အခန်း (၁၄၆)
Vol. 15 Ch. 146
ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ကျောင်းတော်ကြီး၏ ရှေ့တွင် လူပေါင်းသောင်းချီ ဆံ့သော ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးကို တည်ဆောက်ထားသည်။ ဤအချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ ဒီရေတက်သကဲ့သို့ ပြည့်နှက်နေပြီး လွတ်နေသော နေရာဟူ၍ တစ်နေရာမျှ မရှိချေ။
သို့သော်လည်း ကျယ်ပြောလှသော ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကြည်ညိုလေးစားမှု၊ မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်ပေါင်းများစွာသည် တင်းတင်းစေ့ထားသော ကျောင်းတော်တံခါးကြီးဆီသို့ စူးစိုက်နေကြသည်။
ကျွီ…
ကျောင်းတော်တံခါးကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့သည်။ ခန်းမအတွင်းရှိ နက်မှောင်သော အမှောင်ထုထဲသို့ နေရောင်ခြည်များ ရုတ်တရက် တိုးဝင်သွားသည်။ အလင်းနှင့် အမှောင် ရောယှက်နေသော ကြားထဲတွင် ရာဇလှံတံကို ကိုင်စွဲထားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
သူမ၏ အလွန်လှပသော မျက်နှာကိုမူ ဤအချိန်တွင် မည်သူမျှ စေ့စေ့ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲကြချေ။ တောက်ပသော ရွှေရောင်ဝတ်ရုံမှာ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို အထင်သား ပေါ်လွင်စေပြီး၊ ခက်ခဲနက်နဲစွာ ချုပ်လုပ်ထားသော အခမ်းအနားဝတ်ရုံပေါ်တွင် ရတနာများမှာ ကြယ်ပွင့်များအလား ပြန့်ကျဲနေသည်။ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ခရမ်းရွှေရောင် သရဖူမှာလည်း မင်္ဂလာအရှိန်အဝါ အလင်းတန်းပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ခန့်ညားထည်ဝါမှု အပေါင်းတို့သည် ဤအချိန်တွင် သူမ တစ်ဦးတည်းအပေါ်၌သာ စုစည်းနေသကဲ့သို့ပင်။ ဤသူမှာ ဝိဉာဉ်နန်းတော် ၏ လက်ရှိ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ပီပီတုန်းပင် ဖြစ်သည်။
သောင်းနှင့်ချီသော ဝိဉာဉ်ပညာရှင် ပရိသတ်များသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ကြသည်။
“ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
ဤမြင်ကွင်းမှာ ဝိဉာဉ်နန်းတော် နှင့် မပတ်သက်သော ဝိဉာဉ်ပညာရှင်များအတွက်ပင်လျှင် ဟိန်းထွက်လာသော အသံလှိုင်းကြီးများအောက်၌ မြေပြင်ပေါ် ဝပ်စင်းကာ ကိုးကွယ်လိုစိတ်များ နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာစေသည်။ အင်ပါယာကြီးနှစ်ခုမှ ကိုယ်စားလှယ်များ၊ အကယ်ဒမီအသီးသီးနှင့် ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ လူများ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်တော့ လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။ ဝိဉာဉ်နန်းတော် ၏ အရှိန်အဝါမှာ တားဆီး၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။
ပီပီတုန်း ၏ ဘေးတွင်တော့ လူနှစ်ဦး အရန်သင့် ရပ်နေကြသည်။ တစ်ဦးမှာ မိန်းမလျာပုံစံ ပေါက်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသားမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေကာ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဝိဉာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော နတ်ပန်းတစ်ပွင့်မှာ လွင့်မြောနေသည်။ သူ၏ မှင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်သော ဆံပင်များမှာ ပေါ့ပါးစွာ ဝဲကျနေပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အငွေ့အသက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။
အခြားတစ်ဦးမှာမူ ရွေ့လျားနေသော အရိပ်တစ်ခုအလား ဖြစ်နေပြီး အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်သွားစေမည့် အေးစက်သော အရှိန်အဝါကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လွှတ်နေသည်။
