အခန်း (၁၃၉)
Vol. 14 Ch. 139
ဓားတစ်ချက်က ကောင်းကင်ယံကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။
မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များစွာမှာ ဝတ်စုံဖြူနှင့် ထက်မြက်လှသော လူငယ်ထံသို့ စုပြုံကျရောက်နေသည်။ ဓားတစ်ချက်၊ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝိဉာဉ်နန်းတော် ဒုတိယအသင်း ကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားမျိုးနည်း။
ပို၍ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသည်မှာ... တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားသော်လည်း အရှိန်အဝါများမှာ ငြိမ်သက်မသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်၏ ခေါင်းထက်တွင် ဓားစွမ်းအင် မုန်တိုင်းတစ်ခုမှာ စုစည်းနေသည်။ ထိုထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါမှာ ရှီလိုင်ခဲ့ကျောင်းတော် နှင့် ဝိဉာဉ်နန်းတော် ရွှေရောင်မျိုးဆက် တို့ရှိရာ အရပ်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသည်။
ထိုအရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ ထက်မြက်လွန်းလှသည်။ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော စိန်ခေါ်မှုနှင့် ဖိအားများကို သယ်ဆောင်ထားသည်။
နားနေခန်းအတွင်း၌ လေထုမှာ သံမဏိကဲ့သို့ လေးလံနေသည်။ ထျန်းဒိုအင်ပါယာမှ အသင်းအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်အသင်းပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်မှ အသင်းသားများအားလုံးမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော မျက်နှာထားများ ရှိနေကြသည်။ ဘယ်သူက သိမှာလဲ၊ ဝိဉာဉ်နန်းတော် ဒုတိယအသင်း မှာ ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် လွင့်စင်သွားလိမ့်မည်ဟု။ ဤကဲ့သို့သော အင်အားမျိုးမှာ ကျောချမ်းစရာပင်။
“ငါက မင်းကို ကြောက်နေမယ်လို့ ထင်နေတာလား”
တိုက်မုပိုင် ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်ဝန်းများမှာ ထိုအေးစက်သော အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသည်။ အစပိုင်းတွင် ထိုအကြည့်မှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားသည်။
နက်မှောင်သော အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ်းပါးကဲ့သို့သော ထိုမျက်ဝန်းများသာ ကျန်ရစ်သည်။ ရုတ်တရက် ထိုအကြည့်မှာ ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အေးစက်သောအလင်းတန်းမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းလာသည်။ တိုက်မုပိုင် ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးအမျှင်များမှာ တစ်ခဏချင်း ထောင်ထသွားသည်။ သူသည် အလိုအလျောက် မျက်လုံးမှိတ်ကာ ရှောင်တိမ်းချင်သော်လည်း သူ၏ မာန်မာနကြောင့် ခေါင်းမညွှတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သေဘေးနီးသည့် သတိပေးချက်ကြောင့် သူ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ရတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...
ဝှူး —
လီကျယ်ရှန်း ၏ အကြည့်ထဲမှ ဓားစွမ်းအင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တိုက်မုပိုင် ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်လာသည်။
တိုက်မုပိုင် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးမှာ အဆပေါင်းများစွာ ကြီးထွားလာကာ ကျားမွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူသည် ထိုဓားစွမ်းအင်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။
ဘုန်း —!
ဓားစွမ်းအင်မှာ ပျက်ပြယ်သွားသော်လည်း ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းများမှာ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ တိုက်မုပိုင် ၏ ကျားလက်ဖဝါးမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ အနောက်သို့ ယိုင်လဲသွားရသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အရိုးထိအောင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“အကိုတိုက်၊ အခု သူနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ မလိုသေးဘူး။”
“ကွင်းထဲရောက်ရင် အဖြေပေါ်လာလိမ့်မယ်။”
ထန်စန်း ၏ ခရမ်းရောင်မိစ္ဆာမျက်လုံး မှာ ဒုက္ခရောက်ထားသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်း ၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲပေ။ သူသည် ခေါင်းငုံ့လျက် တိုက်မုပိုင် ကို ဆွဲကာ ထိုနေရာမှ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။
ဝိဉာဉ်နန်းတော် နားနေခန်းတွင်...
“ဒီကောင် တော်တော် မောက်မာတာပဲ...”
