အခန်း (၁၄၇)
Vol. 15 Ch. 147
“ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”
လီကျယ်ရှန်းသည် ရိုသေသမှုရှိသော စကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေပြီး သူ၏ အမူအရာတွင် ကြည်ညိုလေးစားမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။
အထူးသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သူသည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေရသော တိုက်မုပိုင်ကို လက်ဖြင့် မြှောက်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤအနေအထားမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို အထင်အမြင်သေးကြောင်း ဗြောင်ကျကျ ပြသနေခြင်းပင်။
တော်ဝင်တိုက်ပွဲအသင်း ပြင်ဆင်ဆောင်။
လီကျယ်ရှန်းက တိုက်မုပိုင် ကို ချက်ချင်းအနိုင်ယူလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဒူကူယန် နှင့် ယဲ့လင်းလင်း တို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း၊ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးအပေါ် သူ၏ “ကြီးမားသော မလေးစားမှု” ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကာ အမူအရာများ ပျက်သွားကြသည်။
ပိုင်ပေါင်ရှန်း မှာလည်း စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်နေရသည်။
“ဝိဉာဉ်နန်းတော်က လူလွှတ်ပြီး ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့တာကြောင့် ကျယ်ရှန်း ရန်ငြိုးထားတာကို နားလည်ပေးလို့ရပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးလေ...”
ယဲ့လင်းလင်း ၏ မျက်မှောင်လေးများ ကျုံ့သွားသည်။
“ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ သူ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်ကို လွှတ်ခဲ့တာနဲ့ ယှဉ်ရင်၊ လီကျယ်ရှန်း က တော်တော်လေး ယဉ်ကျေးနေပါသေးတယ်။”
ဒူကူယန် ၏ စကားလုံးများမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်နေသည်။
“အမြင့်ဆုံး အာဏာရှိတိုင်း စိတ်ရှိလက်ရှိ သတ်ဖြတ်လို့ ရတာလား။ သူက ပြုံးပြုံးကြီး ကြိုဆိုပြီး သူ့လည်ပင်းကို အသတ်ခံဖို့ ကမ်းပေးရမှာလား။ မောင်လေးကျယ်ရှန်း လုပ်တာ မမှားဘူး”
ယွီထျန်းဟန်၊ ယွီဖုန်း နှင့် အခြားသူများအားလုံးကလည်း ထိုသို့ပင် ခံစားနေရသဖြင့် ဒေါသတကြီး ခေါင်းငြိမ့်ကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ပိုင်ပေါင်ရှန်း ၏ အမူအရာမှာ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ထိုငယ်ရွယ်ပြီး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသော မျက်နှာလေးများကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ရှုပ်ထွေးသော သက်ပြင်းတစ်ခုကိုသာ ချလိုက်မိတော့သည်။
တစ်ချိန်က... သူသည်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် လူငယ်ဘာသာ စိတ်အားထက်သန်မှုများ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အချိန်ကာလများ ကုန်လွန်လာပြီး လက်တွေ့လောက၏ ရိုက်ပုတ်မှုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခံစားခဲ့ရပြီးနောက် ထိုစိတ်ဓာတ်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“လူငယ်ဘဝဆိုတာ တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ။”
ပိုင်ပေါင်ရှန်း သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းနေမိသည်။
“ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက စိတ်သဘောထား ကြီးမြတ်ပြီး ထပ်ပြီး ပြဿနာမရှာပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မှာပဲ။”
ရှီလိုင်ခဲ့ ပြင်ဆင်ဆောင်။
စင်ပေါ်တွင် လီကျယ်ရှန်း၏ လက်ထဲ၌ ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ပမာ အကိုင်ခံထားရသော တိုက်မုပိုင် ကို ကြည့်ပြီး ယွီရှောင်ကန်း သည် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အစွမ်းကွာဟချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် နည်းဗျူဟာများဖြင့် မည်သို့မျှ အစားထိုး၍ မရနိုင်တော့ချေ။
“ရှောင်စန်း... နောက်တစ်ယောက်က မင်းအလှည့်ပဲ။”
ယွီရှောင်ကန်းသည် ထန်စန်း ဘက်သို့ လှည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ... အသင်းလိုက်တိုက်ပွဲကမှ တကယ့် တိုက်ပွဲစစ်စစ်ပဲ။ တကယ်လို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင် အရှုံးပေးလိုက်ဖို့ ငါခွင့်ပြုတယ်၊ အင်အားကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးနဲ့။”
ထန်စန်း သည် စင်ပေါ်ရှိ လီကျယ်ရှန်း ကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူ ရှုံးနိမ့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ လီကျယ်ရှန်း ကိုတော့ သူ ရှုံးလို့ မဖြစ်ဘူး။
နင်ရုံရုံ သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ ကိုက်ကာ လီကျယ်ရှန်း ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းသာမှုနှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။
“အရမ်း... အရမ်းကို အစွမ်းထက်တာပဲ...”
