အခန်း (၁၅၀)
Vol. 15 Ch. 150
“နောက်တစ်ယောက်။”
ငွေပြာမြက်ခင်းပြင်ကြီးမှာ စိမ်းလန်းသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးအလား စင်မြင့်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ လီကျယ်ရှန်း သည် ထိုမြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း မတ်မတ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ ကြာပန်းစိမ်းဓားသည် ဝိဉာဉ်နန်းတော် ဆီသို့ ညွှန်ပြနေဆဲပင်။
ဓားသွားမှာ ငြိမ်သက်နေသော်လည်း ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာပင် ခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
“နောက်တစ်ယောက်။”
သူ၏အသံမှာ သိပ်မကျယ်သော်လည်း မိုးကြိုးပမာ ဟိန်းဟောက်သွားကာ ကွင်းပြင်ကြီး၏ ထောင့်တိုင်းသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အမြဲတမ်း ဆူညံနေတတ်သော ဝိဉာဉ်မြို့တော်မှ ဝိဉာဉ်ပညာရှင်များမှာ ယခုအခါ ဆွံ့အလျက် တိတ်ဆိတ်နေကြရပြီဖြစ်သည်။
လူတစ်ယောက်တည်းက အကယ်ဒမီတစ်ခုလုံးကို အနားမယူဘဲ အနိုင်ယူခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ ဝိဉာဉ်နန်းတော် ၏ ရွှေရောင်မျိုးဆက် ကိုပါ ဓားဖြင့်ထောက်ကာ စိန်ခေါ်နေခြင်းပင်။ ထိုလူငယ်လေး၏ မောက်မာလှသော ထက်မြက်မှုမှာ ဤအချိန်တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော စိတ်ဓာတ်နှင့် အစွမ်းက လူတိုင်း၏ သွေးကို ဆူပွက်စေပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် မထိန်းချုပ်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စေသည်။
ထျန်းဒိုမြို့တော် မှ ဝိဉာဉ်ပညာရှင်များမှာတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဆူပွက်နေကြပြီဖြစ်သည်။ အချို့မှာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကြပြီး အချို့မှာ မျက်ရည်များပင် ဝဲနေကြသည်။
“ပါရမီရှင်တွေအားလုံး ဝိဉာဉ်နန်းတော်ကပဲ ထွက်တာလို့ ဘယ်သူပြောလဲ၊ ငါတို့ ထျန်းဒိုမြို့တော် မှာလည်း သခင်လေးဓားဝိုင် ရှိတယ်ကွ”
“လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးရက်ကတည်းက သခင်လေးဓားဝိုင်က ဝိဉာဉ်နန်းတော် ဒုတိယအသင်းကို ဓားတစ်စင်းတည်းနဲ့ အပြတ်အသတ် နိုင်ခဲ့တဲ့ သတင်းက မြို့တော်ကို ရောက်နေပြီ”
“အာ၊ ဒါဆိုရင် အခုအချိန်မှာ ပုံပြင်ပြောတဲ့လူတွေက သခင်လေးဓားဝိုင် ရဲ့ အစွမ်းကို အမွှမ်းတင်ပြီး ပြောနေကြတော့မှာပဲ”
ဒူကူယန်၊ ယဲ့လင်းလင်း နှင့် အခြားသူများမှာ ရင်ထဲတွင် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ခံစားနေရသည်။ လီကျယ်ရှန်း က အသင်းခေါင်းဆောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည့် အချိန်ကတည်းက သူတို့ သိထားပြီးသားပင်...။ ဤ ဝိဉာဉ်ပညာရှင် ပြိုင်ပွဲ သည် လီကျယ်ရှန်း တစ်ဦးတည်းအတွက် သီးသန့်စင်မြင့် ဖြစ်လာတော့မည် ဆိုသည်ကို။ ပါရမီရှင်အားလုံးသည် သူ၏ တောက်ပမှုအောက်တွင် အရောင်မှိန်သွားရပေမည်။
ပိုင်ပေါင်ရှန်း သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။” ဟု သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ခရီးမထွက်မီက သူနှင့် အခြားပညာရေးအဖွဲ့ဝင်များမှာ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်ပုတ်ကာ အာမခံခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
