စကားပြောဆိုခြင်း အနုပညာ

ဒီအမှတ် ရောက်တော့ လိုအပ်တဲ့ မေးခွန်းတွေ အားလုံး မေးပြီးပြီ ဖြစ်ပြီး၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ အားလုံး ပြီးဆုံးပြီ ဖြစ်လေသည်။

အခုချိန်ထိ စနစ်က ဘာရွေးချယ်စရာမှ မပြသသေးတဲ့ အတွက် လုနင်းရှန် ကို ယန်ကွမ်းချင်း လက်ထဲ အပ်နှင်းလိုက်တာက လုံးဝ အဆင်ပြေမယ့် ရွေးချယ်မှု တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုနေလေသည်။

ဒါကြောင့် ယန်ကွမ်းချင်း သတိပေးပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ပြုံးပြီး လက်သီးဆုပ်လိုက်လေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ယန် ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ချပါ တတ်နိုင်ရင် ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ မသိချင်ပါဘူး"

ဒါကို ကြားတော့ ယန်ကွမ်းချင်း သူ့အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါ အမှန်ပဲ မင်းရဲ့ သဘာဝ အရ မင်းလက်လှမ်းမမီတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဘာလို့ ဝင်ပါချင်ရမှာလဲ ဒါဆို ဒီအကြောင်း မေးရတဲ့ မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် အစစ်အမှန်က ဘာလဲ"

"ဘာမှ အကြီးကြီး မဟုတ်ပါဘူး လမ်းမှာ မိန်းကလေးငယ် တစ်ယောက် ကောက်ရခဲ့လို့ပါ မေးကြည့်တော့ ထန်တိုင်းပြည် ရဲ့ လက်ရှိ ဧကရာဇ်ရဲ့ အစ်မတော် ဖြစ်နေတယ် တဲ့၊ ဒါကြောင့်..."

"ခဏလောက် နေပါဦး"

ယန်ကွမ်းချင်း ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်နေရာက ဘယ်သူ့ကို ကောက်ရခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်တာလဲ"

"မင်းသမီး တစ်ပါးပါ ထန်တိုင်းပြည်ကပါ"

"သူမ မျိုးရိုးနာမည်က လု လား"

"မှန်ပါတယ်"

"လုနင်းရှန် လား"

"ဂိုဏ်းချုပ်ယန် က နတ်ဘုရား တစ်ပါးလို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိတာပဲ"

ကြီးမားတဲ့ လေးစားမှု အသံနဲ့ လက်သီးဆုပ်ရင်း ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်လေသည်။

"..."

"သူမကို ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့တာလဲ"

"လမ်းပေါ်မှာ တွေ့ခဲ့တာပါ"

ဒါကို ကြားပြီးနောက် ယန်ကွမ်းချင်း ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာ မေးလိုက်လေသည်။

"တည့်တည့်ပဲ ပြောစမ်း ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

အဲ့ဒီနောက် တည်းခိုခန်းမှာ လုနင်းရှန် နဲ့ ဘယ်လို တွေ့ခဲ့လဲ ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ယန်ကွမ်းချင်း ကို ကျန်းပေရန် ပြန်လည် ပြောပြလိုက်လေသည်။

"မင်းက တခြားသူတွေ ကိစ္စ ဝင်ပါတတ်တဲ့ ပုံစံ မဟုတ်ပါဘူး"

နားထောင်ပြီးနောက် ယန်ကွမ်းချင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက ဂိုဏ်းချုပ်ယန် ဒီဂျူနီယာ အကြောင်း ကောင်းကောင်း မသိသေးလို့ပါ ဒီဂျူနီယာ က မကြာခဏ တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းပြီး မတရားမှုတွေ အတွက် တိုက်ခိုက်ပေးလေ့ ရှိပါတယ် ဒီလို ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ တော်တော်များများ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်"

"ကောင်းပြီ မင်း အဲ့လို ပြောမှတော့ မင်းစကားကို ယုံပေးလိုက်ပါ့မယ် ဒါပေမဲ့ အခု သူမ အထောက်အထားကို သိသွားပြီ ဆိုတော့ မင်း... ဒီကိစ္စထဲ ဆက်လက် ပါဝင်ပတ်သက်ချင်သေးတာလား"