ရှောင်ဝူ သည် မအောင့်နိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ကျူကျူချင်း၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“ဒါက သဘာဝပဲလေ”
သို့သော်လည်း သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများမှာ တိတ်တဆိတ် တင်းတင်းဆုပ်ထားမိပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ သိထားသင့်ပါသည်။ လီကျယ်ရှန်း ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်အရ ဝိဉာဉ်နန်းတော် ၏ လုပ်ကြံမှုအပေါ် သူသည် ဘယ်သောအခါမှ တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။
ထိုစဉ်မှာပင် ပရိသတ်များကြားမှ ဆူညံသံများ မြင့်တက်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးမှုများသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် လီကျယ်ရှန်း ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချသော အသံလှိုင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အချို့သော ဝိဉာဉ်ပညာရှင်များက သူ့ဘက်မှ ကာကွယ်ပြောဆိုပေးသော်လည်း လူအုပ်ကြီး၏ ဆူညံသံများအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် နစ်မြုပ်သွားရသည်။
“မောက်မာလိုက်တာ၊ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို မလေးမစား လုပ်ရဲတယ်”
“လူငယ်ဘာသာ မောက်မာတာကို နားလည်ပေးလို့ ရပေမဲ့၊ သူ ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရလဲဆိုတာတော့ သူ သိသင့်တယ်”
“ဒီ လီကျယ်ရှန်းက သူ့ကို ဘယ်သူမှ မထိန်းနိုင်ဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။ အမြွှာဝိဉာဉ်ပိုင်ရှင် ထန်စန်းတို့၊ ဝိဉာဉ်နန်းတော်ရဲ့ ရွှေရောင်မျိုးဆက်တို့နဲ့တောင် သူ မတွေ့ရသေးဘူး”
“တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ၊ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးက သူ့ကိုသတ်ဖို့ ဖုန့်ဟောက်သုံ့လော်ကို စေလွှတ်တယ်ဆိုတာ သူကများ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို ဒီလောက်အထိ အလုပ်ရှုပ်ခံစေရအောင် တန်ဖိုးရှိလို့လား”
“တကယ်လို့ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကသာ သူ့အသက်ကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် အမိန့်တစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်မှာ”
ဖုန်းရှောက်ထျန်းက ဟော့ဝူကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။
“ကျယ်ရှန်းကို ခုတ်ပိုင်းပစ်မယ်လို့ ပြောတဲ့သူကို မင်း မှတ်ထားမိလား”
ဟော့ဝူက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။
“ပွဲပြီးရင် ငါတို့ သူ့ကို ရှင်းပေးမယ်။”
သူတို့၏ လေသံမှာ ပေါ့ပါးနေသော်လည်း စင်ပေါ်သို့ ကြည့်နေသော သူတို့၏ အကြည့်များမှာ အလွန်ပင် လေးနက်နေသည်။ ဝတ်စုံဖြူနှင့် ထိုပုံရိပ်လေးသည် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း နှိမ့်ချခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျှင်းမရှိချေ။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးစားမှု၊ စိုးရိမ်မှုနှင့် အားကျမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒါဟာ လီကျယ်ရှန်း ပဲ...”
စင်မြင့်ပေါ်တွင်...
