဲ့ နောက်ဆုံး ရလဒ်... သိပ်တော့ကောင်းပုံမရဘူး"

အခန်း (၉၈၃) မိတ်ဟောင်းတစ်ယောက်နှင့် ပတ်သက်နေခြင်း

"ဒီလိုဆိုရင်တော့၊ လာမယ့်ပြိုင်ပွဲကို ကျုပ် ပိုပြီတောင် စောင့်မျှော်နေမိပြီ" ရွှယ်အန်းက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကျူကောရွှမ်ချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အမြွက်တချို့ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ခဏအကြာတွင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၍ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

သို့သော် သူမသည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားစဉ် ခေတ္တရပ်တန့်ကာ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောသည်။

"စစ်တုရင်သူတော်စင်တစ်ယောက်ရှိလာမှာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမယ့်... အဲဒီလူက ရှင်တော့ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး"

"ကိုယ်တိုင် မစမ်းကြည့်ဘဲ စစ်တုရင်သူတော်စင်က ကျုပ် မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ဘယ်သူ သေချာသိမှာလဲ" ရွှယ်အန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျူကောရွှမ်ချင်းသည် ယခုအကြိမ်တွင် ရပ်တန့်မနေတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာသွားသည်။ သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် သီယွမ်လုံသည် ကုန်းချန်ယွဲ့နှင့် ရွှယ်အန်းတို့ကို အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ၎င်းတို့ကို ကြည့်နေသူတိုင်းသည်လည်း ရွှယ်အန်းနှင့် အခြားသူများကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်၍ တီးတိုးပြောပြီးသည်နှင့် လှောင်ပြောင်ရယ်မောကာ လူစုခွဲသွားကြလေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် ကုန်းချန်ယွဲ့ဘက်သို့ ပြုံး၍ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကုန်းချန်ယွဲ့သည် ထွက်ခွာသွားသော ကျူကောရွှမ်ချင်းကို စွဲလမ်းတမ်းတမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ငေးမောစွာ စိုက်ကြည့်လျက်ရှိကြောင်း သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွှယ်အန်းသည် ထိုဖြစ်စဉ်ကြောင့် ရယ်ချင်လာ၍ သူ၏ ပုခုံးကို မနေနိုင်မထိုင် ပုတ်လိုက်သည်။

"ညီလေးချန်ယွဲ့၊ ကျုပ်တို့ အခုဘယ်သွားကြမလဲ"

"အာ..." ကုန်းချန်ယွဲ့သည် ငေးငိုင်နေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"အရင်ဆုံး တည်းခိုဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာကြရအောင်"

"ကောင်းပြီလေ၊ သွားကြစို့"

ပြိုင်ပွဲဝင်ရန် ရောက်လာကြသော စစ်တုရင်ပညာရှင်များအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် တည်းခိုခန်းသို့ သွားရာလမ်းတွင် ရွှယ်အန်းက မေးလိုက်သည်။

"ကျူကောရွှမ်ချင်းက စစ်တုရင်ပညာရှင်တွေကြားမှာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားပုံပဲနော်"

"ဟုတ်ပါတယ်" ကုန်းချန်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအကြောင်းကို ပြောသည့်အခါ ကုန်းချန်ယွဲ့က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ပြောရတာ ရှက်စရာကောင်းပေမယ့် သခင်မလေးရွှမ်ချင်းက ပြီးခဲ့တဲ့ပြိုင်ပွဲမှာ ကျွန်တော့်လိုပဲ ပထမဆုံးအကြိမ် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် သူက ပြီးခဲ့တဲ့ပြိုင်ပွဲမှာ လူတိုင်းကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်ခဲ့ပြီး လူငယ်စစ်တုရင်ဘုရင် ကျန်းထျန်ယွေ့ကိုတောင် အနိုင်ယူဖို့ လက်တစ်ကမ်းအလို အခြေအနေအထိ ရောက်ခဲ့တာ..."

