နောက်ထပ် မင်းသမီး တစ်ပါး ဟုတ်လား

ထန်တိုင်းပြည်၊ ယုံပြည်နယ် ရဲ့ ဇီဂန်တောင်ပေါ်မှာ ဖြစ်လေသည်။

တောင်ပေါ် ဂူတစ်ဂူထဲမှာ ပုံရိပ် တစ်ခု ကွေးကွေးလေး နေရင်း တုန်ယင်နေလေသည်။

လုနင်းရှန် ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်ခဲ့တာ ၃ ရက် ရှိပြီ ဖြစ်လေသည်။

လိုက်ဖမ်းနေသူ အရေအတွက်က နေ့စဉ် တိုးပွားလာတာကြောင့် လူနေထူထပ်တဲ့ နေရာတွေကို သူမ မသွားရဲတော့ဘဲ ဒီဂူထဲမှာပဲ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရလေသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တောင်ကြားထဲမှာတောင် သူမကို ရှာဖွေနေတဲ့သူ အရေအတွက် တဖြည်းဖြည်း များလာပြီ ဖြစ်ပြီး သူမ အဖမ်းခံရမယ့် နေ့ရက်ကို ကြိုမြင်နေရသလို ဖြစ်နေလေသည်။

"ဟူး..."

မိုးရွာပြီးနောက် တောင်ပေါ်ဂူထဲက အအေးဒဏ်က ပိုပြင်းထန်နေလေသည်။

အဝတ်အစားတွေ စိုရွှဲနေတဲ့ လုနင်းရှန် လေအေး တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး တောင့်တင်းနေတဲ့ လက်တွေကို အစွမ်းကုန် ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို ပွတ်သပ်လိုက်လို့ နွေးထွေးမှု ရမလာဘဲ သူမခန္ဓာကိုယ် ပိုပို အေးစက်လာတာကိုသာ ခံစားရလေသည်။

ဒီအချိန်မှာ မီးမွှေးပြီး နွေးထွေးအောင် နေချင်ပေမယ့် ရှာဖွေနေသူတွေကို ဆွဲဆောင်မိမှာ စိုးရိမ်လို့ သူမ မလုပ်ရဲပေ။

လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ အချိန်မှာ လုနင်းရှန် သူမ ရင်ဘတ်ထဲက ရိုးရှင်းတဲ့ တုတ်ချောင်းလေး တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"မင်း အန္တရာယ် ထပ်ကြုံရရင် ဒီတုတ်ချောင်းလေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ပြီး 'ငါ အလင်းရောင်ကို ယုံကြည်တယ်' လို့ တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်ပါ"

ဒီစကားတွေ သူမစိတ်ထဲ ပဲ့တင်ထပ်နေပေမယ့် သူမကို တစ်ကြိမ် ကယ်တင်ဖူးတဲ့ သူစိမ်း တစ်ယောက်ကို သူမ ဒုက္ခမပေးချင်သလို၊ ဒီရှုပ်ထွေးမှုကြီးထဲ ဆွဲမထည့်ချင်ပေမယ့် သူမမှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဒီသူစိမ်းကလွဲရင် သူမကို ကူညီချင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ သူမ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

'တောင်းပန်ပါတယ် ရှင့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်'

စိတ်ထဲကနေ ရွတ်ဆိုပြီးနောက် လုနင်းရှန် တုတ်ချောင်းလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ငါ အလင်းရောင်ကို ယုံကြည်တယ်" လို့ တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟူး... ရှီး... ဟူး... ရှီး..."

အသက်ရှူတိုင်း တုတ်ချောင်းလေးဆီကနေ ဘာပြောင်းလဲမှုမှ လုနင်းရှန် မခံစားရပေ။

အရင်အတိုင်း ရိုးရှင်းပြီး ဘာမှ မထူးခြားသလိုပါပဲ။

"ပေါက်"

မျက်ရည် တစ်စက် တုတ်ချောင်းလေးပေါ် ကျလာပြီး ဒုတိယ တစ်စက်၊ တတိယ တစ်စက် လိုက်လာလေသည်။

ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတဲ့ တုတ်ချောင်းလေးက လုနင်းရှန် ရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီး သူမကို လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားစေခဲ့လေသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့တဲ့ ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ နာကျင်မှုတွေ အားလုံး အပြင်ကို ထွက်ကျလာခဲ့လေသည်။

"ပြောစရာ ရှိရင် ပြောပါ မငိုပါနဲ့"

လုနင်းရှန် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ပြီး အော်ငိုတော့မယ့် အချိန်မှာ ထူးဆန်းပေမယ့် နွေးထွေးတဲ့ အသံ တစ်သံ သူမစိတ်ထဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

'သူပဲ...

သူပဲ'

မျက်ရည်တွေကို အမြန် သုတ်လိုက်ပြီး လုနင်းရှန် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ ကျွန်မ... ကျွန်မ ရှင့်အကူအညီ လိုအပ်လို့ပါ"

"မင်းရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း ပြောပြပါ"

"ဟုတ်ကဲ့"

နှာရည် တစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး လုနင်းရှန် သူမရဲ့ အကျပ်အတည်းကို စတင် ပြောပြလိုက်လေသည်။

လမ်းတစ်ဝက်လောက်မှာ သူမစိတ်ထဲက အသံက ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို အတိုချုပ် ပြောရရင် သူတို့ မင်းကို မတွေ့သေးဘူး မဟုတ်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်" လုနင်းရှန် ခေါင်းညိတ် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ရှိတဲ့ နေရာမှာပဲ နေပါ မလှုပ်ပါနဲ့"

"ဟို ဟုတ်ကဲ့..."

ခဏအကြာမှာ လုနင်းရှန် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

"ဆရာ"

ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတော့ပေ၊ ခုနက သူမစိတ်ထဲ ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံက စိတ်ကူးယဉ် သက်သက် ဖြစ်နေသလိုပဲ။

'မဖြစ်နိုင်ဘူး... အဲ့ဒါ စိတ်ကူးယဉ်တာ သေချာပေါက် မဟုတ်ဘူး'

ဒီယုံကြည်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လုနင်းရှန် တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ သူမခန္ဓာကိုယ် ပိုအေးစက်လာပြီး အသိစိတ် မှေးမှိန်လာတဲ့ အထိ ဖြစ်သွားသည်။

"ဆရာ... ရှိသေးလား ကျွန်မ ခဏလောက် အိပ်ချင်တယ်... ခဏလေးပါပဲ"

"မအိပ်ခင် တစ်ခုခု စားလိုက်ပါဦး"

ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ တုံ့ပြန်သံကို ကြားလိုက်ရတော့ မျက်လုံးတွေ ပိတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ လုနင်းရှန် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

ဒီတစ်ခါ အသံက သူမစိတ်ထဲက မဟုတ်ဘဲ အပြင်ကနေ ကြားရသလိုမျိုး အထူး သဘာဝကျနေတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ နွေးထွေးမှု လှိုင်းလုံး တစ်ခု သူမဆီ လွှမ်းခြုံလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အအေးဓာတ်တွေ အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်လေသည်။

လန့်ဖျပ်သွားပြီး လုနင်းရှန် မျက်လုံးတွေ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဆရာ"

လုနင်းရှန် သူမ မြင်နေရတာကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

အဲ့ဒီနေ့က တည်းခိုခန်းမှာ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ဆရာ က သူမရှေ့ တည့်တည့်မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး မီးတောင် မွှေးထားလေသည်။

'မီး ဟုတ်လား'

အကြီးအကျယ် လန့်သွားပြီး လုနင်းရှန် ရှေ့တိုးကာ မီးငြှိမ်းဖို့ ကြိုးစားလိုက်ပေမယ့် ကျန်းပေရန် က တားဆီးလိုက်လေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီဂူထဲမှာ အစီအရင် တစ်ခု ငါ တည်ဆောက်ထားပြီးပြီ အပြင်လူတွေ ငါတို့ကို မမြင်နိုင်ဘူး"

ဆရာ့စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ လုနင်းရှန် ချက်ချင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး "ဘုန်း" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ မြေကြီးပေါ် ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

ကျန်းပေရန် က သန့်ရှင်းတဲ့ အဝတ်အစား တစ်စုံ လုနင်းရှန် ဆီ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ဂူထောင့် တစ်နေရာမှာ လိုက်ကာ တစ်ခု ကာပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သွားပြီး အဝတ်အစား လဲလိုက်"

"ကျေ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျန်းပေရန် ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လုနင်းရှန် အဝတ်အစားတွေ ယူကာ လိုက်ကာ နောက် ဝင်သွားလိုက်လေသည်။

အဝတ်အစား လဲနေရင်း လုနင်းရှန် အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားနေရတုန်းပဲ။

နောက်တစ်ခဏမှာ သန့်ရှင်းတဲ့ သားမွေး ဝတ်ရုံဆီက နွေးထွေးမှုက သူမကို ဆုတောင်းမိစေခဲ့လေသည်။

'ဒါ အိပ်မက် ဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို မနိုးပါစေနဲ့တော့'

ခဏအကြာမှာ သားမွေး ဝတ်ရုံ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လုနင်းရှန် လိုက်ကာ နောက်ကနေ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

မီးပုံပေါ်မှာ တစ်ခုခု ပြုတ်နေတဲ့ အိုးတစ်လုံး တည်ထားတာ သူမ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အခုချိန်မှာ စိတ်အားနဲ့ ခွန်အား တော်တော်များများ ပြန်လည် ရရှိလာပြီ ဖြစ်တဲ့ လုနင်းရှန် က ကျန်းပေရန် ကို လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကယ်တင်ပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှင်သာ အချိန်မီ ရောက်မလာခဲ့ရင်..."

"ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုဘူး လာထိုင်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ပြန်ဖြေပြီးနောက် လုနင်းရှန် မီးဘေးက ခုံပုလေး ပေါ်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။

"ရော့ ဗိုက်ပြည့်အောင် ပေါင်မုန့်ပြား တစ်ချပ် အရင် စားလိုက်"

လုနင်းရှန် ကို ပေါင်မုန့်ပြား တစ်ချပ် ကမ်းပေးရင်း ကျန်းပေရန် ပြောလိုက်လေသည်။

ပေါင်မုန့်ပြားကို မြင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ လုနင်းရှန် ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပေမယ့် သူမ ယဉ်ကျေးမှု မပျက်ခဲ့ပေ။

ကျန်းပေရန် ကို ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် ပေါင်မုန့်ပြားကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ လှမ်းယူလိုက်လေသည်။

ကောက်ကိုင်လိုက်တဲ့ အခါ လုနင်းရှန် ရဲ့ ပထမဆုံး ကိုက်ချက်က သိပ်မကြီးဘဲ အကိုက်သေးသေးလေး တစ်ချက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ပေါင်မုန့်ပြားရဲ့ မွှေးရနံ့ကို မြည်းစမ်းမိလိုက်တာနဲ့ သူမ မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ဒုတိယ ကိုက်ချက်၊ တတိယ ကိုက်ချက်၊ တစ်ချက်ထက် တစ်ချက် ပိုကြီးလာလေသည်။

လုနင်းရှန် အငမ်းမရ စားသောက်နေတာ မြင်တော့ ကျန်းပေရန် အိုးဖုံး ဖွင့်လိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးထဲ ရေနွေး ခပ်ထည့်ကာ သူမကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ကြက်ပေါင်းရည် တစ်ခွက်နဲ့ အသားပေါက်စီ ပူပူနွေးနွေး အနည်းငယ် ဆိုရင် သေချာပေါက် ပိုအရသာ ရှိမှာ ဖြစ်ပေမယ့် လက်ရှိ လုနင်းရှန် အတွက်တော့ ပေါင်မုန့်ပြား တစ်ချပ်နဲ့ ရေနွေး တစ်ခွက်က အဆုံးစွန် ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ပါးစပ်ထဲမှာ ပေါင်မုန့်ပြား အပြည့်နဲ့ လုနင်းရှန် ပြောလိုက်လေသည်။

သူမ ရေနွေးခွက်ကို ယူပြီး တစ်ဝက်ကျော်လောက် မော့သောက်လိုက်လေသည်။

လုနင်းရှန် နည်းနည်း တည်ငြိမ်သွားတဲ့ အခါ ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်သူတွေက မင်းကို လိုက်ဖမ်းနေတာလဲ၊ ပြီးတော့ မင်း ဘယ်ကို သွားဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ"

ဒီအမျိုးသမီးနဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ပြီး စနစ် ရွေးချယ်စရာတွေ ပေါ်လာကတည်းက သူမကို ဖယ်ရှားဖို့ မလွယ်ကူဘူး ဆိုတာ ကျန်းပေရန် သိခဲ့လေသည်။

ဒါကြောင့် ဆုတောင်း တုတ်ချောင်းလေး ကနေတဆင့် အကူအညီ တောင်းတဲ့ အခါ ကျန်းပေရန် နည်းနည်းလေးမှ မအံ့သြခဲ့ပေ။

တကယ်တော့ သူမ အကူအညီ တောင်းဖို့ ဒီလောက် ကြာကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့တာကိုတောင် သူ နည်းနည်း အံ့သြမိလေသည်။

ဆရာ့ရဲ့ ရုတ်တရက် မေးခွန်းတွေကို ကြားလိုက်ရတော့ လုနင်းရှန် ပါးစပ်သုတ်ဖို့ ပန်းထိုး လက်ကိုင်ပုဝါ တစ်ထည် မသိစိတ်နဲ့ ထုတ်ယူမိမလို ဖြစ်သွားပေမယ့် လက်မောင်းစကို စမ်းမိမှ ဒါတွေက သူမ အဝတ်အစားတွေ မဟုတ်မှန်း သတိရသွားလေသည်။

"ရော့" ကျန်းပေရန် စတုရန်းပုံ လက်ကိုင်ပုဝါ တစ်ထည် လုနင်းရှန် ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လုနင်းရှန် လက်ကိုင်ပုဝါကို ယူလိုက်ပြီး မျက်နှာ နည်းနည်း ရဲသွားပေမယ့် ပါးစပ်ထောင့်က အဆီတွေကို အမြန် သုတ်လိုက်ကာ စတင် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်က လု ပါ၊ နာမည်က နင်းရှန် ပါ ကျွန်မက ထန်တိုင်းပြည် ဧကရာဇ် လုချန်ကျန်း ရဲ့ အစ်မတော်ပါ"

'...'

'နောက်ထပ် မင်းသမီး တစ်ပါး ဟုတ်လား'

ဒီအမျိုးသမီးက ထင်ရှားတဲ့ မိသားစု တစ်စုက သားသမီး ဖြစ်လောက်တယ်လို့ ကျန်းပေရန် ခန့်မှန်းထားခဲ့ပေမယ့် ဒီလောက် ထင်ရှားတဲ့ မိသားစု ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

ထန်တိုင်းပြည် ရဲ့ နိုင်ငံရေး စနစ် အကြောင်း ကျန်းပေရန် သိပ်မသိပေမယ့် သူတို့ ဧကရာဇ်က ရှန့်တိုင်းပြည် ဧကရာဇ် ထက် ပိုမို ဂုဏ်သရေ ရှိတယ် ဆိုတာတော့ သိလေသည်။

ထီးနန်း ရယူနိုင်သူတွေက ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်တွေ (သို့) မျိုးနွယ်စုကြီးတွေက ဆင်းသက်လာသူတွေ ဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တွေက ဘယ်တော့မှ မနိမ့်ကျပေ။

ဧကရာဇ်ကို ဘယ်လို ရွေးချယ်လဲ၊ သူတို့ အာဏာ ဘယ်လောက် ရှိလဲ၊ သူတို့ရဲ့ တိကျတဲ့ တာဝန်တွေက ဘာလဲ ဆိုတာတွေကိုတော့ သူ ဘာမှ မသိပေ။

မင်းသမီး တစ်ပါး ဒီလို အခြေအနေ ရောက်သွားရတာ ဖြစ်နိုင်ချေ နှစ်ခုပဲ ရှိလေသည်။

ပထမ တစ်ခုက နန်းတွင်း လုပ်ကြံမှု၊ ဒါပေမဲ့ ထန်တိုင်းပြည် ရဲ့ နန်းတွင်း လုပ်ကြံမှုက သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ဒါကြောင့် အဲ့ဒါကို ဖယ်ထုတ်လို့ ရလေသည်။

ဒုတိယ တစ်ခုက ထန်တိုင်းပြည် မှာ အာဏာသိမ်းပွဲ တစ်ခု ဖြစ်ပွားနေတာ။

ထီးနန်းပေါ် ထိုင်နေတဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ပြောင်းလဲဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ တစ်ယောက်ယောက်က ခံစားနေရတာ ဖြစ်လေသည်။

'ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကလည်း ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး... ဘာလို့ စနစ်က ငါ့ကို ဒီကိစ္စထဲ အတင်း ဆွဲထည့်နေရတာလဲ'

ကျန်းပေရန် တွေးတောနေတုန်း လုနင်းရှန် က သူ့မေးခွန်းတွေကို ဆက်လက် ဖြေကြားနေလေသည်။

"ကျွန်မနောက် လိုက်နေတဲ့ သူတွေက... အများကြီး ဖြစ်သင့်တယ် သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲ ဆိုတာ ကျွန်မ အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး"

အဲ့လို ပြောပြီးနောက် လုနင်းရှန် စိတ်ငြိမ်အောင် ရေနွေး နောက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံး မေးခွန်းကို ဖြေလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ အကူအညီ တောင်းချင်တယ် ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကို တောင်းရမလဲ ကျွန်မ မသိဘူး"

တုန်ယင်ခြင်း မရှိတော့တဲ့ လုနင်းရှန် ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် နောက်ထပ် ပေါင်မုန့်ပြား တစ်ချပ် ထုတ်ယူကာ သူမကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။ "နောက်တစ်ချပ် လိုချင်လား"

"ဂလု..."

နှမ်းတွေ ကပ်ထားတဲ့ ပေါင်မုန့်ပြားကို ကြည့်ပြီး လုနင်းရှန် တံတွေး မျိုချလိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ပေါင်မုန့်ပြားကို လုနင်းရှန် ဆီ ကမ်းပေးရင်း ကျန်းပေရန် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို အခု မင်း အကူအညီ တောင်းနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူက ငါပေါ့ ဟုတ်လား"

ပါးစပ်နား ပေါင်မုန့်ပြား ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ လုနင်းရှန် ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ် အခုချိန်မှာ... ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံရဲတော့ဘူး"

"ကောင်းပြီလေ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ၊ ဘယ်လို အကူအညီ လိုအပ်လဲ ဆိုတာ အသေးစိတ် ပြောပြ ပြီးမှ မင်းကို ကူညီမလား၊ မကူညီဘူးလား ငါ ဆုံးဖြတ်မယ်"

ဒါကို ကြားတော့ လုနင်းရှန် ပေါင်မုန့်ပြား စားတာ ရပ်လိုက်ပြီး ခါးမတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီဇာတ်လမ်းက နည်းနည်း ရှည်တယ်"

"ရပါတယ် ဒီနေ့ ငါ့မှာ အချိန် အများကြီး ရှိတယ် မင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောတာကို နားထောင်ပေးနိုင်တယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ဒါဆိုရင်... ကျွန်မ အဖေ ပျောက်ဆုံးမသွားခင် ကတည်းက စပြောပြမယ်"

...

တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် လုနင်းရှန် ဘာလို့ ဒီလို သနားစရာ အခြေအနေ ရောက်နေရလဲ ဆိုတာ ကျန်းပေရန် အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားလေသည်။

သူ အစက ခန့်မှန်းထားသလိုပါပဲ။

အာဏာသိမ်းပွဲ တစ်ခုပါ။

လုနင်းရှန် ရဲ့ ပြောပြချက် ကနေတဆင့် ထန်တိုင်းပြည် ရဲ့ နိုင်ငံရေး စနစ်ကို ကျန်းပေရန် အတော်အတန် နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် ထန်တိုင်းပြည် က ရွေးချယ်ခံရတဲ့ ဧကရာဇ်ဟာ အင်အားစု တစ်ခုခုရဲ့ ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့ အချက်မှာ ရှန့်တိုင်းပြည် နဲ့ တူညီလေသည်။

သို့သော် ရှန့်တိုင်းပြည် မှာ ရွေးချယ်ခံရတဲ့ ဧကရာဇ်က သာမန် ပြည်သူတွေကို စီမံခန့်ခွဲဖို့ သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အခါ သာမန် လူတစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှ မခြားနားပေ။

ထန်တိုင်းပြည် ရဲ့ ဧကရာဇ် ကတော့ နိုင်ငံကြီး ၆ နိုင်ငံ ရဲ့ နိုင်ငံရေး စနစ်တွေနဲ့ ပိုနီးစပ်လေသည်။

ဆိုလိုတာက သူတို့က ဧကရာဇ် အာဏာကို ပိုအလေးထားပြီး ဂိုဏ်းတွေနဲ့ မျိုးနွယ်စု အားလုံးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကြီးကြပ် ကွပ်ကဲနိုင်ကာ သူတို့ အလွန်အကျွံ မဖြစ်လာအောင် တားဆီးနိုင်လေသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင် နိုင်ငံ အတွင်းမှာ အကျိုးစီးပွား မတူညီမှုတွေကြောင့် ပဋိပက္ခတွေနဲ့ သဘောထား ကွဲလွဲမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခါ ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးနိုင်တဲ့ (သို့) ဆုံးဖြတ်ချက် ချပေးနိုင်တဲ့ အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်သူ တစ်ယောက် ရှိရမယ် ဆိုတဲ့ သဘောပါပဲ။

ဒါက ရှန့်တိုင်းပြည် ကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေချင်တဲ့ ကျန်းပေရန် ရဲ့ ဦးတည်ချက်လည်း ဖြစ်လေသည်။

အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်သူ တစ်ယောက် ရှိရမည်၊ မဟုတ်ရင် အသံတွေ အရမ်း များနေရင် အဆုံးမရှိ ငြင်းခုံမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဘာမှ ပြီးမြောက်မှာ မဟုတ်ပေ။

ဒီလို အခြေအနေတွေ အောက်မှာ ဧကရာဇ် ခန့်အပ်ခွင့် ရရှိဖို့ ဂိုဏ်း တစ်ဂိုဏ်း အတွက် အဓိက လိုအပ်ချက်က သဘာဝကျကျ သူတို့ရဲ့ အင်အားက လေးစားမှုကို ရရှိစေနိုင်ဖို့ ဖြစ်လေသည်။

လက်ရှိ ထန်တိုင်းပြည် ဧကရာဇ် ရဲ့ နောက်ခံက နယ်နိမိတ်မဲ့ ချောက်ကမ်းပါးဂိုဏ်း ဖြစ်ပြီး ဒီ နယ်နိမိတ်မဲ့ ချောက်ကမ်းပါးဂိုဏ်း က ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် အရ ဖြစ်စေ၊ အနက်ရောင်ဧကရာဇ် အရေအတွက် အရ ဖြစ်စေ ထန်တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံးမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ မကြာသေးမီကပဲ ထန်တိုင်းပြည် ရဲ့ နံပါတ် ၁ ဂိုဏ်းကြီး ရုတ်တရက် ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အကြောင်းရင်းကတော့ အတွင်းပိုင်း အဖွဲ့ကွဲပြားမှု ကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

အတွင်းပိုင်း ပြိုကွဲမှုက ပြင်ပ ကျူးကျော်မှုထက် အများကြီး ပိုပြင်းထန်လေသည်။

အလွန် တိုတောင်းတဲ့ အချိန် အတွင်းမှာ နယ်နိမိတ်မဲ့ ချောက်ကမ်းပါးဂိုဏ်း တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားပြီး လုနင်းရှန် ရဲ့ ဖခင်၊ ထန်တိုင်းပြည် ရဲ့ လက်ရှိ ဧကရာဇ် (အော် မဟုတ်ဘူး အခုတော့ ဧကရာဇ်ဟောင်း လို့ ခေါ်ရတော့မယ်) လုဟွိုင်အန်း ဒီရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲ အတွင်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

အတွင်းပိုင်း ပဋိပက္ခတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ နယ်နိမိတ်မဲ့ ချောက်ကမ်းပါးဂိုဏ်း က ဧကရာဇ် တစ်ပါး ရွေးချယ်ဖို့ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ အတွင်းပိုင်း ကွဲပြားနေတာလေ၊ ကိုယ်စားလှယ် တစ်ယောက် ဘယ်လို ရွေးချယ်နိုင်မှာလဲ။

ဒါကြောင့် လောလောဆယ် ရာထူး ယူထားဖို့ အရေးမပါတဲ့ ပုံရိပ် သေးသေးလေး တစ်ယောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရွေးချယ်လိုက်ကြလေသည်။

ပြီးတော့ ဒီပုံရိပ် သေးသေးလေးက လုဟွိုင်အန်း ရဲ့ အငယ်ဆုံး သား၊ လုနင်းရှန် ရဲ့ မောင်လေး လုချန်ကျန်း ဖြစ်လေသည်။

ရုပ်သေးရုပ်လို ထီးနန်းတက်လာရတဲ့ အတွက် သူ့မှာ စစ်မှန်တဲ့ အာဏာ မရှိတာ သဘာဝကျလေသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲ့လိုတောင် သူ့ကို ဆွဲချပြီး တခြား ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်နဲ့ အစားထိုးချင်တဲ့ လူတွေ ရှိနေတုန်းပါပဲ။

ဒါကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် အရာတစ်ခုကို အတော်အတန် သေချာသွားလေသည်။

ဒီ နယ်နိမိတ်မဲ့ ချောက်ကမ်းပါးဂိုဏ်း က တကယ် ဧရာမ သတ္တဝါကြီးပါပဲ။

အတွင်းပိုင်း ကွဲပြားသွားတာတောင် လူတိုင်းက ဝိုင်းပြီး ကန်ကျောက်တာမျိုး မခံရသေးပေ။

ဒါပေါ့ ဒါက လုနင်းရှန် ရဲ့ ဖော်ပြချက် အပေါ် အခြေခံတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

တကယ်တမ်း "နံရံကို ကန်ကျောက်" နေသူတွေ ရှိမရှိ ဆိုတာကတော့ ထပ်မံ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ လုနင်းရှန် အတွက်တော့ နယ်နိမိတ်မဲ့ ချောက်ကမ်းပါးဂိုဏ်း ရဲ့ အတွင်းပိုင်း ကွဲပြားမှု ရလဒ်၊ ထန်တိုင်းပြည် ရဲ့ အနာဂတ်၊ နဲ့ အဲ့ဒီ ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့ ဂိုဏ်းတွေ၊ အဲ့ဒါတွေ ဘာတစ်ခုမှ သူမနဲ့ မဆိုင်ပေ။

သူမ အသက်ရှင်ချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ၊ သူမ မိသားစု တစ်ခုလုံးနဲ့ အတူ အသက်ရှင်ချင်ရုံပါပဲ။

သူမ ပြောသလိုပါပဲ ရုပ်သေးရုပ် ထီးနန်းကိုတောင် လုယူနေကြလေသည်။

ကွဲပြားသွားတဲ့ အဖွဲ့တွေ အားလုံးက သူတို့ ရွေးချယ်ထားတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်ကို ထီးနန်းပေါ် တင်ချင်ကြတာမို့ သူမမောင်လေးက မျက်စိစပါးမွေး စူးစရာ ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

လူအများကြီးက သူ့ကို ဖယ်ရှားချင်နေကြလေသည်။

'ဟူး နားထောင်ရတာတင် ခေါင်းကိုက်တယ်...'

စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် မီးပုံထဲ ထင်းခြောက် အနည်းငယ် ထပ်ထည့်လိုက်လေသည်။

တဖြောက်ဖြောက် မြည်သံတွေ ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် လုနင်းရှန် ကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ဘယ်သူ့ဆီက အကူအညီ တောင်းလို့ ရမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာလို့ တခြားသူတွေက မင်းကို ကူညီသင့်တယ်လို့ မင်း ထင်လဲ"

ဒါကို ကြားပြီးနောက် လုနင်းရှန် တိတ်ဆိတ်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေသည်။

ကိစ္စတွေက ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး နေ့စဉ် ရက်ဆက် ကြင်နာပြီး ဖော်ရွေပုံ ပေါက်ခဲ့တဲ့ ဦးလေးတွေကို သူမ မယုံကြည်ရဲတော့ပေ။

အခု သူမ မိသားစုဝင် တိုင်းကို ကြည့်ပြီး သူမအဖေ "ပျောက်ဆုံး" မှုကို ဖြစ်စေတဲ့ တရားခံတွေလို့ ခံစားနေရလေသည်။

ကိုယ့်လူတွေကို အကူအညီ မတောင်းနိုင်တော့ သဘာဝကျကျ တခြားသူတွေကိုပဲ မေးရတော့မှာပေါ့။

မျှော်လင့်ချက်က မှေးမှိန်နေပေမယ့် သူမ ပြောသလိုပဲ သူမမှာ တခြား နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလေ။

"ကျွန်မ... ကျွန်မမှာ ညှိနှိုင်းစရာ တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်၊ တခြားသူတွေ ကျွန်မကို ကူညီလာအောင် လုပ်မယ့် အရာ တစ်ခုပါ" လုနင်းရှန် ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"ဘာညှိနှိုင်းစရာလဲ"

ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး လုနင်းရှန် ကျန်းပေရန် ကို တည့်တည့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘဏ္ဍာတိုက် ပါ ကျွန်မအဖေရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက် "

ဘဏ္ဍာတိုက် ဆိုတဲ့ စကားလုံး ကြားလိုက်တာနဲ့ ကျန်းပေရန် ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှု ချက်ချင်း မြင့်တက်လာလေသည်။

"ဆက်ပြောပါဦး"

"ကျွန်မအဖေက ၁၆ နှစ်ကြာ နန်းစံခဲ့ပြီး သူ စုဆောင်းခဲ့တဲ့ ရတနာတွေက တောင်တစ်လုံးလောက် ရှိတယ် သူတို့ အားလုံး ဒီရတနာတွေကို လိုချင်ကြပေမယ့် ဘယ်မှာ ဖွက်ထားလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး"

"မင်း သိလား" ကျန်းပေရန် မေးလိုက်လေသည်။

"သူတို့လည်း အဲ့လိုပဲ ထင်ကြပါတယ် ဒါကြောင့်လည်း နန်းတော်ထဲကနေ ကျွန်မ ထွက်ပြေးလာနိုင်ခဲ့တာ"

အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လုနင်းရှန် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မမောင်လေး ထီးနန်းတက်တဲ့ အချိန်က စပြီး ကျွန်မတို့ မိသားစု တစ်ခုလုံး နန်းတော်ထဲမှာ အကျယ်ချုပ် ကျနေခဲ့ရတယ် တစ်နေ့ကျတော့ ကျွန်မ ထွက်ပြေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား ဆိုပြီး ကျွန်မရဲ့ နို့ထိန်း ကို အကူအညီ တောင်းဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့တယ်"

"သူမက... နန်းတော်ထဲမှာ ကျွန်မ ယုံကြည်နိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးပေါ့"

ဒီလို ပြောလိုက်တဲ့ အခါ ဖော်ပြလို့ မရနိုင်တဲ့ အထီးကျန်မှု လုနင်းရှန် မျက်နှာပေါ်မှာ ပေါ်လာခဲ့လေသည်။