အခန်း (၁၃၇)
Vol. 14 Ch. 137
“ညီငယ်လေး ကျယ်ရှန်း၊ မင်းက အရမ်းတည်ငြိမ်နေတာပဲ၊ ငါတို့ကိုတောင် စိတ်မရှည်တဲ့သူတွေလို့ ထင်ရစေတယ်”
စီမံခန့်ခွဲရေးအဖွဲ့ဝင် ပိုင်ပေါင်ရှန်း က ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“ထျန်းဟန် တို့ကို မပြောနဲ့ဦး၊ ငါကိုယ်တိုင်တောင် နည်းနည်း ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်နေတာ”
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သူတို့က တာဝန်တစ်ခုနဲ့ လာခဲ့ကြတာ မဟုတ်ပါလား။ တကယ်လို့ သူတို့သာ ဝိဉာဉ်နန်းတော် ကို အနိုင်ယူပြီး ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့ရင် ထျန်းဒိုမြို့တော် ကို အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာနိုင်မှာဖြစ်သလို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဂုဏ်ပြုမှုတွေကိုလည်း ရရှိမှာ ဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်း က ပြတင်းပေါက်ကို မှီလျက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“စည်းမျဉ်းတွေက မျိုးစေ့ချအသင်းတွေအတွက် အသာစီးရအောင် လုပ်ပေးထားတာပဲ၊ အဖွဲ့ဝင်ပိုင် အနေနဲ့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး”
ဖိအားတွေကို လျှော့ချဖို့အတွက် ယွီဖုန်း က စကားကို အမြန်ပြောလိုက်သည်။
“အသင်းပေါင်း ၃၃ သင်းမှာ မျိုးစေ့ချအသင်း ၃ သင်းက ပထမအဆင့်မှာ ကံစမ်းစရာမလိုဘဲ တိုက်ရိုက်တက်ခွင့်ရတယ်”
“ကျန်တဲ့ အသင်း ၃၀ က မဲနှိုက်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်ရမယ်၊ အနိုင်ရတဲ့ ၁၅ သင်းနဲ့ မျိုးစေ့ချအသင်းတွေပေါင်းပြီး ထိပ်သီး ၁၈ သင်း အဆင့်ကို တက်ရမှာ”
“အဲ့ဒီနောက်မှာ...” အော်စလို က ဆက်ပြောသည်။
“တစ်ရက် အနားယူမယ်။ ထိပ်သီး ၁၈ သင်းထဲက ၂ သင်းက ထပ်ပြီး တိုက်ရိုက်တက်ခွင့်ရမယ်၊ ကျန်တဲ့ ၁၆ သင်းကတော့ အတွဲလိုက် ယှဉ်ပြိုင်ပြီး ထိပ်သီး ၁၀ သင်းကို ရွေးချယ်မယ်”
“နောက်ထပ် တစ်ရက် အနားယူပြီးရင် ထိပ်သီး ၁၀ သင်းထဲက ၂ သင်းက တိုက်ရိုက်တက်မယ်၊ ကျန်တဲ့ ၈ သင်းကတော့ အတွဲလိုက် ပြိုင်ပြီး ထိပ်သီး ၆ သင်းကို ရွေးမယ်”
ယွီထျန်းဟန် ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ တောက်လောင်နေသည်။
“ထိပ်သီး ၆ သင်း အဆင့်ရောက်ရင်တော့ တိုက်ရိုက်တက်ခွင့် မရှိတော့ဘူး။ အတွဲလိုက်ပြိုင်ပြီး ထိပ်သီး ၃ သင်းကို ရွေးမယ်။ နောက်ဆုံး ချန်ပီယံ လုပွဲကျရင်တော့...”