"ဟူး" ကျန်းပေရန် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"မတတ်နိုင်ဘူးလေ ဒီဂျူနီယာ က စိတ်ထား နူးညံ့ပြီး မင်းသမီးကလည်း တော်တော် လိမ္မာတယ် သူမ ဒုက္ခရောက်နေတာ တကယ် မကြည့်ရက်လို့ပါ"

"ဒါဆို ခုနက ကွေ့ဝိုက် မေးနေတာတွေ အားလုံးက ငါ သူမကို ဒုက္ခပေးမလား စမ်းသပ်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား"

"ဒီဂျူနီယာ မလုပ်ရဲပါဘူး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မေးရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒီမင်းသမီး ခင်ဗျားဆီ ပြဿနာတွေ ယူလာပေးမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ"

"ဒါဆို အခု မစိုးရိမ်တော့ဘူးလား"

"ဒါပေါ့ စိုးရိမ်နေတုန်းပါပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီ ထန်တိုင်းပြည် မှာ ခင်ဗျားက ဒီဂျူနီယာ သိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လေးစားဖွယ် ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေတော့..."

"သူမကို မင်းနဲ့ အတူ ခေါ်လာခဲ့လား"

"မခေါ်လာဘူး ခင်ဗျား ခွင့်ပြုချက် မရှိဘဲနဲ့ ဒီဂျူနီယာ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် မင်းသမီးကို ဒီ ခေါ်လာရဲပါ့မလား"

ယန်ကွမ်းချင်း ဟိုဟိုဒီဒီ ထပ်လမ်းလျှောက်နေပြီးမှ သူ့ ထိုင်ခုံမှာ ပြန်ထိုင်လိုက်လေသည်။

"ပေရန် အို ပေရန် မင်းကို ငါ တကယ် နားမလည်နိုင်တော့ဘူး"

"ဂိုဏ်းချုပ်ယန် ခုနက ဒီဂျူနီယာ ပြောတာကို မယုံဘူးလား"

"ယုံတယ် ဒါပေါ့ ငါ ယုံတာပေါ့ မဟုတ်ရင် မင်းနဲ့ ဒီမှာ စကားပြောပြီး အချိန်ဖြုန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး ဒီကိစ္စ ဘယ်လိုလုပ် မင်းလက်ထဲ ရောက်လာလဲ ဆိုတာပဲ ငါ နားမလည်တာ"

'ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒါပဲ မေးချင်နေတာဗျ'

ကျန်းပေရန် ဘယ်လို ဖြေရမလဲ။ ကောင်းကင်တာအို ဆီက လက်ဆောင်ထုပ်ကြီး လို့ ဖြေရမလား။ မင်း ငြင်းချင်ရင်တောင် ငြင်းလို့ မရနိုင်တဲ့ အမျိုးအစားပေါ့။

စိတ်ထဲကနေ ညည်းညူပြီးနောက် ကျန်းပေရန် လက်သီး ထပ်ဆုပ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့ ဒီဂျူနီယာ တွေးနေတာက ဒီမင်းသမီး ခင်ဗျားအတွက် အသုံးဝင်နိုင်တယ်လို့ပါ ဒါကြောင့် အခွင့်အရေး ယူပြီး..."

"ရပ်လိုက်" ယန်ကွမ်းချင်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ မင်းက ငါ့ကို အကူအညီ လာတောင်းတာ ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းကျေးဇူး ပြန်တင်သွားရမယ့် ပုံစံ ဖြစ်နေပါလား"

'ရှီး... ဒီမြေခွေးအိုကြီးက ဘာမှ အရှုံးမခံဘူးပဲ'

သို့သော် ကျန်းပေရန်သာ ယန်ကွမ်းချင်း နဲ့ မရင်းနှီးဘူး ဆိုရင် ဒီလို "စကားလုံး ကစားပွဲတွေ" ကစားဖို့ ကြိုးစားမှာ မဟုတ်ပေ။

အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်လို့ ကျန်းပေရန် သူ့လေသံ ပြောင်းရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"ဒါပေါ့ မဟုတ်ပါဘူး ဒီဂျူနီယာ ပြောချင်တာက သူမ ခင်ဗျားကို မထိခိုက်စေဘူး ဆိုရင် ကျွန်တော် ဒီ ခေါ်လာခဲ့မယ် တကယ်လို့ ထိခိုက်စေမယ် ဆိုရင် ဒီဂျူနီယာ ဒီနေ့ လာခဲ့တယ် ဆိုတာ မေ့ပစ်လိုက်ပါ"

"အဲ့ဒါထက် အဲ့ဒီ မင်းသမီးက မင်းကို ဘာအကျိုးခံစားခွင့်တွေ ကတိပေးထားလဲ ဆိုတာ ငါ ပိုသိချင်တယ်"

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး သက်သေပါ ဒီဂျူနီယာ က ဆုလာဘ် မမျှော်ကိုးတဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ် လုပ်နေတာပါ"

"မင်းက တကယ် မြင့်မြတ်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာ ရှိသူ တစ်ယောက်ပဲ ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းလို မဟုတ်ဘူး မင်းကို ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒီကောင်မလေးက အခု လောလောဆယ် ပူလောင်နေတဲ့ အာလူး တစ်လုံးပဲ မင်းသာ မဟုတ်ရင် ဒီအကြောင်း ငါ ဆွေးနွေးမှာတောင် မဟုတ်ဘူး"

ဒီစကားတွေ နောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို ကျန်းပေရန် နားလည်လိုက်လေသည်။

သူက ဆုလာဘ် တောင်းနေတာ ဖြစ်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် ကလည်း အခွင့်ကောင်း အယူခံမယ့်သူ မဟုတ်ပေ။

ဒီရှုပ်ထွေးမှုကြီး ကနေ သူ ဘာမှ မရခဲ့ဘူး၊ ဒုက္ခတွေကလွဲရင်ပေါ့၊ အခု အဲ့ဒီအပေါ်မှာ အကျိုးခံစားခွင့်တွေ ထပ်ပေးရဦးမလား။

ဒါ ရိုးသားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

"ဂိုဏ်းချုပ်ယန် ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီအချက်ကို စိတ်ချပါ မင်းသမီးက အလကား လိုချင်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး သူမက လက်တစ်ဆုပ်စာ ပြဿနာ ဖြစ်မှန်း သိလို့ သူမရဲ့ တန်ဖိုးကို ခန့်မှန်းပြီးသားပါ"

"ဘယ်လိုမျိုးလဲ"

"သူမကို လက်ခံပြီး သူမ မိသားစု ဘေးကင်းရေး အာမခံပေးဖို့ ခင်ဗျား ဆန္ဒ ရှိသရွေ့ သူမဖခင်ရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက် တည်နေရာကို ခင်ဗျားကို ပြောပြဖို့ ဆန္ဒ ရှိတယ်"

"ဘယ်လိုလုပ် နောက်ထပ် အခြေအနေ တစ်ခု ထပ်တိုးလာရတာလဲ"

"ဒီအခြေအနေကို ဒီဂျူနီယာ ထည့်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူး မင်းသမီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဈေးနှုန်းပါ"

"သူမအဖေရဲ့ ဘဏ္ဍာ အနည်းငယ်ကို လိုအပ်နေတဲ့ သူလို့ ငါ့ကို ထင်နေတာလား"

"မထင်ပါဘူး"

ကျန်းပေရန် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီဂျူနီယာ တခြား နည်းလမ်း စဉ်းစားကြည့်ပါ့မယ်"

"ဟေး" ယန်ကွမ်းချင်း ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဒီဘဏ္ဍာတိုက်ကို ငါ စိတ်မဝင်စားပေမယ့် သူမအဖေ အကြောင်း ပြောလာတော့ ငါ နည်းနည်း စိတ်ထိခိုက်မိတယ် တစ်နည်းအားဖြင့် ငါတို့က မိတ်ဆွေဟောင်းတွေပါ သူ့သမီး ဒီလို အခြေအနေ ရောက်နေတာ မြင်ရတော့ ငါ့နှလုံးသား နာကျင်မိတယ်"

