တပည့်ခံခြင်း

စနစ် ရွေးချယ်စရာတွေထဲမှာ ဧကရာဇ် အဆိပ်ကောင် ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတုန်းက အဆိပ်ကောင်ဘုရင် ထက် ပိုမြင့်မားတဲ့ စွမ်းအားကြီး ဖြစ်တည်မှု တစ်ခု ဖြစ်မယ်လို့ ကျန်းပေရန် ထင်ထားခဲ့မိလေသည်။

ဒါပေမဲ့ လူအိုကြီး ဝမ် နဲ့ တခြား ကောင်တွေရဲ့ မိတ်လိုက်ချင်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေ၊ ပြီးတော့ ရှင်သန်နိုင်စွမ်း အားနည်းလွန်းလို့ အခု သေလုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး သူ့နာမည်ထဲက ဧကရာဇ် ဆိုတာ ဧကရီ (သို့) မိဖုရားခေါင်ကြီး ကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်လောက်တယ်လို့ ကောက်ချက်ချလိုက်လေသည်။

ဒါကြောင့် သူက တခြား အဆိပ်ကောင်တွေနဲ့ အခြေခံအားဖြင့် ကွာခြားနေသင့်ပြီး သူ့အိမ်ရှင်ကို လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ယူဆောင်လာပေးမှာ သေချာလေသည်။

ဧကရာဇ် အဆိပ်ကောင် ကို မျိုချပြီးနောက် ချူယန်ဇယ် အလွန် ပြင်းထန်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေ မဖြစ်ပေါ်လာစေဖို့ ကျန်းပေရန် သူ့ကို မေးခွန်းအနည်းငယ် မေးမြန်းပြီးနောက် ဂူထဲက ရှင်းလင်းတဲ့ နေရာလွတ် တစ်ခုဆီ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်လေသည်။

အဲ့ဒီနောက် လူတိုင်းရဲ့ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေအောက်မှာ ဧကရာဇ် အဆိပ်ကောင် ကို ချူယန်ဇယ် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပို့လွှတ်လိုက်လေသည်။

"ဆရာ အဲ့ဒါက..."

ဧကရာဇ် အဆိပ်ကောင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်လာတာ ခံစားလိုက်ရတာနဲ့ ချူယန်ဇယ် တစ်ခုခု ပြောဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း စူးရှတဲ့ နာကျင်မှု တစ်ခု သူ့ရင်ဘတ်ထဲ ရုတ်တရက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ဒုန်း ဒုန်း

ဒုန်း ဒုန်း

ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း

သူ့နှလုံးသား ရိုင်းစိုင်းစွာ ခုန်လှုပ်လာတာ ခံစားလိုက်ရပြီး ချူယန်ဇယ် နာကျင်လွန်းလို့ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ သူ့ဆရာကို အသနားခံတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရွှေရောင် ကြိုးမျှင်တွေ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ပစ်ထွက်လာလေသည်။

'ဧကရာဇ် အဆိပ်ကောင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်မှုရဲ့ ဖျက်ဆီးအားကို ငါ လျှော့တွက်ထားမိတုန်းပဲ'

ချူယန်ဇယ် ပိုးအိမ် ဖွဲ့တော့မယ် ဆိုတာ သိလိုက်တာနဲ့ ကျန်းပေရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်ကောင်ဘုရင်တွေကို စစ်ဆေးဖို့ ဝိညာဉ်အာရုံ ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

ဒီအခြေအနေမှာ အဆိပ်ကောင်ဘုရင်တွေကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားရင် ဆိုးကျိုးတွေပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ဆိုတာ သူ သိလေသည်။

ဒါက သူတို့ရဲ့ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ဗီဇစိတ် ဖြစ်ပြီး လမ်းပြပေးလို့ပဲ ရနိုင်သည်၊ ပိတ်ဆို့လို့ မရနိုင်ပေ၊ မဟုတ်ရင် ပိုကြီးမားတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခု အဖြစ် စုပုံလာလိမ့်မည်။

စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ရွှေရောင် ကြိုးမျှင်တွေ ရစ်ပတ်ခံနေရတဲ့ ချူယန်ဇယ် ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ ဒီမှာ နေပြီး မင်းကို စောင့်ကြည့်ပေးထားမယ် တစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်ပါ မင်း အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

