ပါရမီကောင်းသူမှ ပါရမီရှင်ဖြစ်တာတဲ့လား

ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် လျိုရှောင်ကျဲသည် တစ်ခဏမျှ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် အလွန်အမင်း အားယူကာ ပြုံးပြလိုက်ပေသည်။

"သခင်လေးဖန်း... ခင်ဗျားက... ကျွန်တော်တို့က... သူက..."

သူသည် ရှန်းယီကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း အသံများ တုန်ရီနေချေ၏။သူငယ်ချင်းအိမ်သို့ သွားရာတွင် လူကြီးမိဘနှင့် တန်းတိုးမိသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်နှယ် ဖြစ်နေပေသည်။

သူ၏ရှက်စရာကောင်းသော အမူအရာကို သည်းမခံနိုင်သကဲ့သို့ လက်တစ်ဖက်က လျိုရှောင်ကျဲကို ဆွဲယူလိုက်ပေသည်။

အပြင်ဘက် တံတိုင်းကို မှီလျက် ရပ်နေသော လီရှင်းဟန်သည် သူ၏အမူအရာကင်းမဲ့နေသောမျက်နှာကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးဝသို့ လျှောက်လာပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အမှတ်အသားသုံးခုအဆင့်ရှိ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဒုဗိုလ်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် အချင်းချင်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိသင့်ပေသည်။

သို့သော် လီရှင်းဟန်သည် မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်ပြီး ခဏတာ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ မတတ်သာသည့်အဆုံး လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအေတပေးလိုက်ပေသည်။

သူ၏အသံမှာ အတော်လေး အေးစက်နေချေ၏။

"ကျွန်တော် နတ်ဆိုးတွေကို စုံစမ်းဖို့ အမိန့်ရထားလို့ ချက်ချင်း ထွက်ရတော့မှာပါ။ ရှန်းယီက ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ဖို့ သဘောတူပြီးသားပါ။ ခင်ဗျားအနေနဲ့ ခွင့်ပြုပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

လျိုရှောင်ကျဲမှာမူ တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး အခြား သုံးယောက်နှင့်အတူ သွားရပ်နေလိုက်ပေသည်။

အဖွဲ့ထဲတွင် သူတောင်းစားအပြင်၊ ကလေးတစ်ယောက်ပုသေးသော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် မြင်းမြီးပုံဆံပင်စည်းထားသော လုံးကြီးပေါက်လှအမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ပါဝင်ချေ၏။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ အပါအဝင် ဤငါးဦးသည် သူတို့၏ကျန်ရှိသော အဖွဲ့တစ်ခုလုံး ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်လူများမှာ ဘိုင်ယွင်စီရင်စုတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သဖြင့် ယခုလောလောဆယ် ပြန်မလာနိုင်ကြသေးချေ။

ထို့ကြောင့် လီရှင်းဟန်သည် ဖန်းဟန်နှင့် တွေ့ဆုံရန် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း သူ၏ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ ရှေ့ထွက်ပြောဆိုရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"..."

ဖန်းဟန်သည် လှည့်မကြည့်သလို ခြံဝင်းတံခါးဝရှိ လူများကိုလည်း တစ်ချက်မျှ အဖတ်လုပ်ခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ပြတ်သားသော စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ပြောလိုက်ချေ၏။

"ထွက်သွားစမ်း"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် လီရှင်းဟန်၏ လက်များမှာ အလိုအလျောက်ဆုပ်ကိုင်မိသွားပြီး အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာပေသည်။

သူသည် သိုင်းပညာရှင် မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့သော မောက်မာမှုကို တစ်ခါမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရှိန်အဝါသည် တဖြည်းဖြည်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာပေသည်။

လီရှင်းဟန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြန်ပေသည်။

"ကျွန်တော်က ကိုယ့်လူကိုယ် ခေါ်ပြီး ထွက်သွားချင်ရုံပါ၊ ပြဿနာ မဖြစ်ချင်ပါဘူး"

"ပြဿနာ မဖြစ်ချင်ဘူးဆိုတာ ဟုတ်လို့လား။ မဟာစစ်သူကြီးက ငါတို့ကို အပြစ်တင်လာရင် မင်းအိမ်ပြန်ပြီး မင်းအဖေအိုကြီးကို တောင်းပန်ခိုင်းလိုက်ပေါ့"

