အခန်း (၁၃၆)

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ဖြစ်သည်။

ထျန်းဒိုအင်ပါယာအဖွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ဝိဉာဉ်မြို့တော် သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လီကျယ်ရှန်း နှင့် အခြားသူများမှာ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ရင်း သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မြို့တော်၏ အတိုင်းအတာတစ်ခုတည်းကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဝိဉာဉ်မြို့တော် သည် ထျန်းဒိုမြို့တော် ၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံ သို့မဟုတ် ငါးပုံတစ်ပုံခန့်ပင် မရှိပေ။ သို့သော် မြင်ကွင်းက ပေးစွမ်းသည့် အရှိန်အဝါတွင်တော့ ထျန်းဒိုမြို့တော် မှာ များစွာ နောက်ကောက်ကျကျန်ရစ်သည်။

တကယ်လို့ ထျန်းဒိုမြို့တော် သည် လူသားတို့၏ ဗိသုကာပညာ၏ အထွတ်အထိပ် ဖော်ပြချက်ဆိုလျှင်၊ ဝိဉာဉ်မြို့တော် မှာတော့ နတ်ဘုရားတို့၏ နန်းတော်မှ ဖဲ့ယူထားသည့် ထောင့်စွန်းတစ်ခုပမာပင်။ တစ်မြို့လုံးကို ဖြူစင်သော စကျင်ကျောက်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အုတ်တစ်ချပ်၊ ကျောက်တစ်လုံးတိုင်းတွင် နတ်မိမယ် အတောင်ပံရုပ်ကြွများကို ထုဆစ်ထားသည်။ ထိုအတောင်ပံများသည် ဝင်လုဆဲဆဲ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

မြို့ရိုးတစ်ခုလုံးတွင် မည်သည့် ကာကွယ်ရေး လက်နက်ကိရိယာမှ မရှိဘဲ ဝိဉာဉ်မြို့တော် ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကင်းမဲ့ခြင်းနှင့် မြင့်မြတ်ခြင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြေညာနေသကဲ့သို့ပင်။

“ဟူး...”

မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ယွီဖုန်း တစ်ယောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။ သူသည် ဝိဉာဉ်သခင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မြို့တံခါးစောင့်များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

“ဝိဉာဉ်ဧကရာဇ်”

အစောင့်၏ ရင်ဘတ်တွင် အတောင်ပံ အစင်းကြောင်း ခြောက်ကြောင်းကို ထိုးနှံထားသည်။ ကျောင်းတော်တစ်ခုတွင် ဆရာအဖြစ် တာဝန်ယူနိုင်သည့် ဝိဉာဉ်ဧကရာဇ် တစ်ဦးမှာ ဤနေရာတွင်တော့ တံခါးစောင့် ခေါင်းဆောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ဝိဉာဉ်မြို့တော် နှင့် နီးကပ်လာကတည်းက လီကျယ်ရှန်း ၏ အင်္ကျီရင်ဘတ်တွင် ထိုးထားသည့် “နတ်မိမယ် မင်္ဂလာအတောင်ပံ” မှာ နွေးထွေးသော အပူရှိန်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက တိုက်ကြီးပေါ်က ဝိဉာဉ်သခင် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော် စုဝေးရာ ဝိဉာဉ်နန်းတော် ပဲ။”

ဝိဉာဉ်မြို့တော် မှ သံတမန်တစ်ဦး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် အားလုံးသည် သတ်မှတ်ထားသော တည်းခိုရာ နေရာသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ မြို့ထဲတွင် လမ်းမကြီးများမှာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး လမ်းသွားလမ်းလာများမှာလည်း ရက်ကန်းစင်ပေါ်က ချည်မျှင်များပမာ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသည်။ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ ဆိုင်ခန်းများမှာလည်း စနစ်တကျ ရှိလှသည်။

လီကျယ်ရှန်း ၏ အကြည့်များက ဆိုင်များကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ရောင်းချနေသည့် ပစ္စည်း ဆယ်မျိုးတွင် ရှစ်မျိုး၊ ကိုးမျိုးခန့်မှာ ဝိဉာဉ်သခင်များနှင့် ပတ်သက်သည့် ပစ္စည်းများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပို၍ ထူးခြားသည်မှာ လမ်းပေါ်က လမ်းသွားလမ်းလာများ၊ လမ်းဘေးက ဈေးသည်များပင်လျှင် သူတို့ထံမှ ဝိဉာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေပြီး အားလုံးမှာ အဆင့် ၁၀ အထက် ဝိဉာဉ်သခင်များ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့ပြင် သူကြည့်လိုက်သည့် နေရာတိုင်းတွင်၊ ဆိုင်တံခါးဝများ၊ အိမ်ခေါင်မိုးများ သို့မဟုတ် ဖြတ်သွားသည့် ရထားလုံး နံရံများတွင်ပင် မြို့ရိုးပေါ်က ရုပ်ကြွများကဲ့သို့ နတ်မိမယ် အတောင်ပံ အမှတ်အသားများကို ထုဆစ်ထားကြသည်။ လူသားဆန်သည့် လောကီလှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားလှသော ထျန်းဒိုမြို့တော် နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဝိဉာဉ်မြို့တော် သည် လောကီအငွေ့အသက် နည်းသော်လည်း ဝိဉာဉ်သခင်တို့၏ မြင့်မြတ်သော နယ်မြေပီပီ ပို၍ တည်ကြည်လေးနက်လှသည်။

