ကြေးပြားစေ့ မြှောက်ခြင်း

"မင်းတို့ တစ်ချိန်က လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ နယ်မြေက ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျလာတာလား"

သူ့ရှေ့က လူသားဆီက ဒီစကားလုံးတွေက အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ ကို အချိန်အကြာကြီး စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ရတနာသိုက် ဖြစ်နေတဲ့ ထူးခြားဆန်းပြား သားရဲ တစ်ကောင် အနေနဲ့ လူသားတွေရဲ့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီး သတ်ဖြတ်ခြင်းကို သူ မရေမတွက်နိုင်အောင် ခံခဲ့ရဖူးလေသည်။

အဲ့ဒီ ဖြစ်စဉ် အတွင်းမှာ သူ့အပေါင်းအဖော် အများအပြား အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရလေသည်။

တစ်နေ့မှာ သူ ကယ်တင်ခံလိုက်ရပြီး လူသားတွေကို အမြဲ ကြောက်လန့်မနေရဘဲ ထူးခြားဆန်းပြား သားရဲတွေ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်နိုင်တဲ့ နေရာ တစ်ခုဆီ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရလေသည်။

"မင်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က တော်တော် သန်မာတာပဲ ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံပါ အနာဂတ်မှာ ဒီအိမ်ကို ငါနဲ့ အတူ ကာကွယ်ဖို့ မင်းကို အားကိုးရလိမ့်မယ်"

သူ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှတ်ချက် စကား တစ်ခွန်းသာ ဖြစ်ပေမယ့် အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ က သူ့ရင်ထဲမှာ စွဲမြဲစွာ မှတ်သားထားခဲ့လေသည်။

ဒီအတွက် သူ အသည်းအသန် ကျင့်ကြံခဲ့သည်၊ တစ်နေ့ကျရင် သူ့အစ်ကိုကြီး လို ဖြစ်လာဖို့၊ အဆက်မပြတ် ကြောက်ရွံ့နေရခြင်း မရှိတဲ့ အိမ်တစ်ခု သူ့မျိုးနွယ်စုကို ပေးနိုင်ဖို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့လေသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနေ့ မရောက်လာခင်မှာတင် သူတို့အိမ်ကို လူသားတွေက ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြလေသည်။

သူ့အစ်ကိုကြီး ကိုယ့်သေကိုယ်သေ တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြေးမထွက်ခင် အင်အားသစ် တပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ဖောက်ထွက်ကာ တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေး ထွက်ပြေးဖို့ သူ့ကို တာဝန်ပေးခဲ့လေသည်။

"ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်ပါ"

ဒါက သူ့အစ်ကိုကြီး သူ့ကို ပြောခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး စကား ဖြစ်လေသည်။

နောက်ဆုံးမှာ သူ့မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး အင်အားသစ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းနဲ့ အတူ ဒီအတားအဆီးထဲ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အခု သူ့အတွက် ကျန်ရစ်နေတာက ရှုပ်ထွေးမှုတွေ သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

သူ့အစ်ကိုကြီး လောက် သန်မာတဲ့ သူတောင် နောက်ဆုံးမှာ လူသားတွေရဲ့ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

သူ့မျိုးနွယ်စုကို ဆက်လက် ဦးဆောင်ပြီး အသက်ရှင်သန်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ဒီအတားအဆီးထဲမှာ ဆက်လက် ပုန်းအောင်းနေဖို့သာ ဖြစ်ပုံ ရလေသည်။

မဟုတ်ရင် သူတို့ အပြင်ထွက်လိုက်တာနဲ့ သူ့အင်အားနဲ့ ဆိုရင် မျိုးနွယ်စုကို ထားလိုက်ပါတော့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ပိုများပြားတဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို ကာကွယ်နိုင်လောက်အောင် သန်မာလာဖို့ သူ့ရဲ့ အတိတ်က အိပ်မက်ကို တွေးမိတဲ့ အခါ ဒီအခြေအနေကို လက်ခံဖို့ အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လုံးဝ မလိုလား ဖြစ်နေမိလေသည်။