ဒူကူယန် နှင့် ယဲ့လင်းလင်း တို့၏ မျက်လုံးများ ကျုံ့သွားသည်။ ဤသူနှစ်ဦးမှာ လီကျယ်ရှန်း ကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့သော ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့သည် လူပုံအလယ်တွင် ဗြောင်ကျကျ ပေါ်ထွက်လာကြပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဝိဉာဉ်နန်းတော် ၏ မောက်မာမှုကို ပြသနေခြင်းပင်။
“ဘာလို့ ညီလေးကျယ်ရှန်း က အခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ”
ဒူကူယန် ၏ စိုးရိမ်နေသော အကြည့်များမှာ ဝင်ပေါက်ဆီသို့ ဝေ့ကြည့်နေသည်။
“တစ်ဦးချင်း ပြိုင်ပွဲတွေက စတော့မှာ”
“...အိမ်ရှေ့စံ မင်းသားကရော ဘာလို့ မလာတာလဲ”
ပိုင်ပေါင်ရှန်း က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကျယ်ရှန်းကို ယုံကြည်လိုက်ပါ။ သူက အရေးကြီးတာကို မသိတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး၊ အချိန်မီ ရောက်လာမှာပါ။ အိမ်ရှေ့စံကတော့... ကိုယ်လက်မအီမသာ ဖြစ်နေလို့ ဒီနေ့ လူကိုယ်တိုင် လာတက်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။”
ရှီလိုင်ခဲ့အကယ်ဒမီ၏ ပြင်ဆင်ဆောင်။
ယွီရှောင်ကန်းသည် အဓိက ဧည့်သည်တော်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“လီကျယ်ရှန်းကတော့ အခုထိ ပေါ်မလာသေးဘူး၊ တော်တော်လေးကို အထာကြီးတဲ့ကောင်ပဲ။”
တိုက်မုပိုင် ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်လုံးများ ကျုံ့သွားသည်။
“ခဏနေ တစ်ဦးချင်းပြိုင်ပွဲကျရင် ငါအရင် ထွက်မယ်။ ငါ လီကျယ်ရှန်းနဲ့ တကယ်တမ်း မတိုက်ဖူးသေးဘူး၊ သူ ငါ့ကို အလွယ်တကူ နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမယုံဘူး။”
ထန်စန်း က အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
“တိုက်အကိုကြီး ထွက်မယ်ဆိုရင်တော့ စိတ်ချရတာပေါ့။”
ယခုအချိန်တွင် ထန်စန်း မှာ နှစ်ေသာင်းချီဝိဉာဉ်ကွင်း ရထားသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အလွန် မြင့်မားနေသည်။ သို့သော် တိုက်မုပိုင်က လီကျယ်ရှန်း ၏ အစစ်အမှန် အစွမ်းကို အရင် စမ်းသပ်ပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ကောင်းပေမည်။
အတွေးများထဲတွင် နစ်မျောနေရင်း သူက ကျူကျူချင်း ကို ဖက်ထားသော ရှောင်ဝူ ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှောင်ဝူ... ဒီကိုလာဦး။”
ရှောင်ဝူက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ခေါင်းခါပြသည်။ ထန်စန်း ၏ မျက်မှောင်များ မသိမသာ ကျုံ့သွားသည်။ မကြာသေးမီက ရှောင်ဝူ ၏ အပြုအမူများမှာ ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူ ပို၍ ခံစားလာရသည်။
“ရှောင်ဝူ... လိမ်လိမ်မာမာနေစမ်းပါ၊ ငါတို့ နည်းဗျူဟာတွေ ဆွေးနွေးရမယ်။”
ရှောင်ဝူ သည် ဘေးနားရှိ ကျူကျူချင်း ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီလေးကို ကိုက်ကာ ခေါင်းခါမြဲ ခါနေသည်။
“အကိုသုံး... အဲ့ဒီမှာပဲ ပြောပါ၊ ကျွန်မ ဒီကနေ ကြားရပါတယ်။”
ထန်စန်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်မရှည်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူ ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။ ရှောင်ဝူ ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ ဝေဝါးသွားပြီး ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။
ကျူကျူချင်း က သူမကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှောင်ဝူ... နင် ဒီရက်ပိုင်း တစ်ခုခု မမှန်သလိုပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ရှောင်ဝူက ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းသာ ခါနေသည်။ သူမ၏ ကင်းမြီးကောက်ပုံစံ ကျစ်ဆံမြီးလေးမှာ အားနည်းစွာ လှုပ်ခါနေသည်။ သူမသည် ကျူကျူချင်း ၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းဖက်ထားပြီး သူမ၏ ကိုယ်ကို ကပ်ထားလိုက်သည်။
“ကျူချင်း... နင် ငါ့ကို ကတိပေးထားတယ်နော်...”