လီကျယ်ရှန်း အတွက်တော့ ပို၍ ထူးခြားသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ မြို့တစ်မြို့မျှသာ မဟုတ်ဘဲ နတ်မိမယ်တို့၏ နတ်ဘုရားအာဏာနှင့် ပုပ်ရဟန်းမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာတို့ကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် မြင့်မြတ်သော မြို့တော်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။ ဤမြို့တော်တွင် နတ်မိမယ်အပေါ် ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုက လူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပို၍ နက်ရှိုင်းသလား။ သို့မဟုတ် ပုပ်ရဟန်းမ အရှင်မအပေါ် ရိုသေလေးစားမှုက ပို၍ မြင့်မားသလား ဆိုသည်ကိုတော့ သူ မသိသေးပေ။

“ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း” ယွီဖုန်း ၏ အာမေဍိတ် အော်သံနှင့်အတူ မြို့လယ်ခေါင်သို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်သည်။

အားလုံး ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ မြို့လယ်ခေါင်မှ မြင့်တက်နေသော တောင်ထိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ တောင်ထိပ်မှာ ရွှေဝါရောင် တိမ်ပင်လယ်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်နေသဖြင့် ၎င်း၏ ပုံစံအမှန်ကို မြင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ တိမ်တိုက်များ၏ အောက်တွင်တော့ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော နန်းတော်ကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေပြီး နေဝင်ရီတရော အလင်းရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။

လမ်းညွှန်သံတမန်က သူ၏ နောက်ကျောကို မတ်လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါက ပုပ်ရဟန်းမ နန်းတော်ပဲ”

“ပုပ်ရဟန်း အရှင်မ စံမြန်းရာနေရာပေါ့”

သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မနာလိုမှုနှင့် တောင့်တမှုများ ထင်ဟပ်လာသည်။

“ဝိဉာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲ ရဲ့ နောက်ဆုံး ဗိုလ်လုပွဲ သုံးသင်းကို အဲ့ဒီ နန်းတော်ရှေ့က ကွင်းပြင်ကြီးမှာ ကျင်းပမှာ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ပုပ်ရဟန်းမ အရှင်မ ကိုယ်တိုင် တက်ရောက် ကြည့်ရှုမှာ ဖြစ်တယ်”

တည်းခိုရာသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် အားလုံးမှာ ခရီးပန်းလာသဖြင့် လည်ပတ်လိုစိတ် မရှိကြဘဲ စောစောစီးစီး အနားယူလိုက်ကြသည်။ ဗိုလ်လုပွဲ မစတင်မီ တစ်ရက်အလိုတွင် ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်း၊ ယွီထျန်းဟန် နှင့် ကျန်လူခုနစ်ဦးတို့သည် မီးတောက်အသင်းနှင့် လေနတ်ဘုရားအသင်းသားများကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်သော ဖိအားကို ခံစားနေရသဖြင့် အပြင်မထွက်ဘဲ တရားထိုင်ရင်း အားအင်များကို စုဆောင်းနေကြသည်။

လီကျယ်ရှန်း နှင့် ရွယ်ချင်းဟော် တို့နှစ်ဦးသာ ဝိဉာဉ်မြို့တော် ၏ လမ်းမများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဤကဲ့သို့ ထိရှလွယ်သော အချိန်မျိုးတွင် ဝိဉာဉ်နန်းတော် အနေဖြင့် မြို့ထဲတွင် လီကျယ်ရှန်း ကို ဗြောင်ကျကျ တိုက်ခိုက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းလျှောက်ရင်း ဝိဉာဉ်မြို့တော် ၏ ဝိဉာဉ်သခင်များအတွက် သီးသန့်ပြုလုပ်ထားသည့် မုန့်ပဲသရေစာများကို မြည်းစမ်းကြည့်ကြသည်။

“ဟူး!” လီကျယ်ရှန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဝိဉာဉ်စွမ်းအား တိုးစေသည်ဆိုသော မုန့်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာသော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

“ဖယောင်းကို ဝါးနေရသလိုပဲ”