ကုန်းချန်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူသည် ထိုနေ့ပြိုင်ပွဲတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော မိန်းကလေးသည် ထျန်ကျောက်စစ်တုရင်ပညာရှင်များကို လွှမ်းမိုးထားသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နေပုံရသည်။ ဤအချစ်ကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေသော လူငယ်သည် ရူးသွပ်မှုဆီသို့ ထပ်မံမျောလွင့်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရွှယ်အန်းက အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျူကောမိသားစုကလည်း အရမ်းအင်အားကြီးမားကြတာလား"

ကုန်းချန်ယွဲ့က အထင်ကြီးလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေါ့ ထျန်ကျောက်ကြယ်စုနယ်မြေက စစ်တုရင်အကယ်ဒမီတွေနဲ့ နာမည်ကြီး စစ်တုရင်မိသားစုကြီးတွေကလွဲရင် ကျူကောမိသားစုရဲ့ အဆင့်အတန်းက အမြင့်ဆုံးလို့ ပြောလို့ရတယ်"

ပြီးနောက် ကုန်းချန်ယွဲ့၏ အမူအရာ ပြန်လေနက်သွားသည်။

"ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ထျန်မုကုန်းမိသားစုလည်း အရင်တုန်းကတော့ သိပ်မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဆက်ခံသူ ရှားပါးလာတာကြောင့် အခုလို အခြေအနေအထိ ရောက်သွားရတာ... တကယ့်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းပါတယ်လေ"

"ကျူကောမိသားစုက ထျန်ကျောက်ကြယ်စုနယ်မြေကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော တည်ရှိမှုပဲ သူတို့ဆီကနေ မရေတွက်နိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေ၊ ထူးချွန်ထက်မြက်သူတွေအများကြီး ပေါ်ထွက်ခဲ့တာ။ သခင်မလေးရွှမ်ချင်းဆိုတာ ပြီးခဲ့တဲ့ ပြိုင်ပွဲမှာမှ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ပါရမီရှင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပါ၊ သူ့အရှေ့မှာဆိုရင်..."

ကုန်းချန်ယွဲ့၏ မျက်နှာတွင် ကိုးကွယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"ပြိုင်ပွဲမှာ ဆယ်ကြိမ်ဆက်တိုက် ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးခဲ့ပြီး စံချိန်တင်ရလဒ်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့သူရှိဖူးတယ်။ သူက ထျန်ကျောက်ကြယ်စုနယ်မြေမှာ လူငယ်ပါရမီရှင်အားလုံးကို ခေါင်းမဖော်နိုင်အောင် ဖိနှိမ်နိုင်တဲ့သူ၊ ကျူကောမိသားစုရဲ့ နှစ်တစ်ထောင်အတွင်း အထူးချွန်ဆုံး ပါရမီရှင်ဖြစ်သလို သခင်မလေးရွှမ်ချင်းရဲ့ အစ်ကိုလည်းဖြစ်တဲ့ ကျူကောပန့်ဇန်ပဲ"

ရွှယ်အန်းသည် အစပိုင်းတွင် စိတ်မဝင်စားခဲ့သော်လည်း ကျူကောပန့်ဇန်ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၍ ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျူကောပန့်ဇန်လား"

ကုန်းချန်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီပါရမီရှင်က အပြိုင်စကြဝဠာမှာရှိသမျှ စစ်တုရင်ဗျူဟာတွေရဲ့ ထက်ဝက်လောက်ကို နားလည်ထားလို့ ဒီနာမည်ကိုရခဲ့တာလို့ ပြောကြတာပဲ။ စစ်တုရင်ဗျူဟာတွေရဲ့ ထက်ဝက်လောက်တဲ့... ဟား၊ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နတ်အာရုံနဲ့ ဉာဏ်ရည်ပဲနော်" ကုန်းချန်ယွဲ့က အားကျစွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မထင်မရှားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ပန့်ဇန်... ဟားဟား၊ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ကုန်းချန်ယွဲ့သည် အဆင့်ကိုးစစ်တုရင်ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူတည်းခိုသည့် အဆောင်သည် အခြားလူများနှင့် ကွဲပြားပေသည်။ ရွှယ်အန်းသည် စစ်တုရင်ပညာ၌ အဆင့်အတန်း သတ်မှတ်ချက်မရရှိသေးသော်လည်း ကုန်းချန်ယွဲ့​၏ မိသားစုဝင်အဖြစ် ထိုနေရာတွင် တည်းခိုခွင့်ရခဲ့သည်။ တည်းခိုခန်းသည် အတော်အတန် ကျယ်ဝန်း၍ ရှုခင်းလှပသည့်အပြင် ပရိဘောဂများသည်လည်း အလွန်ကျနလှပပေသည်။ စစ်တုရင်ပညာရှင်တိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ခြံဝန်းငယ်များရှိကြ၍ အခြားလူများ၏ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုမှုမှ ကာကွယ်ပေးသည့် ဖွဲ့စည်းပုံများလည်းရှိနေကြသည်။