သူ၏ လေသံမှာ တောင့်တမှုနှင့် လေးနက်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။
“တစ်ဦးချင်း တိုက်ပွဲနဲ့ အဖွဲ့လိုက် တိုက်ပွဲဆိုပြီး ခွဲထားလိမ့်မယ်၊ တိုက်ပွဲကွင်းပြင်ကိုလည်း ပုပ်ရဟန်းမ နန်းတော် ရှေ့ကို ပြောင်းရွှေ့လိမ့်မယ်”
ပိုင်ပေါင်ရှန်း က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး စိတ်သက်သာရာရသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဒါကြောင့်... ဒီနေ့တော့ မင်းတို့က တိုက်ပွဲတွေကို စောင့်ကြည့်ရုံပဲ။ မင်းတို့ လက်စွမ်းပြရမယ့် အချိန်ကတော့ သန်ဘက်ခါ ပြိုင်ပွဲမှာပဲ”
လီကျယ်ရှန်း ဘာမှမပြောတော့ဘဲ လက်မြှောက်ကာ လိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် အသင်းတစ်ခုချင်းစီမှ ကိုယ်စားလှယ်များက မဲနှိုက်ပြီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဗိုလ်လုပွဲ၏ ပထမအဆင့်မှာ တိုက်ပွဲမီးလျှံများကို စတင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ပြီ။
ထျန်းဒိုအင်ပါယာ အတွက် ပထမဆုံး ကိုယ်စားပြုယှဉ်ပြိုင်သည့် မိုးကြိုးအသင်းမှာတော့ အစကတည်းက အခက်တွေ့ခဲ့သည်။ သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်မှာ ရှင်းလော့အင်ပါယာ မှ အင်အားကြီးအသင်းတစ်သင်း ဖြစ်သည်။
ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ခေါင်းဆောင် ယွီထျန်းရှင်း မှာ အင်အားကုန်ခမ်းကာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် လဲကျသွားခဲ့သည်။ ၎င်းနောက်တွင် မီးတောက်၊ လေနတ်ဘုရား နှင့် ရှီလိုင်ခဲ့ကျောင်းတော် အသင်းတို့သည် သူတို့၏ ပြိုင်ဘက်များကို အသီးသီး အနိုင်ယူခဲ့ကြသည်။
နံနက်ခင်း အလင်းဖျော့ဖျော့မှသည် နေဝင်ရိုးရီ ရွှေရောင်အလင်းတိုင်အောင် ပထမအဆင့် တိုက်ပွဲများ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း ပရိသတ်များမှာတော့ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ တိုက်ပွဲများအကြောင်းကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးရင်း ဒီရေပမာ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ အသင်းအသီးသီးသည်လည်း နားနေခန်းမှ ထွက်ခွာကာ ပြိုင်ပွဲဝင် လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လာကြသည်။
လီကျယ်ရှန်း အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် အကြည့်အချို့ သူ့ထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရှီလိုင်ခဲ့ ထံမှ အကြည့်များအပြင် ပထမနားနေခန်း၏ တံခါးရှေ့တွင် လူခုနစ်ဦးမှာ နေဝင်ရိုးရီ အလင်းအောက်တွင် ရှည်လျားသော အရိပ်မည်းကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေလျက် ရပ်နေကြသည်။
ဦးဆောင်လာသူ သုံးဦး၏ အကြည့်များမှာ သူ့ထံသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို လီကျယ်ရှန်း သိလိုက်သည်။
“ဓားဝိုင်... လီကျယ်ရှန်း...”
ဆံပင်နီနှင့် လူငယ်က လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြုံးပြလိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက လက်မြှောက်လျက် မိမိ၏ လည်ပင်းတွင် လည်ပင်းလှီးပြသည့် အမူအရာကို လုပ်ပြလိုက်သည်။
ယွီထျန်းဟန် နှင့် အခြားသူများမှာ ဒေါသထွက်သွားကြသော်လည်း လီကျယ်ရှန်း က လက်ဖြင့် တားလိုက်သည်။ သူသည် ဆံပင်နီနှင့် လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ပြုံးနေသော အသံထဲတွင် အရိုးထဲအထိ အေးစက်သွားစေမည့် အေးစက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။
“မှတ်ထားပါ... မင်းရဲ့ အဲ့ဒီလက်ကို ငါ လိုချင်တယ်”
ထိုသုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးမှာ လီကျယ်ရှန်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားပြီး
“သွားကြစို့”
ရိုးရှင်းသော စကားနှစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒေါသထွက်နေသော ယန်၊ မျက်လုံးမှေးထားသော ရှဲ့ယွဲ့နှင့် အခြားအသင်းသားများမှာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်ကာ လှည့်ထွက်သွားကြတော့သည်။
လီကျယ်ရှန်း လည်း အကြည့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ဒူကူယန် ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“အဲ့ဒီမိန်းကလေးက လက်ရှိ ပုပ်ရဟန်းမရဲ့ တပည့်၊ ဝိဉာဉ်နန်းတော် ရဲ့ သူတော်စင်မိန်းကလေး ဟူလျဲ့နာပဲ”
“နင့်ကို ရန်စသွားတဲ့ ဆံပင်နီနဲ့လူက ယန် လို့ ခေါ်တယ်”
“နောက်ထပ် ဆံပင်နက်နဲ့လူကတော့ ရှဲ့ယွဲ့ ပဲ”
လီကျယ်ရှန်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အသင်းကို ဦးဆောင်ကာ လူအုပ်ကြားထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ဗိုလ်လုပွဲ၏ ပထမဆုံးနေ့မှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ပြင်းထန်သော ဝိဉာဉ်သခင် တိုက်ပွဲများနှင့် ထွက်ပေါ်လာသော ပါရမီရှင်များကြောင့် ဤမြို့တော်၏ အေးစက်နေသော သွေးများကို ပြန်လည် နိုးထလာစေခဲ့သည်။
လမ်းမများ၊ ဆိုင်များနှင့် အရက်ဆိုင်များတွင် လူတိုင်းက ဝိဉာဉ်သခင်ပြိုင်ပွဲ အကြောင်းကိုသာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ဝိဉာဉ်မြို့တော် ၏ လမ်းမများတွင် ဝိဉာဉ်ကိရိယာ အလင်းမျက်နှာပြင် ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။ ဝိဉာဉ်သခင်များသည် သူတို့နှစ်သက်သည့် အသင်းအပေါ်တွင် အလောင်းအစားများ ပြုလုပ်နိုင်ကြသည်။
ယခုအချိန်တွင် ပထမအဆင့် တိုက်ပွဲများကြောင့် အသင်းများ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိပ်ဆုံးနေရာကတော့ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ဝိဉာဉ်နန်းတော် အသင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယနေ့ တိုက်ပွဲတွင် အားကောင်းကောင်းဖြင့် တက်လာသော ရှီလိုင်ခဲ့က ဒုတိယနေရာကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ရယူထားသည်။
သို့သော် တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ မှာတော့ မျိုးစေ့ချအသင်း ဖြစ်သော်လည်း ခုနစ်ခုမြောက် နေရာအထိ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ ရှင်းလော့ အသင်းများ၊ ဝိဉာဉ်နန်းတော် ဒုတိယအသင်း နှင့် လေနတ်ဘုရား၊ ထျန်းရွှေ ကျောင်းတော်တို့ကပင် တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ ၏ အရှေ့တွင် ရောက်နေကြသည်။
“အရမ်းကောင်းတာပဲ”
လီကျယ်ရှန်း သည် ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်း တို့နှင့်အတူ ဥယျာဉ်ရပ်ကွက်အနီးရှိ အလင်းမျက်နှာပြင်တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ ၏ “ခုနစ်” ဆိုသော အဆင့်ကို ကြည့်ရင်း သူက လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ယွီဖုန်း က သွားကြိတ်လိုက်သည်။
“အိုင်ဒေါလ်၊ ဒါက ဘယ်မှာ ကောင်းတာလဲ”
“ငါတို့က မျိုးစေ့ချအသင်းလေ၊ ဒါက အရမ်း အရှက်ကွဲစရာ ကောင်းတယ်”
အော်စလို ကတော့ တည်ငြိမ်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြသည်။
“ငါတို့ မပြိုင်ရသေးတော့ အဆင့်ကျတာက ပုံမှန်ပါပဲ”
လီကျယ်ရှန်း က ဘာမှ ပြန်မရှင်းပြဘဲ အလင်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ “တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့” ဆိုသော အမည်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ “လောင်းကြေးထပ်မည်” ဆိုသည်ကို နှိပ်လိုက်သည်။
“ညီငယ်လေး ကျယ်ရှန်း၊ မင်း...”
