အခန်း (၁၄၁)

အရုဏ်မတက်မီအချိန်တွင် မြူနှင်းများမှာ ပိတ်ကားစတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ဝန်းရံနေသည်။ လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ လက်ချောင်းကို ဓားကဲ့သို့ အသုံးပြုကာ စားပွဲပေါ်တွင် စာသားအချို့ ထွင်းထုလိုက်သည်။ သစ်သားစလေးများမှာ ထွင်းရာများတွင် ကပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူသည် ဝိဉာဉ်မြို့တော် မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤခရီးစဉ်ကို လူသိနည်းလေလေ ပုပ်ရဟန်းမ၏ သတိထားမှုကို ပိုမိုရှောင်ရှားနိုင်လေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူ၏ လေဟုန်မြင်းမှာ လေပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေသကဲ့သို့ အရှိန်ပြင်းလှပြီး လမ်းမကြီးပေါ်တွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ပြေးလွှားနေသည်။

ဆယ်မိုင်ခန့် ပြေးပြီးနောက် လမ်းရှေ့တွင် လှပသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဝေဝါးစွာ ပေါ်လာသည်။ လီကျယ်ရှန်း ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားပြီး မြင်းကို အရှိန်မြှင့်ကာ ခဏချင်းမှာပင် သူမအနားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လမ်းဘေးတွင် ရပ်နေသော ချန်ရန်ရွယ် ကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

“နင့်မြင်းကော ဘယ်မှာလဲ”

ချန်ရန်ရွယ်က အနီးရှိ လမ်းခွဲတစ်ခုကို ညွှန်ပြကာ

“ငါ ဟိုဘက်က တည်းခိုခန်းကနေ လမ်းလျှောက်လာတာ၊ မြင်းမစီးခဲ့ဘူး။”

သူမသည် မျက်လွှာချလိုက်ရာ ရွှေရောင်ဆံနွယ်များက သူမ၏ လှပသော မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးကွယ်သွားသည်။ သူမ၏ အသံမှာ နံနက်ခင်း လေညှင်းနှင့်အတူ ပျော်ဝင်သွားလုမတတ် တိုးညင်းလှသည်။

“ငါ ဒီမှာ နင့်ကို စောင့်နေတာ။”

“ဒါဆို တည်းခိုခန်းကို ပြန်သွားပြီး မြင်းတစ်ကောင်လောက် သွားဝယ်...”

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရှည်လျားပြီး သွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်က သူမမျက်စိရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ချန်ရန်ရွယ် ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများမှာ အပြုံးများဖြင့် တောက်ပသွားသော်လည်း ဘာမှမသိဟန်ဆောင်ကာ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

လီကျယ်ရှန်း က မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ မတွေ့တာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အားနာနေတာလဲ။ ခရီးက အရေးကြီးတယ်၊ မြင်းဝယ်နေရင် အချိန်ကုန်လိမ့်မယ်။ လာ... ငါနဲ့အတူ စီးခဲ့။”

ချန်ရန်ရွယ် နှုတ်ခမ်းလေး ကွေးသွားသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ပြန်ထိန်းကာ ဘာမှမဖြစ်သလိုမျိုး လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဝိဉာဉ်ဧကရာဇ်တစ်ယောက် မြင်းပေါ်တက်ဖို့ အကူအညီလိုတာက သဘာဝကျတာပဲလေ။

သူမ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးသည် ဝတ်စုံဖြူလူငယ်၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် ခဏမှာပင် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ညင်သာသော ခွန်အားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ရန်ရွယ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ့ပါးသွားကာ သူမသည် လီကျယ်ရှန်း ၏ ရှေ့တွင် ဘေးတိုက် ထိုင်လျက်သား ဖြစ်သွားသည်။

လီကျယ်ရှန်း ၏ လက်မောင်းမှာ သူမ၏ ခါးကို ဝန်းရံကာ ဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားသည်။ ဤအနေအထားမှာ သူမကို ပွေ့ဖက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ လူငယ်လေးထံမှ လတ်ဆတ်သော အနံ့နှင့် ဝိုင်နံ့သင်းသင်းလေးမှာ သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ချန်ရန်ရွယ် ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီမြန်းပူထူနေသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို မှီထားချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

“မြဲမြဲထိုင်နော်။”

“အင်း”

“ဟေ့... သွားစို့”

မြင်းဟီသံနှင့်အတူ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အရှေ့ဘက် ကောင်းကင်ယံမှ အရုဏ်ဦးကို မျက်နှာမူလျက် ဖုန်တထောင်းထောင်း ထအောင် ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။ ခဏအကြာတွင်တော့ လမ်းဘေးတောအုပ်ထဲမှ နောက်ထပ် လေဟုန်မြင်း တစ်ကောင် ထွက်လာပြီး အဝေးသို့ ရောက်သွားသော သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် အော်ဟည်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တစ်ရက်နှင့် တစ်ည လမ်းခရီးနှင်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကြယ်တာယာတောအုပ်ကြီး သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ တောအုပ်ကြီးမှာ ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင် ဝပ်စင်းနေသကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပြန့်ကားနေသည်။

တောထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် စိုစွတ်ပြီး ပုပ်သိုးသောအနံ့က သူတို့ကို ဆီးကြိုနေသည်။ ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများနှင့် မြွေကြီးများကဲ့သို့ ရစ်ပတ်နေသော နွယ်ပင်များ ရှိနေသည်။ ရှေ့သို့ လှမ်းသမျှ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

လီကျယ်ရှန်း သည် ဆူးပင်များကို ဖယ်ရှားရင်း သူ၏ ဓားစွမ်းအင်ဖြင့် လမ်းတွင်ပိတ်နေသော အဆိပ်မြူများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