ဤကဲ့သို့ အေးချမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စစ်တုရင်ပညာရှင်များသည် စစ်တုရင်လမ်းညွှန်စာအုပ်များကို အနှောင့်အယှက်မရှိစွာ လေ့လာနိုင်ကြသည်။ ကုန်းချန်ယွဲ့နှင့် အခြားလူများသည် ခရီးပန်းလာသည့်အတွက် အရှေ့ဘက်ခြံဝန်းတွင် ထိုင်နေကြသည်။ ကုန်းမိသားစုမောင်နှမများသည် အထုပ်အပိုးများ နေရာချပြီးနောက် ၎င်းတို့အားလုံး အနားယူလိုက်ကြသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် ခြံဝန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည် သောက်နေသည်။ နတ်အာရုံကို တားဆီးထားသည့် ဖွဲ့စည်းပုံများသည် အခြားလူများအတွက် အသုံးဝင်သော်လည်း သူအရှေ့တွင် အကြည်ရောင် မှန်သားပြင်ကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ နတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည့်အခါ တည်းခိုခန်း၏ နေရာတိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

စစ်တုရင်ပညာရှင်အားလုံးနီးပါး အိပ်ပျော်နေကြ၍ လူအနည်းငယ်မျှသော ညဉ့်နက်သည်အထိ စစ်တုရင်စာအုပ်များကို လေ့လာနေကြသည်။ ရွှယ်အန်းသည် စစ်တုရင်အပိုင်းအစများကို ရွှေ့ကာ လေးနက်သော မျက်နှာများဖြင့် တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်နေသည့် ထိုစစ်တုရင်ပညာရှင်များကို ကြည့်လျက် ရယ်ချင်လာသော်လည်း စစ်မှန်သော လေးစားမှုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြိုးစားအားထုတ်သူများသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို လေးစားထိုက်သူများဖြစ်သည်။ တည်းခိုခန်း၏ အကောင်းဆုံးခြံဝန်းထဲ၌ ယနေ့တွင် ကုန်းချန်ယွဲ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ရန်စခဲ့သည့် သီယွမ်လုံနေထိုင်သည်။ သီယွမ်လုံသည် စစ်တုရင်စာအုပ်များကို လေ့လာမည့်အစား တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်နေသကဲ့သို့ ခြံဝန်းအလယ်တွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေသည်။

ရွှယ်အန်းက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သီယွမ်လုံနေထိုင်ရာ ခြံဝန်းထဲ၌ အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သီယွမ်လုံသည် အလျင်အမြန် အရှေ့သို့လှမ်း၍ ရိုသေလေးစားစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး"

အနက်ရောင်အလင်းတန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ကောက်ကျစ်သော မျက်လုံးများနှင့် အလွန်ချောမောသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး အမှောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွှယ်အန်းသည် အမူအရာကင်းမဲ့စွာ နတ်အာရုံဖြင့် ဆက်လက် အကဲခတ်နေသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားက အသံခပ်ဩဩဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ခိုင်းထားတာတွေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

"ဒီနေ့ ကုန်းချန်ယွဲ့ ရောက်လာပါတယ်၊ သခင်လေး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် အကဲခတ်ကြည့်ရသလောက်တော့ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု လုံးဝ ပျောက်ဆုံးနေပါပြီ" သီယွမ်လုံက ရိုသေစွာ ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကုန်းမိသားစုတွေ လုံးဝ ပြန်မထူနိုင်တဲ့အထိ အသူရာချောက်ထဲတွန်းချရမယ်" အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ ဒါပေမယ့်..."

"ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ"

"ဒီနေ့ ကျူကောရွှမ်ချင်းလည်း ရောက်လာပါတယ်၊ သူက ကုန်းချန်ယွဲ့နဲ့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးပုံရတယ်"

ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မုန်းတီးသော အမူအရာတချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါပေါ့၊ သူတို့ အချင်းချင်း သိကြတာပေါ့... ဒါပေမယ့် ဒီလောက်ပါပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ကျုပ် ပေါ့ဆသွားလို့ ကျူကောရွှမ်ချင်း အနိုင်ရလုနီးပါးဖြစ်သွားတာ၊ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ကိုယ်တိုင်သင်ကြားမှုကို ရထားတာမို့လို့ ကျုပ်ရဲ့ စစ်တုရင်အဆင့်တွေ အများကြီး တိုးတက်လာပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျူကောမိသားစုကို ထျန်ကျောက်ကြယ်စုနယ်မြေရဲ့အစွမ်းအစကို သိအောင်ပြရတာပေါ့"

ဤစကားများကြောင့် ထိုအမျိုးသား မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလာသည်။ အမှန်တကယ်ပင်၊ ဤသည်မှာ ထျန်ကျောက်ကြယ်စုနယ်မြေ၏ လူငယ်စစ်တုရင်ဘုရင် ကျန်းထျန်ယွေ့ဖြစ်သည်။ ကျန်းထျန်ယွေ့သည် အလွန်ပင် မောက်မာပုံရ၍ အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုသည်သည် လျှောက်လှမ်းလျက် အေးစက်စွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"ဘိုးဘေးကြီးကိုယ်တိုင်တောင် ကျူကောမိသားစုတွေက အရမ်းမောက်မာလွန်းတယ်လို့ ကျုပ်ကို ပြောခဲ့တာ။ အထူးသဖြင့် ပြိုင်ပွဲ ၁၀ ခုလုံးမှာ ကျုပ်တို့ ထျန်ကျောက်ကြယ်စုနယ်မြေကို ဖိနှိမ်ခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီ ကျူကောပန့်ဇန်ပေါ့၊ အခုလည်း ကျူကောရွှမ်ချင်းက သူ့အစ်ကိုခြေရာကို နင်းဖို့ ကြိုးစားနေပုံရတယ်။ ကျုပ် ဒါကို လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ဒီအလားအလာကို စောစောစီးစီး အမြစ်ဖြတ်ရမယ်၊ လိုအပ်ရင် ဘယ်လိုနည်းလမ်းမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် သုံးရမယ် မင်း ကျူကောရွှမ်ချင်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထားဖို့ မမေ့နဲ့၊ နားလည်လား"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" သီယွမ်လုံက ဦးညွှတ်ကာ ဖြေလိုက်သည်။

စကားအချို့ ထပ်ပြောပြီးနောက် ကျန်းထျန်ယွေ့သည် တည်းခိုခန်းမှ ဟိတ်ဟန်ကြီးစွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် ခြံဝန်းထဲတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးဖြင့် ရပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မိတ်ဟောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ပြဿနာဖြစ်ပုံပဲ... ဒီကိစ္စမှာ ကျုပ် ဝင်ပါသင့်ပြီ ထင်တယ်"

အခန်း (၉၈၄) မမ၊ သူ့ကို ရိုက်ရအောင်

ရွှယ်အန်းသည် နတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်နှင့် တစ်မြို့လုံးကိုပင် ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။ မကြာမီတွင် မြို့၏အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ သီးသန့်ခွဲထုတ်ထားသော အဆောင်တစ်ခုအတွင်း၌ ကျူကောရွှမ်ချင်းရှိနေခြင်းကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရွှယ်အန်း၏ နတ်အာရုံ ထိုနေရာသို့ ဆင်းသက်သွားချိန်တွင် ကျူကောရွှမ်ချင်းသည် စစ်တုရင်ကစားပွဲတစ်ခုကို အာရုံစိုက်လေ့လာနေခဲ့ရာ၊ စားပွဲပေါ်တွင် အလွှာပေါင်းတစ်ရာကျော်အထိ ဆင့်ထားသော စစ်တုရင်ကွက်တစ်ခုရှိနေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် စိတ်ကူးလိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ နတ်အာရုံသည် အနီးနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သို့သော် ကနဦးခေါင်းငုံ့နေသော ကျူကောရွှမ်ချင်းသည် ရုတ်တရက် အေးစက်စက် မျက်နှာဖြင့် ခေါင်းမော့လာကာ ရွှယ်အန်းနတ်အာရုံ ရှိရာဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်၍ ခက်ထန်စွာ ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