သူ့ဆရာရဲ့ နှစ်သိမ့်စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ နည်းနည်း ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ချူယန်ဇယ် ချက်ချင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

သူ စိတ်လျှော့လိုက်တာနဲ့ အမျှ သူ့အသိစိတ် ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်လာတာ ချူယန်ဇယ် ခံစားလိုက်ရပြီး မကြာခင် လုံးဝ သတိလစ်သွားလေသည်။

'ဒီ သခင်လေးချူ က... ဘယ်လို ဖြစ်တည်မှုမျိုးလဲ'

ပတ်ဝန်းကျင်က ဂူနံရံတွေမှာ ကပ်နေတဲ့ ရွှေရောင် ကြိုးမျှင်တွေကို ချူယန်ဇယ် အဆက်မပြတ် ပစ်ထုတ်နေတာ မြင်တော့ ဟော်ဟုန်ဖေး က သူဟာ လူသား အသွင်ဆောင်ထားတဲ့ တခြား မျိုးနွယ်စု တစ်ခုက ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပိုပို သံသယ ဝင်လာလေသည်။

မဟုတ်ရင် ဒါက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

ဂျူဇီမင် လည်း အတူတူပဲ တုန်လှုပ်နေလေသည်။

ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ဂိုဏ်း ရဲ့ ခေတ်ပြိုင် ထူးချွန် တပည့် တစ်ယောက် အနေနဲ့ သူက ထူးဆန်းတဲ့ ကျင့်ကြံသူ အမျိုးမျိုးကို မြင်ဖူးပြီး ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူ တစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရှေ့က ဒီ စီနီယာအစ်ကို ကတော့ ကျင့်ကြံခြင်း ဘောင်ကို ကျော်လွန်သွားသလို... မဟုတ်ဘူး လူသား အမျိုးအစားကို ကျော်လွန်သွားသလို ဖြစ်နေလေသည်။

ချူယန်ဇယ် ဧရာမ ရွှေရောင် ပိုးအိမ်ကြီးထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်မိသွားတာ ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် ကြမ်းပြင်ပေါ် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲက ကျောက်စိမ်း စောင်း အထီးကျန် တည်ငြိမ်မှု ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ခုနက ချူယန်ဇယ် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ စစ်ဆေးတုန်းက ကျန်တဲ့ အဆိပ်ကောင်ဘုရင် ၁၂ ကောင်ကို အိုဟောင်းသော ဝမ် တကယ် ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း ကျန်းပေရန် အတည်ပြုနိုင်ခဲ့လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက အဆိပ်ကောင်ဘုရင် ၁၃ ကောင် ကြားက တိုက်ပွဲ ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။

ချူယန်ဇယ် ကို ပိုးအိမ် ဖွဲ့ခွင့် မပေးရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ် အပိုင်းပိုင်း စုတ်ပြဲသွားမှာ သေချာလေသည်။

ဒါကြောင့် ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် ပိုးအိမ် ဖွဲ့တုန်းကနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီတစ်ခေါက်က တကယ်တော့ အများကြီး ပိုဘေးကင်းလေသည်။

ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်တုန်းက အဆိပ်ကောင်ဘုရင် ၁၂ ကောင်ရဲ့ အင်အားတွေက အကြမ်းဖျင်း တူညီနေခဲ့လေသည်။

အဲ့ဒီ အခြေအနေမျိုးမှာ အသန်မာဆုံး တစ်ကောင်ကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ တိုက်ပွဲက ကိုယ့်သေကိုယ်သေ တိုက်ပွဲ အဖြစ် အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပြီး အချိန် အများကြီး ကြာမြင့်နိုင်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် အိုဟောင်းသော ဝမ် ရှိနေတာမို့ သိပ်မကြာလောက်ဘူးလို့ သူ ယုံကြည်လေသည်။

သို့သော် မတော်တဆ ဖြစ်မှာ စိုးရိမ်လို့ ကျန်းပေရန် က ချူယန်ဇယ် ပိုးအိမ် ထဲက ထွက်လာမယ့် နေ့ အထိ ဒီနေရာမှာ သူ့အနား စောင့်နေပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

...