“ငါတို့က တစ်သက်လုံး ညီအစ်မကောင်းတွေပါ၊ နင် ငါ့ကို ကူညီမှာ မဟုတ်လား”
ကျူကျူချင်း က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
“အင်း... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ နင့်ကို သေချာပေါက် ကူညီမှာပါ။”
သူမ၏ သခင်ထံမှ အမိန့်ရလိုက်သကဲ့သို့ပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တန်ဖိုးထား သိမ်းဆည်းထားသော လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ရာ နှလုံးသားကွဲ ပန်းနီသည် ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ဖက်ထားသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။
မလှမ်းမကမ်းတွင် နင်ရုံရုံ ၏ မျက်မှောင်လေးများ ကျုံ့နေပြီး ဝမ်းနည်းမှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူမသည် တော်ဝင်တိုက်ပွဲအသင်း ရှိရာဘက်သို့ ခဏခဏ လှည့်ကြည့်မိသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြန်လှည့်သွားတတ်သည်။
ပလက်တီနမ် ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး၏ ရှည်လျားပြီး လေးနက်သော မိန့်ခွန်းများအပြီးတွင်တော့... ထိပ်တန်း အသင်းသုံးသင်းကို ဆုံးဖြတ်မည့် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲမှာ စတင်ပါတော့သည်။
ပထမဆုံးမှာ တစ်ဦးချင်း အဆင့်သတ်မှတ်ပွဲများ ဖြစ်သည်။ စည်းကမ်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ အကယ်ဒမီတစ်ခုချင်းစီမှ အဖွဲ့ဝင်သုံးဦးစီ တစ်ဦးချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရမည်။ ရှုံးသောသူမှာ စင်ပေါ်မှ ဆင်းရမည်ဖြစ်ပြီး၊ နိုင်သောသူမှာ နောက်ထပ် ပြိုင်ဘက်ကို ဆက်လက် ရင်ဆိုင်ရမည်။ တစ်ဖက်အသင်းမှ အဖွဲ့ဝင်သုံးဦးစလုံး ရှုံးနိမ့်သွားသည့်အထိ ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်တိုက်ပွဲအသင်း၊ ရှီလိုင်ခဲ့အသင်း နှင့် ဝိဉာဉ်နန်းတော်အသင်း တို့သည် နောက်ဆုံး အနိုင်ရသူကို ဆုံးဖြတ်ရန် အလှည့်ကျ ယှဉ်ပြိုင်ကြရမည်။
“မဲနှိုက်မှုအရ ရှီလိုင်ခဲ့ အကယ်ဒမီ အသင်း က ပထမဆုံး ယှဉ်ပြိုင်ရပါမယ်”
“ကျေးဇူးပြုပြီး ပြိုင်ဘက်ကို ရွေးချယ်ပေးပါ”
ဘုန်း —!
တိုက်မုပိုင် ၏ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများသည် ချောင်ထဲမှ ထွက်လာသော ကျားသစ်တစ်ကောင်အလား ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူသည် မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းလိုက်ပြီး စင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ခုန်တက်လိုက်သည်။
“နတ်ဆိုးမျက်လုံး ကျားဖြူ” ဟူသော ဘွဲ့အမည်မှာ တော်တော်လေး ကျော်ကြားပြီးဖြစ်ရာ သူ၏ ထည်ဝါလှသော ပေါ်ထွက်လာမှုကြောင့် ပရိသတ်များမှာ အားပါးတရ အော်ဟစ်အားပေးကြသည်။
ပထမဆုံး ထွက်လာရသည့် အဖွဲ့ဖြစ်သဖြင့် အားနည်းချက် ရှိသော်လည်း အစားထိုး စည်းကမ်းတစ်ခု ရှိပါသည်... ၎င်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုး ရွေးချယ်နိုင်ခြင်းပင်။ သူတို့သည် အခြားအသင်းမှ မိမိတိုက်ခိုက်လိုသော ပြိုင်ဘက်ကို အမည်တပ် ခေါ်ယူနိုင်သည်။
စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ အကြည့်များအောက်တွင် တိုက်မုပိုင် သည် သူ၏လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ တော်ဝင်တိုက်ပွဲအသင်း ဆီသို့ ဗြောင်ကျကျ ရန်စသော အမူအရာဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း... တက်လာခဲ့စမ်း”
ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပရိသတ်များမှာ ပို၍ပင် ဆူညံသွားကြသည်။ တော်ဝင်တိုက်ပွဲအသင်း နှင့် ရှီလိုင်ခဲ့အသင်း ကြားရှိ နှစ်ရှည်လများ ရန်ငြိုးကို ဘယ်သူ မသိဘဲ နေမှာလဲ။ ပရိသတ်များ အလိုချင်ဆုံးမှာလည်း ဤကဲ့သို့သော ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုပင် မဟုတ်ပါလား။
သို့သော်လည်း ပရိသတ်များမှာ အံ့သြသွားရသည်။ နာမည်ကျော် ဓားဝိုင် ကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့ရချေ။ ဗိုလ်လုပွဲအထိ တိုက်ခိုက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းကို ပြသခဲ့သူဖြစ်ရာ ဓားဝိုင် သည် ကြောက်၍ ထွက်ပြေးသွားသည်ဟု မည်သူမျှ မတွေးမိကြချေ။ သို့သော်လည်း ဒိုင်လူကြီး၏ အသံမှာ တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် အလွန်ပင် ကြည်လင်နေသည်။
“တော်ဝင်တိုက်ပွဲအသင်း မှ လီကျယ်ရှန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး စင်ပေါ်တက်ပေးပါ”
“တော်ဝင်တိုက်ပွဲအသင်း မှ လီကျယ်ရှန်း... အလျင်အမြန် စင်ပေါ်တက်ပေးပါ”
ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်း နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ပရိသတ်များကြားတွင်လည်း လေနတ်ဘုရား၊ မီးတောက် နှင့် ထျန်းရွှေ အကယ်ဒမီမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် တော်ဝင်တိုက်ပွဲအသင်း ၏ အဓိကနေရာ လွတ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်နေကြသည်။
ဟော့ဝူ သည် လက်ရန်းကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း ဘယ်သွားနေတာလဲ”
ရွှေပင်းအာ ၏ အမူအရာကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ရွှေယွဲ့အာ က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“လီကျယ်ရှန်းက ပိုက်ဆံယူထားတာ၊ သူ့အလုပ်သူ လုပ်ရမှာပေါ့၊ သူ ဒီလောက်အထိ တာဝန်မမဲ့နိုင်ပါဘူး”
VIP နေရာ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်တော့ ပီပီတုန်း ၏ ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းများသည် ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းနေသည်။ သူမသည် လီကျယ်ရှန်း ဘယ်မှာရှိနေသည်ကို သိပြီးသားပင်... သူက ချန်ရန်ရွယ် နဲ့ သွားနေတာလေ... ဒါကို သူမဆီက ဖုံးကွယ်နိုင်မယ်လို့ သူတို့ ထင်နေတာလား။
မိမိ ချစ်မြတ်နိုးရသူနှင့်အတူ ရှိနေရန်အတွက် မိမိ၏ အစီအစဉ်ကြီး ပျက်စီးသွားနိုင်သည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ရုပ်ဖျက်ထားသည်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သော ချန်ရန်ရွယ် ကို တွေးမိသည့်အခါ၊ ထို့နောက် ချန်ရန်ရွယ် သည် သူမ ချစ်ရသူနှင့် အတူရှိနေနိုင်သည်ကို တွေးမိသည့်အခါ ပီပီတုန်း ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိန်းချုပ်မရသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
သူမ၏ ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်လှသော အနီရောင်ရင့်ရင့် အရိပ်အယောင်များ စတင်ယှက်သန်းလာတော့သည်။
စင်ပေါ်တွင် ဒိုင်လူကြီးသည် နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။ တကယ်လို့ ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် ခေါ်ပြီးနောက် ပေါ်မလာပါက အလိုအလျောက် ရှုံးနိမ့်သည်ဟု သတ်မှတ်မည် ဖြစ်သည်။
“တော်ဝင်တိုက်ပွဲအသင်း မှ လီကျယ်ရှန်း... ချက်ချင်း စင်ပေါ်တက်ပေးပါ”
“တော်ဝင်တိုက်ပွဲအသင်း မှ လီကျယ်ရှန်း... ချက်ချင်း စင်ပေါ်တက်ပေးပါ”
“တော်ဝင်တိုက်ပွဲအသင်း...”