ဒူကူယန် က အံ့သြတကြီး အော်လိုက်သည်။
“လောင်းလိုက်စမ်းပါ”
လီကျယ်ရှန်း ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ မြန်ဆန်လှသည်။ သူသည် ရွယ်ချင်းဟော် ဆီမှ ချေးယူထားသော ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ရာကျော်စလုံးကို ပုံအော လောင်းထည့်လိုက်သည်။
“အလျော်အစားနှုန်း ကောင်းတုန်း လောင်းထားမှပေါ့”
ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်း နှင့် အခြားသူများမှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူတို့၏ စုဆောင်းငွေများကို ထုတ်ကာ လိုက်လောင်းကြတော့သည်။ အားလုံး ကျေနပ်သွားချိန်တွင် ဟောက်ဝူ၊ ဖုန်းရှောင်ထျန်း တို့လည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်။
“သွားကြ၊ သွားကြ၊ လောင်းပြီးပြီလား၊ ငါတို့ အလှည့်ပဲ”
လီကျယ်ရှန်း ၏ အားကိုးရာမဲ့သော အကြည့်အောက်တွင် သူတို့သည် ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် အလင်းမျက်နှာပြင်ရှေ့သို့ တိုးဝှေ့ဝင်လာကာ “တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့” အပေါ်မှာပဲ လောင်းကြပြန်သည်။
လီကျယ်ရှန်း က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့... ကိုယ့်အသင်းကိုယ် အားမပေးကြဘူးလား”
ဟောက်ဝူ က သူ့ပုခုံးကို ထိုးလိုက်ပြီး မျက်လုံးလေးတွေ မှေးသွားအောင် ပြုံးလျက်
“ငါတို့က ချန်ပီယံ ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိလောက်ဘူးလေ”
“ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံ ဒါမှမဟုတ် ချန်ပီယံဆု၊ တစ်ခုခုတော့ ရအောင် ယူရမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“ဓားဝိုင်၊ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့နော်”
တစ်ရက် အနားယူချိန်မှာ ခဏချင်းပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဗိုလ်လုပွဲ၏ ဒုတိယအဆင့်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်သော အော်ဟစ်အားပေးသံများကြားတွင် စတင်ခဲ့သည်။ ပရိသတ်များ၏ ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ပျံတက်သွားပြီး တိမ်တိုက်များကိုပင် လွင့်စင်သွားစေသည်။
ယနေ့၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မျိုးစေ့ချအသင်း သုံးသင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။ အသင်းအသီးသီးမှ ဆရာများမှာ မဲနှိုက်ရန် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။ အားလုံးက အသက်ရှူအောင့်ကာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
ပိုင်ပေါင်ရှန်း က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲက အထူးမဲလုံးလေးကို ခွန်အားဖြင့် ညှစ်ခြေလိုက်သည်။
ဘုန်း —!
တိုးညင်းသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများ တောက်ပနေသော စာသားကြီးတစ်ခုမှာ ကွင်းပြင်ကြီး၏ ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
【တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ VS ဝိဉာဉ်နန်းတော် ဒုတိယအသင်း】
လေထုမှာ ခဏမျှ တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် တောင်ပြိုကမ်းပြို အော်ဟစ်သံများမှာ ဝိဉာဉ်မဟာကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။
ပြိုင်ပွဲဝင် နားနေခန်းအတွင်းတွင် ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်း၊ ယွီထျန်းဟန် တို့အားလုံးမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားကြသည်။
“ညီငယ်လေး ကျယ်ရှန်း”
“လီကျယ်ရှန်း”
“ငါတို့က ဝိဉာဉ်နန်းတော် ဒုတိယအသင်းနဲ့ ပြိုင်ရမှာ”
လီကျယ်ရှန်း ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထက်မြက်သော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကွေးတက်သွားသည်။
“ကောင်းတယ်...”
ရှီလိုင်ခဲ့ကျောင်းတော် နားနေခန်းတွင်...
ယွီရှောင်ကန်း ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“ဒီမဲနှိုက်မှုက တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ အတွက် အဆိုးဆုံးပဲ”
“ဝိဉာဉ်နန်းတော် ဒုတိယအသင်းက ပထမအသင်းအတွက် လေ့ကျင့်ဖော်အဖြစ် အကြာကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာ၊ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက အတော်လေးကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်”
“ဒီတိုက်ပွဲက အရမ်း အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်။ သူတို့ သီသီလေး နိုင်ခဲ့ရင်တောင် သူတို့ရဲ့ ဖဲချပ်အကုန်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်ရလိမ့်မယ်”
ထန်စန်း ကလည်း ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ တိုက်မုပိုင် ကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသည်။ သူသည် အနားရှိ ကျူကျူချင်း ကို အမှတ်မထင် လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမမှာ ရှောင်ဝူ၊ နင်ရုံရုံ တို့နှင့်အတူ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အေးစက်လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင် စိုးစဉ်းမျှ မရှိပေ။
ဝိဉာဉ်နန်းတော် ပထမအသင်း၏ သီးသန့်နားနေခန်းတွင်...
ယန် က သွားကို ဖြဲပြလိုက်ရာ သူ၏ ဖြူဖွေးသော အစွယ်များမှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဟဲဟဲ၊ လီကျယ်ရှန်း ပထမပွဲမှာတင် ပြုတ်မသွားဖို့ မျှော်လင့်ရမှာပဲ”
ရှဲ့ယွဲ့ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ဒုတိယအသင်းကို နည်းနည်း လျှော့ပေးဖို့ ပြောထားရမလား”
ဟူလျဲ့နာ ၏ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်ဝန်းလေးများမှာ မှေးစက်သွားသည်။
“အားလုံး သတိမမူမိတာမျိုး မလုပ်နဲ့။ ဒီ လီကျယ်ရှန်း က ထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူး”