အခန်း (၁၄၉)
Vol. 15 Ch. 149
အကွာအဝေးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလွန်းလှသည်။ ထန်စန်း သည် သူတတ်သမျှ အတတ်အားလုံးကို အသုံးချခဲ့သော်လည်း လီကျယ်ရှန်း က လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သည်။
“ဒါပဲလား”
ရိုးရှင်းသော စကားလုံးနှစ်လုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ကွင်းပြင်ကြီးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဤအချိန်တွင် ကြည့်ရှုသူ ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ ဆွံ့အသွားကြရသည်။
“ဓားဝိုင်က တကယ့်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲဟေ့”
လူအုပ်ကြီးကြားမှ ထျန်းဒိုမြို့တော်မှ ဝိဉာဉ်ပညာရှင်တစ်ဦးက အားရပါးရ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ဤအသံမှာ မြက်ခြောက်ပုံကို မီးစပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ပရိသတ်အားလုံး၏ စိတ်ဓာတ်ကို ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားစေသည်။ ထိုလူငယ်လေးသည် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးအပေါ် မလေးမစား လုပ်ခဲ့လျှင်ပင် သူ ယခုပြသလိုက်သော တောက်ပမှုမှာ မည်သူမျှ ငြင်းပယ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။
“အရမ်း... အရမ်းကို အစွမ်းထက်တာပဲ”
ယွီထျန်းဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။ သူကိုယ်တိုင်ဆိုလျှင် ထန်စန်း ၏ တူချက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်သော်လည်း လီကျယ်ရှန်း ကတော့ အားစိုက်စရာပင်မလိုဘဲ ဖမ်းဆွဲထားနိုင်ခဲ့သည်။
ယွီဖုန်း က အော်စလို ၏ ပေါင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။
“ဒါ ငါ့ရဲ့ အိုင်ဒေါကွ”
“လီကျယ်ရှန်း...”
ယဲ့လင်းလင်း သည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ကလေးဖြင့် အသာဖိထားမိသည်။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ထိန်းချုပ်မရလောက်အောင် မြန်ဆန်နေသည်ကို ခံစားနေရသည်။
“သူက အရမ်းခန့်တာပဲ မဟုတ်လား”
ဒူကူယန်က ယဲ့လင်းလင်း ကို စနောက်လိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ထိုဝတ်စုံဖြူပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့ ရင်ထဲမှ လှုပ်ခတ်မှုကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ စင်ပေါ်ရှိ ထိုလူငယ်လေးမှာ တောက်ပလွန်းလှသည်။
“လီကျယ်ရှန်း...”
ကျူကျူချင်း၏ အကြည့်ထဲတွင် မြတ်နိုးကိုးကွယ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှောင်ဝူ ကတော့ စင်ပေါ်တွင် အားကိုးရာမဲ့ဖြစ်နေသော ထန်စန်း ကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ဝဲနေသည်။ သူမ အော်ဟစ်အားပေးချင်သော်လည်း ထန်စန်း၏ မကြာသေးမီက နားလည်မှုမရှိခြင်းနှင့် စိတ်မရှည်ခြင်းတို့ကို တွေးမိသည့်အခါ သူမ၏အသံမှာ သူ့အတွက် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်လိုက်ရသည်။
“နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး... နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး... အကိုသုံး၊ အရှုံးပေးလိုက်ပါတော့...”
“ရှောင်ကန်း...”
ဖူလန်ဒါ ၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရှောင်စန်း မှာ အနိုင်ရဖို့ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ကျန်ပါသေးတယ်။”
“ဟင်”
ယွီရှောင်ကန်း မျက်လုံးများ ပွင့်သွားသည်။ ဖူလန်ဒါ ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဝေခွဲမရသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်... အဲ့ဒါက...”
“ဘယ်သူလဲ ဘယ်သူက ခွင့်ပြုလိုက်တာလဲ”
ဂန္ဓမာသုံ့လော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“ဒါက သူ့ရဲ့ အလားအလာတွေကို အလွန်အကျွံ အသုံးချနေတာပဲ”
“ဒီ လီကျယ်ရှန်း ကတော့... တကယ့်ကို မိစ္ဆာကောင်ပဲ...”