လီကျယ်ရှန်းသည် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်မှာ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပြီး အထက်တွင် မြင့်မြတ်စွာ ထိုင်နေသော ပီပီတုန်း ဆီသို့ စူးစိုက်သွားသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်တော့ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းများနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဆူပွက်နေသည်။
သူသည် ငယ်ရွယ်ပြီး အင်အားနည်းပါးသည်။ လူအများ၏ အမြင်တွင် သူ ယခုလုပ်နေသည်မှာ သစ်ပင်ကြီးကို တုန်ခါအောင် လုပ်နေသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရယ်စရာကောင်းနေမည်ကို သူ သိသည်။ သူသည် ထိုမြင့်မားလှသော တောင်ကြီးကို အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ခါနိုင်သလို၊ သူ့အသက်ကို လိုချင်နေသောသူကိုလည်း ဘာမှ မလုပ်နိုင်သေးချေ။ သို့သော်လည်း... ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်မှာပင် မိမိ၏ ရပ်တည်ချက် ရှိရမည် မဟုတ်ပါလား။
“ရဲတင်းလှချေလား လီကျယ်ရှန်း၊ ခေါင်းငုံ့စမ်း”
ယန်သည် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းလာပြီး သူ၏ နီရဲသော ဆံပင်များမှာ မီးတောက်များအလား လွင့်ပျံနေသည်။ သူသည် သူ၏ လှံရှည်ကြီးဖြင့် ညွှန်ပြကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
“ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိသမျှ ဝိဉာဉ်ပညာရှင် ဆယ်ယောက်မှာ ကိုးယောက်က ဝိဉာဉ်နန်းတော် ရဲ့ ကျေးဇူးကို ခံယူထားရတာ၊ မင်းက ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းရတာလဲ”
ရှဲ့ယွဲ့ နှင့် ဟူလီနာ တို့၏ မျက်နှာမှာလည်း ပျက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“လီကျယ်ရှန်း... မင်းက အရမ်းကို မောက်မာလွန်းတယ်...”
အခြေအနေများ တင်းမာနေစဉ်မှာပင်... ပီပီတုန်း ၏ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ရာဇလှံတံက မြေပြင်ကို အသာအယာ ထောက်လိုက်သည်။
ဝုန်း —
ထူးဆန်းပြီး နက်နဲလှသော ဖိအားတစ်ခုမှာ ရေလှိုင်းပမာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးရှိ ဆူညံသံများကို ငြိမ်သက်သွားစေသည်။ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ပီပီတုန်း အပေါ် လူအများ၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုမှာ ပို၍ပင် မြင့်တက်သွားရသည်။
“လီကျယ်ရှန်း လား”
ပီပီတုန်း ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကဲ့သို့ပင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“တကယ့်ကိုပဲ... လူငယ်တွေထဲက သူရဲကောင်း ထွက်ပေါ်လာတာပဲ။”
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လီကျယ်ရှန်း ဆီသို့ စူးစိုက်နေသော အကြည့်ပေါင်းများစွာမှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာကြသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပီပီတုန်း၏ အသံမှာ သတ္တဝါအားလုံးကို အထက်မှ ငုံ့ကြည့်နေသော မြင့်မြတ်သည့် အရှိန်အဝါနှင့်အတူ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မင်းတို့အားလုံးဆီကနေ ဒီတိုက်ကြီးရဲ့ တက်ကြွလှတဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေကို ငါမြင်တွေ့ရတယ်။ မင်းတို့အားလုံးရဲ့ ပါရမီနဲ့ ခွန်အားတွေကို တွေ့မြင်ရဖို့ ငါ မျှော်လင့်နေပါတယ်။”
သူမသည် ရာဇလှံတံကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်သည်။ ရာဇလှံတံ၏ ထိပ်ဖျားမှ တောက်ပသော အလင်းတန်း သုံးခုမှာ လွင့်ထွက်လာပြီး လေထဲတွင် ဝဲနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပုံစံမတူသော ဝိဉာဉ်အရိုး သုံးခု ဖြစ်သည်။