“ဒါက ထျန်းဒိုမြို့တော် က မုန့်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာပိုင်းမှာတော့ ဒီမြို့က ထျန်းဒိုမြို့တော် ရဲ့ ဖိနပ်ဖျားတောင် မမှီဘူး”

ရွယ်ချင်းဟော် ကလည်း ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို တရစပ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ လမ်းချိုးတစ်ခုကို ချိုးလိုက်သောအခါ ရှေ့ရှိ လမ်းမကြီးမှာ ရုတ်တရက် ဆူညံသွားသည်။ ဝိဉာဉ်သခင် အုပ်စုတစ်စုမှာ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကို မငဲ့ဘဲ တစ်နေရာတည်းသို့ တိုးဝှေ့သွားနေကြသည်။

လီကျယ်ရှန်း နှင့် ရွယ်ချင်းဟော် တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစားဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။ အနားသို့ တိုးကြည့်လိုက်သောအခါ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် ဝိဉာဉ်ကိရိယာ အလင်းမျက်နှာပြင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်သည့် အသင်းအားလုံး၏ အချက်အလက်များနှင့် ဝိဉာဉ်မြို့တော် ရှိ ဝိဉာဉ်သခင်များက အသင်းတစ်သင်းချင်းစီအပေါ် ထောက်ခံအားပေးမှု နှုန်းထားများကို ဖော်ပြထားသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အိမ်ရှင်အသင်းဖြစ်သလို အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်သည့် ဝိဉာဉ်နန်းတော် အသင်းက ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေသည်။ သူတို့၏ မဲအရေအတွက်မှာ အခြားအသင်းအားလုံး ပေါင်းထားသည်ထက်ပင် သာလွန်နေသည်။ ဒုတိယနေရာတွင် ရှိနေသည့် အသင်းကတော့ လီကျယ်ရှန်း ကို အနည်းငယ် အံ့သြသွားစေသည်၊ ၎င်းမှာ ရှီလိုင်ခဲ့ ကျောင်းတော် အသင်း ပင် ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ နှင့် ရှင်းလော့အသင်းတို့က တတိယနှင့် စတုတ္ထ နေရာများတွင် အသီးသီး ရှိနေကြပြီး ၎င်းနောက်တွင် လေနတ်ဘုရား နှင့် မီးတောက် တို့က လိုက်ပါနေသည်။

“ဒါကို ဘယ်သူက အဆင့်သတ်မှတ်တာလဲ” ရွယ်ချင်းဟော် က မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော လေသံဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်း ကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြုံးလျက် ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိဉာဉ်သခင်များ၏ ပြောစကားများကိုသာ နားထောင်နေလိုက်သည်။

“ရှီလိုင်ခဲ့၊ သူတို့က ဘယ်ကလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ နဲ့ ရှင်းလော့ ကို ကျော်နိုင်တာလဲ”

“ဟဲဟဲ၊ မင်းက ဗဟုသုတ နည်းတာပဲ။ ရှီလိုင်ခဲ့မှာ ထန်စန်း ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ရှိတယ်၊ သူက သမိုင်းတစ်လျှောက် ဒုတိယမြောက် ‘အမွှာဝိဉာဉ်’ ပိုင်ရှင်လို့ ပြောကြတယ်”

“ကျန်တာတွေ ထားလိုက်ပါဦး၊ တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ မှာ ဓားဝိုင် ဆိုတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် အင်အားဖြည့်ဖို့ ရောက်လာတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲ့ဒီ ဓားဝိုင် က ထျန်းဒိုမြို့တော် မှာတော့ နာမည်ကြီးပဲ”

“ဒါက ဝိဉာဉ်မြို့တော်ကွ၊ ထျန်းဒိုမြို့တော် က နာမည်တွေက ဒီမှာ သုံးစားမရဘူး။ တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ ရဲ့ အဆင့်က မြင့်နေပေမဲ့ သူတို့က ပြိုင်ပွဲမတိုင်ခင်မှာတင် ရွှေရောင်မျိုးဆက် ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ဒုက္ခိတဖြစ်သွားခဲ့ရတာ။ သူတို့ အရင်ဆုံး ရှင်းလော့ အသင်းကို ကျော်နိုင်အောင် ကြည့်ဦး”

“ငါကြားတာတော့ ဓားဝိုင် က သူ့အသင်းသားတွေအတွက် ရွှေရောင်မျိုးဆက် ကို လက်စားချေချင်နေတာဆို။ ဟဲဟဲ၊ သူ ဘယ်လောက် စွမ်းသလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့...”

“ဝိဉာဉ်မြို့တော် က ဝိဉာဉ်သခင်တွေက တော်တော်လေး မောက်မာတာပဲ” ဟု လီကျယ်ရှန်း က မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော ရွယ်ချင်းဟော် ကို ပြောကာ “သွားကြစို့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ရွယ်ချင်းဟော် မှာ နှုတ်ခမ်းကို ဆူထားဆဲပင်။ သူမသည် ဓားဝိုင် အပေါ် ဝိဉာဉ်မြို့တော် ဝိဉာဉ်သခင်များ၏ ဝေဖန်မှုများကို စိတ်ထဲတွင် တေးထားဆဲ ဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်း က သူမ၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါကိုယ်တိုင်တောင် ဂရုမစိုက်တာ၊ မင်းက ဘာလို့ စိတ်ဆိုးနေတာလဲ”

ရွယ်ချင်းဟော် ၏ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းသွားပြီး သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“သူများတွေ နင့်အကြောင်း မကောင်းပြောတာကို ငါ မခံနိုင်ဘူး။”

လီကျယ်ရှန်း က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“စွမ်းအားနဲ့ပဲ ပြန်ပြီး ရိုက်နှက်လိုက်ရမှာပေါ့။”

ထိုသို့ ပြောရင်း လီကျယ်ရှန်း ခေတ္တ ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ၎င်းမှာ အချိန်အကြာကြီး ဖုံးကွယ်ထားရာမှ ရုတ်တရက် အိမ်မှ ထွက်လာသည့် ဓားတစ်လက်ပမာပင်။

“ဝိဉာဉ်နန်းတော် က ငါ့ကို အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။”

“ဒူကူ အစ်မ၊ လင်းလင်း နဲ့ ကျန်တဲ့လူတွေဟာလည်း ငါ့ကြောင့်ပဲ ဝိဉာဉ်နန်းတော် ရဲ့ ရွှေရောင်မျိုးဆက် လက်ချက်နဲ့ အရှက်ခွဲခံခဲ့ရတယ်။”

“ငါ အသက်ကို ရင်းပြီး ဒီ ဝိဉာဉ်မြို့တော် ကို လာခဲ့တာဖြစ်လို့၊ လက်စားမချေဘဲနဲ့ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ကျေနပ်နိုင်ပါ့မလဲ။”

တိုက်ကြီးအဆင့် အဆင့်မြင့်ဝိဉာဉ်သခင် ကျောင်းတော်ပါရမီရှင်များပြိုင်ပွဲအတွက် ဝိဉာဉ်မြို့တော်သည် သီးသန့်ကွင်းပြင်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။ ဤကွင်းပြင်မှာ မြို့လယ်ရှိ ခမ်းနားသော တောင်ခြေတွင် တည်ရှိသည်။

ပြိုင်ပွဲကွင်းမှာ အချင်း မီတာတစ်ရာကျော် ကျယ်ဝန်းပြီး နက်မှောင်သော ကျောက်နက်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားကာ အဆင့်မြင့်ဆုံး ဝိဉာဉ်ကိရိယာများဖြင့် အားဖြည့်ထားသည်။ ဤကွင်းသည် ဝိဉာဉ်ဧကရာဇ် အဆင့်ရှိ ဝိဉာဉ်သခင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ပျက်စီးခြင်းမရှိဘဲ ခံနိုင်ရည် ရှိသည်။ ကွင်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင်တော့ တောင်ကုန်းများပမာ အဆင့်ဆင့်ရှိသော ပရိသတ် ထိုင်ခုံများ ရှိနေပြီး စောစောစီးစီးပင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်မည့် အသင်းအားလုံး ပြိုင်ပွဲကွင်းသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အသင်းနားနေခန်းအတွင်း၌ အပြင်ဘက်မှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော ပရိသတ်များ၏ အော်ဟစ်သံများကို နားထောင်ရင်း လီကျယ်ရှန်း က သူ့ဘေးက ယွီဖုန်း ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“စိတ်လှုပ်ရှားနေလား”

ယွီဖုန်း က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“စိတ်မလှုပ်ရှားပါဘူး။”

“ဒါပေမဲ့ မင်းလက်တွေက အရမ်းတုန်နေလို့ ငါ့အပေါ်ကို ရေတွေ မှောက်ကုန်ပြီ။”

ယွီဖုန်း က ငိုချင်လျက်နှင့် ပြုံးနေသည့် မျက်နှာမျိုးဖြင့် အားတင်းပြုံးပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ယွီဖုန်း တစ်ဦးတည်း မဟုတ်ပေ၊ ယွီထျန်းဟန် နှင့် ဒူကူယန် တို့ပင်လျှင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။ ဗိုလ်လုပွဲ၏ အရှိန်အဝါမှာ အစောပိုင်း အဆင့်များနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။ ထို့ပြင် တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ မှာ အစောပိုင်း အဆင့်များတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့် ဤဖိအားကို ပို၍ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။