၅ ရက် အချိန် အမြန် ကုန်ဆုံးသွားပေမယ့် ချူယန်ဇယ် ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ဧရာမ ရွှေရောင် ပိုးအိမ်ကြီးက ဘာပြောင်းလဲမှုမှ မပြသဘဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စစ်ပွဲ မပြီးဆုံးသေးကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။

'သူတို့က တကယ် ဇွဲကောင်းတာပဲ...'

ပိုးအိမ် အတွင်းပိုင်းကို နေ့စဉ် ဝိညာဉ်အာရုံနဲ့ စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အိုဟောင်းသော ဝမ် က တကယ် အရမ်း သန်မာပါတယ်၊ ဘယ်လောက် သန်မာလဲ ဆိုရင် ကျန်တဲ့ အဆိပ်ကောင်ဘုရင် ၁၂ ကောင် ပေါင်းတိုက်ရင်တောင် သူ့ကို မနိုင်နိုင်လောက်အောင် သန်မာလေသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ အဆိပ်ကောင်ဘုရင် ၁၂ ကောင်က ထူးခြားစွာ ဇွဲကောင်းကြပြီး သူတို့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်လောက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတာတောင် အရှုံးပေးဖို့ ငြင်းဆန်ကြလေသည်။

အဲ့ဒီအစား သူတို့ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာတဲ့ အထိ စောင့်ပြီး အိုဟောင်းသော ဝမ် ကို နောက်တစ်ကြိမ် စိန်ခေါ်ကြလေသည်။

ဒါက သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

'မိတ်လိုက်ခွင့် ရဖို့ သူတို့ တကယ် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်နေကြတာပဲ...'

ဒါ့အပြင် ချူယန်ဇယ် ရဲ့ အဆိပ်ကောင် မွေးမြူတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကနေ အာဟာရ ရရှိပြီး ဧကရာဇ် အဆိပ်ကောင် က သူ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ရရှိလာခဲ့လေသည်။

သူမ တကယ် နိုးထလာမယ့် နေ့က ဒီကြာရှည်နေတဲ့ တိုက်ပွဲကြီး နောက်ဆုံး ပြီးဆုံးသွားမယ့် အချိန် ဖြစ်လောက်လေသည်။

"သခင်"

အထီးကျန် တည်ငြိမ်မှု ကို ထုတ်ယူပြီး သီချင်းတစ်ပုဒ် တီးခတ်ဖို့ ကျန်းပေရန် ပြင်လိုက်တုန်း ရှဲ့လင်းတန်း ဂူအပြင်ဘက်ကနေ ရုတ်တရက် ဝင်လာပြီး သူ့ကို ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျန်းပေရန် ခေါင်းလှည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီ အစ်ကိုကြီးကျူး က သခင်နဲ့ တွေ့ချင်နေပါတယ်"

ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ခေါင်းဆောင်းကို ဆွဲတင်ကာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ဂူအပြင်ဘက် ထွက်သွားလိုက်လေသည်။

"ဂါရဝပြုပါတယ် စီနီယာ"

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ လူ ထွက်လာတာနဲ့ ကျူးရှန်ကျန်း ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာပြီး ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာကိစ္စနဲ့ တွေ့ချင်တာလဲ" ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

ဒါကို ကြားတော့ ကျူးရှန်ကျန်း နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်တုန်းက ဒီဂျူနီယာ မိုက်မဲခဲ့ပြီး စီနီယာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ပါတယ် ဒီနေ့ တောင်းပန်ဖို့ လာခဲ့တာပါ"

"မလိုပါဘူး ငါ မင်းကို အပြစ်တင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး"

"မဟုတ်ပါဘူး ဒီဂျူနီယာ တကယ် လုံးဝ မှားယွင်းခဲ့တာပါ စီနီယာရဲ့ အကူအညီ ရဖို့ အမြီးနှံ့ပြီး သနားစရာ ကောင်းအောင် တောင်းပန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာက မသိနားမလည်မှုရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပါပဲ"