“ကျယ်ရှန်း ရှိနေသရွေ့ ငါတို့ သေချာပေါက် ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးပြီး အောင်ပွဲခံ ပြန်လာနိုင်မှာပါ”
ယခုအခါ သူတို့၏ နှစ်ရှည်လများ မျှော်လင့်ချက်မှာ လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။
ရှီလိုင်ခဲ့ အကယ်ဒမီဘက်တွင်မူ လေထုမှာ ရေညှစ်ထုတ်လို့ ရလောက်အောင်ပင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ တိုက်မုပိုင်မှာ ဒဏ်ရာမရရှိဘဲ ဝိဉာဉ်စွမ်းအားများ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ရှုံးနိမ့်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။
ထန်စန်း ကိုတော့ ဝိဉာဉ်နန်းတော်မှ ကုသရေး ဝိဉာဉ်ပညာရှင်များက အရေးပေါ် ကုသပေးနေရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သို့သော်လည်း ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုမှာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲရှိ ထုံထိုင်းနေသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း၏ တစ်သောင်းပုံတစ်ပုံမျှပင် မရှိချေ။
ဤဝမ်းနည်းဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဖူလန်ဒါ သည် မျက်ရည်မဆည်နိုင် ဖြစ်ရသည်။ သူ၏ ဂုဏ်အယူရဆုံး တပည့်များဖြစ်သော ထန်စန်း နှင့် တိုက်မုပိုင်တို့မှာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားကြပြီဖြစ်သည်။ လီကျယ်ရှန်း၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း စိတ်ဓာတ်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားရရှာပြီ...။
“ရှောင်စန်း... မုပိုင်...”
ယွီရှောင်ကန်း သည် သူ၏လေသံကို တည်ငြိမ်အောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသော်လည်း အသံမှာ ထိန်းမရလောက်အောင် တုန်ရီနေသည်။ သူသည် ငိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်နေသော ထန်စန်း၊ တိုက်မုပိုင် နှင့် တိတ်ဆိတ်နေသော အော်စကာ၊ ပိုင်ရှန်းရှန်း တို့ကို ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီ ဝိဉာဉ်ပညာရှင် ပြိုင်ပွဲမှာ...”
“ရှီလိုင်ခဲ့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကတော့... ပြီးဆုံးသွားပြီ...”
စကားဆုံးသည်နှင့် ယွီရှောင်ကန်းသည် လျိုအာလုံ ၏ တွဲကူမှုဖြင့် သူ၏ တပည့်များကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ဒါက ဆရာ့အပြစ်ပါ... လီကျယ်ရှန်း ရဲ့ အစွမ်းကို ဆရာ အထင်သေးခဲ့မိတယ်...”
“အဲ့ဒါကြောင့် ဒီလို အရှက်တကွဲ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတာ...”
“ဒါပေမဲ့ ဆရာ မျှော်လင့်တာက မင်းတို့တွေ စိတ်ဓာတ်မကျဖို့ပဲ... အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ဖြစ်လာဖို့ မင်းတို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းက ခုမှ စတာပါ...”
“စင်ပေါ်က လီကျယ်ရှန်း ကို ကြည့်လိုက်ပါ...”
“သူ့ကို မင်းတို့ တစ်သက်လုံး လိုက်မီဖို့၊ ကျော်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားရမယ့် ပန်းတိုင်တစ်ခုလို့ မှတ်ယူလိုက်ပါ...”
“ဆရာ... မင်းတို့ကို ယုံကြည်တယ်...”
သူ၏ စကားလုံးတိုင်းမှာ သွေးစက်များအလား ခက်ခဲစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယွီရှောင်ကန်း ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးစလေး တစ်စက် စီးကျလာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဆယ်နှစ်ခန့် အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ပင်။
“ဟဲဟဲ၊ ဒီကောင်က တကယ့်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ခန့်တာပဲ။”
ဟော့ဝူသည် လက်ရန်းကို မှီကာ ပြောလိုက်သည်။ ဖုန်းရှောက်ထျန်းတို့မှာ ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ မိမိတို့ သူငယ်ချင်းဘက်မှ ကန့်ကွက်ချင်သော်လည်း၊ စင်ပေါ်ရှိ ဝတ်စုံဖြူနှင့် တစ်ကိုယ်တည်းရပ်နေသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းကိုသာ ချလိုက်ကြရသည်။
“အေးပါကွာ... သူက တကယ့်ကို ခန့်ပါတယ်။”
“ကျယ်ရှန်း က ရွှေရောင်မျိုးဆက် ကို ဘယ်လို နှိမ်နင်းမလဲဆိုတာပဲ ကြည့်ရအောင်။”
ထိုအချိန်တွင် ရွှေပင်းအာ ၏ အေးစက်ကြည်လင်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သူ နှိမ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ထန်စန်းက သူ၏ ဟောက်ထျန်းတူ ပေါ်မှာ နှစ်သောင်းချီဝိဉာဉ်ကွင်း တပ်ဆင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင် ရွှေရောင်မျိုးဆက် ထက် မနိမ့်တော့ဘူး။”
“သူတို့ စင်ပေါ်တက်သွားရင်လည်း အရှက်ရဖို့ပဲ ရှိတာကို သူတို့ ကောင်းကောင်းသိတယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် သူတို့လည်း အရှုံးပေးလိမ့်မယ်။”
“သူတို့က ညနေပိုင်း အသင်းလိုက်တိုက်ပွဲကျမှ အားလုံးပေါင်းပြီး လီကျယ်ရှန်းကို ဝိုင်းတိုက်ဖို့ စောင့်နေကြတာ။”
သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် ဝိဉာဉ်နန်းတော် ပြင်ဆင်ဆောင်ဘက်မှ ဟူလီနာ ၏ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“တစ်ဦးချင်းပြိုင်ပွဲ... ဝိဉာဉ်နန်းတော်... အရှုံးပေးပါတယ်။”
စကားဆုံးသည်နှင့် ဆူညံသံများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟူလီနာသည် အရင်ဆုံး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ ယန် နှင့် ရှဲ့ယွဲ့ တို့၏ မျက်နှာမှာလည်း အလွန်ပင် ပျက်နေပြီး သူမနောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။
“ဘာလို့ ငါ့ကို တိုက်ခွင့်မပေးတာလဲ” ယန် က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
“မင်း လီကျယ်ရှန်း ကို နိုင်မှာမို့လို့လား” ဟူလီနာ က လှည့်မကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ယန် က လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။
ဟူလီနာ ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
“အသင်းလိုက် တိုက်ပွဲမှာပဲ အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်မယ်။”
“ရှီလိုင်ခဲ့ကတော့ ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ အသင်းလိုက်ပွဲမှာ လာမှာမဟုတ်တော့ဘူး။”
“ဒီညနေကျရင် ငါတို့ထဲက လေးယောက်က တော်ဝင်တိုက်ပွဲအသင်း ခြောက်ယောက်ကို ထိန်းထားမယ်၊ ပြီးရင် ငါတို့ သုံးယောက်ပေါင်းပြီး လီကျယ်ရှန်း ကို ဝိုင်းတိုက်မယ်။”
သူတို့ သုံးယောက် လမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လိုက်စဉ်မှာပင် လီကျယ်ရှန်း ၏ အပြုံးနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဟေး...”
ဟူလီနာ ခြေလှမ်းများ ရပ်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လီကျယ်ရှန်း က နှုတ်ခမ်းလေးကို အနည်းငယ် ကွေးကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့တွေက တကယ့်ကို အသုံးမကျတာပဲ။”
ဟူလီနာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားပြီး လမ်းအတွင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဝိဉာဉ်နန်းတော် ရွှေရောင်မျိုးဆက် က တစ်ဦးချင်း ဗိုလ်လုပွဲမှာ အရှုံးပေးလိုက်တာလား။ လီကျယ်ရှန်း ၏ “အသုံးမကျဘူး” ဆိုသော ရက်စက်သည့် စကားနှင့် ရွှေရောင်မျိုးဆက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပရိသတ်များမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မှ မယုံနိုင်ခြင်း၊ အံ့သြခြင်းနှင့် အရှက်ရခြင်းများ ရောယှက်နေသော ဆူညံသံကြီးမှာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။
“တစ်ဦးချင်းပြိုင်ပွဲ...”
ထိုစဉ် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ပီပီတုန်း က စကားပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်ညားလှကာ ကွင်းပြင်၏ နေရာတိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
“တစ်ဦးချင်းပြိုင်ပွဲ... တော်ဝင်တိုက်ပွဲအသင်း၊ လီကျယ်ရှန်း... ချန်ပီယံ။”
“ခဏတာ အနားယူပြီးရင်တော့ ညနေပိုင်းမှာ အသင်းလိုက် တိုက်ပွဲကို ဆက်လက် ယှဉ်ပြိုင်ကြပါမယ်။”
စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ လူအများ၏ “ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးကို ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်ပါတယ်” ဟူသော အော်ဟစ်သံများကြားတွင် သူမသည် လှပစွာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ နေရောင်ခြည်မှာ သူမ၏ ခန့်ညားသော ပုံရိပ်ကြောင့် ပိတ်ဆို့သွားပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် အရိပ်များ ကျရောက်နေသည်။
သူမ လှည့်ထွက်သွားသည့် ခဏတွင် ပီပီတုန်း ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ အပြုံးမှာ ခဲသွားပြီး အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်သွားစေမည့် အေးစက်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမ၏ ခရမ်းရောင် မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ ဖုံးကွယ်၍ မရလောက်အောင် ပြင်းထန်နေတော့သည်။
အမြွှာဝိဉာဉ်၏ အလားအလာကို သူမထက် ပိုသိသူ မရှိချေ။ တကယ်လို့ လီကျယ်ရှန်းသာ ပေါ်မလာခဲ့ရင် အမြွှာဝိဉာဉ်နှင့် ဟောက်ထျန်းတူ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ထန်စန်း မှာ ဝိဉာဉ်နန်းတော် ၏ နံပါတ်တစ် ပစ်မှတ် ဖြစ်နေပေမည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ... ဤ လီကျယ်ရှန်း မှာ တကယ့်ကို မိစ္ဆာကောင်ပင်။ သူ၏ လက်ထဲမှ ကြာပန်းစိမ်းဓားမှာ ချန်ရှင်း၏ လူသတ်ဓားခုနှစ်ဖော်ထက်ပင် ပို၍ ထက်မြက်နေသည်။ ဝိဉာဉ်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် သူ ပြသလိုက်သော ပါရမီမှာ အမြွှာဝိဉာဉ်ရှင်များကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်သည် ထျန်းဒိုအင်ပါယာ နှင့် ဂိုဏ်းကြီးများစွာနှင့်လည်း နက်နဲသော ပတ်သက်မှု ရှိနေသေးသည်။ တကယ်လို့ သူ့ကိုသာ ဆက်လက် ကြီးထွားခွင့် ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ဝိဉာဉ်နန်းတော် ရဲ့ တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်မည့် အစီအစဉ်အတွက် ကြီးမားသော အဟန့်အတား ဖြစ်လာပေမည်။ ထို့ပြင် ချန်ရန်ရွယ်နှင့် သူ၏ ရှုပ်ထွေးသော ပတ်သက်မှုကလည်း ရှိနေသေးသည်။ ပီပီတုန်း ၏ မျက်နှာမှာ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုအလား တည်တင်းနေပြီး လီကျယ်ရှန်း အပေါ် သူမ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။