အခန်း (၁၄၂)

နတ်ဘုရားလိပ်ပြာလေးသည် သူမ၏အတောင်ပံများကို ခတ်ခတ်လျက် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း ဖြတ်သန်းကာ လိုဏ်ဂူလမ်းအဆုံးသို့ ဦးတည်ပြေးထွက်သွားသည်။ ပန်းခင်းထဲတွင် လူးလိမ့်နေသော မျက်လုံးသုံးလုံး ရွှေခြင်္သေ့သည်လည်း ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ သူမနောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

ဝိဉာဉ်သားရဲနှစ်ကောင်သည် တားမြစ်နယ်မြေအပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်ခါနီးမှာပင် ဝိဉာဉ်စွမ်းအား အကာအကွယ်အတားအဆီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ဘုန်း

ဘုန်း

တိုးလျှိုးသော အသံနှစ်ချက်ထွက်ပေါ်လာပြီး အတားအဆီးပေါ်တွင် လှိုင်းတွန့်များ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ နတ်ဘုရားလိပ်ပြာ နှင့် မျက်လုံးသုံးလုံး ရွှေခြင်္သေ့ တို့သည် အရှိန်နှင့်တိုက်မိကာ အနောက်သို့ အရှက်တကွဲ လွင့်စဉ်သွားကြသည်။

နတ်ဘုရားလိပ်ပြာ လေးသည် လေထဲတွင် သူမ၏ ကိုယ်ဟန်ကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြေအောက်နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။ သူမ၏ အတောင်ပံလေးများမှာ အသည်းအသန် တုန်ခါနေပြီး ရေခဲမှုန်လေးများနှင့် မီးပွားလေးများကို လွင့်ပျံစေသည်။ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ရောင်စုံအာရုံခံ လက်တံနှစ်ခုမှာ လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြနေပြီး စကားလုံးမပါသော အရေးပေါ်တောင်းဆိုမှုတစ်ခုကို ဖော်ပြနေသည်။

မျက်လုံးသုံးလုံး ရွှေခြင်္သေ့ ကလည်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရာ သူမ၏ ကြက်သွေးရောင် ရွှေမျက်ဝန်းများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း၌ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင်တော့...

ဝုန်း

မြေအောက်နန်းတော်တစ်ခုလုံး စတင်တုန်ခါလာတော့သည်။ ကျောက်မှုန်ကျောက်စများမှာ တဖွဲဖွဲ ကြွေကျလာပြီး မြေပြင်မှာလည်း မရပ်မနား လှုပ်ခါနေသည်။

ညထက်ပင် ပိုမိုနက်မှောင်သော မှောင်ထုထဲတွင်၊ မြေအောက်နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၌ ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်မျက်လုံးကြီးနှစ်လုံး ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် ထာဝရအမှောင်ထုထဲတွင် လည်ပတ်နေသော တောက်ပသည့် နေမင်းနှစ်စင်းပမာပင်။ ထိုမျက်လုံးကြီးများ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်ပင် တုန်ခါသွားရသည်။

“မရဘူး။”

တောင်တန်းများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်မိသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသောအသံကြီးက မျက်လုံးသုံးလုံး ရွှေခြင်္သေ့ ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ကြေညာလိုက်သည်။

“လူသားတွေက ကောက်ကျစ်တယ်။ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်က နှစ်တစ်သောင်းပြည့်မှသာ ဒီမြေအောက်နန်းတော်ကနေ ထွက်ခွာခွင့်ရှိမယ်။”

ထိုစကားသံမှာ နန်းတော်အတွင်း ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ထိုအသံရှင်သည် သွားများကို ဖော်ကာ မာန်ဖီနေသော မင်္ဂလာသားရဲကို ဆက်လက် အရေးမစိုက်တော့ဘဲ နေနှင့်လပမာ ကြီးမားသော ရွှေရောင်မျက်လုံးကြီးများကို အသည်းအသန် အတောင်ပံခတ်နေသည့် နတ်ဘုရားလိပ်ပြာ လေးထံသို့ ပြောင်းလဲစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကလေးလေး...”