ယန် က သွားကြိတ်လိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်း ၏ အကြည့်မှာ မြင်သာသော ထက်မြက်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ မျက်လုံးများကို ထိုးဖောက်ကာ နာကျင်စေသည်။ သူ သံသယမရှိပေ၊ တကယ်လို့ ဆက်ပြီး စိုက်ကြည့်နေမည်ဆိုလျှင် သူ အရှက်ကွဲရပေလိမ့်မည်။
“သွားကြစို့။”
“ခဏတာ အသာစီးရတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။”
“တကယ့် စမ်းသပ်မှုက ကွင်းထဲမှာပဲ ရှိတယ်။”
ဟူလျဲ့နာ ၏ စွဲမက်ဖွယ် မြေခွေးမျက်ဝန်းများက ဝတ်စုံဖြူလူငယ်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် ပြတ်ပြတ်သားသား လှည့်ထွက်သွားသည်။ ယန် နှင့် ရှဲ့ယွဲ့ တို့မှာလည်း မကျေမနပ်ဖြစ်သော်လည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် လိုက်သွားကြတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ပရိသတ်များမှာ အတိုင်းမသိ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ထျန်းဒိုမြို့တော် မှ ဝိဉာဉ်သခင်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းနိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့၏ ဓားဝိုင် မှာ ဝိဉာဉ်မြို့တော် တွင်လည်း တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ဓားဝိုင် အစွမ်းထက်တယ်”
“အမွှာဝိဉာဉ်၊ ရွှေရောင်မျိုးဆက်၊ ဒီနေရာမှာ အမြင့်ဆုံး စိုးမိုးနိုင်သူက ဓားဝိုင်ပဲ”
“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ငါ ဒီမြင်ကွင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်၊ ပုံပြောသူ အဘိုးကြီးအတွက် အခန်းသစ် ရပြီ”
ဝိဉာဉ်နန်းတော် ရွှေရောင်မျိုးဆက် နှင့် ထန်စန်း တို့၏ နောက်ဆုတ်မှုကြောင့် ဝိဉာဉ်မြို့တော် သားများမှာ ဒေါသထွက်လာကြသည်။
“မင်းတို့က ဘာလို့ ဒီလောက် မောက်မာနေတာလဲ၊ ရွှေရောင်မျိုးဆက် က ဓားဝိုင် ကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူပြလိမ့်မယ်”
မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ဝိဉာဉ်မြို့တော် ဝိဉာဉ်သခင်များက ပြန်လည် ဆဲဆိုကြရာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။
ကွင်းပြင်ပေါ်တွင်...
လီကျယ်ရှန်း က သူ၏ ကြာပန်းစိမ်းဓား ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသင်းသားများကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အားလုံး အဆင်ပြေကြရဲ့လား”
ဒူကူယန် နှင့် ယဲ့လင်းလင်း တို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အားကျလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ကျယ်ရှန်း၊ နင် တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ”
ယွီထျန်းဟန် ကလည်း သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိလျက် ချီးကျူးစကား ဆိုသည်။ လီကျယ်ရှန်း က ပြုံးလျက် သူ၏ အသင်းသား ခြောက်ဦးနှင့်အတူ ပရိသတ်များကို ဂါရဝပြုကာ ကွင်းထဲမှ ဆင်းလာခဲ့သည်။
နားနေခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ပိုင်ပေါင်ရှန်း နှင့် အော်စလို တို့က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြိုဆိုကြသည်။
“ယွီဖုန်း၊ ကျယ်ရှန်းလို အင်အားကြီးတဲ့ မဟာမိတ် ရှိနေမှတော့ နောက်တစ်ပွဲကျရင် ပျော်ရအောင် ငါ့ကိုအလှည့်ပေးသင့်ပြီ မဟုတ်လား”
ယွီဖုန်း ကတော့ ခေါင်းကို တရစပ် ခါယမ်းကာ။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါ ငါ့အိုင်ဒေါလ်နဲ့အတူ ဆက်တိုက်ချင်သေးတယ်”
တော်ဝင်တိုက်ပွဲဝင်အဖွဲ့ သည် ပထမဆုံးပွဲတွင် အနိုင်ရခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လီကျယ်ရှန်း တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူသည် ရှီလိုင်ခဲ့ နားနေခန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် ကျူကျူချင်း၊ နင်ရုံရုံ နှင့် ရှောင်ဝူ တို့က သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူ၏ အကြည့်မှာ နင်ရုံရုံ နှင့် ရှောင်ဝူ ကို ကျော်လွန်ကာ ကျူကျူချင်း ထံတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကျူကျူချင်း ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးပမာ ဖြစ်သွားပြီး သူမက သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။
ဤတိတ်ဆိတ်သော အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှုကို ကြည့်ရင်း နင်ရုံရုံ ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အချဉ်ပေါက်သည့် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ပြုံးပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီကျယ်ရှန်း ၏ အကြည့်မှာ သူမထံတွင် ခဏတာမျှပင် ရပ်တန့်ခြင်း မရှိပေ။
ကျူကျူချင်း ကတော့ လီကျယ်ရှန်း ကို အဝေးမှ ကြည့်နေရုံဖြင့်ပင် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ ခဏအကြာတွင် ရှီလိုင်ခဲ့ အလှည့် ရောက်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် သူမသည် လီကျယ်ရှန်း ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ နားနေခန်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။
နင်ရုံရုံ က အလျင်အမြန် လိုက်သွားပြီး
“ကျူချင်း၊ နင်နဲ့ လီကျယ်ရှန်း က... ဘယ်လို သိခဲ့ကြတာလဲ”
ကျူချင်း ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြုံးလျက် စတင်ပြောပြတော့သည်။ သူမသည် သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် အရှက်ရဖွယ် မြင်ကွင်းမှသည် လီကျယ်ရှန်း ဝိဉာဉ်ကွင်း ရှာဖွေရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည့်အကြောင်းအထိ ပြောပြသည်။
ထို့နောက် သူမ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ငါ လီကျယ်ရှန်း ရဲ့ စကားတွေကို အခုထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေတုန်းပဲ...”
“ကျူကျူချင်း၊ တကယ်လို့ မင်းရဲ့ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားက ခြောက်နှစ်တိုင်တိုင် တစ်လက်မမှ မတိုးတက်တော့ဘူးဆိုရင်၊ မင်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးထားခဲ့တဲ့သူတွေ၊ မင်းကို ချစ်တဲ့သူတွေက မင်းရဲ့ သာမန်ဖြစ်မှုကို လက်မခံနိုင်ဘဲ မင်းကို စွန့်ခွာသွားကြလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အင်အားကြီးမားလာဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ မင်း သိလာလိမ့်မယ်။”
ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နင်ရုံရုံ ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ အင်္ကျီလက်ထဲတွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။
ကျူးကျူးချင်း က ဆက်ပြောသည်။
“ကြယ်တာရာတောအုပ်ထဲက အဲ့ဒီညက လရောင်ကို ငါ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး...”
“လီကျယ်ရှန်း လရောင်အောက်မှာ ဝိုင်သောက်ရင်း ဓားကနေတာကို ငါ မြင်ခဲ့ရတယ်။”
“သူ့ရဲ့ လွတ်လပ်ပြီး အတားအဆီးမရှိတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်တွေကို ငါ ကြားခဲ့ရတယ်။”
“သူ့နာမည်လိုပဲ လီကျယ်ရှန်း ဆိုတာ လူသားတွေကြား ရောက်နေတဲ့ နတ်ဘုရား တစ်ပါးပဲ။”
ဤမြတ်နိုးဖွယ် ဖော်ပြချက်များကို နားထောင်ရင်း ရှောင်ဝူ က ကျူချင်း ၏ ပုခုံးပေါ်မှ ခေါင်းမော့ကာ အံ့သြသွားသည်။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ဒါတွေက ကျူချင်း ပြောမည့် စကားမျိုး မဟုတ်ပေ။ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုက်ပါစေ၊ နင်ရုံရုံ ရှေ့မှာ ဒီလောက် ဗြောင်ကျကျ ပြောစရာ မလိုပေ။
နင်ရုံရုံ ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ရေနစ်နေသူတစ်ယောက်ပမာ ဟသွားသည်။ သို့သော် ကျူကျူချင်း ကတော့ ဘာမှသတိမထားမိသကဲ့သို့ တောင့်တမှုများဖြင့် ဆက်ပြောနေသည်။
“ငါသာ လီကျယ်ရှန်း နဲ့ အစောကြီး ဆုံခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ။”
“ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့ ဓားနဲ့ ဝိုင်ပဲရှိတဲ့ နှလုံးသားကမ္ဘာထဲမှာ ငါ့အတွက် နေရာလေးတစ်ခု ရှိကောင်းရှိနိုင်မယ်။”
“ဒါပေမဲ့... အခုလည်း နောက်မကျသေးပါဘူး။”
ကျူကျူချင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“သွားကြစို့၊ ငါတို့အလှည့် ရောက်ပြီ။”
ကျူကျူချင်း ရှေ့မှ ထွက်သွားပြီး ရှောင်ဝူက လိုက်သွားသည်။ နင်ရုံရုံ တစ်ဦးတည်းသာ ထိုနေရာတွင် မှင်တက်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ လက်ကလေးက ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အရာတစ်ခုကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းကြီးများထဲတွင် ခေါင်းမာသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။