သူမသည် ရွှယ်အန်း၏ နတ်အာရုံကို ဖမ်းဆီးရန် သူမ၏ နတ်အာရုံကို အစွမ်းကုန်ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ စွမ်းအင်ဖြင့် ရွှယ်အန်းကို မည်သို့မှ မမီနိုင်ပေ။ ရွှယ်အန်းသည် စိတ်ကူးကို ဖျတ်ခနဲ ခြယ်လှယ်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ နတ်အာရုံသည် လုံးလုံးလျားလျား ဆုတ်ခွာလာသည်။ ကျူကောရွှမ်ချင်းသည် လေထုကိုသာ ဆုပ်ကိုင်မိခဲ့ရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။ တိုက်ရိုက်ထိတွေ့မှုမရှိခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုကြောင့် ထိုနတ်အာရုံ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသည့်အပြင် အတိုင်းအဆမဲ့ပေသည်။

'ဘယ်သူက ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်အာရုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလဲ။ ဒါထျန်ကျောက်ကြယ်စုနယ်မြေက အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ယောက်များလား' ကျူကောရွှမ်ချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုများ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ၊ နတ်အာရုံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ကျူကောရွှမ်ချင်းကို အမှန်တကယ် အထင်မြင်သေးခဲ့ပုံရသည်၊ သူမသည် သူ၏ နတ်အာရုံကို အမှန်တကယ် အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အကြောင်းအရာများသည် ပိုပို၍ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလာပြီဖြစ်သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ပြိုင်ပွဲစတင်ရန် အချိန်အနည်းငယ်လိုသေးသဖြင့် ကုန်းရွှယ်မန်သည် မနက်စောစောကတည်းက အပြင်ထွက်လည်ရန် ပူဆာနေတော့သည်။

ကုန်းချန်ယွဲ့ပင် သူမကို ဖျောင်းဖျ၍ မရသဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။ အန်းယန်သည်လည်း အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ချင်စိတ်ပေါက်နေသော်လည်း ရွှယ်အန်း သဘောမတူမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ ရွှယ်အန်းသည် အန်းယန်၏ စိတ်ကူးကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်သဖြင့် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်နေမိသည်။

"ယန်အာ... မင်းလည်း အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်သင့်တယ်။ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး တော်တော်ပျင်းနေခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အနားယူတာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်လေ"

"ဒါပေမယ့် ကျွန်မ..." အန်းယန်သည် ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တွန့်ဆုတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"သွားပါ... ကိုယ့်ဇနီး ပျော်ပျော်ပါးပါးနေဖို့တောက် ကြောက်နေရမှာလား။ ပြဿနာတစ်ခုခုတက်လာရင် မင်းယောက်ျားက အကုန်ရှင်းပေးမှာပေါ့"

ရွှယ်အန်း၏ ရဲရင့်ပြတ်သားသော စကားများကြောင့် အန်းယန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

“ယောက်ျား..."

ထိုအချိန်တွင် ဟူယင်း၏ မျက်လုံးများသည်လည်း ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ တောက်ပလာသည်။

"အစ်ကိုရွှယ်... ကျွန်မလည်း..."

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"မင်းကတော့ ညှိနှိုင်းစရာ အခွင့်အလမ်းကိုမရှိဘူး။ ပြီးတော့ မင်း အပြင်ထွက်ရမယ့် အချိန်ကကုန်သွားပြီ။ မှော်ရတနာခန်းမထဲ ပြန်ဝင်တော့"

ဟူယင်း: "..."

"ဟေး အစ်ကိုရွှယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ခွဲခြားဆက်ဆံနေတာလဲ။ ယန်အာကျတော့ အပြင်ထွက်လည်လို့ရပြီး ကျွန်မကျတော့ ဘာလို့ မရတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယန်အာက ကျုပ်ဇနီးမို့လို့လေ"

"အစ်ကိုရွှယ်... ကျွန်မလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ" ဟူယင်းသည် ရင်ကော့လျက် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရွှယ်အန်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်သွားသည်။ အသက် ၁၁ နှစ်၊ ၁၂ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်လေးနှင့် ဆင်တူသော ဟူယင်းသည် ထိုစကားမျိုးပြောနေခြင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အပြစ်မကင်းသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ရွှယ်အန်းသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားလေသည်။

"တော်စမ်းပါ မင်းအစ်ကိုသာ ကြားရင် ငါ့ကို မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတယ်လို့ ထင်နေဦးမယ်"

"အို... သူအကြောင်း မပြောစမ်းပါနဲ့" ဟူယင်းသည် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူဟွီယွဲ့အကြောင်း ကြားလိုက်သည်နှင့် သိသိသာသာ စိတ်တိုလာသည်။