ကျူးရှန်ကျန်း ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ပြီးခဲ့တဲ့ ၃ ရက်လုံးလုံး သူ ဘယ်လောက် လှူးလိမ့်ပြီး အိပ်မပျော်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့မလဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် မြင်ယောင်ကြည့်လို့ ရနိုင်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူက လုံးဝ လူမှုရေး နားမလည်တဲ့ လူအ တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သူ ဘာမှားခဲ့လဲ ဆိုတာ စဉ်းစားလို့ ရခဲ့လေသည်။

"ဒါဆို ဒီတစ်ခေါက် မင်း ဘာပြောဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျူးရှန်ကျန်း ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ကျန်းပေရန် ဘက် လက်သီးဆုပ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီဂျူနီယာ စီနီယာရဲ့ ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ရောက်ပြီး အစွမ်းကုန် သစ္စာရှိစွာ အမှုတော်ထမ်းချင်ပါတယ်"

ကျန်းပေရန် ထင်ထားသလိုပါပဲ၊ ကျူးရှန်ကျန်း က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ် အတွင်း တကယ်ပဲ ဝေဒနာ ခံစားနေခဲ့ရတာ ဖြစ်လေသည်။

သူ အကြာကြီး ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို တခြားသူ တစ်ယောက်ကို ပြောပြလိုက်တာ ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ် ဖြစ်လေသည်။

ပြောလိုက်ရတာ လွတ်လပ်သွားသလို ခံစားရပေမယ့် အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ကြောက်ရွံ့မှု တစ်ခု ကျန်ရစ်နေခဲ့လေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ စီနီယာ အကြောင်း သူ ဘာမှ မသိဘူးလေ။

စီနီယာက အခု သူ့အပေါ် မကောင်းတဲ့ သဘောထား မပြပေမယ့် အနာဂတ်မှာရော။

ဒီအတွေးက ကျူးရှန်ကျန်း ကို လုံခြုံမှု မရှိသလို ခံစားရစေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စိမ့်ဝင်သွားတဲ့ အေးစက်မှုကိုတောင် ခံစားလိုက်ရစေလေသည်။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုကို သူ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့တာက တခြားသူတွေ သူ့ထူးခြားမှုကို တွေ့ရှိသွားမှာ သူ ဘယ်လောက် ကြောက်လဲ ဆိုတာ ပြသဖို့ လုံလောက်လေသည်။

အကြာကြီး ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အရာ တစ်ခု ရုတ်တရက် ရှာဖွေတွေ့ရှိခံလိုက်ရတော့ ထိတ်လန့်သွားတာ သဘာဝကျလေသည်။

ဒါကြောင့် ကျူးရှန်ကျန်း နေ့ရော ညပါ စဉ်းစားနေခဲ့သည်၊ သူ့ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကပ်ဘေးလို့ သူ ယူဆထားတဲ့ ဒီအရာကို ကျော်လွှားဖို့ သူ ဘာလုပ်နိုင်မလဲ ပေါ့။

နောက်ဆုံးမှာ တပည့်ခံခြင်း ဆိုတဲ့ အရင်က သူ တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးတဲ့ အကြံဉာဏ် သူ့ခေါင်းထဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ကျူးရှန်ကျန်း အရင်က ဆရာ တစ်ယောက်မှ မရှာခဲ့ဖူးတာက သူ့လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားမှာ စိုးရိမ်လို့ ဖြစ်လေသည်။

တကယ်တော့ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာပြီးနောက် ဂိုဏ်းကြီးတွေက တပည့်တွေ သူ လိုချင်တဲ့ မှော်ရတနာတွေကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ပြတာ မြင်တိုင်း သူ့ကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးမယ့် ဆရာ တစ်ယောက် လိုချင်တဲ့ ဆန္ဒ မဖြစ်ပေါ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ သူ မလုပ်ရဲခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ အခု သူ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို တွေ့ရှိသွားပြီ ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စွမ်းအားကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

ဒီလို အခြေအနေအောက်မှာ ဒီ အကြာကြီး မြှုပ်နှံထားတဲ့ အကြံဉာဏ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

မူလက တပည့်ခံတာက သူ့အတွက် အန္တရာယ်များတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့် အခုတော့ အခြေအနေ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