မြင်းမြီးပုံဆံပင်နှင့်အမျိုးသမီးသည် သမ်းဝေလိုက်ပြီး လီရှင်းဟန်၏ခေါင်းကို ရိုက်ကာ ရိုးရှင်းစွာ ပြောလိုက်ချေ၏။

"သူ့ကို ဖမ်းလိုက်စမ်းပါ"

သူမ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် လျိုကြီး၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် အဆိပ်လူးလက်နက်ပုန်းများ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားပြီး၊သူတောင်းစား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တောင့်တင်းသွားပေသည်။

အရပ်ပုသောအမျိုးသားမှာမူ ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ပြီး ရှန်းယီကို စိုက်ကြည့်နေချေ၏။

"မင်းလိုအပ်တာကို မင်းမိသားစုဆီက တောင်းလို့ရတာပဲ။ ငါကတော့ သာမန်အရပ်သားပါကွာ"

ဖန်းဟန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သော အမူအရာ ပေါ်လာပေသည်။

ထို့နောက် ထိုလှောင်ပြောင်မှုမှာ အေးစက်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချေ၏။

"ဒါပေမယ့် မင်း ဒီခြံဝင်းတံခါးကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ပါရမီရှေ့မှာ မင်းရဲ့မိသားစု နောက်ခံက ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာကောင်းလဲဆိုတာ ကြိုးစားကြည့်လိုက်စမ်း"

"ဟွန့်... ကြောက်လိုက်တာနော်"

လီမူကျင်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ပေါ့ပါးစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

သူမသည် ခြံဝင်းတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ရာ သူမ၏လက်ထဲတွင် ဓားတိုတစ်ချောင်း မည်သည့်အချိန်က ရောက်နေမှန်းမသိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"ဟေ့... ကလေးလေး၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ။ ဒီကို မြန်မြန်လာစမ်း"

သူမ၏သတိပေးစကားကြောင့် အားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

ထိုအခါမှ သူတို့ သတိထားမိလိုက်သည်မှာ ဖန်းဟန်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့နေစဉ် ရှန်းယီသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ ဓားကို ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေ၏။

ဖန်းဟန်၏ဂရုမစိုက်သော အကြည့်အောက်တွင် သူသည် မင်ရောင် ဓားအိမ်ကိုခါးတွင် ချိတ်လိုက်ပြီး ဖန်းဟန်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ သူတို့အနားသို့ လျှောက်လာပေသည်။

"ငါအဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ၊ သွားကြစို့"

လီရှင်းဟန်မှာမူ အံ့အားသင့်သွားပေသည်။

ဒါဆို... ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာလားဟု တွေးနေမိချေ၏။

လီမူကျင်းမှာမူ "..." ဟုသာ ရှိနေပေသည်။

သာမန် လက်ရည်စမ်းခြင်းနှင့် တစ်ဖက်လူကို လုံးဝ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခြင်းသည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော သဘောတရားများ ဖြစ်ချေ၏။

သူမ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖန်းဟန်၏ ကြွက်သားများသည် ဖြည်းညင်းစွာလှုပ်ရှားလာပေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဖန်းဟန်၏ပုံရိပ်သည် မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပေသည်။

ကျောက်စိမ်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော ထိုအမျိုးသမီးပင်လျှင် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားချေ၏။

သူ ပြန်ပေါ်လာသောအခါ ဖန်းဟန်သည် ရှန်းယီ၏ ရှေ့ တစ်ပေခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ရှန်းယီ၏နောက်ကျောကော်လာကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပေသည်။

မည်သည့် သိုင်းပညာကိုမျှ မသုံးဘဲ သူ၏ခွန်အားသက်သက်ကိုသာ အားစိုက်ထားခြင်း ဖြစ်ချေ၏။

လီရှင်းဟန်၏မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားပေသည်။

သူနှင့်တစ်ဖက်လူကြားတွင် ခွန်အားကွာဟချက်မှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ကြီးမားနေချေ၏။