ဘေးတွင်ရပ်နေသော အန်းယန်သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦး ရန်ဖြစ်နေခြင်းကို ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ကဲပါ... ကဲပါ... ရန်မဖြစ်ပါနဲ့တော့။ ယောက်ျား... ယင်အာလည်း ခရီးမှာပင်ပန်းနေတာပဲကို။ သူ့ကိုလည်း ကျွန်မတို့နဲ့အတူ အပြင်ထွက်လည်ခွင့် ပေးလိုက်ပါနော်"

အန်းယန်က ဝင်ပြောလာသည့်အတွက် ရွှယ်အန်းသည်လည်း သဘာဝကျကျ သဘောတူလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမယ့် သူ့ကို သေချာစောင့်ကြည့်ဖို့တော့ မမေ့နဲ့ဦးနော်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ပြန်ပေးမဆွဲသွားစေနဲ့ဦး" ရွှယ်အန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟူယင်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်တိုသွားပြီးနောက် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ မူလကိုယ်ထည်အစစ်အမှန်ပင် ပေါ်ထွက်လုနီးပါးဖြစ်သွားကာ ခြေဆောင့်လျက် ကန့်ကွက်လေသည်။

"အစ်ကိုရွှယ်"

အန်းယန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"အိုကေ၊ အိုကေ... ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ။ သူ့ကို သေချာပေါက် မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ထားပါ့မယ်။ ဒါနဲ့... ရှန်းရှန်း၊ နျန်နျန်နဲ့ ရှောင်ယွီတို့ကိုပါ အပြင်ထွက်လာခိုင်းလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။ သူတို့ခမျာ အထဲမှာနေပြီး တစ်နေကုန် ဗီဒီယိုဂိမ်းတွေပဲ ဆော့နေရတာ။ အပြင်ထွက်ပြီး လေကောင်းလေသန့်ထွက်ရှူတာ သူတို့အတွက် ပိုကောင်းပါတယ်"

ရွှယ်အန်းသည် ထုံးစံအတိုင်း ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ကလေးမလေးနှစ်ယောက်နှင့် ရှောင်ယွီတို့ မှော်ရတနာခန်းမထဲမှ ထွက်လာကြသောအခါ ရှန်းရှန်းနှင့် နျန်နျန်တို့က တည်ငြိမ်သော်လည်း ရှောင်ယွီသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ငိုချင်သကဲ့သို့ပင်ဖြစ်နေရှာသည်။

"ဆရာ... နောက်တစ်ခါ ကျွန်မကို အပြင်ထုတ်ရင် ကြိုပြီးအချက်ပေးလို့ ရမလားဟင် ခုနက ဂိမ်းထဲမှာ ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခုကျလာကို ကောက်ဖို့တောင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ အပြင်ရောက်လာတာ"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် အခုပြန်ဝင်ပြီး သွားကောက်လေ"

"မလိုတော့ပါဘူး၊ မလိုတော့ပါဘူး" ရှောင်ယွီက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြပြီးနောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။

"ဒါက လွတ်လပ်မှုရဲ့ ရနံ့များလား"

ရှောင်ယွီ၏ အကဲပိုသော အမူအရာများကို ၎င်းတို့အားလုံး ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ကုန်းရွှယ်မန်သည် မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်လျက် ခဏအကြာတွင် အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဝါး... ပြည်ကြီးငါး အကြီးကြီးပါလား"

ထိုစကားကြောင့် ရှောင်ယွီ တစ်ခါတည်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားလေသည်။ ပြည်ကြီးငါးဟု ခေါ်ခံရခြင်းသည် သူမ အမုန်းဆုံးအရာဖြစ်သဖြင့် ရှောင်ယွီက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါက ရေဘဝဲဟဲ့၊ ရေဘဝဲ နင် နားလည်လား"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ၏ ရေဘဝဲလက်များကို မာန်အပြည့်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

သို့သော် ကုန်းရွှယ်မန်သည် ကခုန်နေသော ရေဘဝဲလက်တံများကို ကြည့်နေစဉ် အံ့အားသင့်နေဆဲဖြစ်ကာ မသိစိတ်ဖြင့် တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။

"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ရေဘဝဲလက်တံတွေကို ကင်စားရင် သေချာပေါက် အရသာရှိနေမှာပဲ"

ရှောင်ယွီ၏ နဖူးပေါ်တွင် ဒေါသစိတ်ကြောင့် အကြောများပင် ထိုးထောင်ထွက်လာပြီးနောက် လုံးလုံးလျားလျား ပေါက်ကွဲတော့လေသည်။

"ငါ့ ကို မတားကြနဲ့၊ ငါ့ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ် အား..."

