အခန်း (၁၃၅)
Vol. 14 Ch. 135
ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်ကာ ကျောက်ခဲများ လိမ့်ဆင်းနေသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသူတိုင်းမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ “နတ်ဘုရားဖြစ်စေ၊ တစ္ဆေဖြစ်စေ တားလို့မရဘူး” ဟု ခုနေလးတင်ကပဲ ကြုံးဝါးခဲ့သည့် ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် နှစ်ပါးမှာ ယခုတော့ အပျက်အစီးများအောက်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြုပ်နှံခံလိုက်ရလေပြီ။
ဘယ်သူကများ ဝိဉာဉ်နန်းတော် ရဲ့ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် ကို တိုက်ခိုက်ရဲတာလဲ။ ပြီးတော့ ဘယ်သူက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တာလဲ။
ခဏချင်းမှာပင် မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များစွာမှာ လီကျယ်ရှန်း နှင့် ရွယ်ချင်းဟော်တို့ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားသည်။ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး တိုင်းတာ၍မရသော စွမ်းအားရှင်နှစ်ဦးကို ဘယ်သူကများ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သနည်း။
“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
တိုက်မုပိုင်၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် နှစ်ပါး တိုက်ခိုက်လာလျှင် လီကျယ်ရှန်း သေချာပေါက် သေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘယ်သူက သိမှာလဲ... လီကျယ်ရှန်း ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက သူ့ကို မစွန့်ပစ်ရုံတင်မကဘဲ သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် တွေတောင် ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့။
အော်စကာ နှင့် ပိုင်ရှန်းရှန်းတို့မှာတော့ ဘာမှမပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေကြသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် လီကျယ်ရှန်း အပေါ် ကြီးမားသော အငြိုးအတေး မရှိကြပေ။ ရပ်တည်ချက် ကွဲပြားသဖြင့် ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားနေကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများမှတစ်ဆင့် သူတို့သည် လီကျယ်ရှန်း ထံတွင် စစ်မှန်သော လူငယ်ရဲဘော်စိတ်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုသို့သာ မဟုတ်လျှင် သူနှင့်အတူ သေအတူရှင်မကွဲ အဖော်ပြုပေးမည့် ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေများစွာ ရှိနေနိုင်ပါမည်လော။
“နှမြောစရာပဲ...”
ထန်စန်း ကတော့ စိတ်ထဲမှ နောင်တရနေသည်။ သို့သော် သူက ပြန်တွေးလိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်း ကို ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ရခြင်းက ပိုပြီး ကျေနပ်စရာ မကောင်းပေဘူးလား။
“ကျယ်... ကျယ်ရှန်းကောကော...”
နင်ရုံရုံ ၏ သွယ်လျသော လက်ကလေးများမှာ တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူမ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဓားဆန္ဒများ ထွက်ပေါ်နေသော ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုကို သူမ၏ လက်ထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ဤသည်မှာ ဓားသုံ့လော် ချန်ရှင်းက သူမကို ပေးအပ်ထားသော အကာအကွယ်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ သူမ အန္တရာယ်ကြုံလျှင် ဤကျောက်စိမ်းကို ဆုပ်ကိုင်ရုံဖြင့် သူ သေချာပေါက် သိရှိမည်ဟု ပြောထားခဲ့သည်။
လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က ဝိဉာဉ်နန်းတော် ကဘုံ၇ဆင့်ပြသာဒ်ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးချင်ခဲ့စဉ်ကလည်း ငယ်ရွယ်သော ရုံရုံမှာ ဤကျောက်စိမ်းပြားကို ယခုကဲ့သို့ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သီးသန့်ကျင့်ကြံနေသော ဓားသုံ့လော် မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူမကို ဘေးအန္တရာယ်မှ ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည်။
“ဓားအဘိုး... ဘာလို့ ဒီတစ်ခါကျမှ ပေါ်မလာတာလဲ”
“ကျယ်ရှန်းကောကောက အဘိုး အကြီးအကျယ် မျှော်လင့်ထားခဲ့တဲ့ ဓားပညာ ဆက်ခံမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးလား”
တောင်ကုန်းဘေးရှိ တောအုပ်အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။
ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် မြူခိုးများကဲ့သို့ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်နှင့် ဒူကူဘို သည် ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသော လျှို့ဝှက်ပုံရိပ်နှစ်ခုကို အံ့သြစွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ အဆင့် ၉၂ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားဖြင့်ပင် ထိုသူတို့ထံမှ ရင်ခုန်သံမြန်စေသည့် ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။
“အဆင့် ၉၅ အထက်ပဲ။”
“သူတို့က သေချာပေါက် အဆင့် ၉၅ အထက်မှာ ရှိတဲ့ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် တွေပဲ။”
သူသည် မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ညီငယ်လေး ကျယ်ရှန်း က ဒီလို စွမ်းအားရှင်တွေကို ဘယ်ကနေ ရှာလာတာပါလိမ့်...”
