အခန်း (၁၃၂)
Vol. 14 Ch. 132
ဤနေ့တွင် ကောင်းကင်ဒူအင်ပါယာ မှ အသင်းငါးသင်းသည် တော်ဝင်မြင်းစီးသူရဲ ငါးရာ၏ ခြံရံမှုဖြင့် ဝိဉာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲ ဗိုလ်လုပွဲကျင်းပရာ ဝိဉာဉ်မြို့တော် သို့ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လှံနှင့် ဒိုင်းလွှာများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် မြင်းစီးသူရဲများမှာ သံမဏိစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုအသွင်ဖြင့် မြင်းရှစ်ကောင်ဆွဲသည့် ဇိမ်ခံရထား ခြောက်စီးကို အလယ်တွင်ထားကာ ဝန်းရံစောင့်ကြပ်နေကြသည်။
အလယ်ဗဟိုအကျဆုံး ရထားမှာ ကောင်းကင်ဒူအင်ပါယာ ၏ တောက်ပသော ကြယ်တာရာတံဆိပ် ခတ်နှိပ်ထားသည့် အိမ်ရှေ့စံ ရွယ်ချင်းဟော် ၏ ကိုယ်ပိုင်ရထား ဖြစ်သည်။ ရွယ်ယဲ့ဧကရာဇ်မှာ နိုင်ငံတော်ရေးရာများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခြင်းနှင့် ကျန်းမာရေးချို့တဲ့ခြင်းတို့ကြောင့် ကိုယ်တိုင်မတက်ရောက်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် အိမ်ရှေ့စံ ရွယ်ချင်းဟော် မှာ အင်ပါယာ၏ အမြင့်ဆုံးကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ဗိုလ်လုပွဲ၏ ဒိုင်လူကြီးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန် ဝိဉာဉ်မြို့တော် သို့ ဦးတည်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ဒူမြို့တော် မှ ဝိဉာဉ်မြို့တော် သို့ ခရီးမှာ ရှည်လျားပြီး ရက်ပေါင်း ၂၀ ခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။
ခရီးထွက်လာပြီးနောက် နာရီအနည်းငယ်အကြာတွင် ယွီထျန်းဟန် သည် လိုက်ကာကို မကာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ကွေ့ကောက်ဝင်သွားသော လမ်းမကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသဖြင့် လက်ဆစ်များမှာ ဖြူလျော်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဖိနှိပ်ထားသော လျှပ်စီးများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
“နောက်ဆုံးတော့...”
“နောက်ဆုံးတော့ ဗိုလ်လုပွဲကို ရောက်တော့မယ်”
“ဝိဉာဉ်နန်းတော် ရဲ့ ရွှေရောင်မျိုးဆက်”
ဒူကူယန် ၏ မြစိမ်းရောင်မျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“ရွှေရောင်မျိုးဆက်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်သုံးယောက်လုံးက ဝိဉာဉ်နန်းတော် က လူငယ်ဝိဉာဉ်သခင်တွေကို ပေးအပ်တဲ့ အမြင့်ဆုံးဂုဏ်ထူးဆောင် ခရမ်းရောင်မှတ်တမ်းတံဆိပ်ကို ရရှိထားတဲ့သူတွေပဲ။”
“အဲ့ဒီ မြေခွေးဝိဉာဉ်ပိုင်ရှင် ဟူလီနာ ဆိုတာက ရွှေရောင်မျိုးဆက်ရဲ့ အဓိကပဲ၊ ပုပ်ရဟန်းမရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်လည်း ဟုတ်တယ်။”
သူမသည် သူမ၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို ကိုင်ရင်း စကားလုံးတိုင်းကို အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ လက်မောင်းရိုးကို ချိုးခဲ့တာ သူပဲ။”
ယွီဖုန်း၊ အော့စလို နှင့် ရှီညီအစ်ကို များအားလုံး၏ မျက်နှာတွင် နာကျည်းရိပ်များ ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည်လည်း ဝိဉာဉ်နန်းတော် ရွှေရောင်မျိုးဆက်၏ အရှက်တကွဲ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသူများဖြစ်ပြီး ထိုအကြောင်းမှာ ကောင်းကင်ဒူ တစ်မြို့လုံးတွင် ပျံ့နှံ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုနက်ရှိုင်းသော အရှက်ရမှုနှင့် မုန်းတီးမှုတို့ကြောင့် သူတို့သည် သန်းခေါင်ယံအချိန်များတွင် လန့်နိုးလာတတ်ပြီး အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်သော ယဲ့လင်းလင်း ၏ ကြည်လင်သည့် ပြာလွင်သော မျက်ဝန်းများတွင်ပင် ခါတိုင်းနှင့်မတူဘဲ တင်းမာသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထိုခဏတွင် သူတို့အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ရထားထောင့်ရှိ နံရံကိုမှီကာ အိပ်ပျော်နေဟန်ရှိသော ဝတ်စုံဖြူလူငယ်ထံသို့ တိုင်ပင်မထားဘဲ ရောက်သွားကြသည်။