ဘန်း

ရှောင်ယွီသည် လမ်းတစ်ဝက်ခန့်သာ ရောက်ရှိသေးသော်လည်း ကုန်းရွှယ်မန်သည် သူမ၏ နတ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ ရှောင်ယွီကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်ဖိချလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ရှောင်ယွီ၏ လက်တံများသည် ကုန်းရွှယ်မန်၏ စိတ်အလိုကျ "အက်စ်" ပုံစံ၊ "ဘီ" ပုံစံများအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်။

"ဝါး... ဒါက တော်တော်ပျော်ဖို့ကောင်းတာပဲ" ကုန်းရွှယ်မန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှောင်ယွီသည် ငိုချင်စိတ်ပေါက်သွားလေသည်။ သူမ၏ ဘဝတွင် ဤမျှအရှက်ရဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေမျိုး မကြုံတွေးဖူးပေ။ ဟူယင်း၏ မျက်နှာ နက်မှောင်လာ၍ တစ်ခုခုပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်၊ ဘေးတွင်ရပ်နေသော ရှန်းရှန်းက အရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီးနောက် ကုန်းရွှယ်မန်ကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီကို လွှတ်ပေးလိုက်"

ကုန်းရွှယ်မန်က ရွှယ်ရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အလေးမထားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လွှတ်ပေးလို့ပြောတိုင်း လွှတ်ပေးရမှာလား၊ နင်က ဘယ်သူမို့လို့လဲ"

"ငါက ရှန်းရှန်းပဲ၊ ရှောင်ယွီက ငါ့သူငယ်ချင်း။ အခု ချက်ချင်း သူ့ကိုလွှတ်ပေးဖို့ ငါ နင့်ကို အမိန့်ပေးတယ်" ရွှယ်ရှန်း၏ မျက်နှာလေးသည် အေးစက်လှသော ပြတ်သားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ရှောင်ယွီက ငါ့သူငယ်ချင်းလည်း ဟုတ်တယ်။ အခု သူ့ကို လွှတ်ပေး၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ကို ရိုင်းစိုင်းတယ်ဆိုပြီး အပြစ်မတင်နဲ့" နျန်နျန်သည်လည်း အရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

အန်းယန်က ကြားဝင်တားဆီးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရွှယ်အန်းက သူမ၏ လက်ကို ဆွဲထားကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မသွားပါနဲ့ဦး၊ သူတို့ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ကြမလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်"

အန်းယန်သည်လည်း ရပ်ကြည့်နေရုံမှအပ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ထိုအချိန် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မှောက်နေသော ရှောင်ယွီသည် ကလေးမလေးနှစ်ယောက်ကို မျက်ရည်ဝိုင်းလျက် ကြည့်နေရှာသည်။

သို့သော် ကုန်းရွှယ်မန်က မောက်မာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"နင်တို့က ငါ့ကို ရိုင်းစိုင်းမယ်တဲ့လား ဟားဟား... နင်တို့နှစ်ယောက် ပေါင်းရင်တောင် ငါ့အရပ်ကို မမှီဘဲနဲ့။ နင်တို့ ငါ့ကို ဘယ်လိုမျိုးရိုင်းစိုင်းမှာလဲ သိချင်မိတယ်"

သူမ၏ စကားများပြီးဆုံးသည်နှင့် ရွှယ်ရှန်းက သူမ၏ သေးငယ်သော လက်သီးများကို မြှောက်၍ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မမ"

"အင်း"

"သူ့ကို ချ"

"ကောင်းပြီ" ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် ကလေးမလေးနှစ်ယောက်သည် သူမထံ ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာကြသည်။

ကုန်းရွှယ်မန်သည် အားစိုက်ထုတ်ရန်ပင် မလိုသည့်အတွက် ထိုကလေးများကို အရေးမစိုက်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြုမူနေသည်။ သို့သော် သူမသည် ရှန်းရှန်းနှင့် နျန်နျန်တို့ကို ထိန်းချုပ်ရန် နတ်အာရုံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ချိန် သူမ၏ နတ်အာရုံသည် ထိုကလေးမလေးများအပေါ် လုံးလုံးလျားလျား သက်ရောက်မှုမရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။