တစ္ဆေသုံ့လော်က တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကလေးက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာမယ့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိတယ်။”
ပီပီတုန်း ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ သူမ၏ ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းများမှာ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းနေပြီး ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။
“ဒါ... ဒါ... ဘယ်လိုလုပ်... ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
ထန်စန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစလေး တစ်စက် စီးကျလာသည်။ သူ အစွမ်းကုန် ရိုက်ချလိုက်သော ဟောက်ထျန်းတူ ကို လီကျယ်ရှန်း က လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖမ်းထားနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
ထန်စန်း ၏ မျက်လုံးများထဲမှ ရက်စက်သော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးရောင် ပင့်ကူလက်တံရှစ်ချောင်းမှာ သူ၏ ကျောနောက်မှ ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဆိပ်ရှိသော ထိပ်ဖျားများမှာ လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး လက်တစ်ကမ်းအကွာရှိ လီကျယ်ရှန်း ဆီသို့ ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။
လီကျယ်ရှန်း၏ လည်ပင်းရိုးဆီမှ ဓားစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆီးနှင်းပမာ ဖြူစင်ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွတ်လှသော ဓားရိုးအရိုးစု ၁၂ ဆစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအထဲမှ လေးဆစ်မှာ ပြင်းထန်သော ဓားဆန္ဒများဖြင့် ဆူပွက်နေသည်။
“ဘာ”
ထန်စန်း ထိတ်လန့်သွားသည်။
“မင်းမှာလည်း ပြင်ပဝိဉာဉ်အရိုး ရှိတာလား”
လီကျယ်ရှန်း မျက်ခုံးကျုံ့သွားသည်။
“မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငါနဲ့ ယှဉ်ချင်တာလား”
စကားဆုံးသည်နှင့် ကြယ်ရောင်၊ မီးတောက်နှင်းခဲ၊ လေပြေ နှင့် မိုးကြိုး ဟူသော ဓားဆန္ဒ လေးမျိုး ကိန်းအောင်းနေသည့် ကြာပန်းစိမ်းဓား လေးစင်းမှာ သူ၏ ကျောနောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ လီကျယ်ရှန်း ၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ဓားလေးစင်းမှာ အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထန်စန်း ၏ပင့်ကူလက်တံများကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။
ထန်စန်း မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး လက်တံများကို ပိုက်ကွန်သဏ္ဌာန် ယှက်ကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။
ဂလောင် —
ဖြောက် —
သတ္တုချင်း ထိခတ်သံနှင့် အရိုးကျိုးသံမှာ တစ်ပြိုင်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကြာပန်းစိမ်းဓား ၏ ထက်မြက်မှုမှာ စိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။ ထန်စန်း ၏ ဒေါသတကြီး ကြည့်နေသော အကြည့်အောက်မှာပင် သူ၏ ဘယ်ညာ ကျောနောက်မှ အရိုးချွန်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျိုးပြတ်သွားတော့သည်။
ရှူး —
ရှူး —
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပင့်ကူလက်တံရှစ်လက်စလုံးမှာ ခဏချင်းအတွင်း အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။ ထန်စန်း ၏ ကျောပြင်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။
“အား... အား... အား...”
ထန်စန်း ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားရသည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ဤစိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းသော တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထန်စန်း ၏ တုန်ရီနေသော လက်များမှာ ဟောက်ထျန်းတူ ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နက်မှောင်သော ဝိဉာဉ်ကွင်းတစ်ခုမှာ တူပေါ်သို့ ရုတ်တရက် စုစည်းသွားသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လီကျယ်ရှန်း ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အံ့သြမှု အရိပ်အယောင် အမှန်တကယ် ပေါ်လာသည်။
ထန်စန်းက သူ့ရဲ့ ဒုတိယဝိဉာဉ်ဖြစ်တဲ့ ဟောက်ထျန်းတူ ပေါ်မှာ ဝိဉာဉ်ကွင်း တပ်ဆင်လိုက်တာလား။
ပရိသတ်များမှာလည်း အံ့အားသင့်ကာ အသက်ရှူမှားသွားကြရသည်။ ဤသည်မှာ လက်ရှိစွမ်းအားကို ရရှိရန်အတွက် မိမိ၏ အနာဂတ် အလားအလာများကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဟောက်ထျန်းတူ ပထမဝိဉာဉ်စွမ်းရည် သောင်းချီအလေးချိန်”
ဝုန်း ဝုန်း —
ဝုန်း ဝုန်း —
မူလက နှစ်ပေခန့်သာရှိသော ဟောက်ထျန်းတူ မှာ ရုတ်တရက် ကြီးမားလာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်မီတာခန့် ရှိသွားသည်။ ထန်စန်း သည် သူ၏ လက်မောင်းများ ပြဲထွက်သွားသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျန်ရှိသမျှ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားအားလုံးကို အတင်းသွန်းလောင်းလိုက်သည်။
