အခန်း (၁၄၅)
Vol. 15 Ch. 145
ချန်ရန်ရွယ်သည် လီကျယ်ရှန်း ၏ စကားလုံးများထဲမှ လေးနက်မှုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူမသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေသော မီးပုံအလင်းအောက်တွင် လူငယ်လေး၏ ခန့်ညားသော ဘေးတိုက်ပုံရိပ်မှာ လင်းတစ်ချက် မှောင်တစ်ချက် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။
အကြောင်းရင်းကို မသိရသော်လည်း ချန်ရန်ရွယ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့ အဲ့ဒီလို ပြောရတာလဲ”
လီကျယ်ရှန်း သည် မီးပုံကို တုတ်ဖြင့် ထိုးဆွလိုက်ရာ မီးပွားများမှာ တဖြဖြ လွင့်ပျံသွားသည်။
“ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်တွေဆိုတာ ယေဘုယျအားဖြင့် ဝိဉာဉ်သားရဲရဲ့ ဗီဇလက္ခဏာအချို့ကို ထိန်းသိမ်းထားတတ်ကြတယ်။ ငါ့ရဲ့ စတုတ္ထဝိဉာဉ်စွမ်းရည်က နှစ်သောင်းချီဝိဉာဉ်ကွင်း ဘေးဒုက္ခပန်း ဆီကနေ ရလာတာဆိုတော့ သူ့နာမည်က...”
“ဘေးဒုက္ခကြားမှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းတဲ့။ ဒါက အစွမ်းမြှင့်တင်ပေးတဲ့အမျိုးအစား ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်ပဲ။”
ချန်ရန်ရွယ်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။ သူမသည် ဘေးဒုက္ခပန်း မညှိုးနွမ်းမီက ထွက်ပေါ်လာသော အလွန်တောက်ပသည့် သွေးရောင်အလင်းတန်းကို ရုတ်တရက် ပြန်သတိရသွားသည်။
“ဒါဆိုရင်... အဲ့ဒါက...”
“ဟုတ်တယ်။”
လီကျယ်ရှန်း က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
“ဒီဝိဉာဉ်စွမ်းရည်ကို အသက်ဘေးနဲ့ နီးကပ်နေတဲ့ အချိန်ကျမှပဲ ထုတ်ဖော်လို့ရတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကြိုက်တဲ့ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်တစ်ခုအပေါ်မှာ ထပ်ဆင့်ပေါင်းစပ်ပြီး အစွမ်းကို ၁၂ ဆအထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်။ ပိုပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းတာက တခြားသော အဆင့်မြှင့်စွမ်းရည်တွေနဲ့လည်း ထပ်ဆင့်ပေါင်းစပ်လို့ ရသေးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို သုံးပြီးသွားရင်တော့...”
“သေလုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ရရှိထားတဲ့ ဒဏ်ရာတွေဟာလည်း ဆတိုးပြီး ပြင်းထန်သွားလိမ့်မယ်။”
သူ၏ လေသံမှာ အေးဆေးနေသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းမှာ ချန်ရန်ရွယ် ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် လှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ သူမ၏ အသက်ရှူသံများမှာပင် ရပ်တန့်လုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
ဘေးဒုက္ခကြားမှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။
ကြီးမားသော ဘေးဒုက္ခနှင့် ကြုံပြီးနောက် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး မရှိသလောက်ပင်၊ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသာ ရှိတော့သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် လွတ်မြောက်လာစဉ်က လမ်းဘေးမှ ဖမ်းလာသော အရိုးနုယုန် ကို မီးပုံပေါ်တွင် ကင်လိုက်သည်။
“ဒါက အရမ်းကို အစွမ်းထက်တယ်။”
သူ၏ လေသံမှာ လေးနက်နေသည်။
“ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်တာ။ သေအံ့ဆဲဆဲ အခြေအနေမှာ ထိုးနှက်လိုက်တဲ့ နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်ကို အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ ပေးစွမ်းနိုင်တယ်။”
သူ ပိုပြောနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဤစွမ်းရည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အသက်နှင့်ရင်းရသော သေကွင်းသေကွက် တိုက်ကွက်တစ်ခုပင်။ သူ့တွင် ဓားကွက်များစွာ ရှိသော်လည်း ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့်ပညာရှင်ကြီးများနှင့် ယှဉ်လျှင် အင်အားကွာဟချက် ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ဤစွမ်းရည်သည် သူ့အား ထိုပညာရှင်ကြီးများကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည့် နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း... ဒါကို ဘယ်တော့မှ မသုံးရတာ အကောင်းဆုံးပဲ။
သေအံ့ဆဲဆဲ အခြေအနေဆိုသည်မှာ မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ကုန်ဆုံးနေချိန်၊ နောက်ဆုံး အသည်းအသန် ရုန်းကန်ရသည့် အခြေအနေ၊ အဆုံးစွန်သော ဓားတိုက်ကွက် ထွက်ပေါ်လာချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
လီကျယ်ရှန်း ၏ လေသံမှာ ပေါ့ပါးနေသော်လည်း ဤရက်စက်လှသော ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်၏ အာနိသင်ကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်တွင်တော့ လေးလံသော အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူသည် မီးပုံကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ချန်ရန်ရွယ် သည် လီကျယ်ရှန်း ကို ဤကဲ့သို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော ဝတ်စုံဖြူလူငယ်လေးပင်လျှင် ငြိမ်သက်သွားရသည်။
“နင်... ဝိဉာဉ်နန်းတော် ထဲမှာ နေရင်းနဲ့ ဒီစွမ်းရည်ကို သုံးဖို့ အတင်းအကျပ် အဖိနှိပ်ခံရမှာကို စိုးရိမ်နေတာလား”
သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများသည် အဝတ်စွန်းကို မသိမသာ တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များမှာ ပါးပြင်ပေါ်တွင် တုန်ရီနေသော အရိပ်များအဖြစ် ထင်ဟပ်နေသည်။
‘ငါသာ လီကျယ်ရှန်းနဲ့ ဒီလောက်အထိ နီးနီးကပ်ကပ် မနေခဲ့ရင်... သူက ထိုမိန်းမကြီးရဲ့ သတိပြုခြင်းကို ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူလည်း ဘေးကင်းမှာပဲ...”
ချန်ရန်ရွယ်သည် သူမသာ လီကျယ်ရှန်း နှင့် မဆုံခဲ့လျှင်ဟု တွေးမိသည့်အခါ... သူမ၏ အသက်ရှူသံများမှာ ချက်ချင်းပင် မမှန်တော့ပေ။ အသက်ရှူထုတ်လိုက်တိုင်းမှာ တုန်ရီမှုများ ပါဝင်နေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ရေခဲစများဖြင့် ထိုးဆွနေသကဲ့သို့ နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာသည်။
“လီကျယ်ရှန်း...”
သူမသည် တုန်ရီသော အသံလေးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ လူငယ်လေးက ခေါင်းလှည့်ကာ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည့် ခဏတွင် ချန်ရန်ရွယ်သည် လီကျယ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ ဘဝအတွေ့အကြုံများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသော ရင့်ကျက်သည့် အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုကို ခဏတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို သွေးစို့သည်အထိ တင်းတင်းကိုက်လိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း... နင်...”
“ငါ အရမ်း ဝမ်းနည်းနေတယ်လေ။”
လီကျယ်ရှန်း၏ တိုက်ရိုက်ကျသော အဖြေကြောင့် ချန်ရန်ရွယ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် သူ၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်မည်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ငါ့ရဲ့ ယုန်သားကြီး တူးသွားပြီ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ဝမ်းမနည်းဘဲ နေမလဲ၊ တောက်”
ချန်ရန်ရွယ် : “...”
လီကျယ်ရှန်း သည် မီးပုံပေါ်မှ ယုန်ကင်ကို ကတိုက်ကရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တူးသွားသော နေရာများကို နှမြောတသစွာဖြင့် မှုတ်နေတော့သည်။
“အာ... နှမြောစရာကြီး။ တော်သေးတာက တစ်ဝက်လောက် စားလို့ရသေးတယ်။ ရော့... နင် စိတ်ညစ်နေပုံရလို့ အကောင်းဆုံး ယုန်ခြေထောက် တစ်ဖက်ကို နင့်အတွက် ပေးလိုက်မယ်။”
ရင့်ကျက်သည့် အမူအရာက ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။ ဝမ်းနည်းမှုများကော ဘယ်မှာနည်း။ လူငယ်လေး၏ နှလုံးသားထဲတွင် လေပြေလေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားကာ စိုးရိမ်မှုများကို အဝေးသို့ သယ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မျက်ရည်များ ဝဲနေသော ချန်ရန်ရွယ် သည် မီးပုံအလင်းရောင်အောက်တွင် နှုတ်ခမ်းဘေး၌ မီးခိုးပြာများ ပေကျံလျက် ပြုံးပြုံးကြီး ယုန်ခြေထောက် ကမ်းပေးနေသော လီကျယ်ရှန်း ကို ကြည့်နေမိသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ သူမ၏ ဘဝတစ်သက်တာတွင် ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို ချန်ရန်ရွယ် ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ချင်စိတ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“လီကျယ်ရှန်း”
“ဟင်”
စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ချန်ရန်ရွယ်သည် သူမ၏ လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ လီကျယ်ရှန်း ဆီသို့ အတင်းတိုးဝင်လိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်း မှာ အငိုက်မိသွားပြီး သူမ၏ အရှိန်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရသည်။
မီးပုံလေးမှာ ဘေးနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တောက်လောင်နေသည်။ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်က သူတို့နှစ်ဦးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ လီကျယ်ရှန်း သည် လက်တစ်ကမ်းအကွာမှာပင် ရှိနေသော သူမ၏ လှပလွန်းလှသည့် မျက်နှာလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ရှက်သွေးဖြန်းကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော သူမ၏ အလှမှာ အသက်ရှူမှားလောက်စရာပင်။ ပန်းရနံ့လေး ပါဝင်နေသော သူမ၏ ပူနွေးသည့် အသက်ရှူသံများက သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။
“ချန်ရန်ရွယ်... နင်...”
စကားလုံးများ မဆုံးသေးခင်မှာပင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ချန်ရန်ရွယ်၏ အနမ်းမှာ အတွေ့အကြုံမရှိသဖြင့် မကျွမ်းကျင်သော်လည်း အစွမ်းကုန် ပြတ်သားမှုများ ပါဝင်နေသည်။
သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လီကျယ်ရှန်းနဲ့ မတွေ့ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်က အတူတူရှိနေဖို့ ကံပါလာတာပဲ။
ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် တောက်ပသော လမင်းကြီးကသာ သက်သေအဖြစ် ရှိနေသည်။ ချန်ရန်ရွယ်မှာ အလွန်အမင်း ရှက်သွေးဖြန်းနေပြီး သူမ၏ ကျောနောက်မှ ကောင်းကင်တမန် အတောင်ပံများမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်လာသည်။ ဆီးနှင်းပမာ ဖြူစင်သော အတောင်ပံကြီးများက သူတို့နှစ်ဦးကို လွှမ်းခြုံကာ အပြင်ကမ္ဘာမှ အလင်းရောင်များကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ဆူပွက်နေသော ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်နေသကဲ့သို့ ထိုအနမ်းမှာ မိနစ်အတော်ကြာအောင် တည်မြဲနေခဲ့သည်။
ဝှူး ——
အတောင်ပံများ ပြန်လည် ပွင့်သွားသည်။ ချန်ရန်ရွယ် ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ သွေးစက်ကျမတတ်ပမာ နီရဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ညကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။ ပျာပျာသလဲ အသံလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်
“တောအုပ်အပြင်ဘက်က ဘေးကင်းပါတယ်”
“ငါ့မှာ လုပ်စရာ ရှိသေးလို့ အရင်သွားနှင့်ပြီ”
“နောက်မှ တွေ့ကြတာပေါ့”
လီကျယ်ရှန်း သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ငွေလမင်းကြီးဆီသို့ ပျံသန်းသွားသော ကောင်းကင်တမန် ပုံရိပ်လေးကို ကြည့်ရင်း သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမ၏ နူးညံ့ပြီး မွှေးပျံ့သော အငွေ့အသက်များမှာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျန်ရှိနေဆဲပင်။
သူ ထိုင်လိုက်သည်။ ကြည်လင်သောစမ်းရေ ဝိုင်အိုး ကို ကောက်ယူကာ ခေါင်းကို အနောက်သို့ စောင်းလိုက်သည်။ ပူနွေးသော ဝိုင်ရည်များမှာ သူ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားသည်။
“တကယ့်ကို ရင်ခုန်စရာပဲ”
ညလေညှင်းက တိုက်ခတ်နေပြီး မီးပုံလေးက တဖျပ်ဖျပ် တုန်ခါနေသည်။ လူငယ်လေး၏ အပြုံးမှာ ပို၍ပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလာသည်။ အချိန်က နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူက တစ်ယောက်တည်းလည်း ဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်း သည် ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် သူ၏ လေဟုန်မြင်းငယ်ကို စီးကာ အိမ်အပြန်လမ်းသို့ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။
လူငယ်လေးသည် ကြယ်ရောင်၊ လရောင်အောက်တွင် ခရီးနှင်နေသည်။ မြင်းခွာသံမှာ လေကို ခွင်းနေပြီး ကွေ့ကောက်သော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။ ညလေညှင်းက ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် သူ၏ ဝတ်စုံဖြူမှာ တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ပျံနေသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ တောက်လောင်နေသော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်ကိုတော့ မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။
ညကောင်းကင်ယံတွင်တော့ လရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ချန်ရန်ရွယ်သည် လီကျယ်ရှန်း ၏ အနောက်မှ မလှမ်းမကမ်းတွင် လိုက်ပါနေသည်။ သူမသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သွားနေသော ဝတ်စုံဖြူပုံရိပ်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပါးပြင်လေးများ နီမြဲနီကာ ပြုံးနေမိတော့သည်။
ဝိဉာဉ်မြို့တော်
အရုဏ်ဦး၏ ပထမဆုံး အလင်းတန်းသည် မှောင်မိုက်သော ညကို ဖြတ်သန်းလာသည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော မြို့တော်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ တိုးဝှေ့နေကြသည်။
“နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေ့ကို ရောက်လာပြီဟေ့”
“ဘယ်အဖွဲ့က ချန်ပီယံ ဖြစ်မလဲ”
“ဒါက မေးနေစရာလား၊ တစ်ဦးချင်းပြိုင်ပွဲမှာ ဟူလီနာ က နိုင်မှာ သေချာသလို၊ အသင်းလိုက်ပြိုင်ပွဲမှာလည်း ဝိဉာဉ်နန်းတော် အသင်း ကပဲ နိုင်မှာပေါ့”
“သိပ်ပြီး အထင်မကြီးနဲ့ဦး၊ ဟို ဓားဝိုင်ဆိုတဲ့ လူငယ်ကလည်း ခန့်မှန်းရခက်တယ်၊ သူက အခုထိ သူ့အစွမ်းကုန် မပြရသေးဘူး”
“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ နင်က ဝိဉာဉ်မြို့တော်က လူရော ဟုတ်ရဲ့လား၊ ဘာလို့ တခြားလူကို မြှောက်ပင့်နေတာလဲ”
လူအုပ်ကြီးသည် မြို့လယ်ရှိ နတ်ဘုရားတောင်ခြေသို့ တိုးဝှေ့သွားကြသည်။ ထိုနေရာရောက်သည့်အခါ ဆူညံသံများမှာ ရုတ်တရက် ငြိမ်ကျသွားသည်။ သောင်းနှင့်ချီသော ဝိဉာဉ်ပညာရှင်များသည် အသက်ရှူအောင့်ကာ တိမ်တိုက်များကြားတွင် ဝှက်ကွယ်နေသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် နတ်ဘုရားကျောင်းကြီးကို မော့ကြည့်နေကြသည်။ ထိုနေရာမှာ ဝိဉာဉ်နန်းတော်၏ ပြယုဂ်ဖြစ်ပြီး ဝိဉာဉ်ပညာရှင်များ၏ နှလုံးသားထဲမှ မြင့်မြတ်သော နေရာပင် ဖြစ်သည်။
ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးသည် ကြည်ညိုလေးစားသော စိတ်ဖြင့် တောင်ပေါ်ရှိ မြင့်မြတ်သော ကျောင်းတော်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ချီတက်သွားကြသည်။
ဒီနေ့မှာတော့... တစ်တိုက်လုံးဆိုင်ရာ အဆင့်မြင့် ဝိဉာဉ်ပညာရှင် အကယ်ဒမီ ပြိုင်ပွဲကြီးရဲ့ ထိပ်တန်း အသင်းသုံးသင်းဟာ နောက်ဆုံးမှာ ပေါ်ထွက်လာတော့မှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။