"ငါ ယုံလိုက်ပါပြီကွာ ဒီအဘိုးကြီးစုတ်" လို့ စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲမိပေမယ့် မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာတော့ ကျန်းပေရန် အလွန် လေးစားတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်ရလေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ယန် က တကယ် ခံစားချက် ကြီးမားပြီး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ ဒီဂျူနီယာ လေးစားအားကျမိပါတယ်"

"ထားလိုက်ပါ ထားလိုက်ပါ သူမကို ငါ့ဆီသာ ခေါ်လာခဲ့ပါ"

"ဂိုဏ်းချုပ်ယန် သူမ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်နိုင်မလား"

"အဲ့လောက်တောင် ဩဇာအာဏာ မရှိရင် မင်းတို့ ရှန့်တိုင်းပြည် ကို ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ပြောဖို့ မျက်နှာ ဘယ်ရှိတော့မလဲ"

'ဝါး ဘယ်လို စကားကြီးလဲ'

အဲ့ဒီ စာကြောင်းတိုလေး ထဲမှာ သတင်းအချက်အလက် ပမာဏ အများကြီး ရှိနေတယ်လို့ ကျန်းပေရန် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ယန်ကွမ်းချင်း ရဲ့ စကားတွေ အပေါ် အခြေခံပြီး ဒီ ကမောက်ကမ ဖြစ်မှု ရလဒ် ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ အကျိုးမြတ် ရရှိနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျန်းပေရန် ခံစားမိလေသည်။

'မြေခွေးအိုကြီးက မြေခွေးအိုကြီးပါပဲ

သူ့မှာ နည်းလမ်းတွေ တကယ် ရှိတာပဲ'

"ဂိုဏ်းချုပ်ယန် က တကယ် စွမ်းအားကြီးပါတယ် ဒီဂျူနီယာ အံ့သြမိတယ် ဒါဆိုရင် မင်းသမီးကို သွားခေါ်လာခဲ့လိုက်ရမလား"

"ရတယ် ဒါပေမဲ့ သတိထားဖို့တော့ မှတ်ထားပါ"

"ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ချပါ ဂိုဏ်းချုပ်ယန်"

"ဒါဆို သွားတော့ ငါ ဒီမှာ စောင့်နေမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏ စောင့်ပါ ဂိုဏ်းချုပ်ယန် ဒီဂျူနီယာ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ပင်မ ခန်းမဆောင် ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ကျန်းပေရန် ထွက်ခွာသွားတဲ့ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ယန်ကွမ်းချင်း ကိုယ်နေဟန်ထား ပြင်လိုက်ပြီး သူ့မုတ်ဆိတ်မွေး ရှည်ကြီးကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

'ဟောကိန်းထုတ်ဖို့ အဘွားလင် ကို သွားရှာရမယ့်ပုံပဲ'

ကျန်းပေရန် ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ယန်ကွမ်းချင်း သဘောတူလိုက်တဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘဏ္ဍာတိုက် လိုချင်လို့ မဟုတ်ပေ၊ ဒါပေါ့ အဲ့ဒါက ကောင်းမွန်တဲ့ ထပ်ဆောင်း ဆုလာဘ် တစ်ခုတော့ ဖြစ်တာပေါ့။

အဓိက အချက်က မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေ ရှိတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဒီလို ကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ကြီး ကျန်းပေရန် ရဲ့ ပေါင်ပေါ် တည့်တည့် ကျလာတာက တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်လို့ ယန်ကွမ်းချင်း ခံစားရလို့ ဖြစ်လေသည်။

ကံကြမ္မာ ဖန်တီးပေးထားသလိုပဲ။

ကျန်းပေရန် နဲ့ စတွေ့ကတည်းက သူ့မှာ နတ်ဘုရား အကူအညီ ရရှိထားတဲ့ ကံကြမ္မာ ပါလာတယ်လို့ ယန်ကွမ်းချင်း အမြဲ ခံစားခဲ့ရလေသည်။

မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ မပြောပလောက်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ နောက်ခံနဲ့ အတူ ဒီလောက် အံ့မခန်း အောင်မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်သလို၊ ရှီမျိုးနွယ်စု ရဲ့ အထိန်းတော်တောင် ဖြစ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

လက္ခဏာ အားလုံးက သူ ကြီးမြတ်ဖို့ ကံပါလာကြောင်း ညွှန်ပြနေလေသည်။

ဒီမင်းသမီးကလည်း ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ဆီ ပေးသနားလိုက်တဲ့ ကံကောင်းခြင်း အခွင့်အလမ်း တစ်ခု ဖြစ်တဲ့ အတွက် သူမက သာမန် မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ သဘာဝကျလေသည်။

ဂူထဲမှာ လုနင်းရှန် ပေါင်မုန့်ပြားကို အကိုက်ကြီးကြီး ကိုက်စားနေလေသည်။

တကယ်တော့ ဗိုက်ပြည့်နေပြီ ဖြစ်ပေမယ့် အရင်က အငတ်ဘေး ကြုံခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ဗိုက်ဆာရနိုင်ခြေ ရှိတာကို တွေးမိပြီး တတ်နိုင်သမျှ စားထားဖို့ သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဝါးနေရင်း လုနင်းရှန် ရေတစ်ငုံ သောက်ဖို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်လေသည်။

ခေါင်းပြန်မော့လိုက်တဲ့ အခါ ဆရာက သူမရှေ့မှာ ထိုင်နေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမ လန့်သွားလွန်းလို့ ခုနက စားထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ပြား ပြန်အန်ထွက်မလို ဖြစ်သွားလေသည်။

ဒါပေမဲ့ အစားအသောက် မဖြုန်းတီးချင်တဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒကြောင့် ပါးစပ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားလိုက်လေသည်။

ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး ပေါင်မုန့်ပြားကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် လုနင်းရှန် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

"ဆရာ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ"

"ဗိုက်ပြည့်ပြီလား" ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

"ပြည့်... ပြည့်ပြီ"

လုနင်းရှန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဗိုက်ပြည့်ရင် သွားဖို့ ပြင်ဆင်တော့ မင်း နေဖို့ နေရာကောင်း တစ်ခု ငါ ရှာတွေ့ထားတယ်"

လုနင်းရှန် ခဏ မှင်သက်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဆရာ ဘယ်နေရာကို ရည်ညွှန်းတာလဲ သိခွင့်ပြုပါ"

"ကောင်းကင်လွှမ်းမိုးဂိုဏ်း က ဂိုဏ်းချုပ်ယန် က မင်းကို အဲ့ဒီမှာ နေခွင့်ပြုဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီ မင်းမိသားစု ကိစ္စကို ကူညီဖို့ နည်းလမ်းလည်း သူ ရှာပေးလိမ့်မယ်"

"ကောင်းကင်လွှမ်းမိုးဂိုဏ်း... ဂိုဏ်းချုပ်ယန် ဟုတ်လား"

လုနင်းရှန် မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဘာလဲ မင်း သူ့ကို သိလား"

သူမရဲ့ အံ့သြနေတဲ့ မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

ခဏတာ လုနင်းရှန် ရဲ့ စိတ်တွေ နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးသွားလေသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ယန် အကြောင်း သူမ သဘာဝကျကျ ကြားဖူးတာပေါ့။

သူမ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်တောင် မကြာခဏ ထည့်ပြောလေ့ ရှိတဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

သူမ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်က သီးသန့် မှတ်ချက် အကြိမ်ကြိမ် ပေးဖူးတာပဲ ရှိလေသည်။

ကောင်းကောင်း ပြောရရင် သူက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွက်ချက်တတ်သူပါ။

တည့်တည့် ပြောရရင် သူက အိုဟောင်းပြီး ကောက်ကျစ်သူပါ။

ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် အကဲဖြတ်ချက်က ချီးကျူးစကား မဟုတ်ပေမယ့် ဝေဖန်မှုလည်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