အဲ့ဒီ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ စီနီယာရဲ့ တပည့် ဖြစ်လာနိုင်ရင် စီနီယာက သူ့ကို ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်လောက်ဘူးလို့ သူ တွေးမိလေသည်။

ဒါ့အပြင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ စီနီယာရဲ့ "ပြီးတော့ရော" ဆိုတဲ့ မေးခွန်း နောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

သစ္စာရှိမှုကိုတောင် မပြသဘဲနဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးပြီး ကူညီပေးလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် မျှော်လင့်နိုင်မှာလဲ။ ဒီအတွေးက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အရမ်း ရိုးအလွန်းလေသည်။

ဒါကြောင့် အများကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ကျူးရှန်ကျန်း နောက်ဆုံးမှာ အကျိုးကျေးဇူး အများကြီး ရှိတဲ့ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ဒါက မင်း စဉ်းစားမိတဲ့ အဖြေလား"

သူ့စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ငါ့မှာ တပည့်တွေ မရှားပါဘူး ပြီးတော့ ငါ့ကို သစ္စာရှိစွာ အမှုထမ်းချင်တဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ ဆိုတာ ပိုလို့တောင် မရှားပါဘူး မင်း ပြန်သွားပြီး ထပ်စဉ်းစားလိုက်ပါဦး"

ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန် နောက်လှည့်ပြီး ဂူထဲ ပြန်ဝင်သွားလိုက်လေသည်။

'ငါ... ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရတာလား'

ကျူးရှန်ကျန်း အချိန်အကြာကြီး သတိပြန်မဝင်နိုင် ဖြစ်နေပြီး ဒီအချက်ကို လက်မခံနိုင် ဖြစ်နေလေသည်။

သူ့နားလည်မှု အရ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ စီနီယာရဲ့ "ပြီးတော့ရော" ဆိုတာက သစ္စာရှိမှု ပြသဖို့ သူ့ကို တောင်းဆိုနေတာ ဖြစ်လေသည်။

ပြီးတော့ တပည့်ခံတာထက် ဘယ်အရာက သစ္စာရှိမှုကို ပိုကောင်းကောင်း ပြသနိုင်မှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ သူ လုံးဝ နားလည်မှု လွဲခဲ့ပုံ ရလေသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ စီနီယာက ပြုံးပြီး "ဒီကလေးကို သင်ပေးလို့ ရသားပဲ" လို့ ပြောမယ့် သူ စိတ်ကူးထားတဲ့ မြင်ကွင်း မဖြစ်လာခဲ့ရုံ သာမက...

အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ စီနီယာက သူ့ကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံဖို့ ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိပုံ ရလေသည်။

ဒါက ကျူးရှန်ကျန်း ကို လုံးဝ အရှက်ရစေခဲ့လေသည်။

သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရတနာ တစ်ပါးလို တင်ပြခဲ့ပေမယ့် လုံးဝ အထင်သေး ခံလိုက်ရသည်...

နေရာမှာတင် အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ကျူးရှန်ကျန်း ရုတ်တရက် နောက်ထပ် အသိတရား တစ်ခု ရရှိသွားလေသည်။

'ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေခဲ့တာပဲ'

မသိစိတ်ထဲမှာ ကျူးရှန်ကျန်း က သူ့ကိုယ်သူ ထူးခြားစွာ ထူးချွန်တယ်လို့၊ ရာစုနှစ် တစ်ခုမှာ တစ်ခါသာ တွေ့ရတတ်တဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်လို့တောင် အမြဲ သတ်မှတ်ထားခဲ့လေသည်။

သူက ထိပ်တန်း အဆင့် ထူးခြား ပါရမီ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မျိုးနွယ်စု (သို့) ဂိုဏ်းကို အားမကိုးဘဲ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် အနေနဲ့တင် အသက် ၃၀ မပြည့်ခင် အနက်ရောင်ဘိုးဘေး နယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

ဒီလို ပါရမီမျိုးက ဘယ်နေရာ ရောက်ရောက် ပါရမီရှင် ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နဲ့ ထိုက်တန်လေသည်။

ဒီယုံကြည်မှုကပဲ သူ့ကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံတဲ့ ဘယ်သူမဆို ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်၊ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေး ရရှိသွားသလို ခံစားရစေခဲ့တာ ဖြစ်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ့ရဲ့ ဆန္ဒစွဲ တစ်ခု သက်သက် ဖြစ်ကြောင်း သူ ထည့်မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။