"မင်း မတတ်မချင်း ဒီကနေ ထွက်မသွားရဘူးလို့ ငါ ပြောထားတယ်လေ"

ဖန်းဟန်၏လက်ဝါးသည် အားကုန် ဖိချလိုက်ပေသည်။

ရှန်းယီသည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ပြီး ညာလက်ကို ချက်ချင်းမြှင့်လိုက်ပေသည်။

သူ၏လက်ချောင်းများသည် ဆန်းကြယ်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဖန်းဟန်၏လက်မောင်းကို ဖွဖွလေး ထိုးလိုက်ချေ၏။

မည်သည့် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါမျှ မပါဝင်ဘဲ တိုက်ခိုက်နေသည်နှင့်ပင် မတူပေ။

ရှန်းယီ လက်မြှောက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဖန်းဟန်၏မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း တွန့်ဆုတ်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏လက်ချောင်းထိပ် သူ့ကို ထိလိုက်သောအခါ သူ၏မျက်ဝန်းထဲရှိ တုန့်ဆိုင်းမှုများသည် ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချေ၏။

"ဟွန့်"

ဖန်းဟန် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး အားကို အကုန်ပြန်ရုပ်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပေသည်။

သူသည် ရှန်းယီနှင့် ပေဆယ်ကျော်ခန့် အကွာတွင် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် နေလိုက်ပေသည်။

အားလုံး အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားကြချေ၏။ ဖန်းဟန်သည် မျက်လွှာချကာ လုံးဝမလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပေသည်။

လီမူကျင်း တစ်ယောက်သာ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အကောင်းဆုံး ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ့နောက်ကျောတွင် ဝှက်ထားသော ညာဘက်လက်မောင်းမှာ တုန်ရီနေချေ၏။

လုံးဝ ဒဏ်ရာမရသော်လည်း အရိုးမရှိသကဲ့သို့ တွဲလောင်းကျနေပေသည်။

"တခြား မေးစရာ ရှိသေးလား"

ရှန်းယီသည် ဓားအိမ်ပေါ်တွင် လက်ပြန်တင်လိုက်ပေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းဟန်၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပေသည်။

သူသည် သွားများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားသဖြင့် ပါးစပ်များ ဖောင်းကားလာချေ၏။

ဖန်းဟန်သည် တိုက်ပွဲကို မကြောက်သော်လည်း သူ၏အဂုဏ်ယူဆုံး ပါရမီသည် တစ်ဖက်လူ၏ခြေအောက်တွင် အေးဆေးစွာ နင်းချေခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ခုနစ်ရက်၊ရှစ်ရက် အတွင်း သွေးကြောများကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့နိုင်ခြင်းသည် သာမန် အစပျိုးအဆင့် မဟုတ်ချေ။

ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဖန်းဟန်သည် ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘဲ ရှိနေပေသည်။

"မင်း ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ"

သူ၏အသံမှာ အက်ကွဲနေချေ၏။

"ကျုပ် ဘယ်တုန်းက ပြန်လာမယ် ပြောလို့လဲ"

ရှန်းယီသည် သူ့ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ပေသည်။

"မင်း"

ဖန်းဟန် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဒေါသနှင့်အတူ ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ရောထွေးနေပေသည်။

"ဒါ စီနီယာအစ်မလင်းရဲ့ ဆန္ဒပဲ၊ မင်း သိပ်လွန်မလာနဲ့နော်"

ဖန်းဟန်၏ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ အားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြပေသည်။

ဘယ်တုန်းက ဒီလို မောက်မာတဲ့ကောင်ကြီးက စကားနိုင်လုတတ်သွားရတာလဲဟု တွေးမိချေ၏။

လီရှင်းဟန် တစ်ယောက်သာ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။

သူ ငယ်စဉ်က ကိုယ်မနိုင်သော ကိစ္စများ ကြုံလာလျှင် အစ်မဖြစ်သူကို တိုင်ပြောလေ့ရှိကြောင်း ပြန်သတိရလာပေသည်။

သို့သော်... တစ်ဖက်လူ မနိုင်နိုင်တာ ဘာများလဲ။ ရှန်းယီတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးနော်ဟု သူသည် ဘေးနားရှိ လူငယ်လေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိပေသည်။