သူမ ခမည်းတော် ဧကရာဇ် နန်းစံစဉ်က ဒီ ဂိုဏ်းချုပ်ယန် နဲ့ ညှိနှိုင်းရတိုင်း အမြဲတမ်း အလွန် သတိထားလေ့ ရှိခဲ့လေသည်။

ဒါပေမဲ့ အလွန် သတိထားတဲ့ ကြားကတောင် ပြီးသွားရင် သူ့ပေါင်သူ ရိုက်ပြီး "အဲ့ဒီ မြေခွေးအိုကြီး ငါ့ကို အနိုင်ရသွားပြန်ပြီ" လို့ အာမေဋိတ် ပြုလေ့ ရှိလေသည်။

လုနင်းရှန် ရဲ့ ကြောင်ငေးနေတဲ့ ပုံစံကို မြင်တော့ သူမစိတ်ထဲမှာ ယန်ကွမ်းချင်း ရဲ့ ပုံရိပ်က သိပ်မကောင်းလောက်ဘူးလို့ ကျန်းပေရန် တွက်ဆလိုက်ပြီး သူမ လက်ရှိမှာ တုန်လှုပ်နေတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်နေလေသည်။

"မင်း မသွားချင်ဘူးလား" ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး..."

ဆရာ့ မေးခွန်းကို ကြားတော့ လုနင်းရှန် လက် အကြိမ်ကြိမ် ခါရမ်းလိုက်လေသည်။

"ဆရာ က ဂိုဏ်းချုပ်ယန် ကို သိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့လို့လေ ပြီးတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ယန် က ကျွန်မကို လက်ခံလိမ့်မယ်လို့ ပိုတောင် မထင်ထားခဲ့မိဘူး"

ဒါကို ကြားတော့ မီးငြှိမ်းဖို့ ပြင်နေတဲ့ လက်ကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခုံပုလေး တစ်လုံး ယူကာ လုနင်းရှန် နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကျန်းပေရန် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

"ကဲ ပြောစမ်းပါဦး ဒီ ဂိုဏ်းချုပ်ယန် အပေါ် မင်းရဲ့ အမြင်က ဘယ်လိုလဲ၊ ဘာလို့ သူ မင်းကို လက်မခံဘူးလို့ ထင်တာလဲ"

လုနင်းရှန် ရေအိတ်ထဲက ရေတစ်ငုံ အရင် သောက်လိုက်ပြီး မဖြေခင် ခဏ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ပြောလိုက်လေသည်။

"ခမည်းတော် ဧကရာဇ် တစ်ခါ ပြောဖူးတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ယန် က အရမ်း ယုံကြည်အားထားရတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စ တစ်ခုက အကျိုးအမြတ် ရှိပြီး သူက ခြင်္သေ့ဝေစု ရမှသာ သူက ထူးထူးခြားခြား ယုံကြည်အားထားရတာပါ တဲ့ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့..."

"ဟားဟားဟားဟား..."

လုနင်းရှန် ရဲ့ အဖြေကို နားထောင်ရင်း ကျန်းပေရန် ရှားရှားပါးပါး အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ဘာပုံရိပ်လဲ။ ဒီဖော်ပြချက်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ရှိလွန်းလေသည်။

အဘိုးကြီးက နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်း ရှိတဲ့ မြေခွေး တစ်ကောင် ဖြစ်လေသည်။

သူ့ဆီကနေ အားသာချက် အနည်းငယ်လေး ရဖို့ ကြိုးစားတာတောင် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဆရာက ဒီလောက် အားပါးတရ ရယ်မောတာ ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ် လုနင်းရှန် မြင်ဖူးတာ ဖြစ်ပေမယ့် သူမရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

တခြားသူ မေးတာ ဆိုရင် အဲ့ဒီ ဂိုဏ်းချုပ်ယန် အကြောင်း ဒီလို မှတ်ချက်ပေးဖို့ သူမ ဘယ်တော့မှ ရဲမှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီဆရာ ရှေ့မှာ သူမ မဖုံးကွယ်ရဲသလို၊ ဖုံးကွယ်ဖို့လည်း ဆန္ဒ မရှိပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆရာက သူမဟာ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိလျက်နဲ့ သူမကို ကူညီဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ဒီလို အရေးပါတဲ့ အဆက်အသွယ်တွေကိုတောင် ထုတ်သုံးခဲ့လို့ ဖြစ်လေသည်။

ဒီလို ကြင်နာမှုနဲ့ ခံစားချက်တွေ ရှိပါလျက်နဲ့ သူမက စကားဝှက်တွေ ပြောနေဦးမယ် ဆိုရင် လူစိတ် မရှိရာ ကျနေပေလိမ့်မည်။

"ကောင်းကောင်း ပြောတတ်သားပဲ"

ရယ်မောတာ ရပ်သွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဆက်ပြောပါဦး အကဲဖြတ်ချက်ရဲ့ ဒုတိယ အပိုင်းက ဘာလဲ"

ဆရာက သူမကို အပြစ်တင်ပုံ မရတာ ကြားတော့ လုနင်းရှန် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"ကိစ္စ တစ်ခုက အကျိုးအမြတ် မရှိပုံ ပေါက်ပေမယ့် သူက ရှင်နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ရွေးချယ်တယ် ဆိုရင် အလွန် သတိထားရမယ်တဲ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ လိုချင်တဲ့ အရာက ရှင် စိတ်ကူးနိုင်တာထက် အများကြီး ပိုကြီးမားနေမှာ သေချာလို့ပါတဲ့"

ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ကျန်းပေရန် သစ်ကိုင်းခြောက် နှစ်ချောင်း ချိုးပြီး မီးပုံထဲ ပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆို မင်းရဲ့ ဒီကိစ္စက သူ့အတွက် အကျိုးအမြတ် ရှိမယ်လို့ ထင်လား၊ မရှိဘူးလို့ ထင်လား"

"ကျွန်မ... ကျွန်မ မသိပါဘူး"

လုနင်းရှန် က သူမအဖေရဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို အလွတ်ကျက်မှတ်ထားရုံသာ ရှိပြီး တကယ် ကြုံတွေ့ရတဲ့ အခါ ဘယ်လို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရမလဲ မသိပေ။

အခုချိန်ကိုပဲ ကြည့်ပါဦး။

အဲ့ဒီ ဂိုဏ်းချုပ် ကို သူမ ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကျိုးခံစားခွင့်က သူမအဖေရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက် ဖြစ်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီဘဏ္ဍာတိုက်က သူမ ကိုယ်စားပြုနေတဲ့ ပြဿနာ၊ ပြီးတော့ သူမ မိသားစု တစ်ခုလုံး ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ပြဿနာတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စလား၊ သေးငယ်တဲ့ ကိစ္စလား သူမ လုံးဝ မတွက်ချက်နိုင်ပေ။

လုနင်းရှန် ခေါင်းခါတာ မြင်တော့ ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

"ငါ မေးပါရစေ မင်းမိသားစုကို ကယ်တင်ဖို့ အရာအားလုံး ပေးဆပ်ဖို့ ဆန္ဒ ရှိလား"

"ဒါပေါ့ ရှိတာပေါ့" လုနင်းရှန် ခေါင်းမော့ပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ရပြီလေ ဒီလို ဆိုရင် မင်းအဖေရဲ့ အကျိုးအမြတ် မရှိတဲ့ ဇာတ်လမ်း အကြောင်း အကဲဖြတ်ချက်ကို စဉ်းစားစရာ မလိုတော့ဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက ဘယ်လို ဈေးနှုန်းမဆို ပေးဆပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးသားပဲလေ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ နောက်ပိုင်းအစိတ်အပိုင်း မပါဘူး ဆိုရင် ဒီ ဂိုဏ်းချုပ်ယန် က မင်းအဖေရဲ့ အကဲဖြတ်ချက် ပထမပိုင်း ပြောသလိုပဲ အရမ်း ယုံကြည်အားထားရသူ ဖြစ်ပါတယ်"