ဒိုင်မုပိုင် သည် စင်ပေါ်တွင် လက်ပိုက်လျက် ခပ်အေးအေး လှောင်ပြုံးဖြင့် ရပ်နေသည်။ ဒိုင်လူကြီးက ငါးကြိမ်မြောက် ခေါ်ဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်... လေထုကို ဖြတ်သန်းလာသော အသံတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ပေါ်ပေါက်လာသည်။
အားလုံးက ထိုအသံလာရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ... တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် လေထုကို ခွင်းကာ ဥက္ကာခဲတစ်ခုအလား စင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လာရောက် စိုက်ဝင်သွားခြင်းပင်။
ရှူး —
ရှူး —
အနှိုင်းမဲ့ ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး စင်မြင့်မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အက်ကြောင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ဤအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် ထိုဝတ်စုံဖြူပုံရိပ်လေးသည် ခဏချင်းမှာပင် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။
တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်အားပေးသံများက ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်း၊ ယွီထျန်းဟန် နှင့် အခြားအဖွဲ့ဝင် ခုနစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။ လီကျယ်ရှန်း ၏ သူငယ်ချင်းများလည်း သက်ပြင်းချနိုင်ကြပြီ...
“တော်ဝင်တိုက်ပွဲအသင်း ခေါင်းဆောင်၊ လီကျယ်ရှန်း... စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံပါတယ်။”
ကြည်လင်သော အသံမှာ သိပ်မကျယ်သော်လည်း ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးကြားသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။
“ပြိုင်ပွဲဝင်များ အသင့်ပြင်... တိုက်ပွဲ စတင်စေ”
ဒိုင်လူကြီး၏ စကားဆုံးသည်နှင့် လီကျယ်ရှန်း ၏ ပုံရိပ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည် စင်ပေါ်တွင် စိုက်နေသော ကြာပန်းစိမ်းဓား ကို နောက်ပြန်လှည့်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသော အဖြူရောင်အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်သွားသည်။
ဓားသွားပေါ်သို့ ကြယ်ရောင်အလင်းတန်းလေးတစ်ခု ဆင်းသက်လာသည်။ တိုက်မုပိုင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လှောင်ပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ခဲသွားသည်။ လီကျယ်ရှန်း သည် ဤမျှအထိ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ တကယ်ဆို စကားနာအချို့ အရင်ပြောသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။
သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ဝိဉာဉ်ကွင်းများမှာ အလျင်အမြန် တောက်လောင်လာသည်။
“တတိယ ဝိဉာဉ်စွမ်းရည်...”
သူ စကားပင် မဆုံးသေးချေ။ ဓားသွားမှာ သူ၏ လည်ချောင်းနှင့် တစ်လက်မအကွာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသော ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် သူ၏ အသားကို မထိဘဲနှင့်ပင် သူ၏ လည်စိနားတွင် သွေးစက်ကလေးတစ်စက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
မြန်လွန်းသည်။
အရမ်းမြန်လွန်းသည်။
တိုက်မုပိုင် တစ်ယောက် ဘာမှ ပြန်မလုပ်နိုင်လောက်အောင် မြန်လွန်းသလို၊ ပရိသတ်များ၏ အားပေးသံများပင် လည်ချောင်းထဲတွင် ပိတ်ဆို့သွားရသည်။ လီကျယ်ရှန်း စင်ပေါ်တက်လာချိန်မှစ၍ ဓားနှင့် လည်ချောင်းကို ထောက်လိုက်ချိန်အထိမှာ အသက်ရှူသံ နှစ်ချက်စာမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲက ပြီးသွားပြီ။
တိုက်မုပိုင် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူသည် နေရာမှာပင် ကျောက်ရုပ်တစ်ခုအလား အေးခဲသွားသည်။ လည်ပင်းနားမှ ရနေသော သေခြင်းတရား၏ အရှိန်အဝါကြောင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားကာ မလှုပ်ရဲတော့ချေ။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်ကာ ဓားရှည်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို လျှပ်စီးပမာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး တိုက်မုပိုင် ၏ လည်ပင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သတ်ဖြတ်ခံရတော့မည့် သိုးသူငယ်တစ်ကောင်ကို မယူသကဲ့သို့ သူသည် တိုက်မုပိုင် တစ်ကိုယ်လုံးကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။
လီကျယ်ရှန်း သည် သူ၏ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်သည်။ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်တွင် ခပ်ပါးပါး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် ဝေးကွာလှသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ VIP နေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ပီပီတုန်း ဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် တစ်ခုပြောဖို့ မေ့သွားလို့။”
“တကယ်ကို... မလေးစားရာ ကျသွားပြီ။”
“လီကျယ်ရှန်းကနေ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ် ခင်ဗျာ။”