သူက ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဇန်တိုင်းပြည် လေ။ ဒီမှာ ပါရမီရှင်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိလေသည်။

ထိပ်တန်း အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် အနေနဲ့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ စီနီယာက သူလို ပါရမီရှင်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် မြင်ဖူးမှာ သေချာလေသည်။

ပြီးတော့ အဲ့ဒီ ပါရမီရှင်တွေက သူ့တပည့် ဖြစ်ခွင့် ရဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ ဦးနှောက်ခြောက်အောင် စဉ်းစားခဲ့ကြမှာ သေချာလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူက တပည့် ဖြစ်ခွင့် တောင်းလိုက်ရုံနဲ့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ စီနီယာက သေချာပေါက် လက်ခံလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ...

'ရိုးအလိုက်တာ အရမ်း ရိုးအလွန်းတယ်'

သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ကျူးရှန်ကျန်း ထွက်ပြေးသလိုမျိုး ဂူဝကနေ ထွက်ပြေးသွားလိုက်လေသည်။

ရှက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ၊ အရမ်း ရှက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။

...

ဂူထဲမှာ ကျန်းပေရန် ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး အထီးကျန် တည်ငြိမ်မှု ကို ကောက်ယူကာ စတင် တီးခတ်လိုက်လေသည်။

တကယ်တော့ ကျူးရှန်ကျန်း အတွက် စနစ် ရွေးချယ်စရာ ပေါ်လာကတည်းက အနာဂတ်မှာ သူ သေချာပေါက် အသုံးဝင်မယ် ဆိုတာ ကျန်းပေရန် သိခဲ့လေသည်။

ဒီအခြေအနေတွေ အောက်မှာ သူ့ကို လက်အောက်ငယ်သား အဖြစ် လက်ခံဖို့ ကျန်းပေရန် တကယ် စိတ်ကူး ရှိခဲ့လေသည်။

ဒါပေမဲ့ လက်အောက်ငယ်သား လက်ခံတာက ချိန်းတွေ့တာနဲ့ တူသည်၊ ဘယ်သူပဲ စတင် လှုပ်ရှားသည် ဖြစ်စေ ရှုံးနိမ့်သူ ဖြစ်လေသည်။

ဒီ ကျူးရှန်ကျန်း က သူဟာ ရတနာ တစ်ပါး ဖြစ်တယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲ ဖြစ်ပြီး 'ငါ မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်လာတာက မင်းကို မျက်နှာသာ ပေးနေတာ' ဆိုတဲ့ သဘောထားမျိုး ရှိနေလေသည်။

ဒါက ဘာလဲ…. ဒါက မသင့်လျော်တဲ့ သဘောထားပါပဲ။

ပြီးတော့ ကျန်းပေရန် အနှစ်သက်ဆုံး အရာက တခြားသူတွေကို သူတို့ သဘောထား ပြုပြင်ရာမှာ ကူညီပေးဖို့ပါပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက တခြားသူတွေကို ကူညီရတာ ပျော်ရွှင်သူလေ။

ဒါက လုပ်သင့်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ။

'သူ အခုလောက် ဆိုရင် သူ့ဘဝကို သူ မေးခွန်းထုတ်နေလောက်ပြီ'

ခုနက ကျူးရှန်ကျန်း ရဲ့ လုံးဝ ကြောင်အသွားတဲ့ မျက်နှာထားကို တွေးမိပြီး ကျန်းပေရန် ပြုံးလိုက်လေသည်။

နောက်ဆက်တွဲ လေ့ကျင့်ပေးမယ့်... အော် မဟုတ်ဘူး ကူညီပေးမယ့် အစီအစဉ်ကို သူ့စိတ်ထဲမှာ ချမှတ်ပြီးသား ဖြစ်လေသည်။

ညရောက်တဲ့ အခါ ကျန်းပေရန် ချက်ပြုတ်ချင်စိတ် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဟင်းပွဲတွေ အပြည့် ပြင်ဆင်ကာ လူတိုင်းကို လာစားဖို့ ခေါ်လိုက်လေသည်။