“လီ... ကျယ်... ရှန်း...” သူ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
“ငါ ထန်စန်းက... ငါ့အသက်နဲ့ ရင်းရရင်တောင်မှ မင်းကို အနိုင်ယူပြမယ်”
ဧရာမတူကြီးမှာ လီကျယ်ရှန်းဆီသို့ ဖိနှိပ်ကျဆင်းလာသည်။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ မြေပြင်မှာ လက်မချင်းစီ ကွဲအက်ပြိုကျသွားသော်လည်း သူ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးမှာမူ ဝါးပင်တစ်ပင်အလား မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲပင်။
“ထန်စန်း... မင်းက အခုထိ အားနည်းလွန်းသေးတယ်။”
လီကျယ်ရှန်း က အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ စကားဆုံးသည်နှင့် ဓားသံတစ်ခု မြည်ဟည်းသွားသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ကြာပန်းစိမ်းဓား ပေါ်ထွက်လာပြီး တူခေါင်းနှင့် ထိကပ်လိုက်သည်။ အနှိုင်းမဲ့ ထက်မြက်လှသော ဓားစွမ်းအင်များကြောင့် တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား လေးလံသော ဟောက်ထျန်းတူ မှာပင် တုန်ရီသွားရသည်။
အဆုံးစွန်သော ထက်မြက်မှုဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ၎င်းသည် မည်သည့် ဒြပ်ဝတ္ထုကိုမဆို ခုတ်ပိုင်းပစ်နိုင်ခြင်းပင်။
ထန်စန်း ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။ သူ၏ ဟောက်ထျန်းတူ မှာ ဓားသွားအောက်တွင် ငိုကြွေးနေသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။
“ကြာပန်းစိမ်းဓားတေးသွား စတုတ္ထပုံစံ မိုးကြိုးချုပ်ငြိမ်း၊ အသက်ပြန်လည်ခြင်း”
ဝုန်း —
ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ကို ခွင်းကာ လီကျယ်ရှန်း၏ ဓားထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ တူနှင့် ဓား ထိကပ်ထားသော ထန်စန်းမှာ ထိုပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးစွမ်းအားကြောင့် မီတာပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။
လီကျယ်ရှန်းသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ အဝေးသို့ လွင့်သွားသော ထန်စန်း ဆီသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဓားသွားမှာ လေထုကို ခွင်းသွားပြီး တောက်ပသော ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးအရိပ်များ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဂျိန်း —!
တစ်ကွင်းလုံးမှာ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ နားကွဲမတတ် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးကြောင့် ပရိသတ်များ၏ အသက်ရှူသံများပင် ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရကာ ထုံကျဉ်နေသော ထန်စန်း မှာ ရှောင်တိမ်းရန် လမ်းမရှိဘဲ ဖျက်ဆီးခြင်း မိုးကြိုးတိုက်ကွက်ကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ထိုအရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဝိဉာဉ်သူတော်စင်အဆင့် ဒိုင်လူကြီးမှာ ထန်စန်း ၏ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ကာ တားဆီးပေးလိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ဒိုင်လူကြီး၏ လက်များမှာတော့ မည်းတူးကာ သွေးများ စီးကျနေတော့သည်။
“ဝိဉာဉ်ပညာရှင် ပြိုင်ပွဲမှာ လူသတ်ခွင့် မရှိဘူး”
ဒိုင်လူကြီးက လီကျယ်ရှန်း ကို ပြင်းထန်စွာ သတိပေးလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ထန်စန်း ကို စင်အောက်သို့ ဆွဲထုတ်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပျက်စီးနေသော စင်မြင့်ပေါ်၌ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မြေပြင်အက်ကြောင်းများကြားမှ ပြာနုသော မိုးကြိုးစွမ်းအားများ စီးဆင်းသွားပြီးနောက် ငွေပြာမြက်နုလေးများမှာ မြေပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ပေါက်လာကြသည်။
ပျက်စီးခြင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း ရှိသည်ဟူသော လီကျယ်ရှန်း ၏ ဓားဆန္ဒအတိုင်း စင်မြင့်တစ်ခုလုံးမှာ မြက်ခင်းစိမ်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
လီကျယ်ရှန်း သည် ထိုမြက်ခင်းပြင်၏ အလယ်တွင် ဓားကိုကိုင်ကာ ရပ်နေပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ယောက်။”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယွီရှောင်ကန်း ၏ အက်ရှရှ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရှီလိုင်ခဲ့... တစ်ဦးချင်းပြိုင်ပွဲ... အရှုံးပေးပါတယ်။”
လီကျယ်ရှန်းသည် ဝိဉာဉ်နန်းတော် ပြင်ဆင်ဆောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ကြာပန်းစိမ်းဓားကို မြှောက်ကာ ရွှေရောင်မျိုးဆက် သုံးဦးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ညွှန်ပြလိုက်သည်။ လူပေါင်းသောင်းချီသော အကြည့်များအောက်တွင် သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။
“နောက်တစ်ယောက်။”