ဆီးနှင်းပမာ ဖြူစင်သော ဦးခေါင်းခွံအရိုး၊ လေဟုန်အရှိန်အဝါများ စီးဆင်းနေသော ဘယ်ဘက်ခြေထောက်အရိုးနှင့် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသော ညာဘက်လက်မောင်းအရိုးတို့ပင်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားပြန်သည်။ လောဘ၊ တပ်မက်မှု၊ တုန်လှုပ်မှု... အကြည့်ပေါင်းများစွာမှာ ထိုဝိဉာဉ်အရိုးများဆီသို့ စူးစိုက်သွားကြသည်။
“နောက်ဆုံး အနိုင်ရရှိတဲ့သူဟာ ဒီတန်ဖိုးကြီးတဲ့ ဆုလက်ဆောင်ကို ရရှိမှာဖြစ်တယ်။”
ပီပီတုန်း ၏ ခန့်ညားသော အသံက ကြေညာလိုက်သည်။
“ပြိုင်ပွဲကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်စေ။”
သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် ဝိဉာဉ်အရိုးများမှာ သူမ၏ရှေ့တွင် လက်ခနဲဖြစ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လူတိုင်း၏ စိတ်အာရုံမှာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် သူ၏ အကြည့်ကို အေးစက်စွာ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ပီပီတုန်းသည် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နိုင်ခြင်းမှာ အကြီးအကဲများ၏ ထောက်ပံ့မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်အထိ အာဏာကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခြင်းမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းနှင့် သံမဏိလက်သီးကဲ့သို့ ပြတ်သားသော စီမံခန့်ခွဲမှုများကြောင့်ပင်။ စကားလုံး အနည်းငယ်နှင့်ပင် သူမသည် တင်းမာနေသော ပဋိပက္ခကို မသိမသာ ဖြေရှင်းလိုက်နိုင်သည်။ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး၏ စိတ်သဘောထား ကြီးမြတ်မှုနှင့် ကရုဏာတရားကိုလည်း ပေါ်လွင်စေခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများမှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပင်။
“လီ... လီကျယ်ရှန်း... ငါ့ကို လွှတ်ဦး...”
တိုက်မုပိုင် ၏ လည်ပင်းမှာ အညှစ်ခံထားရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းရောင် သန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သံမဏိကဲ့သို့ တင်းမာနေသော လက်ကို အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ဆွဲဖယ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
“တိုက်မုပိုင်... မင်းက ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘူး။”
လီကျယ်ရှန်း၏ အသံမှာ အေးစက်နေသည်။ ပြိုင်ပွဲစည်းကမ်းအရ လူသတ်ခွင့် မရှိချေ။ သူသည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တိုက်မုပိုင် မှာ စုတ်ပြတ်နေသော အိတ်တစ်လုံးအလား စင်မြင့်ပေါ်မှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။
ဘုန်း —!
တိုက်မုပိုင် သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။ သူသည် ဆယ်မီတာကျော်ခန့် လိမ့်သွားပြီးနောက်တွင်မှ ဖရိုဖရဲ ပုံစံဖြင့် ရပ်တန့်သွားသည်။
“မုပိုင်”
“တိုက်အကိုကြီး”
ယွီရှောင်ကန်း၊ ဖူလန်ဒါ၊ အော်စကာ နှင့် အခြားသူများမှာ သူ့ကို ထူရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။ တိုက်မုပိုင်သည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ အောက်သို့ ငိုက်ကျနေပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အကြီးအကျယ် အရှက်ရမှုကြောင့် တုန်ရီနေသည်။
“မင်းက ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘူး” ဆိုသော ထိုအထင်သေးစကားမှာ ဓားတစ်စင်းထက်ပင် ပို၍ ထက်မြက်လှပြီး သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို ရိုက်ချိုးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသော အကြည့်များက သူ့ကို စူးရှနေသဖြင့် သူ မေ့လဲမတတ် ခံစားနေရသည်။
စင်မြင့်ပေါ်တွင်တော့ လီကျယ်ရှန်း ၏ ဝတ်စုံဖြူမှာ လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံနေပြီး သူ၏ အေးစက်သော အသံမှာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“နောက်တစ်ယောက်။”