"သခင် အစ်ကိုကြီးကျူး က အခုချိန် သခင်နဲ့ တွေ့ဖို့ အရမ်း ရှက်နေလို့ အချိန် နည်းနည်း ပိုပေးပါလို့ ပြောပါတယ်"

ဒါကလည်း ကျန်းပေရန် ရဲ့ မျှော်လင့်ချက် အတွင်းမှာ ရှိနေတာမို့ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှဲ့လင်းတန်း ကို အရင် ထိုင်စားဖို့ ပြောလိုက်လေသည်။

ထမင်းစားနေတုန်း ထူးခြားဆန်းပြား သားရဲ အနည်းငယ် ဝင်ပေါက်နားမှာ စုဝေးနေတာ ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်၊ အစားအသောက် ရနံ့ကြောင့် ရောက်လာကြတာ ဖြစ်လောက်လေသည်။

တံတွေး မျိုချသံတွေ ဆက်တိုက် ကြားနေရတာကြောင့် ကျန်းပေရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"စားချင်ရင် လာခဲ့ကြ"

သံမဏိကျောကုန်း စဉ်းလဲသော မျောက်ဝံ က သွေးဆောင်မှုကို ပထမဆုံး အရှုံးပေးလိုက်လေသည်။

သူ လေးဘက်ထောက်ပြီး ကျန်းပေရန် ဆီ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလာလေသည်။

"ဟိုမှာ ဟင်းရည်အိုးကြီး တစ်အိုး ရှိတယ် သွားမြည်းကြည့်လိုက်"

အနီးနားကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်လေသည်။

သံမဏိကျောကုန်း စဉ်းလဲသော မျောက်ဝံ က ပျော်ရွှင်စွာ ရင်ဘတ်ထုလိုက်ပြီး ပြေးသွားကာ အိုးကို မပြီး ပါးစပ်ထဲ လောင်းထည့်လိုက်လေသည်။

"ဂလု ဂလု ဂလု"

ဟင်းရည် အိုးတစ်လုံးလုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ပြီးနောက် သံမဏိကျောကုန်း စဉ်းလဲသော မျောက်ဝံ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရင်ဘတ်ထုလိုက်ပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ပေါက်လေသည်။

ဒါက လူသား အစားအသောက်ကို သူ ပထမဆုံး အကြိမ် စားဖူးတာ ဖြစ်ပြီး အရသာက သူ့မျှော်လင့်ချက်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေလေသည်။

သံမဏိကျောကုန်း စဉ်းလဲသော မျောက်ဝံ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေတာ မြင်တော့ တခြား ထူးခြားဆန်းပြား သားရဲ အနည်းငယ်လည်း မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကျန်းပေရန် ဆီ လျှောက်လာကြလေသည်။

ဒါကို မြင်တော့ ကျန်းပေရန် လက်ကိုင်ပုဝါ တစ်ထည် ယူပြီး ပါးစပ်သုတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ခဏ စောင့်ကြ မင်းတို့ အားလုံး အတွက် အရသာ ရှိတာလေး လုပ်ပေးမယ်"

ဒီလို အခြေအနေမျိုး အကြိမ်များစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးလို့ အရွယ်အစားကြီးမားတဲ့ ချက်ပြုတ်ရေး အိုးခွက်ပန်းကန်တွေကို သူ့ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲမှာ ကျန်းပေရန် အမြဲ ဆောင်ထားလေ့ ရှိလေသည်။

ဒါကြောင့် ချက်ပြုတ်ရတာ သိပ်မခက်ခဲဘဲ မကြာခင်မှာ အရသာ ရှိတဲ့ ဟင်းရည်တွေနဲ့ ဟင်းပွဲတွေ အိုးလိုက် အိုးလိုက် အဆင်သင့် ဖြစ်သွားလေသည်။

"စားကြတော့"

တောင့်တစွာ ကြည့်နေကြတဲ့ ထူးခြားဆန်းပြား သားရဲတွေကို ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်လေသည်။

သံမဏိကျောကုန်း စဉ်းလဲသော မျောက်ဝံ က မစောင့်နိုင် ဖြစ်နေတာ ကြာပြီမို့ ချက်ချင်း ခုန်အုပ်လိုက်လေသည်။

