အခန်း (၁၃၄)
Vol. 14 Ch. 134
ရွယ်ချင်းဟော် သည် လီကျယ်ရှန်း ၏ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး လီကျယ်ရှန်း ၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲသော်လည်း သူ့ကို သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ပေးထားသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျော့ရှင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာလည်း ဝရုန်းသုန်းကား အခြေအနေကြားမှ တိုးထွက်လာသည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်း ၏ ရှေ့တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်၊ ထိုသူမှာ ကျူကျူချင်း ပင် ဖြစ်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း”
သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ သူမ၏ အင်အားမှာ ပြိုင်ဘက်ထက် များစွာနိမ့်ပါးနေပြီး ဘာမှမကူညီနိုင်မှန်း သိသော်လည်း ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံလာရသည့်အခါ ဗီဇအရ သူမသည် လီကျယ်ရှန်း အနားတွင်သာ ရှိနေချင်မိသည်။ သို့မှသာ သူမ၏ တုန်လှုပ်နေသော နှလုံးသားမှာ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားမည်ဖြစ်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ရှောင်ဝူ သည်လည်း မျက်နှာဖြူလျော့ကာ ခေါင်းငုံ့လျက် ကျူကျူချင်း ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကပ်လိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အကာအကွယ်ကို ရှာဖွေနေသည့်ပုံပင်။
ရွယ်ချင်းဟော် ၏ အကြည့်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ကျူကျူချင်း ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် လီကျယ်ရှန်း ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ရှီလိုင်ခဲ့ကျောင်းတော် အသင်း၏ ရထားလုံးအနီးတွင်တော့...
အိမ်ရှေ့စံနှင့် ကျူကျူချင်း တို့၏ အနောက်တွင် ကာကွယ်ထားခြင်း ခံနေရသည့် ဝတ်စုံဖြူလူငယ်ကို ကြည့်ရင်း နင်ရုံရုံ သည် သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားမိသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် မှောင်မိုက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီးနောက် တော်ဝင်မြင်းစီးစစ်သည်များက ကာကွယ်ရေး စစ်ဗျူဟာကို ခင်းကျင်းလိုက်ကြသည်။ အသင်းငါးသင်းမှ ဆရာများသည်လည်း သတိဝင်လာကြပြီး သူတို့၏ ကျောင်းသားများကို အလယ်တွင်ထားကာ အလျင်အမြန် ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။
တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ ၏ ကြီးကြပ်သူဆရာမှာ ပညာရေးအဖွဲ့ဝင် အဆင့် ၂ ဖြစ်သူ ပိုင်ပေါင်ရှန်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့က ဝိဉာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲအတွက် ဝိဉာဉ်မြို့တော် ကို သွားနေတဲ့ ထျန်းဒိုအင်ပါယာ အသင်း ဖြစ်ပါတယ်။”
“ဘယ်အဆင့်မြင့်သုံ့လော် နှစ်ပါးက ကျွန်တော်တို့ကို ဂုဏ်ပြုပေးနေတာလဲဆိုတာ သိပါရစေခင်ဗျာ။”
“ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းဖယ်ပေးကြပါ။ ကျွန်တော်တို့ကို ဆက်သွားခွင့်ပြုပါဦး။”
တကယ်တော့ ဝါရင့်သူများအားလုံးမှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အဖြေကို သိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သုံ့လော်တိုက်ကြီးပေါ်တွင် ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် အယောက်၂၀ အောက်သာ ရှိသည်။
အဆင့်မြင့်သုံ့လော် နှစ်ပါးကို တစ်ပြိုင်နက် စေလွှတ်နိုင်ပြီး ထိပ်တန်း ဝိဉာဉ်သခင် တစ်ထောင်ကျော်ဖြင့် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်နိုင်သော အင်အားစုမှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်... ဝိဉာဉ်နန်းတော်က ပြိုင်ပွဲဝင်အသင်းများကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်နေခြင်းလော။
ဤသည်မှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။ သို့သော်လည်း ပုပ်ရဟန်းမအသစ် တက်လာကတည်းက ဝိဉာဉ်နန်းတော် ၏ ကြီးထွားလာသော ရည်မှန်းချက်များကို ထည့်တွက်မည်ဆိုလျှင် ပိုင်ပေါင်ရှန်း နှင့် အခြားအင်အားကြီးသူများ၏ စိတ်ထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့သည့် ခံစားချက်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
“မျှော်လင့်ရတာကတော့... သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က ငါတို့ ကျောင်းတော်တွေ မဟုတ်ဖို့ပါပဲ။”
ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထူးဆန်းသော ပန်းတစ်ပွင့်ကို ကိုင်ထားသည့် ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်က အေးစက်ပြီး ယောက်ျားမိန်းမ ခွဲခြားမရသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မသက်ဆိုင်တဲ့သူတွေ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာကြစမ်း။”
“ငါတို့ လိုချင်တာက လီကျယ်ရှန်း တစ်ယောက်တည်းပဲ။”
ထိုစကားအဆုံးတွင် တစ်ကွင်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် အကြည့်များစွာမှာ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်ထံသို့ စုပြုံကျရောက်သွားသည်။ ဝိဉာဉ်နန်းတော် က လီကျယ်ရှန်း ကို တကယ်ကြီး သတ်ချင်နေတာလား။ ဘာကြောင့်လဲ။ လီကျယ်ရှန်း က ရွှေရောင်မျိုးဆက်အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်နေလို့လား။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမျိုးမျိုးသော ခံစားချက်များ ယှဉ်တွဲပေါ်ပေါက်လာသည်။
ရှီလိုင်ခဲ့ အသင်းတွင်တော့ တိုက်မုပိုင် ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ မသိမသာ ပြုံးယောင်သန်းလာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် လီကျယ်ရှန်း ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကောင်းကင်အထိ ချီးမြှောက်ခံထားရသော ဤ ဓားဝိုင် သည် ယခုအချိန်တွင် လူတိုင်း၏ စွန့်ပယ်ခြင်းကို ခံရတော့မည်ဟု သူက ကြိုတင်မြင်ယောင်နေသည်။
“ကမ္ဘာအရပ်ရပ်က သူငယ်ချင်းများ” ဆိုတာ ဘာလဲ။
ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် နှစ်ပါးက အသက်ကို လာတောင်းနေတာပဲ၊ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ရှေ့ထွက်ရဲဦးမလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့ လီကျယ်ရှန်း။
ထန်စန်း ကတော့ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိမသာ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်နေသည်။ သူသည် ကျူကျူချင်း ကို ဖက်ထားသည့် ရှောင်ဝူ ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။
“လီကျယ်ရှန်း... မင်းကို ငါ့လက်နဲ့ မသတ်လိုက်ရတာ နှမြောစရာပဲ။”
ရှီလိုင်ခဲ့ ကျောင်းတော်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်မှာတော့ ဟောက်ဝူ၊ ဖုန်းရှောင်ထျန်း နှင့် ယွီထျန်းရှင်း တို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော့သွားသည်။
“ဆရာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လီကျယ်ရှန်း ကို ကူညီပေးပါဦး”
ဟောက်ဝူ က ဦးဆုံး သတိဝင်လာပြီး သူမ၏ ဆရာကို အသည်းအသန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ဆရာဖြစ်သူမှာ အကျပ်ရိုက်သွားသည်။ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်က သတ်မှတ်ထားသည့် ပစ်မှတ်ကို ဝိဉာဉ်သူတော်စင် တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရဲပါမည်နည်း။
သို့သော်လည်း သူမနှင့်အတူ ဟောက်ဝူရွှမ်း၊ ဖုန်းရှောင်ထျန်း နှင့် ယွီထျန်းရှင်း တို့ကလည်း သူတို့၏ ဆရာများကို အသီးသီး တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ သက်ပြင်းချသံများ အစီအရီ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အလင်းတန်း သုံးခုမှာ ပိုင်ပေါင်ရှန်း နှင့်အတူ ယှဉ်ရပ်လျက် လီကျယ်ရှန်း ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ကာပေးလိုက်ကြသည်။
“ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် နှစ်ပါးခင်ဗျာ၊ ဒီလူငယ်လေးက ကျွန်တော်တို့ ထျန်းဒိုအင်ပါယာ ရဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကရုဏာသက်ပေးကြပါ”
သူတို့သည် အသက်ကို စတေးပြီး ကူညီနေကြခြင်း မဟုတ်ပါ။ လီကျယ်ရှန်း နှင့် သူတို့၏ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုမှာ အသက်ပေးရမည့်အဆင့်အထိ မရောက်သေးသော်လည်း “လူအများစုကို အပြစ်ပေးရန် ခက်ခဲသည်” ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကလေးဖြင့် ရှေ့ထွက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝိဉာဉ်နန်းတော် သည် မည်မျှပင် အင်အားကြီးပြီး ရူးသွပ်ပါစေ၊ ကျောင်းတော် ၄ ခု၏ ကိုယ်စားလှယ်များကို တကယ်ကြီး သတ်ရဲပါမည်လော။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဒုက္ခရောက်နေချိန်တွင် ဤကဲ့သို့ ကူညီပေးခြင်းမှာ စစ်မှန်သော စေတနာပင် ဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်း သည် ရှေ့ထွက်ပေးခဲ့သော ဆရာ ၄ ဦးနှင့် သူ၏ သူငယ်ချင်းများကို ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အကူအညီကို ကျယ်ရှန်း ရင်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားပါ့မယ်”
ထိုအချိန်မှာပင် အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လေထုကို ဖြတ်သန်းလာသည်၊ ထိုသူမှာ ထျန်းရွှေကျောင်းတော်၏ ကြီးကြပ်သူဆရာမ ဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ အခြားကျောင်းတော် သုံးခုနှင့် သူက ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ရှိသော်လည်း ထျန်းရွှေကျောင်းတော် နှင့်တော့ သူက မရင်းနှီးပေ။
“ပါရမီရှင်တွေဆိုတာ ရှားပါးပါတယ်၊ သူတို့ကို ဆုံးရှုံးရတာ နှမြောစရာပါ။ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်နှစ်ပါး... ကရုဏာသက်ပေးဖို့ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်”
လီကျယ်ရှန်း ၏ အကြည့်မှာ မလှမ်းမကမ်းရှိ ရွှေပင်းအာထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး သူက ထပ်မံ၍ စစ်မှန်စွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
“ဟင်း...”
မှောင်မိုက်သော ပုံရိပ်များကြားမှ ချီးကျူးသံပါသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ကောင်လေး၊ မင်းက တော်တော် လူချစ်လူခင် ပေါတာပဲ။”
“နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာ...”
သူ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။
“မင်းတို့လောက်နဲ့တော့ မလုံလောက်ဘူး”
“နောက်ဆုံး သတိပေးချက်၊ လီကျယ်ရှန်း ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့သူတွေ အကုန် ဆုတ်ခွာကြစမ်း”
ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်း၊ ယွီထျန်းဟန် နှင့် အခြားသူများမှာ လီကျယ်ရှန်း ၏ ဘေးတွင် အတူတူ ရပ်တည်နေကြသည်။
“လီကျယ်ရှန်း... နင် ခဏနေရင် အမြန်ပြေးတော့နော်...”
ဤသူငယ်ချင်းများနှင့် ဆရာများကို ကြည့်ရင်း လီကျယ်ရှန်း ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဒူကူဘိုနှင့် ယွီယွမ်ကျန့် တို့ကို ခေါ်ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်...
ရွယ်ချင်းဟော် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် နှစ်ပါးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်းတွင် ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်များကို ရင်ဆိုင်ရန် အစီအစဉ်ရှိနိုင်မှန်း သူမ သိသော်လည်း ယနေ့ဖြစ်ပွားသည့် ဘေးဒုက္ခမှာ သူမကြောင့် ဖြစ်သဖြင့် သူမကိုယ်တိုင်သာ ဖြေရှင်းသင့်သည်ဟု သူမက ယူဆထားသည်။
“ငါ ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့တော့ မင်းတို့ လီကျယ်ရှန်း ကို ထိလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ရွယ်ချင်းဟော်၏ အိမ်ရှေ့စံ အရှိန်အဝါ ပါဝင်သော အသံမှာ တောင်ကြားတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
လူတိုင်း စိတ်ထဲက သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ တကယ်လို့ ဒါက သာမန်အင်အားစုတစ်ခုသာ ဆိုလျှင် အိမ်ရှေ့စံ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ဝိဉာဉ်နန်းတော် ရှေ့တွင် အိမ်ရှေ့စံဆိုတာ ဘယ်လောက်အထိ အလေးချိန် ရှိပါမည်နည်း။
သို့သော် လူတိုင်း အံ့သြသွားစေရန်မှာ...
အဝါရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရွယ်ချင်းဟော် ကို မြင်သောအခါ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် နှစ်ပါးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များမှာ လေထဲတွင် ဆုံစည်းသွားကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့သည့် အရိပ်အယောင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ၎င်းကို အေးစက်သော ပြတ်သားမှုဖြင့် ချက်ချင်း အစားထိုးလိုက်ကြသည်။
“ငါတို့က အမိန့်အရ ဆောင်ရွက်နေတာ၊ နတ်ဘုရားနဲ့ တစ္ဆေတွေတောင် ငါတို့ကို တားလို့မရဘူး”
လေသံမှာ ပြတ်သားလွန်းလှသည်။ သူ၏ စကားအဆုံးတွင်...
ဝုန်း —!
ဝုန်း —!
စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသော မည်းနက်သည့် အလင်းတန်းကြီး နှစ်ခုမှာ နတ်ဘုရား၏ ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုအလား ကောင်းကင်ယံမှ သတိပေးချက်မရှိဘဲ ကျဆင်းလာသည်။ ၎င်းတို့သည် ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် နှစ်ပါးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် ကြိုတင်မသိလိုက်သော ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် နှစ်ပါးမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရလိုက်ပေ။
ဘုန်း —!
ဘုန်း —!
နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး နှစ်ခုနှင့်အတူ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် နှစ်ပါးမှာ ကြယ်တံခွန်များပမာ တောင်နံရံထဲသို့ လွင့်စဉ်သွားကြတော့သည်။ ကျောက်ဆောင် နံရံကြီးမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကြီးမားသော လိုဏ်ဂူကြီး နှစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားကာ ကျောက်မှုန်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်ပျံသွားတော့သည်။
ဝတ်စုံနက်ကြီးများကို ခြုံထားသော ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ အောက်ရှိ ဖုန်တထောင်းထောင်း ထနေသော ကျင်းကြီးနှစ်ခုကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အက်ရှရှအသံကြီးမှာ တောင်ကြားအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်
“နတ်ဘုရားနဲ့ တစ္ဆေတွေတောင် မတားနိုင်ဘူး ဟုတ်လား”
“မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ်ကို တစ်မျိုးပဲ...”