“လီကျယ်ရှန်း၊ နင်က ဘယ်လို ဝိဉာဉ်သားရဲမျိုးကို ရှာနေတာလဲ”

လီကျယ်ရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ငါလည်း မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။”

ဒါက လိမ်ပြောတာ မဟုတ်ပါ။ သူ၏ တတိယဝိဉာဉ်ကွင်းဖြစ်သော နဂါးခေါင်းဓားသိန်းငှက်သည် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ ပါဝင်သည့် ရှားပါးသားရဲ ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူ၏ စတုတ္ထဝိဉာဉ်ကွင်းက သာမန်ပဲဆိုရင် ကြာပန်းစိမ်းဓား ရဲ့ ထက်မြက်မှုကို စော်ကားရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

“ဖြစ်နိုင်တာကတော့... တောအုပ်ရဲ့ အလယ်ပိုင်း ဒါမှမဟုတ် အနောက်ဘက်ပိုင်းအထိ သွားရှာရလိမ့်မယ်။”

သူသည် အခုအဆင့်မှာ တောအုပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးအထိ သွားရန်တော့ မဝံ့ရဲသေးပေ။ သို့သော် အလယ်ပိုင်းနှင့် အနောက်ဘက်ပိုင်းသည်ပင် နှစ်သောင်းချီသော ဝိဉာဉ်သားရဲများ ကျင်လည်ကျက်စားရာ အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အဆင့်မြင့်သုံ့လော် နှစ်ပါးက တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါကာကွယ်ပေးနေသဖြင့် သူ စိုးရိမ်စရာတော့ မရှိပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ရက်ခန့် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ နှစ်သောင်းချီသော ဝိဉာဉ်သားရဲအချို့၏ နယ်မြေများကို ရှောင်ကွင်းခါ ပြင်းထန်သော သားရဲအချို့ကို တိုက်ခိုက်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် တောအုပ်၏ အနောက်ဘက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤနေရာရှိ သစ်ပင်များမှာ မည်းနက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အသက်ရှူကျပ်မတတ် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နေဝင်ဆည်းဆာတောအုပ်တွင် ထန်စန်း သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းတွင် သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး အရေပြားပေါ်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကြောင်းများ ရှိနေသည်။

သူ့ရှေ့တွင်တော့ အဆင့်သောင်းကျော်ရှိသော မိစ္ဆာပင့်ကူ ၏ အလောင်းမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျောဘက်မှ နက်မှောင်သော သွေးရောင်ပင့်ကူခြေထောက် ရှစ်ချောင်းမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့... အောင်မြင်သွားပြီ...”

ထန်စန်း ၏ အသံမှာ အက်ရှရှ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများမှာ ဆူပွက်နေသော ရေကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဝါ၊ ဝါ၊ ခရမ်း၊ အမည်း ဆိုသော ဝိဉာဉ်ကွင်းလေးကွင်းမှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အဆင့်ကျော်လွန်ပြီး သောင်းနှစ်ဝိဉာဉ်ကွင်းကို စုပ်ယူရန် သူသည် သေလုမျောပါး ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် လီကျယ်ရှန်း ၏ မောက်မာသော အမူအရာကို ပြန်တွေးရင်း သူသည် အရာအားလုံးကို အံတုကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဖိအားက တိုးတက်မှုကို ဖြစ်စေတာပဲ ရှောင်စန်း။ မင်းရဲ့ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားက ဒီအတောအတွင်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တိုးတက်လာတယ်” လို့ ဖူလန်ဒါက ချီးကျူးလိုက်သည်။

“စတုတ္ထဝိဉာဉ်ကွင်းက နှစ်သောင်းချီဖြစ်တာက လူအများကို တုန်လှုပ်စေဖို့ လုံလောက်ပြီ”

ထန်စန်း လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။

“လီကျယ်ရှန်း... မင်းအတွက် ငါပြင်ဆင်ထားတဲ့ ‘အံ့သြစရာ’ ကို မင်းကြိုက်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

တစ်ဖက်တွင်လည်း အသက်ရေကန်၏ အောက်ခြေရှိ နက်ရှိုင်းသော မြေအောက်နန်းတော်တစ်ခုတွင်...

တောင်တန်းပမာ ကြီးမားလှသော အနှိုင်းမဲ့ ဝိဉာဉ်သားရဲကြီး ငါးကောင်မှာ ဝိုင်းရံထားကြသည်။ သူတို့၏ အလယ်တွင်တော့ ၁၀ မီတာရှည်သော ရေခဲပိုးကောင် တစ်ကောင်မှာ ခွေလိပ်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြည်လင်နေပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဒြပ်စင်စွမ်းအားများ စီးဆင်းနေသည်။

နန်းတော်၏ ထောင့်တစ်နေရာရှိ ပန်းခြံလေးထဲတွင် ရွှေရောင်အမွေးအမှင်များနှင့် နဖူးတွင် မျက်လုံးတစ်လုံးပါသော ဝိဉာဉ်သားရဲလေးတစ်ကောင်မှာ လူးလိမ့်ဆော့ကစားနေသည်။ အခြားသော ထူးခြားလှပသည့် နတ်ဘုရားလိပ်ပြာ တစ်ကောင်မှာလည်း ၎င်း၏ ဘေးတွင် ဝဲပျံနေသည်။

ရုတ်တရက် ထိုလိပ်ပြာလေး၏ အတောင်ပံများမှာ တစ်လက်လက် တောက်ပလာပြီး တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသည့်အလား တုန်ခါသွားသည်။ ၎င်းသည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မြေအောက်နန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားချင်နေပုံရသည်။