ဂျိန်း —
လျှပ်စီးတစ်ခုမှာ ဒူကူဘို ၏ ဘေးတွင် ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသည်။ လျှပ်စီးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ယွီယွမ်ကျန့် မှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒါတင် မကသေးဘူး”
ဒူကူဘို က နားမလည်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ယွီယွမ်ကျန့် ၏ လျှပ်စီးများ လက်ခနဲ ဖြစ်နေသော အကြည့်မှာ ကျယ်ပြန့်သော တောအုပ်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီနေရာမှာ...”
“မင်းနဲ့ ငါအပါအဝင် ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် ခြောက်ပါးအပြင်...”
“ငါ ခံစားမိသလောက်ဆိုရင် နောက်ထပ် သုံးပါးလောက် ကျန်ဦးမယ် ထင်တယ်။”
ဒူကူဘို မှာ လန့်သွားသည်။
“ဘာပြောတယ်”
ယွီယွမ်ကျန်း ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာအိုကြီးတွင် လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“ငါ အစက ထင်ထားတာက ညီငယ်လေး ကျယ်ရှန်း ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ ဒီတစ်ခေါက် ဝိဉာဉ်မြို့တော် ခရီးစဉ်မှာ ငါ တစ်ခါနှစ်ခါလောက် ရှေ့ထွက်ပေးရင် ရပြီလို့။”
“အခုကြည့်ရတာတော့...”
“ပြဿနာကြီးကြီးမားမား တက်တော့မယ့်ပုံပဲ။”
ဒူကူဘို ၏ မျက်နှာမှာ တွန့်သွားသည်။ သူသည် ယွီယွမ်ကျန့်မှာလည်း အဆင့် ၉၅ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် ဖြစ်ပြီး ထိုအဆင့်တွင် ထိပ်တန်းဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အကဲဖြတ်မှုမှာ ဘယ်တော့မှ မမှားနိုင်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ ဒါဆို... ဒီနေရာမှာ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် ကိုးပါးတောင် ရှိနေတာလား။ ဒါက ဘာအတွက်လဲ။ တကယ့်ကို ကောင်းကင်လှုပ်ခတ်မယ့် ဝိဉာဉ်သခင် အစည်းအဝေးကြီး ကျင်းပနေတာလား။
ဒူကူဘို မှာ ရုတ်တရက် စိတ်မလုံခြုံသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အသက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှူထုတ်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
“နဂါးကြီး၊ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ။”
“ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် တွေထဲမှာ ငါ ဒူကူဘို က ဘယ်အဆင့်မှာ ရှိသလဲ”
ယွီယွမ်ကျန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး
“နောက်ဆုံးအဆင့်။”
ဒူကူဘို : “...”
ယွီယွမ်ကျန်း က ဆက်ပြောသည်။
“ငါ အခု သူတို့ကို ထပ်ပြီး အာရုံခံလို့ မရတော့ဘူး။”
“ခုနက ငါ အာရုံခံနိုင်ခဲ့တာက...”