ဒါကို မြင်တော့ တခြား ထူးခြားဆန်းပြား သားရဲတွေလည်း မထိန်းချုပ်တော့ဘဲ လုယက်မှုထဲ ဝင်ပါလိုက်ကြလေသည်။

ခဏအကြာမှာ အစားအသောက် အိုးကြီး အများအပြား ကုန်သွားလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း ပြန်ဖြည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"ငါလည်း မြည်းကြည့်လို့ ရမလား"

ဒီအချိန်မှာ အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ က ကျန်းပေရန် ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

အရသာ ရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေထဲ နှစ်မြှုပ်နေတဲ့ တခြား သားရဲတွေက သူတို့ ဘုရင်ကြီး ရောက်လာတာ မြင်ပြီး လက်ထဲက အိုးတွေကို အမြန် ချကာ "မဟာဘုရင်ကြီး" လို့ ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့ ပုံစံက နည်းနည်း ရှုပ်ပွနေတာကလွဲရင်ပေါ့။

"ဆက်စားကြ" အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မဟာဘုရင်ကြီး"

ထူးခြားဆန်းပြား သားရဲတွေက အစားအသောက်တွေကို ပြန်လည် အငမ်းမရ စားသောက်နေကြတုန်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ လှီးနေတဲ့ ကျန်းပေရန် က အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အိုးအသစ် တစ်လုံး မကြာခင် ရတော့မယ် ခဏလောက် ထပ်စောင့်လိုက်ပါ"

ဒါကို ကြားတော့ အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ငါတို့ တစ်နေ့ကျရင် လူသား အစားအစာ စားရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့မိဘူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"အတားအဆီး ထဲကနေ ထွက်ခွာဖို့ မင်းရဲ့ စဉ်းစားမှု ဘယ်လိုလဲ"

ကျန်းပေရန် ရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားတော့ အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ငါ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး"

"ဘာလို့ ထွက်ချင်လဲ ဆိုတာ အရင် ပြောပြပါလား"

"ဒီအတားအဆီး ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အရမ်း ပါးလွှာလာပြီ ဒီမှာ ဆက်နေရင် ငါတို့ ဘယ်တော့မှ ပိုသန်မာလာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်းမှာ ပိုသန်မာလာချင်တဲ့ စိတ် ရှိနေသေးရင် ဘာတွေ တွန့်ဆုတ်နေတာလဲ"

"အပြင်လောကကြီးက ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ ငါ မသိဘူး ငါတို့အတွက် နေရာ ရှိသေးလား ဆိုတာလည်း မသိဘူး"

ပြောပြီးနောက် အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ ရုတ်တရက် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တဲ့ မျက်နှာထား ပေါ်လာလေသည်။

"အရင်တုန်းက ခေါင်းဆောင်အိုကြီးက ငါတို့ကို ကာကွယ်ပေးပြီး လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ဖို့ နေရာ တစ်ခု ပေးခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ အခုတော့..."

အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ နောက်ထပ် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်တာ ကြားတော့ လှီးထားတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို အိုးထဲ ထည့်လိုက်ပြီး နာရီလက်တံ လှည့်တဲ့ အတိုင်း အကြိမ်အနည်းငယ် မွှေကာ ကျန်းပေရန် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာအန္တရာယ်မှ မယူဘဲ ပိုသန်မာလာဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား"

သူ့ရှေ့က လူသားက သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေမှန်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီး အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ နည်းနည်း ဒေါသထွက်လာပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာ မပေါက်ကွဲခဲ့ပေ။

"မင်းက လူသားပါ ငါတို့ရဲ့ နေထိုင်မှု အခြေအနေတွေ ဘယ်လောက် ဆိုးရွားလဲ ဆိုတာ မင်း ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို ဒီမှာ ပုန်းအောင်းပြီး ညည်းညူနေရုံနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်မလား"

ကျန်းပေရန် ပြောပြီး အိုးဖုံး ပိတ်လိုက်ကာ အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ ကို တည့်တည့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ တစ်ချိန်က လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ နယ်မြေက ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလာတာလား"