အခန်း (၁၃၁)
Vol. 14 Ch. 131
မီးတောက်မီးလျှံများ သယ်ဆောင်လာသည့် လေလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုမှာ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ ထိုခဏချင်းမှာပင် စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များမှာ အဝေးကို လွင့်စင်သွားကြတော့၏။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စားသောက်သူများမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း နောက်သို့ ဆုတ်ပြေးကြသည်။
ထိုမီးတောက်များထဲမှ နီကျင်ကျင် ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများ ရစ်ပတ်နေသည့် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ သွယ်လျသော ခြေတံတစ်ဖက်မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုခြေတံမှာ လီကျယ်ရှန်း ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေသည့် ပိုင်ရှန်းရှန်း ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ကန်ချက်တစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ပိုင်ရှန်းရှန်း မှာ ကြိုးပြတ်သွားသည့် စွန်တစ်ခုကဲ့သို့ မီတာတစ်ဆယ်ကျော်ခန့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကျောပြင်မှာ တိုင်တစ်ခုနှင့် အားပြင်းစွာ ရိုက်မိကာ ဖုန်မှုန့်များပင် လွင့်စင်ကျလာသည်။
မီးတောက်များ ဖြည်းညှင်းစွာ လျော့ပါးသွားချိန်တွင်တော့ ဆံပင်အဖျားများမှာ မီးပွားလေးများ လက်ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော အရည်အချင်းရှိပြီး အရပ်ရှည်ရှည် မိန်းကလေးတစ်ဦး မီးလျှံများကြားထဲတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမထံမှ အရက်နံ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး လီကျယ်ရှန်း ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ကာ မကျေမနပ်နှင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ငါ... ငါက နင်ထွက်ပြေးသွားပြီ ထင်နေတာ”
“တိုက်ပွဲဖြစ်နေတာတောင် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘူး”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ရုတ်တရက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ မျက်နှာပျက်နေသော ထန်စန်း ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“လူများတာနဲ့ အနိုင်ကျင့်ချင်နေတာလား”
ဟောက်ဝူ ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာပြီး ရှမ်းရှန်းစားသောက်ဆိုင်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“ညီအစ်ကိုတို့ရေ”
“တစ်ယောက်ယောက်က လူအင်အားသုံးပြီး ငါတို့ ဓားဝိုင် ကို အနိုင်ကျင့်ချင်နေကြတယ်ဟေ့”
သူမ၏ အသံဆုံးသည်နှင့်တပြိုင်နက် ပြင်းထန်သော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများ ရစ်ပတ်ထားသည့် လူရိပ်များမှာ အပေါ်ထပ်ရှိ သီးသန့်ခန်း ပြတင်းပေါက်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျော်ဖြတ်ကာ လီကျယ်ရှန်း ၏ နောက်ကွယ်သို့ ခုန်ဆင်းလာကြသည်။ ကြမ်းပြင်မှာ လက်မအလိုက် အက်ကွဲသွားပြီး သစ်သားစများနှင့် ဖုန်မှုန့်များမှာလည်း လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲသွားတော့၏။
“ဘယ်သူလဲ”
“ဘယ်သူက ငါတို့ ညီအစ်ကို ကျယ်ရှန်း ကို လက်ဖျားနဲ့ထိဝံ့တာလဲ”
ဖုန်မှုန့်များ တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားချိန်တွင်တော့ တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ဟောက်ဝူရှန်း၊ ဖုန်းရှောင်ထျန်း၊ ယွီထျန်းရှင်း၊ ဟူရန်ကျိ နှင့် အစောပိုင်း ပွဲစဉ်များမှ ပါရမီရှင်များအားလုံး ရောက်ရှိနေကြသည်။ အသင်းတစ်ခုစီ၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်များပါ ပေါင်းလိုက်ပါက လီကျယ်ရှန်း ၏ နောက်တွင် လူပေါင်း ၂၀ နီးပါး ခန့်ညားစွာ ရပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများနှင့်အတူ စူးရှသော အရက်နံ့များမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ စားသောက်သူများအနေဖြင့် ဓားဝိုင် သည် သူ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် ယနေ့တွင် ဆုံတွေ့မည်ကို သိထားကြသော်လည်း ဝတ်စုံဖြူလူငယ်၏ နောက်ကွယ်တွင် ဤမျှများပြားသော ပါရမီရှင်များ ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့အားသင့်လွန်း၍ စကားပင် မဆိုနိုင်ကြတော့ပေ။
ထန်စန်း နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာထားမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဓားဝိုင် နှင့် ကျူကျူချင်း တို့ နှစ်ယောက်တည်း တွေ့ဆုံနေသည်ဟု ကြားထားသည် မဟုတ်ပါလား။ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ လူအများကြီး ပေါ်လာရသနည်း။
တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ က တစ်ပိုင်းထားဦး၊ ဟောက်ဝူ၊ ဟောက်ဝူရှန်း၊ ဖုန်းရှောင်ထျန်း၊ ယွီထျန်းရှင်း၊ ဟူရန်ကျိ တို့မှာ ကောင်းကင်ဒူ နယ်မြေ၏ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဓားဝိုင် ၏ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်နေကြသည်လား။
“ဓားဝိုင်...”