"ဆရာ... ဆရာ ပြောတာ လုံးဝ မှန်ပါတယ်"

ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတဲ့ အကြည့်နဲ့ လုနင်းရှန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ ရှင်းသွားပြီ ဆိုတော့ သွားကြစို့ ဂိုဏ်းချုပ်ယန် စောင့်နေတုန်းပဲ"

ကျန်းပေရန် ပြောပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

ဆရာက မီးငြှိမ်းသတ်နေတာ ကြည့်ရင်း လုနင်းရှန် ဒူးနှစ်ဖက်လုံး ထောက်ပြီး ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။

သူမ ဦးခိုက်တော့မယ့် အချိန်မှာ သူမ နဖူးကို တစ်ခုခုက ဖိထားတာ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ငါက ဒီလို ယဉ်ကျေးမှုတွေကို သဘောမကျဘူး မင်းရှေ့က လမ်းခရီးကလည်း လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူး အသက်ရှင်ဖို့ မင်းအကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ"

"ကျေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"

လုနင်းရှန် စကားပြောရင်း မျက်ရည်တွေ သူမပါးပြင်ပေါ် "တပေါက်ပေါက်" ကျဆင်းလာလေသည်။

မိသားစု ကပ်ဘေးကြီး၊ ချစ်ခင်ရသူတွေရဲ့ သစ္စာဖောက်မှု၊ နဲ့ အသက်လု ထွက်ပြေးရမှုတွေကို မကြုံတွေ့ရခင်တုန်းက သူမဟာ ခြေလက်မလှုပ်ရဘဲ ပြုစုယုယ ခံခဲ့ရတဲ့ မင်းသမီး တစ်ပါး သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

ဒီခရီးစဉ်က သူမအတွက် တကယ် တကယ် ခက်ခဲခဲ့လေသည်။

အခု ဒီဆရာ ရှေ့မှာ သူမရဲ့ သန်မာချင်ယောင်ဆောင်ထားတဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ခဏလောက် ချထားပြီး ကောင်းကောင်း ငိုကြွေးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ကူညီပေးရုံ သက်သက်ပါလို့ ဆရာ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောပြော သူမ အားကိုးနိုင်တဲ့ သူရဲကောင်းကြီး တစ်ယောက် နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီလို့ လုနင်းရှန် ခံစားရလို့ ဖြစ်လေသည်။

ပြဇာတ်တွေထဲကလိုပါပဲ။

"သွားကြစို့"

ဆရာ စကားပြောလိုက်တာနဲ့ လုနင်းရှန် ရဲ့ အမြင်အာရုံ ဝေဝါးသွားပြီး သူမတို့ နန်းတော်ရဲ့ နောက်ဖေး ဥယျာဉ်တွေထက်တောင် ပိုလှပတဲ့ ထူးခြားဆန်းပြား ပန်းတွေ၊ သစ်ပင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ခြံဝင်း တစ်ခုထဲ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ဒါက..."

လုနင်းရှန် မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"မမေးနဲ့ ခဏနေရင် ရောက်တော့မှာ"

မမေးနဲ့လို့ ဆရာ ပြောတာ ကြားတော့ လုနင်းရှန် စကား နားထောင်ပြီး ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ကာ မျက်လုံးတွေကိုတောင် ဟိုဟိုဒီဒီ မကြည့်ရဲတော့ပေ။

လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် သောက်စာလောက် အချိန် ကြာပြီးနောက် လုနင်းရှန် သူမ အမြင်အာရုံ နောက်တစ်ကြိမ် ဝေဝါးသွားတာ ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန် မြင့်မားတဲ့ တောင်ထိပ် တစ်ခုပေါ် သူမ ရောက်ရှိနေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဒါက ဂိုဏ်းချုပ်ယန် နေထိုင်တဲ့ နေရာပဲ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား"

လုနင်းရှန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူမ အဝတ်အစားတွေကို သပ်ရပ်အောင် ပြုလုပ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ"

ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် လုနင်းရှန် ကို ပင်မ ခန်းမဆောင် ဝင်ပေါက်ဆီ ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်လေသည်။