“မင်းရဲ့ သွေးမျိုးဆက်နဲ့ ဆက်နွယ်နေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိလို့လား”

နတ်ဘုရားလိပ်ပြာ လေးမှာ ရေခဲမီးတောက်များ စင်ထွက်သွားသည်အထိ ခေါင်းကို တရစပ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ဝူး —

ဝူး —

မြေအောက်နန်းတော်အတွင်း၌ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် တောင်တန်းကြီးများ ကြိတ်ခြေခံရသကဲ့သို့ အကြေးခွံများ ပွတ်တိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုရွှေရောင်မျက်လုံးကြီးနှစ်လုံးမှာ အမှောင်ထဲမှ တိုးထွက်လာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပိုမိုကြီးမားလာသည်။ အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင် ရောယှက်နေသော အကြေးခွံများ၏ အပေါ်ယံအကြမ်းဖျင်း ပုံရိပ်သည်ပင် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။

“မင်းနဲ့ ရေစက်ရှိတဲ့လူ... မင်းကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့လူပေါ့လေ...”

လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်ခန့်က သူသည်ကြယ်တာယာတောအုပ်ကြီးအတွင်းသို့ သိမ်မွေ့သော်လည်း နက်ရှိုင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်ကို အာရုံခံမိခဲ့သည်။ ဝိဉာဉ်သားရဲမျိုးနွယ်၏ ကံကြမ္မာကို ဆောင်ကြဉ်းထားသော မျက်လုံးသုံးလုံး ရွှေခြင်္သေ့ သည် ထိုအရှိန်အဝါအပေါ် အထူးပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ထိုသားရဲလေးကို မြေအောက်နန်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီးနောက်တွင်တော့ သူသည် ဤလိပ်ပြာလေး၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူမ၏ မူလအစမှာ စိတ်ကူးထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုထူးခြားဆန်းကြယ်လှသည်။

မင်္ဂလာသားရဲ သည် ဝိဉာဉ်သားရဲမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာနှင့် ဆက်နွယ်နေသည်။ သို့သော် ဤ ရေခဲမီးတောက် နတ်ဘုရားလိပ်ပြာကမူ ကံကြမ္မာ၏ အထက်သို့ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကံကြမ္မာ၏ ပိုးအိမ်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး၊ အနာဂတ်၏ လှောင်အိမ်မှ လွတ်မြောက်လာခြင်း။

ဤသည်မှာ မွေးဖွားလာရန် မရှိသင့်သော ဝိဉာဉ်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကံကြမ္မာကို အန်တုကာ လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်တော့ ဤသေးငယ်သော နတ်ဘုရားလိပ်ပြာ လေးသည် ဝိဉာဉ်သားရဲတို့၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကို ချိုးဖျက်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်လေးတစ်ခုပင်။ သူမ၏ အရေးပါမှုမှာ မင်္ဂလာသားရဲ နှင့် တန်းတူပင် ဖြစ်နေချေပြီ။

“ကလေးလေး...”

နက်ရှိုင်းသောအသံကြီးက ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လူသားတွေက ရှုပ်ထွေးပြီး ခန့်မှန်းရခက်တယ်။ မင်းမှာ သူနဲ့ ရေစက်ရှိနေရင်တောင် သူတို့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက ဘယ်လိုလဲ၊ သူတို့က လူကောင်းလား လူဆိုးလားဆိုတာကို ခွဲခြားဖို့ ခက်ခဲလွန်းတယ်။ မင်းက အားနည်းသေးတယ်၊ ဒီမြေအောက်နန်းတော်မှာပဲ နေတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။”

နတ်ဘုရားလိပ်ပြာ လေးသည် ရုတ်တရက် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အတောင်ပံလေးများပေါ်တွင် ရေခဲမီးတောက်များ စုစည်းလာပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝိဉာဉ်စွမ်းအား အတားအဆီးကို ပြတ်သားစွာဖြင့် ဝင်တိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ဘုန်း —

ဘုန်း —

ထပ်ခါထပ်ခါ တိုက်ခိုက်နေသည်။ အတားအဆီးမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသော်လည်း၊ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းက ဒဏ်ရာများ ရစေကာ သူမသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လက်တိုးဝင်နေသည်။ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူမ၏ အတောင်ပံလေးများမှာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားသည်။ ရေခဲနှင့် မီးတောက် အစအနလေးများမှာ မီးပွားများကဲ့သို့ လွင့်ပျံသွားသည်။ သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ခါသွားသော်လည်း သူမသည် ခေါင်းမာစွာဖြင့် အတောင်ပံကို ပြန်ခတ်ကာ ထပ်မံ၍ တိုက်ခိုက်ပြန်သည်။

သူမ မွေးဖွားလာခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးပေ။ သို့သော် သူမ၏ ထူးခြားသော မူလအစနှင့် မြေအောက်နန်းတော်ရှိ ကြွယ်ဝသော ဒြပ်စင်စွမ်းအားများ၏ အာဟာရကြောင့် သူမ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ စောစီးစွာ နိုးထလာခဲ့ပြီး ကျင့်စဉ်မှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ မူလအစကို ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသည်။ သူမ၏ “ခိုးယူထားရသော” အသက်သည် မည်မျှ တန်ဖိုးရှိကြောင်းကိုလည်း သူမ နားလည်သည်။

သူမသည် မူလက ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်‌ရေကန်ဘေးရှိ သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ခုပေါ်က ငြိမ်သက်နေသော ပိုးအိမ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ နေ့ရက်များစွာကို ပြင်းထန်သော အအေးဒဏ်နှင့် အပူဒဏ်တို့ကြားတွင် ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ကံကြမ္မာ၏ ပိုးအိမ်အတွင်း၌ သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထိုနေ့ ရောက်မလာခင်အထိပေါ့... ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်တစ်ယောက် ရေခဲနှင့်မီး ယင်ယန်တွင်း သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဓားစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ ကံကြမ္မာ၏ အနှောင်အဖွဲ့များကို ဖြတ်တောက်ပေးခဲ့သည်။ သူမသည် ပြာပုံထဲမှ အတောင်ပံခတ်ကာ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ထိုလူငယ်၏ ဓားဖျားမှ ကြယ်ရောင်များပင် ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားလိပ်ပြာ လေး၏ အတွေးများမှာ လှုပ်ရှားလာသည်။ သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်သော အတောင်ပံစလေးတစ်ခု ကြွေကျလာပြီး သူမသည် ဝမ်းနည်းသော်လည်း ခိုင်မာသော အော်မည်သံလေးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ မျက်လုံးသုံးလုံး ရွှေခြင်္သေ့ သည်လည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မြေအောက်နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဦးတည်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမ၏ လက်သည်းများဖြင့် အတားအဆီးကို ကုတ်ခြစ်ပြီး နတ်ဘုရားလိပ်ပြာ လေးအတွက် လမ်းဖွင့်ပေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။

“တော်တော့။”

ရွှေရောင်နဂါးမျက်လုံးကြီးများမှာ ဒေါသတကြီး ပြူးကျယ်လာသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော အက်ကြောင်းများအတွင်းမှ အရည်ပျော်နေသော ဒြပ်စင်စွမ်းအားများမှာ မြစ်တစ်စင်းအဖြစ် စီးဆင်းလာပြီး အလယ်ဗဟိုတွင် ရေမှန်ချပ်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ မှန်ပေါ်တွင် လှိုင်းတွန့်များ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တောအုပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ငါ ကြည့်ပါဦးမယ်...”

“ဘယ်လို ထူးခြားတဲ့ လူသားမို့လို့ မင်းကို ဒီလောက် စိုးရိမ်အောင် လုပ်နိုင်ရတာလဲ”

ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော နက်ရှိုင်းသည့် ရှေးဟောင်းတောအုပ်ကြီး။ မီးခိုးရောင် မြူနှင်းများက တောအုပ်အတွင်း စီးဆင်းနေသည်။ ထိုရေမှန်ထဲတွင် ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်တစ်ယောက်နှင့် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးတို့ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ အမြဲတမ်း အိမ်မက်မက်နေခဲ့သော ထိုပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အားငယ်နေသော နတ်ဘုရားလိပ်ပြာ လေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေမှန်ကို ပတ်ကာ ပျံသန်းနေတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ သေးသွယ်သော အာရုံခံလက်တံလေးများဖြင့် မှန်ထဲက လူငယ်ကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မှန်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းတွန့်လေးများကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ မျက်လုံးသုံးလုံး ရွှေခြင်္သေ့ ကလည်း မှန်ထဲက မြင်ကွင်းကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ခေါင်းစောင်းကာ ကြည့်နေသည်။

“ဟင်”

မြေအောက်နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အံ့သြတကြီး မေးခွန်းထုတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ အရှိန်အဝါလား၊ ဒီလူသားမိန်းကလေးမှာ တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိနေတာပဲ”

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း ရွှေရောင်နဂါးမျက်လုံးကြီးများသည် ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်ကို ပြောင်းလဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“ကလေးလေး...”

“ဒါ မင်းနဲ့ ရေစက်ရှိတဲ့သူလား”

“ငါ သေသေချာချာ လေ့လာကြည့်ပါရစေ...”

“အင်း... ထက်မြက်ပြီး တောက်ပတယ်၊ မွေးရာပါ ဓားအရိုးရှိပြီး အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ။”

ကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ဤရေမှန်ချပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကြည့်ရှုရသဖြင့် အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အကန့်အသတ် ရှိနေသော်လည်း ထိုလူငယ်လေးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထက်မြက်မှုမှာ တိထျန်းကိုပင် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းငြိမ့်မိစေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်... ဝတ်စုံဖြူလူငယ်ထံမှ မရေရာသော အရှိန်အဝါ အစအနလေးများသည် ဟင်းလင်းပြင် အတားအဆီးကို ဖောက်ထွက်လာသည့်အလား တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့လာသည်။

“နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ အရှိန်အဝါလား”

“ဒီလူငယ်လေးမှာလည်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိနေတာလား”

“ပြီးတော့...”

“နတ်ဘုရားတစ်ပါးတည်း မဟုတ်ဘူး”

အံ့သြမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နက်ရှိုင်းသောအသံကြီးသည် ရေမှန်ချပ်ကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး ပုံရိပ်ကို ဝေဝါးသွားစေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ရေမှန်ထဲရှိ ဝတ်စုံဖြူလူငယ်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်မှောင်ကို တင်းတင်းကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်ကို စူးစမ်းလိုက်သည်။

“အို”

“မင်း အာရုံခံမိသွားပြီလား”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ လီကျယ်ရှန်း”

လီကျယ်ရှန်း မှာ ကြိုတင်အသိပေးခြင်းမရှိဘဲ ရပ်လိုက်သဖြင့် သူ၏နောက်က လိုက်လာသော ချန်ရန်ရွယ်မှာ သူ၏ကျောပြင်ကို အရှိန်နှင့် ဝင်တိုက်မိသွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း ၏ နဖူးပေါ်တွင် ကြာပန်းစိမ်းဓားအမှတ်အသားမှာ မတည်မငြိမ် တဖျပ်ဖျပ် တောက်ပနေသည်။

သူ၏ အမူအရာမှာ အလွန်လေးနက်နေသည်။ သူ၏ ထက်မြက်သော အကြည့်များက အန္တရာယ်များလှသော မီးခိုးရောင်မြူတောအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ ခံစားရတယ်...”

လီကျယ်ရှန်း ၏ လေသံမှာ တင်းမာနေသည်။

“တစ်ခုခု... ငါတို့ကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေသလိုပဲ။”

ချန်ရန်ရွယ် လန့်သွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း က သူမ၏လက်ကို ဆွဲပြီး တောအုပ်အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ အသည်းအသန် ပြေးထွက်ခဲ့တော့သည်။

“ဝိဉာဉ်ကွင်း မရှာတော့ဘူးလား”

“မရှာတော့ဘူး၊ ဒီမှာ အန္တရာယ် အကြီးကြီး ရှိနေတယ်”

မြေအောက်နန်းတော်တွင်တော့...

“အာရုံခံနိုင်စွမ်းက မဆိုးဘူးပဲ။”

ရွှေရောင်မျက်လုံးကြီးများက နတ်ဘုရားလိပ်ပြာ လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ကလေးလေး၊ ဒီလူသားက ထွက်သွားပြီ။ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်ပြီးဆုံးတဲ့အခါမှပဲ သူ့ကို သွားတွေ့တော့။”

နတ်ဘုရားလိပ်ပြာ လေးသည် တိုးလျှိုးသောအသံဖြင့် ဝမ်းနည်းစွာ အော်ဟည်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်မျက်လုံးကြီးများက ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

“ဝိဉာဉ်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီးတော့ လူသားတစ်ယောက် ဝိဉာဉ်ကွင်းရဖို့အတွက် မင်းက ကူညီချင်တယ် ဟုတ်လား”

နတ်ဘုရားလိပ်ပြာ လေးသည် ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး အတားအဆီးကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်တိုက်နေတော့သည်။ မျက်လုံးသုံးလုံး ရွှေခြင်္သေ့ သည်လည်း ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သည်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်နေပြန်သည်။