ထန်စန်း ၏ လည်ချောင်းမှာ ခြောက်သွေ့လာပြီး လီကျယ်ရှန်း အပေါ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။
အော်စကာ သည် ပါရမီရှင်များစွာ ဝန်းရံထားသော ဝတ်စုံဖြူလူငယ်ကို ကြည့်ရင်း ဤမြင်ကွင်းမှာ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် သူတစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။
“ဟိုနေ့က လမ်းပေါ်မှာ ငါတို့တွေ့ခဲ့တဲ့လူက... ဓားဝိုင် ပဲ”
ထိုနေ့က ဤမျှ ခမ်းနားသော အခြံအရံများဖြင့် မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်းဟု သူတို့ အံ့သြခဲ့ကြဖူးသည်။ အားကောင်းသော အသင်းများစွာ၏ ကြယ်ပွင့်သဖွယ် ဝန်းရံခြင်းကို ခံထားရသူမှာ ယခုမှပင် ကိုယ်တိုင်တွေ့ကြုံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ပိုင်ရှန်းရှန်း မှာ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိလျက် နောက်သို့ ယိုင်တိုင်တိုင် ဆုတ်သွားသည်။ ရှောင်ဝူ ၏ ပန်းရောင်မျက်ဝန်းများမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အစ်ကိုစန်း အနေဖြင့် အဘယ်ကြောင့် လီကျယ်ရှန်း ကဲ့သို့သော လူမျိုးကို ရန်စရန် ဇွတ်ကြိုးစားနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ နင်ရုံရုံ ၏ လှပသော မျက်နှာမှာလည်း ဖြူေဖျာ့နေသည်။ လီကျယ်ရှန်း မှာ ပို၍ ထက်မြက်တောက်ပလာလေလေ၊ သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ “နောင်တ” အက်ကြောင်းမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။
“တကယ်လို့...”
“တကယ်လို့ အဲ့ဒီတုန်းက ငါသာ အစ်ကိုကျယ်ရှန်းနဲ့ လမ်းခွဲခဲ့တာ မဟုတ်ရင်...”
“အခု အစ်ကို့ဘေးမှာ ရပ်နေရမယ့်သူက ငါ ဖြစ်နေမှာလား...”
“ငါ့မှာ အခွင့်အရေး ရှိသေးရဲ့လား”
ဖုန်းပုယွီ မှာ မတ်တပ်ရပ်နေစဉ်မှာပင် ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်နေသည်အထိ မူးနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူသည် လက်စွပ်ကို လိပ်တင်လိုက်ပြီး လေပြေဓား ကို ထုတ်ကာ ထန်စန်း ထံသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
“မင်း နာမည်က ထန်စန်း လား”
“မင်းက လူအင်အား သုံးပြီး ငါ့ညီအစ်ကိုကို အနိုင်ကျင့်ချင်တဲ့ ကောင်လား”
ဖုန်းပုယွီ ၏ ဟိန်းဟောက်သံမှာ စစ်မြေပြင်မှ ခရာသံကဲ့သို့ပင်။ အရက်ရှိန် တက်နေကြသော ဟောက်ဝူရှန်း နှင့် အခြားသူများမှာလည်း အော်ဟစ်ကြွေးကြော်ရင်း ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည် အမျိုးမျိုးမှာ မိုးရွာသကဲ့သို့ ကျဆင်းလာတော့၏။
ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ ဝိဉာဉ်စွမ်းအား မုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာသည်။ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များမှာ လေပြင်းများကြောင့် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားပြီး တိုင်များတွင်လည်း အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။ ထန်စန်း မှာ သူ၏ တစ္ဆေအရိပ်ခြေလှမ်း ကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုပြီး မီးခိုးငွေ့ကဲ့သို့ ရှောင်တိမ်းနေသော်လည်း ပုခုံးတွင် မီးတောက်လက်သီးတစ်ချက် အနည်းငယ် ထိမှန်သွားသဖြင့် အင်္ကျီမှာ ကျွမ်းလောင်သွားသည်။
ထန်စန်း မှာ နောက်သို့ ယိုင်ထွက်သွားပြီး နဖူးမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လျက် သွားကို ကြိတ်ကာ အော်လိုက်သည်။
“မင်းတို့က လူအင်အားသုံးပြီး ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်နေတာလား”
“ဗိုလ်လုပွဲကနေ ထုတ်ပယ်ခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား”
ဖုန်းပုယွီ က သူ၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“မင်း တကယ် သိုးအရေခြုံနေတာပဲ”
“ခုနကတင် လူအင်အားသုံးပြီး ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ကြံနေတာ မင်း မဟုတ်ဘူးလား”
ယွီထျန်းဟန် ၏ နဂါးလက်သည်းက လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။
“ငါတို့ မင်းကို မသတ်သရွေ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး”
“ငါတို့ အသင်းအားလုံး ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ၊ ငါတို့ အကုန်လုံးကို တကယ်ကြီး ပြိုင်ပွဲက ထုတ်ပယ်ဝံ့လို့လား”
“မင်းတို့လို အသုံးမကျတဲ့ ရှီလိုင်ခဲ့ နဲ့ တခြားနယ်မြေက အသင်းတွေကိုပဲ အားကိုးပြီး ဗိုလ်လုပွဲမှာ အနိုင်ယူတော့မှာလား”
ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်များ ကြားတွင် ထန်စန်း ၏ ကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ် ကာကွယ်မှုမှာ လက်မအလိုက် အက်ကွဲလာပြီး သူ လက်လျှော့တော့မည့် ဆဲဆဲတွင်
“ရပ်လိုက်စမ်း”
စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ဆူညံသံများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ယွီရှောင်ကန်း၊ ဖူလန်ဒါ နှင့် လျူအာလုံ တို့သည် ထျန်းဒိုကျောင်းတော် မှ စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ဝင် သုံးဦးနှင့်အတူ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်၍ ဝင်လာကြသည်။ မြင့်မြတ်သောရွှေရောင် နဂါးပုံရိပ်တစ်ခု လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲလာပြီး သောင်းကျန်းနေသော ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။
ရလဒ်မှာ မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုတော့ပေ။
အေးစက်စက် အကြည့်များအောက်တွင် ထန်စန်း နှင့် တိုက်မုပိုင် တို့မှာ အရှက်တကွဲနှင့် တောင်းပန်လိုက်ကြရသည်။
လီကျယ်ရှန်း ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အသံမှာ ငှက်မွှေးတစ်စ ကျဆင်းလာသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းမှာ ထန်စန်း နှင့် တိုက်မုပိုင် တို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ ထွင်းထုလိုက်သကဲ့သို့ ရှိသည်။
“ကွင်းထဲမှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့။”
တိုက်မုပိုင် မှာ မျက်နှာဖြူလျော်နေပြီး ထိုနေရာတွင် ခဏလေးပင် ဆက်မနေချင်တော့ပေ။ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ထန်စန်း သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်ထဲတွင် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရာ အရိုးချင်း တဂျွတ်ဂျွတ် အသံပင် ထွက်လာသည်။
“ဓားဝိုင်၊ ကွင်းထဲမှာ တွေ့ကြမယ်”
သောက်စားဖို့မှာတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ရှမ်းရှန်းစားသောက်ဆိုင်၏ ပထမထပ်မှာ လုံးဝနီးပါး ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများအတွက်တော့ လီကျယ်ရှန်း တို့ အဖွဲ့က ပေးလျော်စရာ မလိုသည်မှာ အသေအချာပင်။ ရှီလိုင်ခဲ့ အဖွဲ့ မထွက်ခွာမီ ဖူလန်ဒါ မှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ရွှေဒင်္ဂါးပြား အများအပြားကို ထုတ်ပေးခဲ့ရသည်။
ဤသောင်းကျန်းမှုမှာ အလွန်ကြီးကျယ်သွားသဖြင့် လီကျယ်ရှန်း တို့ အဖွဲ့လည်း ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ပြီး ခေါက်ဆွဲဆိုင်တစ်ခုတွင်သာ သွားစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ် အင်ပါယာရေးရာများနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသင့်သော ရွယ်ချင်းဟော် မှာ စိုးရိမ်တကြီး ပြေးလာသည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ နင် ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား”
ရွယ်ချင်းဟော် ၏ စကားအဆုံးတွင် သူမ၏ ပုခုံးမှာ လီကျယ်ရှန်း ၏ ဖက်လှဲတကင်း လုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
“ညီအစ်ကိုကောင်းကြီး၊ မင်း လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ”
ရွယ်ချင်းဟော် သည် လီကျယ်ရှန်း ဘာမှမဖြစ်သည်ကို မြင်မှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူမသည်လည်း လီကျယ်ရှန်း၏ ဤသို့ ဖက်လှဲတကင်း လုပ်တတ်သည့် အမူအရာကို လုံးဝ ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ လှပသော မျက်ခုံးတန်းလေးများ မြင့်တက်သွားပြီး
“ဆိုင်ရှင်၊ ကျသင့်ငွေ ဘယ်လောက်လဲ။”
“ဟဲဟဲ။”
နှစ်ရက်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ နောက်တစ်ရက်တွင် ကောင်းကင်ဒူအင်ပါယာကို ကိုယ်စားပြုသည့် အရည်အချင်းပြည့်မီသော အသင်း ၅ သင်းသည် ဝိဉာဉ်မြို့တော် သို့ ထွက်ခွာကြတော့မည်။ သို့သော် ထိုမတိုင်မီ နှုတ်ဆက်ခြင်းက အရင်လာသည်။ လီကျယ်ရှန်း ဦးဆောင်သောအဖွဲ့မှာ လေပြေဓားဂိုဏ်း မှ လူများကို လိုက်လံနှုတ်ဆက်ရန် မြို့ပြင်သို့ ရောက်လာကြသည်။
“ညီအစ်ကို ပုယွီ။”
လီကျယ်ရှန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဝိုင်ဘူးတစ်ဘူးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ငါတို့ ဝိဉာဉ်မြို့တော် ကို အတူတူ သွားကြမယ်လို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို ပြန်ရတာလဲ”
ဖုန်းပုယွီ က ခေါင်းကို မော့ကာ ဝိုင်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို သုတ်လိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းက အရေးပေါ် အမိန့်ကြောင့်ပါ၊ ဒါပေမဲ့...”
သူက အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။
“သတင်းလာပို့တဲ့ တပည့်ရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေနဲ့ဆိုတော့ ဒါက သတင်းကောင်း ဖြစ်မှာပါ၊ သတင်းဆိုး မဟုတ်နိုင်ဘူး။”
လီကျယ်ရှန်း ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ညီအစ်ကို ပုယွီ တစ်ယောက် လမ်းခရီး ချောမွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်”
“ငါကလည်း ညီအစ်ကို ကျယ်ရှန်း ဗိုလ်လုပွဲမှာ အနိုင်ရပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်”
ဖုန်းပုယွီ က ပြောရင်း လီကျယ်ရှန်း ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ယွီထျန်းဟန်၊ ဖုန်းရှောင်ထျန်း နှင့် အခြားသူများကို လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်ကိုင်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ဒီခရီးစဉ်မှာ ဒီလို သူငယ်ချင်းကောင်းတွေနဲ့ ဆုံတွေ့ရတာ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ”
“အချိန်တန်ရင် မင်းတို့ အားလုံးကို ငါ့ရဲ့ လေပြေဓားဂိုဏ်း ကို လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်၊ ငါကိုယ်တိုင် တံမြက်စည်းလှည်းပြီး ကြိုဆိုပါ့မယ်”
ယွီထျန်းဟန်၊ ဖုန်းရှောင်ထျန်း နှင့် အခြားသူများအားလုံး ပြုံးလျက် သဘောတူလိုက်ကြသည်။ မြင်းခွာသံများ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး မြေဖုန်မှုန့်များ ဝေ့ဝဲကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဖုန်းပုယွီ မှာ ရုတ်တရက် မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲကာ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အင်္ကျီလက်ထဲမှ စိမ်းစိုသော ဝါးကျည်တောက်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး လေထဲမှတဆင့် လီကျယ်ရှန်း ထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။
“ငါ မေ့တော့မလို့”
“ဂိုဏ်းချုပ်က တောင်ပေါ်ပြန်ရောက်တော့ ညီအစ်ကို ကျယ်ရှန်း အတွက် သီးသန့် ပေးခိုင်းလိုက်တာ”
ဖုန်းပုယွီ ၏ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံမှာ ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းမကြီး၏ အဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်း မှာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဝါးကျည်တောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဝါးကျည်တောက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ အတွင်းထဲမှ ဓားသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ပင်။
သူ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး လက်ထိပ်ဖြင့် ဝါးကျည်တောက်၏ အပိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည့် ခဏတွင်
ရှဲ... ရှဲ...
ကြည်လင်သော လေပြေတစ်စမှာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ခဏချင်းမှာပင် ၎င်းသည် ဝေ့ဝဲနေသော လေစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လီကျယ်ရှန်း ကို ဝန်းရံသွားတော့သည်။
လေသံများကြားထဲတွင် ရွှင်မြူးသော ရယ်မောသံတစ်ခုမှာ သတ္တုချင်း ထိခတ်သံကဲ့သို့ စူးရှစွာ ပါဝင်နေသည်။
“ငါ လူအိုကြီး ဒီနေ့မှာ ‘လေပြေဓား’ သုံ့လော်အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပြီ၊ ဒါဟာ သူငယ်ချင်းလေး ကျယ်ရှန်း ပေးခဲ့တဲ့ ဝိဉာဉ်လေပြေဝိုင် တစ်ဘူးကြောင့်ပဲ”
“ဒီလို ဝမ်းသာစရာ သတင်းကို စာပို့ငှက်နဲ့ ပို့ဖို့ မစောင့်နိုင်တော့တာမို့ ဒီဝါးကျည်တောက်ထဲက လေပြေကို ငှားပြီး မင်းနဲ့အတူ ဂုဏ်ပြုလိုက်တယ်”
လီကျယ်ရှန်း ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝေ့ဝဲနေသော လေဝဲပုံရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံစကို မကာ လေပြေဓားဂိုဏ်း တည်ရှိရာ ဘက်သို့ တည်ငြိမ် လေးနက်စွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော ကြည်လင်သည့် လေပြေများမှာ သူ၏ ဂုဏ်ပြုစကားများကို မိုးတိမ်အနက်ပိုင်းများဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားလေတော့သည်။
“ဂုဏ်ယူပါတယ် စီနီယာ၊ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ယနေ့မှစ၍ စီနီယာ၏ ဓားသံမှာ ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးဆင့်အထိ ပဲ့တင်ထပ်ပါစေ”