“ယွဲ့သုံ့လော် နဲ့ ကွေ့သုံ့လော်တို့ ပေါ်လာချိန်မှာ အဲ့ဒီ သုံးယောက်က သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို တစ်ချက် ထုတ်ပြလိုက်လို့ပဲ။”
“တစ်ယောက်ကတော့ မင်းလောက် အားမကောင်းပေမဲ့ သူက ဝေဝါးပြီး တိုင်းတာလို့ မရဘူး။ တကယ်လို့ တိုက်ခိုက်ကြမယ်ဆိုရင်၊ အဆိပ်အိုကြီး... မင်း သူနဲ့ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ဝုန်း ဝုန်း —
တောင်ကုန်းမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ဖုန်မှုန့်များကြားမှ ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် အပျက်အစီးများကို ထိုးဖောက်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာကြသည်။ သူတို့မှာ ယွဲ့သုံ့လော်နှင့် ကွေ့သုံ့လော် တို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ဝတ်ရုံနက်ခြုံထားသော လျှို့ဝှက်စွမ်းအားရှင်များကို ကြည့်ရင်း တုန်လှုပ်ကာ ဒေါသထွက်နေကြသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာသဘောလဲ”
“ငါတို့ကို တကယ်ကြီး တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့”
ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ခုနက လုပ်ရပ်အရဆိုရင်၊ အခုလို အရိုက်ခံရတာက အပေါ့စား ပြစ်ဒဏ်ပဲ။”
“ဘာလဲ၊ မကျေနပ်လို့လား”
ထိုစကားအဆုံးတွင် အခြားဝတ်ရုံနက်နှင့်လူမှာ သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် စုစည်းကျုံ့ဝင်သွားပြီး မီတာတစ်ရာမြင့်သော တိုင်လုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပါးလွှာသော အစွန်းတစ်ဖက်ကို သူ၏ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကိုင်ထားသည်။ ချက်ချင်းပင် ကြီးမားသော တိုင်လုံးကြီးမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ စူးရှသော အသံနှင့်အတူ အပေါ်ယံရှိ ယွဲ့သုံ့လော် နှင့် ကွေ့သုံ့လော့ တို့ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်း ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
“ထွက်သွားစမ်း”
ကြီးမားသော လေတိုင်လုံးကြီးက ဖြတ်သန်းသွားရာ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဟင်းလင်းပြင်မှာပင် ထိုဖိအားအောက်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး မြည်တမ်းနေသည်။
“တောက်”
ယွဲ့သုံ့လော့ နှင့် ကွေ့သုံ့လော့ တို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားသည်။
“မင်းတို့... ငါတို့က ကြောက်နေမယ် မထင်နဲ့”
စကားကသာ ကြမ်းသော်လည်း သူတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားလျက် ချက်ချင်းပင် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။
ဘုန်း —!
လေတိုင်လုံးကြီးမှာ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် လုံးဝ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားသည်။ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများမှာ ဖျက်ဆီးအားပြင်းသော မုန်တိုင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ခဏချင်းမှာပင် သဲများ လွင့်စင်၊ ကျောက်ခဲများ လိမ့်ကာ သစ်ပင်ကြီးများ ပြိုလဲသွားတော့သည်။ အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်မှာလည်း ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားပြီး ပရမ်းပတာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော် များပင် ထွက်ပြေးသွားကြပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသော ဝိဉာဉ်သခင် တစ်ထောင်မှာ ဘယ်မှာနေရဲပါတော့မည်နည်း။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ငှက်ကလေးများပမာ အရပ်ရပ်သို့ ပျံလွင့် ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။ ဘေးအန္တရာယ်မှာ ထိုသို့ဖြင့် ပြေလည်သွားခဲ့ရသည်။
ဝှူး ဝှူး —
ဖုန်မှုန့်များ မငြိမ်သေးမီမှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ လျှို့ဝှက်စွမ်းအားရှင် နှစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူတို့ ပြန်ပေါ်လာချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်း ၏ ရှေ့ တစ်မီတာအကွာတွင် ရပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဒူကူယန် နှင့် ယဲ့လင်းလင်း တို့မှာ အလိုအလျောက် ရှေ့သို့ ပြေးသွားချင်သော်လည်း လီကျယ်ရှန်း က ခြေတစ်လှမ်းဦးအောင် လှမ်းလျက် လက်မြှောက်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။ သူသည် လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲနှစ်ဦးရဲ့ အကူအညီအတွက် အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။”
“အင်း။”
ဝတ်ရုံနက်နှင့်လူက ပြန်ထူးလိုက်သည်။ အံ့သြနေသော အကြည့်များစွာ၏ အောက်တွင် သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ လူကြီးတစ်ယောက်က ရင်းနှီးသော လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ဆက်ဆံသကဲ့သို့ လီကျယ်ရှန်း ၏ ပုခုံးကို နှစ်ချက် ပုတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းတယ်... ကောင်လေး...”
အက်ကွဲကွဲ အသံဖြင့် ဤရိုးရှင်းသော စကားလုံး သုံးလုံးကိုသာ ပြောလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ ယိမ်းထိုးသွားပြီး မြူခိုးများပမာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
အားလုံး၏ စပ်စုလိုသော အကြည့်များမှာ လီကျယ်ရှန်း ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤမျှ ရင်းနှီးသော အမူအရာ၊ ဤတိုင်းတာ၍မရသော စွမ်းအားရှင်နှစ်ဦးမှာ လီကျယ်ရှန်း အတွက် သီးသန့် လာရောက်ပေးခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား။
“ချင်းဟော်...”
ထိုခဏတွင် လီကျယ်ရှန်း နှင့် အနီးဆုံးရှိနေသော ရွယ်ချင်းဟော် သည် လီကျယ်ရှန်း ၏ အမောတကော ပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“မြန်... မြန်မြန်၊ ငါ့ကို တွဲဦး...”
“သူ... သူက ငါ့ကို ပုတ်လိုက်တာ ထုံသွားပြီ...”
ဒါက ဘယ်မှာ ရင်းနှီးတာလဲ၊ ဒါက သိသိသာသာပဲ သူ့ကို ပညာပေးသွားတာပဲ။ “ကောင်းတယ် ကောင်လေး” ဆိုတဲ့ စကားသုံးလုံးထဲမှာတောင် သွားကြိတ်ထားတဲ့ အသံ ပါနေတယ်။
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်နေ့ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် အဖွဲ့၏ ခရီးစဉ်မှာ ပို၍ သတိရှိလာပြီး အရှိန်မှာလည်း အနည်းငယ် ပိုမြန်လာသည်။ ဤ “ပုခုံးချင်းယှဉ် တိုက်ပွဲ” ပြီးနောက်တွင်တော့ အလှမ်းဝေးနေဆဲဖြစ်သော ရှီလိုင်ခဲ့ကျောင်းတော် မှလွဲ၍ ကျန်အဖွဲ့များမှာ ပိုမို ရင်းနှီးလာကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထျန်းရွှေအဖွဲ့ မှ မိန်းကလေးများပင်လျှင် သူတို့၏ ထမင်းပန်းကန်များကို ယူဆောင်လာကာ လီကျယ်ရှန်း တို့အဖွဲ့နှင့်အတူ မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ရိုးရှင်းသော်လည်း တက်ကြွလှသော တောတွင်းထမင်းဝိုင်းများကို မျှဝေစားသောက်ကြသည်။
သို့သော်လည်း... ရွယ်ချင်းဟော် မှာတော့ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးကြားတွင်လည်း လေးလံသော နာကျင်မှုရိပ်များ ရှိနေသည်။
အိမ်ရှေ့စံ၏ ရထားအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်း သည် သစ်သီးတစ်လုံးကို ရွယ်ချင်းဟော် ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရွယ်ချင်းဟော် သည် အမှတ်မထင်ဘဲ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ လီကျယ်ရှန်း ၏ ပြောစကားကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ငါတို့ ဝိဉာဉ်မြို့တော် ကို ရောက်တဲ့အခါ...”
“ငါ့ကိုယ်စား ချန်ရန်ရွယ် ကို ပြောပေးပါ၊ ဒီလိုပဲ ပြောလိုက်...”
“ငါ သူမကို လွမ်းနေတယ်လို့။”
ရွယ်ချင်းဟော် သည် ပါးစပ်ထဲတွင် ကြည်လင်သော အသီးဖတ်လေးကို ငုံထားမိသည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်း ကို ငေးကြည့်နေမိပြီး ပါးစပ်ထဲမှ အသီးဖတ်လေး နွေးလာချိန်ကျမှ အလျင်အမြန် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။
“အင်း... အင်းပါ...”
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...
ထျန်းဒိုအင်ပါယာ အဖွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဝိဉာဉ်မြို့တော် နယ်မြေအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်း နှင့် အခြားသူများမှာ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လှပသော ပုလဲလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ တည်ရှိနေသည့် ခန့်ညားမြင့်မြတ်သော မြို့တော်ကြီးကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဝိဉာဉ်မြို့တော် သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။