လီကျယ်ရှန်း သာ မရှိလျှင် အဆင့် ၅၀ ကျော် ဝိဉာဉ်ဘုရင်များဖြစ်ကြပြီး အဆင့်ကျော် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ရွှေရောင်မျိုးဆက် သုံးယောက်ကို အနိုင်ယူရန် မည်သည့်မျှော်လင့်ချက်မှ မရှိကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။ သို့သော် လီကျယ်ရှန်း ရှိနေလျှင်တော့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည်။
သူတို့၏ အကြည့်များက ပြင်းထန်လွန်း၍လားမသိ၊ လီကျယ်ရှန်း က ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး ပျင်းကြောဆန့်လိုက်သည်။
“အာ... ရထားထဲမှာ အရမ်းအိုက်စပ်နေတာပဲ၊ ငါ အပြင်ထွက်ပြီး လေညင်းခံဦးမယ်။”
ယွီထျန်းဟန် နှင့် အခြားသူများကတော့ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မစဉ်းစားမိကြပေ။ သို့သော် ဒူကူယန် နှင့် ယဲ့လင်းလင်း တို့မှာတော့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ခဏအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် တိတ်တဆိတ် နောက်က လိုက်သွားကြတော့၏။
အမှန်ပင် လီကျယ်ရှန်း သည် အစောင့်တစ်ဦးနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် အိမ်ရှေ့စံ ရွယ်ချင်းဟော် ၏ ရထားပေါ်သို့ တက်သွားသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသည်။
“ညီငယ်လေး ကျယ်ရှန်းက တကယ်ပဲ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားဆီကို သွားတာပဲ” ဟု ဒူကူယန် က လက်ပိုက်လျက် ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပို၍ ထင်ရှားလာသည်။
ယဲ့လင်းလင်းကလည်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း ကလွဲလို့ တခြားဘယ်သူမှ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ ရထားပေါ်ကို တက်တာ မတွေ့မိဘူး။”
ဒူကူယန် က သူမကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး
“လင်းလင်း၊ ဒါတွေအားလုံးက နင့်အပြစ်တွေပဲ”
“သာမန်အချိန်တုန်းကသာဆိုရင် ညီငယ်လေး ကျယ်ရှန်းက... အဲ့ဒီလိုမျိုးလား ဆိုတာကို ငါ စုံစမ်းလို့ ရနေပြီ...”
ယဲ့လင်းလင်း မှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ဒူကူယန် ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသဖြင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။
“နင်... နင်က ဒါကို ခုထိ ပြောနေတုန်းလား၊ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါပဲ”
ထန်စန်း သည် လိုက်ကာကို ချလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ရှီလိုင်ခဲ့ ရထားမှာ အရင်ကထက် ပို၍ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ခရီးစတင်ကတည်းက ယွီရှောင်ကန်း ကို မတွေ့ရတော့ဘဲ ထန်စန်း ပင်လျှင် သူ ဘယ်ကိုသွားသည်ကို မသိရပေ။ ထိုအကြောင်းကြောင့် လျိုအာ့လုံ ၏ ဒေါသတကြီး စိတ်အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။
ကျူကျူချင်း နှင့် ရှောင်ဝူ တို့မှာလည်း ရထားထဲတွင် မရှိကြပေ။ ရှမ်းရှန်းစားသောက်ဆိုင်မှ ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားပြီးနောက် ကျူကျူချင်း မှာ ရှီလိုင်ခဲ့ နှင့် အတူရှိနေသေးရဲ့လား ဆိုသည်မှာပင် မရေရာတော့ပေ။ သူမသည် သီးသန့်ရထားတစ်စီးတွင် တစ်ယောက်တည်း သွားနေပြီး အဘယ်ကြောင့်မသိ ရှောင်ဝူ ကလည်း သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသော တိုက်မုပိုင် သည် မျက်လုံးဖွင့်လာရာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော သူ၏ နတ်ဆိုးမျက်ဝန်းများမှာ ထန်စန်း ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို တစ်ဦးက နားလည်ကြသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြိုင်ပွဲ၌ အနိုင်ရရှိရေးထက် လီကျယ်ရှန်း ကို ကွင်းထဲတွင် အနိုင်ယူပြီး အရှက်ခွဲရန်က ပို၍ အရေးကြီးနေတော့သည်။
နင်ရုံရုံ မှာတော့ နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားရင်း လှပသော မျက်ခုံးလေးဟာ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးလျက် လွင့်မျောနေသော ရှုခင်းများကို လေးလံသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။
လီကျယ်ရှန်း လိုက်ကာကို မ၍ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရွယ်ချင်းဟော် က ပြုံးလျက် သူမ၏ လက်ထဲမှ စာလိပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းပန်းကန်၏ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ လန်းဆန်းသော အအေးဓာတ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပန်းကန်ထဲတွင် ပတ္တမြားကဲ့သို့ လှပသော သစ်သီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“နင် လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ၊ ငါ နင့်ကို စောင့်နေတာ။”
လီကျယ်ရှန်း သည် ရွယ်ချင်းဟော် ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ ကမ်းပေးသည့် အခွံနွှာထားသော သစ်သီးကို အားမနာတမ်း ယူစားလိုက်သည်။ သစ်သီးမှာ အရည်ရွှမ်းပြီး သူ၏ ယခင်ဘဝမှ လိုက်ချီးသီးများထက် ပို၍ ချိုမြိန်လှသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောဆို ရယ်မောနေကြသည်။ တစ်ဦးက အပင်ပန်းခံ အခွံနွှာပေးပြီး နောက်တစ်ဦးကတော့ အေးအေးလူလူ စားသောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိအကျ ပြောရလျှင် ရွယ်ချင်းဟော် က အသေးစိတ် အခွံနွှာပေးနေပြီး လီကျယ်ရှန်း ကတော့ စားသောက်ရန်သာ တာဝန်ယူထားသည်။
ပန်းကန်ထဲတွင် နောက်ဆုံးတစ်လုံးသာ ကျန်တော့သောအခါ ရွယ်ချင်းဟော် က အလျှော့မပေးဟန်ဖြင့် လီကျယ်ရှန်း နှင့် လုကာ စနောက်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ထိုအသီးကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ အောင်နိုင်သူအသွင်ဖြင့် ယူဆောင်လာကာ လီကျယ်ရှန်း ကို စိန်ခေါ်သလို မျက်ခုံးပင့်ပြပြီးနောက် ကျေနပ်စွာ ဝါးမျိုလိုက်သည်။
“အော်... ဒါနဲ့ လီကျယ်ရှန်း...” ရွယ်ချင်းဟော် သည် တစ်ခုခုကို သတိရဟန်ဖြင့် ပိုးလက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်ကာ လက်ဖျားမှ သစ်သီးရည်များကို သုတ်ရင်း အမှတ်မထင်သလို ပြောလိုက်သည်။
“ချန်ရန်ရွယ် က...”
“...နင့်ကို မေးခိုင်းလိုက်တယ်။”
“သူမက ပြောတယ်၊ တကယ်လို့ သူမ ဗိုလ်လုပွဲအမှီ ပြန်လာနိုင်ခဲ့ရင် နင် သူမနဲ့ တွေ့ဖို့ ဆန္ဒရှိလားတဲ့”
“ရှိတာပေါ့” ဟု လီကျယ်ရှန်း က တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ဖြေလိုက်သည်။
ရွယ်ချင်းဟော် ၏ မျက်နှာတွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းသွားသည်။ သူမ၏ လက်ဖျားလေးများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် သူမ၏ ဝိဉာဉ်သိုလှောင်ကိရိယာထဲမှ နုဖတ်သော ဝါဂွမ်းခေါင်းအုံးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ကာ ရှက်သွေးဖြာလျက် လီကျယ်ရှန်း ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“နင် ဒီမှာ ခဏလောက် အနားယူလို့ ရတယ်၊ ငါ ဖတ်စရာ စာလိပ်အနည်းငယ် ကျန်သေးလို့။”
လီကျယ်ရှန်း က ယူလိုက်သည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူ အနည်းငယ် အိပ်ချင်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။ လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းအုံးပေါ် ခေါင်းချလိုက်သည်နှင့် သင်းပျံ့ကြည်လင်သော ရနံ့တစ်ခုက သူ၏ နှာခေါင်းဝတွင် ဝေ့ဝဲလာသည်။ ဤခေါင်းအုံးမှာ ရွယ်ချင်းဟော် နေ့စဉ် အသုံးပြုနေကျ ခေါင်းအုံး ဖြစ်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။
အိပ်ပျော်နေသော လူငယ်လေး၏ ငြိမ်းချမ်းသည့် မျက်နှာကို ငေးကြည့်ရင်း ရွယ်ချင်းဟော် ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နူးညံ့သွားသည်။ သို့သော် ရက်ပေါင်း ၂၀ ခရီးစဉ်အတွင်း ရှိနေနိုင်သည့် လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်များကို တွေးမိသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းအနက်ပိုင်းတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဝိဉာဉ်မြို့တော် ထဲကို ရောက်သွားလျှင် ထိုမိန်းမသည် လီကျယ်ရှန်း ကို ဒုက္ခပေးရန် ကြိုးစားရာတွင် နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ကန့်သတ်ခံရလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ထိုမိန်းမ၏ စရိုက်အရ ဤရှည်လျားသော ခရီးစဉ်အတွင်းမှာတင် လီကျယ်ရှန်း ကို သတ်ဖြတ်ရန် သေမင်းတမန် အစီအစဉ်တစ်ခု ပြုလုပ်ထားမည်မှာ သေချာလှသည်။
သူမ၏ ဘေးနားမှ လူငယ်လေး၏ တည်ငြိမ်မှန်ကန်သော အသက်ရှူသံကို နားထောင်ရင်း ရွယ်ချင်းဟော် ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျော့ပါးသွားသည်။
“လီကျယ်ရှန်း က ထုတ်မပြောပေမဲ့...”
“သူ တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ ထဲကို ဝင်ခဲ့တာဟာ...”
“...တစ်ဖက်က တော်ဝင်အဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ယောက်အတွက် ကလဲ့စားချေပေးဖို့ ဖြစ်သလို၊ နောက်တစ်ဖက်ကလည်း ဝိဉာဉ်နန်းတော် ရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုကို တုံ့ပြန်ဖို့ဆိုတာ ငါ နားလည်ပါတယ်။”
“တော်ဝင်အဖွဲ့ကို ဗိုလ်လုပွဲမှာ အနိုင်ရအောင် ကူညီပေးပြီး ငါ့အတွက် ဂုဏ်သတင်းတွေ စုဆောင်းပေးတာကလည်း တတိယမြောက် အကြောင်းရင်းပဲ။”
သူမသည် တိတ်တဆိတ် ထရပ်လိုက်ပြီး အိပ်ပျော်နေသော လီကျယ်ရှန်း ၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်ကို သတိကြီးစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ဖျားလေးများမှာ မသိမသာ တုန်ခါလျက် လူငယ်လေး၏ ချောမောသော ပါးပြင်ကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း၊ ငါ နင့်ကို ဘာမှ အဖြစ်မခံဘူး။”
ဝိဉာဉ်မြို့တော်။
ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ပုပ်ရဟန်းမနန်းတော် မှာ မိုးတိမ်များကို ထိုးဖောက်လျက် တည်ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ ရွှေရောင်အမိုးခုံးမှာ ချော်ရည်များကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ ကြီးမားသော အင်းဆက်တစ်ကောင်၏ ခြေလက်များသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်ထားသည့် တိုင်လုံးကြီး ၁၂ တိုင်မှာ မီတာတစ်ရာမြင့်သော ခမ်းနားသည့် နန်းတော်ဝင်ပေါက်ကို ထောက်မထားသည်။
ခမ်းနားလှသော ခန်းမကြီးအတွင်းတွင် နက်မှောင်သော ကျောက်စိမ်းပြား တစ်သောင်းကိုးထောင်ဖြင့် ခင်းကျင်းထားသည့် ကြမ်းပြင်မှာ လူရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်အထိ ပြောင်လက်နေပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ထာဝရမီးအိမ်များကို မှန်ချပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ မီးအိမ်များထဲတွင် နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းသက်တမ်းရှိ ဝိဉာဉ်သားရဲမှ ထုတ်ယူထားသော ဆီများကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး ထူးခြားဆန်းပြားကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေသည့် ရနံ့တစ်ခုမှာ ခန်းမကျယ်ကြီးအတွင်း တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့နေသည်။
လူငယ်သုံးဦးမှာ ဦးခေါင်းကို နိမ့်နိုင်သမျှ နိမ့်ထားပြီး ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ထားကြသည်။ သူတို့၏ ပုံစံမှာ အလွန်အမင်း ရိုသေကိုင်းရှိုင်းနေကြပြီး ပလ္လင်မြင့်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကို မော့ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲကြပေ။
ခမ်းနားသော ခန်းမကြီး၏ အဆုံးတွင် သွေးရောင်ကျောက်စိမ်းမှ ထွင်းထုထားသည့် ပုပ်ရဟန်းမင်း ပလ္လင်ရှိပြီး ၎င်း၏ နောက်မှီမှာ အရိုးကဲ့သို့ စူးရှသော ဆူးချွန်ရှစ်ခုအဖြစ် ဖြာထွက်နေသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ခရမ်းရောင် ဝိဉာဉ်စွမ်းအား မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။