ဒါကြောင့်လည်း သူ ဒီလောက် စိတ်နှစ်ခွ ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"မြည်းကြည့်ပါဦး"

အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ အတိတ် ဇာတ်ကြောင်းတွေထဲ စီးမျောနေတုန်း အသားတုံးကြီး တစ်တုံး သူ့ရှေ့ ကမ်းပေးလာတာ ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်လေသည်။

အနံ့ တစ်ခုတည်းနဲ့တင် သူ့ကို သွားရည်ကျစေဖို့ လုံလောက်နေလေသည်။

"ဝါး"

ယဉ်ကျေးမနေတော့ဘဲ အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ တစ်ကိုက်တည်း ကိုက်လိုက်ပြီး အသားတုံး တစ်ခုလုံးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်လေသည်။

'အရသာ ရှိလိုက်တာ'

သိုးသားနံရိုးရဲ့ လတ်ဆတ်ပြီး အရသာ ရှိတဲ့ အရသာက အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ ကို မျိုမချချင်အောင် ဖြစ်စေပြီး ပါးစပ်ထဲမှာ ထာဝရ ငုံထားချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။

ကျန်းပေရန် က သူ့အတွေးတွေကို မြင်ပုံ ရသည်၊ ပြုံးပြီး နောက်ထပ် သိုးသားနံရိုးကြီး တစ်တုံးကို အသားကင် ဒယ်အိုး ပေါ် တင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ် မင်း ဗိုက်ဝအောင် စားဖို့ လုံလောက်ပါတယ်"

ကျန်းပေရန် ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ အသားကို "ဂလု" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ မျိုချလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ လူသားတွေရဲ့ အစားအသောက်တွေ အကုန်လုံး ဒီလောက် အရသာ ရှိလား"

လျှာသပ်ရင်း ကျန်းပေရန် ကို အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါပေါ့ မဟုတ်ပါဘူး ဒါက တစ်ခုတည်းသော လက်ရာလေ တခြား ဘယ်နေရာမှာမှ မင်း တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

သိုးသားနံရိုးကို လှန်လိုက်ရင်း ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းလို လူသားတွေ အများကြီး ရှိလား"

အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ပုံမှန် မဟုတ်ဘဲ လေးနက်နေတဲ့ အမူအရာကို မော့ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း လူသားတွေကို မုန်းလား"

"အရင်က မုန်းခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ အခု မမုန်းတော့ပါဘူး"

အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ က သူ့ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ သွားတွေကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေသည်။

"အားနည်းသူက အားကြီးသူရဲ့ သားကောင်ပဲ၊ အသန်မာဆုံး သူသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်တယ် ဒီကမ္ဘာကြီးက အမြဲတမ်း ရှင်ခြင်း တရားနဲ့ သေခြင်း တရား အကြောင်းပဲ မင်းတို့ လူသားတွေက ကိုယ့်အမျိုးအနွယ် အချင်းချင်းတောင် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သတ်ကြတာပဲ ငါတို့ကို ဆိုရင် ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး"

ဒါကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"မင်းက အရာအားလုံးကို တော်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သားပဲ"

"ဒါတွေ အကုန်လုံး အစ်ကိုကြီး သင်ပေးခဲ့တာပါ အမုန်းတရား ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အသုံးပြုတာက အားနည်းသူတွေ အတွက်ပဲ တဲ့ အားကြီးသူတွေက ဒါကို သဘာဝတရားရဲ့ ရွေးချယ်မှု အဖြစ်ပဲ မြင်ကြတယ် တဲ့ လောလောဆယ် မင်းတို့ လူသားတွေက ပိုကြောက်စရာ ကောင်းနေရုံပါ ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေက ထာဝရ တည်မြဲနေမှာ မဟုတ်ဘူး တစ်နေ့ကျရင် ငါတို့ ဘုရင်ကြီး ပြန်လာပြီး ငါတို့နဲ့ မူလ သက်ဆိုင်တဲ့ နယ်မြေကနေ မင်းတို့ လူသားတွေကို မောင်းထုတ်လိမ့်မယ်"

"နောက်တစ်တုံး လိုချင်လား"

အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ က စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောနေတုန်း အရသာ သွင်းပြီးသား နောက်ထပ် သိုးသားနံရိုး တစ်တုံး သူ့ရှေ့ ရောက်လာလေသည်။

"လိုချင်တယ်"

အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ ပြောပြီး သိုးသားနံရိုး တစ်ခုလုံးကို တစ်ကိုက်တည်း မျိုချလိုက်လေသည်။

ဝက်သားတုံးကြီး တစ်တုံး သူ့ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲက ထုတ်ယူပြီး အသားနွှာရင်း ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ဘုရင်ကြီးက ဘယ်သူလဲ"

အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ က သိုးသားနံရိုး တစ်ခုလုံးကို အမြန် မျိုချလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားတဲ့ အကြည့်နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ ဘုရင်ကြီး အတောင်ပံ ဖြန့်လိုက်ရင် ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်တယ် သူ့ရဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှူထုတ်လိုက်တဲ့ လေတစ်ချက်က မင်းတို့ လူသား နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ် သူ့မှာ ဘာမဆို ချေမွပစ်နိုင်တဲ့ အစွယ်တွေနဲ့ ဘယ်တိုက်ခိုက်မှုကို မဆို ခံနိုင်ရည် ရှိတဲ့ အကြေးခွံတွေ ရှိတယ် သူက..."

"ဒါဆို သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကိုက်ရင် သူ့သွားတွေက ပိုသန်မာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့အကြေးခွံတွေက ပိုသန်မာလား"

ကျန်းပေရန် မေးခွန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ထုတ်မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါပေါ့... အဲ့ဒါက..."

အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီး ဘယ်လို ဖြေရမလဲ မသိ ဖြစ်သွားလေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ ခေါင်း အမြန် ခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါ အရေးမကြီးပါဘူး အတိုချုပ် ပြောရရင် ငါတို့ ဘုရင်ကြီးက တန်ခိုးအာနုဘော် ကြီးမားတယ် သူ နိုးထလာတာနဲ့ မင်းတို့ လူသားတွေ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင် ခံရတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို သတိရလာလိမ့်မယ်"

ဟင်းရည်အိုး အဖုံးဖွင့်ပြီး ဇွန်းတစ်ဇွန်း မြည်းကြည့်လိုက်ရာ ကျေနပ်သွားပြီး ကျန်းပေရန် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ထူးခြားဆန်းပြား သားရဲတွေမှာ ကလေးချော့တဲ့ ဒီလို ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့မိဘူး မင်း အစ်ကိုကြီး ကပဲ ပြောပြခဲ့တာလား"

"ဟုတ်တယ် ပြီးတော့ ဒါက ကလေးချော့တဲ့ ဇာတ်လမ်း မဟုတ်ဘူး ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ဘိုးဘေး သင်ကြားမှုပဲ"

"ဒါဆို မင်းတို့ ဘုရင်ကြီး နိုးထလာမယ့်နေ့ အထိ ဒီအတားအဆီး ထဲမှာ ဘာလို့ မစောင့်နေကြတာလဲ"

အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ မှင်သက်သွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ငါ့ကို လှောင်ပြောင်နေပြန်ပြီလား"

"ဟုတ်တယ်" ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဟွန့် တစ်နေ့ကျရင် မင်းရဲ့ မသိနားမလည်မှု အတွက် တန်ဖိုး ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ် အဲ့ဒီအချိန် ရောက်ရင်..."

စကားပြောနေရင်း အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ ရဲ့ နှာခေါင်းပေါက်တွေ ရုတ်တရက် ကျယ်သွားလေသည်။

သူ အနံ့ကို နှစ်ကြိမ်လောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ရေထဲ ဘာထည့်လိုက်တာလဲ ဘာလို့ ဒီလောက် မွှေးနေရတာလဲ"

"ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်တွေလေ"

ကျပြီးသား ဟင်းရည် ပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံး ခပ်ယူလိုက်ပြီး အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ ရှေ့ ချပေးကာ ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ပူတုန်း သောက်လိုက်"

အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ က ယဉ်ကျေးမနေတော့ပေ။

ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ပြီး လည်ပင်း မော့ကာ ဟင်းရည် အကုန်လုံးကို မော့သောက်လိုက်လေသည်။

"ဟား..."

သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ နှုတ်ခမ်းသပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘုရင်ကြီး က မင်းတို့ လူသားတွေကို ပြားကပ်သွားအောင် လုပ်တော့မယ့် အချိန်ကျရင် ဘုရင်ကြီး အတွက် ချက်ပြုတ်ပေးဖို့ မင်းအကြောင်း ငါ ကောင်းကောင်း ပြောပေးမယ်"

"အင်း အဲ့ဒီအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

ပြောပြီးနောက် ဟင်းရည်အိုးကို မပြီး မျှော်လင့်ချက် ပြည့်ဝနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြတဲ့ တခြား ထူးခြားဆန်းပြား သားရဲ အနည်းငယ် ဆီ ကျန်းပေရန် သွားရောက်ခဲ့လေသည်။

ကျန်းပေရန် ပြန်ရောက်လာတဲ့ အခါ နှုတ်ခမ်းတွေကို ပြောင်စင်အောင် လျက်ထားပြီးတဲ့ အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ က ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ အပြင်ထွက်သင့်တယ်လို့ မင်း ထင်လား"

"မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လို့ ရမယ့် ကိစ္စပါ ငါ့မှာ မင်းအတွက် အကြံဉာဏ် မရှိဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ငါ အကြံဉာဏ် တကယ် လိုအပ်နေလို့ဟ"

အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ က အသနားခံတဲ့ လေသံနဲ့ ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲရဲ့ အမြီး ကျနေတာ မြင်တော့ သူ့ဝတ်ရုံထဲကနေ ကြေးပြားစေ့ တစ်စေ့ ထုတ်ယူပြီး ကျန်းပေရန် ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

"ဒါက ဘာလဲ" အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ က သူ့ခေါင်းကြီးကို အနားတိုးလာပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါကို အကြွေစေ့ လို့ ခေါ်တယ် တစ်ဖက်မှာ စာလုံး ပါပြီး နောက်တစ်ဖက်မှာ ပန်းပွင့် ပါတယ် ငါ ရွေးချယ်မှု မလုပ်နိုင်တဲ့ အခါ အကြွေစေ့ မြှောက်လေ့ ရှိတယ် ဥပမာ စာလုံး ဘက် အပေါ် ရောက်ရင် ငါ အပြင်ထွက်မယ် ပန်းပွင့် ဘက် ဆိုရင် အတားအဆီး ထဲမှာ နေမယ်"

"အကြွေစေ့ မြှောက်တယ်..." အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ တိုးတိုးလေး လိုက်ရွတ်လိုက်လေသည်။

"မင်းအတွက်ပါ"

ကျန်းပေရန် ကြေးပြားစေ့ ကို အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ ဆီ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

အကြွေစေ့သူ့ဆီ ပျံလာတာ မြင်တော့ အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ အမြီးနဲ့ ဖမ်းယူလိုက်လေသည်။

သူ နောက်ထပ် တစ်ခုခု မေးဖို့ ပြင်လိုက်တုန်း ကျန်းပေရန် စကားပြောတာ ကြားလိုက်ရလေသည်။

"အကြွေစေ့ မြှောက်တာက ဘာလို့ ဒီလောက် အသုံးဝင်လဲ ဆိုတော့ မင်း အဲ့ဒါကို လေထဲ ပစ်တင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ မင်း တကယ် ဘာရွေးချယ်ချင်လဲ ဆိုတာ နားလည်သွားမှာမို့လို့ပဲ"

ဒါကို ကြားပြီးနောက် အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ အချိန်အကြာကြီး မှင်သက်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ အကြွေစေ့ ကို သူ့ရင်ဘတ် အမွေးတွေထဲ ထည့်သိမ်းလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ရတယ်"

တစ်နာရီ ကြာပြီးနောက် ထူးခြားဆန်းပြား သားရဲတွေ နောက်ဆုံးမှာ ဗိုက်ဝသွားကြလေသည်။

သူတို့ တစ်ကောင်ချင်းစီ မြေကြီးပေါ် လှဲနေပြီး ပျော်ရွှင်တဲ့ မျက်နှာထားတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ စူထွက်နေတဲ့ ဗိုက်တွေကို ပွတ်သပ်နေကြလေသည်။

အမှောင် ကမ္ဘာ ကြမ်းတမ်းသော သားရဲ လည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ၊ တကယ်တော့ သူ အများဆုံး စားခဲ့တာ ဖြစ်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ သက်သောင့်သက်သာ လေတက်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် နဲ့ စကားထပ်ပြောချင်တဲ့ အခါ သူ မရှိတော့တာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သို့သော် သူ ထပြီး လိုက်မရှာတော့ပေ။

အဲ့ဒီအစား သူ့ရင်ဘတ် အမွေးတွေထဲ ဖွက်ထားတဲ့ အကြွေစေ့ ကို အမြီးနဲ့ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

'ဆုံးဖြတ်ဖို့ ဒီနည်းလမ်းကို ငါ သုံးသင့်လား...'

...

ရောင်စုံမြို့သစ် မှာ အပြင်မထွက်ဘဲ ပျံသန်းသော စံအိမ် ထဲမှာပဲ နေနေခဲ့တဲ့ ရှီဖုန်းလန် က စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး သူမရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နဂါး ဒဏ္ဍာရီ ကတ်ပြား အတွဲကို စီစဉ်နေလေသည်။

'ကောင်းပြီ ကတ်ပြားနှစ်ချပ် လဲလိုက်ပြီ အခု ဒါက ငါ့ကတ်ပြားအတွဲပဲ'

သူမရဲ့ ၃၁ တွဲမြောက် ကတ်ပြားအတွဲကို ကြည့်ပြီး ရှီဖုန်းလန် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သူမ ကော်ဇောပေါ် တိုက်ရိုက် လဲကျသွားလေသည်။

"အာ ပေရန်လေး ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ"

သူမ မကျေနပ်ချက်တွေကို ဖွင့်ထုတ်ရင်း ကော်ဇောပေါ် ဟိုဘက်ဒီဘက် လှိမ့်နေကာ ရှီဖုန်းလန် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

မူလက ပေရန်လေး နဲ့ အတူ အပြင်ထွက်ပြီး ကစားရတော့မယ်လို့ သူမ ထင်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ပျံသန်းသော စံအိမ် ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရလေသည်။

ဒါက သူမကို ပျင်းလွန်းလို့ သေစေနိုင်လောက်လေသည်။

"ဘာအရေးကြီးလို့လဲ ပေရန်လေး က အဖေနဲ့ အမေလိုပဲ ငါ့ကို နည်းနည်းလေးမှ ဂရုမစိုက်ဘူး"

"ငါ ဆိုးသွမ်းတော့မယ် ငါ ဝိုင်သောက်တော့မယ် ငါ တက်တူး ထိုးတော့မယ် ငါ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ မစားတော့ဘူး"

"ဟွန့် ပေရန်လေး ကို ငါ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ စကားမပြောတော့ဘူး ဒီတစ်ခေါက်..."

ရှီဖုန်းလန် လှိမ့်နေပြီး ညည်းညူနေတုန်း ပျံသန်းသော စံအိမ် ရဲ့ အတားအဆီး ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားလေသည်။

ဒါကို ကြားတော့ "ရွှပ်" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ ရှီဖုန်းလန် ခုန်ထလိုက်ပြီး တံခါးဆီ အမြန် ပြေးသွားလိုက်လေသည်။

ဒါက တစ်ယောက်ယောက် "တံခါးခေါက်" နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

တံခါးခေါက်နေသူက ပေရန်လေး ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန် အတားအဆီးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ပျံသန်းသော စံအိမ်ထဲ စုပ်ယူလိုက်လေသည်။

ပျံသန်းသော စံအိမ် ထဲ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် နည်းနည်း ရှုပ်ပွနေတဲ့ ရှီဖုန်းလန် ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဝတ်အစားတွေ သေသပ်အောင် ပြင်လိုက်ဦး"

ရှီဖုန်းလန် က မူလက ပုန်ကန်ချင်ပေမယ့် ပေရန်လေး ရဲ့ တည့်တိုး အကြည့်ကို မြင်တော့ "အော်" လို့ ပြောပြီး အဝတ်အစား ပြင်ဖို့ အတွင်းထဲ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

ခဏအကြာမှာ သေသပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ရှီဖုန်းလန် ဒုတိယထပ်ကနေ ပင်မ ခန်းမဆောင် ထဲ ပြန်ပြေးဆင်းလာလေသည်။

အရသာ ရှိတဲ့ ဟင်းပွဲတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ စားပွဲဝိုင်းကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားလေသည်။

"ပေရန်လေး က ငါ့အပေါ် အကောင်းဆုံးဆိုတာ ငါ သိသားပဲ"

ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှီဖုန်းလန် စားပွဲဆီ ပြေးသွားကာ ပန်းကန်လုံးနဲ့ တူကို ကောက်ကိုင်ပြီး စတင် စားသောက်လိုက်လေသည်။

ကျင့်ကြံသူတွေ အတွက် အစားကောင်း စားသောက်ခြင်းက ပျော်ရွှင်မှု တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဗိုက်ဆာခြင်း မဆာခြင်း ဆိုတဲ့ သဘောတရားက သိပ်သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ပြီးတော့ ပေရန်လေး ချက်ပြုတ်တဲ့ အစားအသောက်က ရှီဖုန်းလန် အတွက် အဆုံးစွန် ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်လေသည်။

သူမ အကြိုက်ဆုံး ဟင်းပွဲတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ စားပွဲကို ကြည့်ပြီး ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ချက်ချင်း အထွတ်အထိပ် ရောက်သွားလေသည်။

သူမ စားတာကို မရပ်တန့်နိုင် ဖြစ်နေလေသည်။

ဖြည်းဖြည်း စားဖို့ ကျန်းပေရန် မပြောဘဲ ဟင်းရည် တစ်ပန်းကန် ခပ်ပေးပြီး သူမလက်နား ချပေးလိုက်လေသည်။

ရှီဖုန်းလန် ပန်းကန်လုံးကို ချက်ချင်း မယူပြီး "ဂလု ဂလု" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ အကုန် မော့သောက်လိုက်လေသည်။

ပါးစပ်မှာ ဆီတွေ ပေနေလျက်နဲ့ ကျန်းပေရန် ကို ပြုံးပြပြီး သူမ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟီးဟီး အရသာ ရှိလိုက်တာ"

မကြာခင် စားပွဲပေါ်က ဟင်းပွဲတွေ အားလုံး ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ ဝါးမျိုခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ပန်းကန်ပြားတိုင်း ပြောင်စင်နေပြီး အစအနတောင် မကျန်တော့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းပေရန် နဲ့ တခြားသူတွေ ထွက်သွားကတည်းက သူမ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထမင်းတစ်နပ်မှ မစားရသေးဘူးလေ။

"ကျေနပ်တယ် အရမ်း ကျေနပ်တာပဲ"

သူမ ဗိုက်ကို ပုတ်ရင်း ရှီဖုန်းလန် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

လက်ကိုင်ပုဝါ တစ်ထည် ရှီဖုန်းလန် ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး စားပွဲ ရှင်းဖို့ ကျန်းပေရန် ပြင်လိုက်တုန်း ရှီဖုန်းလန် သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲထားလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှီဖုန်းလန် ကို ကြည့်ပြီး ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

"ပေရန်လေး ငါနဲ့ အတူ ခဏလောက် ထိုင်ပေးပါဦး ခဏလေးပါပဲ"

ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ တောင်းပန်နေတဲ့ မျက်နှာထားကို မြင်တော့ ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်မှာ ပြန်ထိုင်လိုက်လေသည်။

ရှီဖုန်းလန် သူမ ကုလားထိုင်ကို ပေရန်လေး ဘေး ရွှေ့လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ် လက်တင်ကာ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ပေရန်လေး နင်လည်း တစ်နေ့ကျရင် အဖေလိုမျိုး ငါ့ကို ရုတ်တရက် လျစ်လျူရှုသွားမှာလား"

ကျန်းပေရန် ရှီဖုန်းလန် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူမ အဖေက သူမကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုတာ မဟုတ်ကြောင်း၊ ၂၄ နာရီလုံးလုံးတောင် စောင့်ကြည့်ချင်နေတာ ဖြစ်ကြောင်း သူမကို တကယ် ပြောပြချင်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ကြောင့် ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ မိဘတွေ သူမအနား မကပ်နိုင်ကြပုံ ရလေသည်။

ဒါကိုလည်း ကျန်းပေရန် ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်မိလေသည်။

ရှီဟုန်ဖန် ရဲ့ အဆိုအရ ရှီဖုန်းလန် က မွေးရာပါ မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တွယ်ကပ် ပါလာပြီး သူမအနား ကပ်တဲ့ ဘယ်သူမဆို ကံဆိုးမိုးမှောင် ကျရောက်တတ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။

ဒါကြောင့် သူမကို အခန်းကျဉ်းလေး တစ်ခုထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး ဘယ်သူနဲ့မှ ဆက်သွယ်ခွင့် မပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

နောက်ပိုင်းမှာ ရှီဖုန်းလန် အပေါ် ကျရောက်နေတဲ့ ရက်စက်တဲ့ ကျိန်စာကို ချိုးဖျက်ဖို့ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်း ဆီ ပို့ဆောင်ရမယ်လို့ ကူလျန်ရန် က ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့လေသည်။

ဒါကြောင့် ရှီဖုန်းလန်ရဲ့ ကလေးဘဝ အခန်းကျဉ်း မဲမဲလေး ထဲမှာ ကုန်ဆုံးခဲ့ရတာ သူနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်လို့ ကျန်းပေရန် အမြဲ တွေးခဲ့မိလေသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ရှင်းလင်းနေတာက ရှီမိသားစုဝင် အားလုံး ရှီဖုန်းလန် နဲ့ လွတ်လပ်စွာ ဆက်ဆံနိုင်ကြပေမယ့် သူမရဲ့ မိဘအရင်းတွေကသာ မလုပ်နိုင်ကြတာ ဖြစ်လေသည်။

ပြီးတော့ သမီးကို အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်ချင်တဲ့ ဖခင် တစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းတဲ့ သူမ အဖေရဲ့ ပုံစံ အရ သူ့သမီးကို သူသေချာပေါက် တန်ဖိုးထားချင်မှာ ဖြစ်လေသည်။

'ကူလျန်ရန် က သူတို့ကို တိကျတဲ့ ညွှန်ကြားချက် တချို့ ပေးထားတာများလား...'

ဒါကို တွေးမိတော့ ကျန်းပေရန် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားခန်း မဝင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

အခုချိန်ထိ ရှီဖုန်းလန် ကို ဝန်းရံထားတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါ ဆိုတာကို သူ တစ်ခါမှ အာရုံမခံမိဖူးပေ၊ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီ မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါ ဆိုတာ ဘာလဲ သူ လုံးဝ မသိပေ။

'အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့... အဲ့ဒီ ကူလျန်ရန် ကို ငါ ရှာရမလား'

ဒီမေးခွန်းတွေကို ကျန်းပေရန် စဉ်းစားနေတုန်း ရှိုက်သံ တစ်ခုက သူ့အတွေးတွေကို ရုတ်တရက် ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။

သတိပြန်ဝင်လာတဲ့ အခါ ရှီဖုန်းလန် ငိုနေပြီ ဖြစ်ပြီး သူမမျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ" ကျန်းပေရန် ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

ဒီမေးခွန်းကြောင့် ရှီဖုန်းလန် ပိုပြင်းပြင်းထန်ထန် ငိုကြွေးလာလေသည်။

"နင်... နင် ဘာလို့ ငါ့ကို ပြန်မဖြေတာလဲ အဖေ လိုမျိုး ငါ့ကို လျစ်လျူရှုတော့မှာလား နင်တို့ အားလုံး ငါ့ကို လျစ်လျူရှုကြအောင် လန်အာ ဘာအမှား လုပ်မိလို့လဲ အူး အူး အူး လန်အာ မှာ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ၊ လန်အာ ပြောင်းလဲလို့ ရပါတယ် မရဘူးလား အူး အူး အူး..."

ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ ရှိုက်သံတွေက ကျယ်လောင်တဲ့ ငိုကြွေးသံတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာ နားထောင်ရင်း ကျန်းပေရန် သူမ နဖူးကို တိုက်ရိုက် တောက်လိုက်လေသည်။

"အာ့"

နာကျင်တဲ့ တောက်ချက်ကြောင့် ရှီဖုန်းလန် အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး သူမ နဖူးကို အမြန် အုပ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန် ကို သူမ ပေးတဲ့ အကြည့်က ပိုလို့တောင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသွားလေသည်။

"ဘယ်သူကမှ မင်းကို မုန်းတာ မဟုတ်ဘူး မင်းရဲ့ အခြေအနေတွေက နည်းနည်း ထူးခြားနေလို့ပါ ငါ့ကို အချိန် နည်းနည်း ပိုပေးပါ အကြောင်းရင်းကို ငါ ရှာပေးမယ်"

ပေရန်လေး ရဲ့ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူ ဘာဆိုလိုလဲ ဆိုတာ ရှီဖုန်းလန် သိပ်နားမလည်ပေမယ့် သူမရဲ့ ရှိုက်သံတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

"ဒါဆို... ဒါဆို နင် ငါနဲ့ အမြဲတမ်း ကစားပေးမှာလား"

ကျန်းပေရန် ကို ကြည့်ပြီး ရှီဖုန်းလန် မေးလိုက်လေသည်။

ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကလေးဘဝနဲ့ မိဘမေတ္တာတွေက သူနဲ့ သက်ဆိုင်နိုင်တယ် ဆိုတာ တွေးမိပြီး ကျန်းပေရန် လေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကစားပေးမယ်"

ဒါကို ကြားတော့ ရှီဖုန်းလန် ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာလေသည်။

သူမ ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ လက်သန်း လက်ချောင်းလေးချိတ်ဖို့ ထောင်ပြလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ကတိပေး"

"ကလေးဆန်လိုက်တာ"

ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်က ညစ်ပေနေတဲ့ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေကို စတင် ရှင်းလင်းဖို့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

ပေရန်လေး သူမကို လျစ်လျူရှုတာ မြင်တော့ ရှီဖုန်းလန် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဟေး ကတိပေးလေ ကတိပေး"

ဒါပေမဲ့ ကျန်းပေရန် က စားပွဲကို ဆက်လက် ရှင်းလင်းနေလေသည်။

အဲ့ဒီနောက် သန်းခေါင်ယံ လက်ချောင်းလေး ထောင်ပြီး သူ့နောက် လိုက်နေဆဲ ဖြစ်တဲ့ ရှီဖုန်းလန် ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ အပြင်ထွက်တော့မလို့ လိုက်မလား"

ဒါကို ကြားလိုက်တာနဲ့ ကတိပေးဖို့ ကိစ္စ ရှီဖုန်းလန် ချက်ချင်း မေ့သွားပြီး လက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"လိုက်မယ်"