မြေအောက်ကားပါကင်

ကားအတွင်းခန်း၏ အပူချိန်မှာ ဒီဂရီအနည်းငယ် မြင့်တက်လာသလို လုအန်းကျီ ခံစားလိုက်ရသည်။ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေသော အလှဆင်မီးများက တိတ်ဆိတ်ပြီး လှပသော လေထုအခြေအနေကို ဖန်တီးပေးနေကာ သူနှင့် ကျန်းဆူရှင်း နှစ်ယောက်စလုံးကို အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

သို့သော် သူသည် အာရုံစိုက်ရန် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတိပေးနေရဆဲဖြစ်သည်။

သူ ကားမောင်းနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အာရုံမလွင့်သင့်ပေ။

သူသည် မြေအောက်ကားပါကင်ထဲသို့ ရောက်သည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ ကားကို နောက်ဆုတ်၍ နေရာသွင်းလိုက်ပြီး ဘရိတ်အုပ်၊ ဂီယာချကာ အင်ဂျင်ကို သတ်လိုက်သည်။

လုအန်းကျီ မောင်းနှင်သူခုံတွင် ထိုင်နေသော်လည်း အပြင်ထွက်ရန် ကားတံခါးကို အကြာကြီး မဖွင့်ဖြစ်ခဲ့ပေ။

သူ့နည်းတူပင် ကျန်းဆူရှင်းမှာလည်း ဘေးထိုင်ခုံတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်ပေ။

လုအန်းကျီသည် လေထု၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုကို ခံစားမိနေပြီး စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို စောင့်မျှော်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ ကျန်းဆူရှင်းလည်း ထိုအတိုင်းပင် ခံစားနေရမည် မဟုတ်ပါလား။

ရှေ့မီးကြီးများ ပိတ်သွားပြီး မြေအောက်ခန်း၏ အေးစက်စက် အလင်းရောင်မှာ အပြင်ဘက်မှ လင်းထိန်သော မီးရောင်များနှင့် လုံးဝကွာခြားနေသည်။

သို့သော် မှောင်မိုက်သော ကားအတွင်းခန်းထဲသို့ စိမ့်ဝင်နေသော ဤအလင်းရောင်မှာ အတွင်းခန်းမှ နွေးထွေးမှုကိုတော့ မဖယ်ရှားနိုင်ပေ။

လုအန်းကျီ ခေါင်းကိုလှည့်၍ ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက သူ့ကို ကြည့်မနေဘဲ ရှေ့သို့သာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ ကားမှန်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသော်လည်း သူမ ဘာကိုကြည့်နေသည်ကိုတော့ သူ မသိပေ။

ကျန်းဆူရှင်း၏ မျက်တောင်လေးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်ကို လုအန်းကျီ သတိပြုမိလိုက်သည်။ မြေအောက်ခန်းမှ အေးစက်သော အလင်းရောင်မှာ ကားမှန်ကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာပြီး ကျန်းဆူရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေကာ သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားအရေကို ပို၍ပင် ဖြူဖွေးသွားစေသည်။

ထိုမျှလောက် ဖြူစင်နေမှုကြောင့် သူမမျက်ဝန်းထဲမှ အလင်းရောင်မှာ ပို၍ပင် ကြည်လင်တောက်ပနေသယောင် ရှိသည်။

လုအန်းကျီ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်မှာ သူ ဤအတိုင်း ဆက်စောင့်နေ၍ မဖြစ်တော့ပေ။ ခုနက ကားမောင်းနေစဉ်တွင် ကျန်းဆူရှင်းက ပထမခြေလှမ်းကို စတင်ခဲ့ပြီးမှ ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူကပဲ အမြဲ အစပြုခံနေ၍ မဖြစ်ပေ။

သူကသာ အမြဲတမ်း အစပြုခံရဖို့ စောင့်နေမည်ဆိုလျှင် သူမ စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။

လုအန်းကျီ ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်။

“ကိုယ် မင်းကို နမ်းလို့ရမလား”

သူ မေးလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားသည်။

ဒါက ထိုအချိန်က သူ့စိတ်ထဲရှိနေသော အမှန်တကယ် လုပ်ချင်သည့်အရာ ဖြစ်သည်။ ကျန်းဆူရှင်းမှာ သူ့ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် အလွန်လှပပြီး ရင်ခုန်စရာကောင်းနေရာ သူ့နှလုံးသားက ဘယ်လိုလုပ် မလှုပ်ခတ်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

သို့သော် ဤသို့ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်ခြင်းက အလွန်အမင်း ရုတ်တရက် ဆန်သွားသလား။

နောက်ဆုံးတော့ သူနှင့် သူမမှာ လက်ကိုတောင် ကောင်းကောင်း မကိုင်ဖူးကြသေးပေ။ သူတို့ ဆုံတွေ့ခဲ့ချိန်မှစ၍ သူ သူမကို တစ်ကြိမ်သာ ပွေ့ချီဖူးပြီး၊ တစ်ကြိမ်သာ မျက်ရည်သုတ်ပေးဖူးကာ တစ်ကြိမ်သာ လက်ကို ထိတွေ့ဖူးသေးသည်။

ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခဲ့သည့်အချိန်ကိုတော့ ထည့်မတွက်ပါ။

“မရဘူး”

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တကယ်ပဲငါ အရမ်း ရုတ်တရက် ဆန်သွားတာပဲဟု လုအန်းကျီ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ကျန်းဆူရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းလေးများ အနည်းငယ် ဟနေပြီး သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်လေးများမှာ ပို၍ပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ယင်နေသည်ကို သူ တွေ့နေရသည်။ သူ၏စကားကြောင့် သူမ အဲဒီလောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာလား။

လုအန်းကျီလည်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့. ကျန်းဆူရှင်းမှာ ထိုင်မြဲအတိုင်း ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး မလှုပ်မယှက်ရှိကာ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကိုတောင် မဖြုတ်သေးပေ။

သူမက သူ့ကို စောင့်နေဆဲလား။

သူ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ လုအန်းကျီ ဆက်မတွေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို သူမရှိရာဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။

လက်တင်ဘောက်စ် က သူနှင့် ကျန်းဆူရှင်းကို ခြားထားသော်လည်း သူ့ကိုယ်ကို ကိုင်းလိုက်ခြင်းကြောင့် သူမနှင့် နီးကပ်သွားစေသည်။ ကျန်းဆူရှင်း၏ ခေါင်းလျှော်ရည်နံ့ သင်းသင်းလေးနှင့် သူမ၏ ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးကို ခံစားလိုက်ရသလိုပင်။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို မကြည့်ဘဲ လျစ်လျူရှုထားသကဲ့သို့ ရှေ့သို့သာ တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ပိုမိုတုန်ယင်လာသော မျက်တောင်လေးများနှင့် တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများက သူမသည် သူ၏လုပ်ရပ်အပေါ် တုံ့ပြန်မှုမရှိခြင်း မဟုတ်ကြောင်း လုအန်းကျီကို သတိပေးနေသည်။

သူမ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သို့သော် သူမ မရှောင်ဖယ်ပါ။

လုအန်းကျီ သတ္တိမွေးကာ ရှေ့သို့ ပိုတိုးလိုက်သည်။

ကျယ်ဝန်းသော ကားအတွင်းခန်း၏ အလယ်က လက်တင်ဘောက်စ်မှာ ရုတ်တရက် အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ တစ်ခဏမျှ သူ နောင်တရသွားသည်မှာ - ဤကားကို မဝယ်ခဲ့ဘဲ စျေးသက်သာသည့် ကားတစ်စီး ဝယ်ခဲ့လျှင် လက်တင်ဘောက်စ် ရှိမည်မဟုတ်ဘဲ ယခုလို အတားအဆီး ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

သူက လက်တစ်ဖက်ကို ပစ္စည်းထည့်သည့်နေရာပေါ် တင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားစိုက်၍ လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကျန်းဆူရှင်းနှင့် အလွန်နီးကပ်သွားပြီး သူမ၏ မြင်ကွင်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းဆူရှင်း၏ အကြည့်မှာ လုအန်းကျီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်လာရတော့သည်။ လုအန်းကျီက သူမမျက်ဝန်းကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းထဲတွင် ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ကျန်းဆူရှင်း၏ အသက်ရှူသံမှာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများကဲ့သို့ပင် မြန်ဆန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို သူ ကြားနေရသည်။

သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းက “မရဘူး” ဟု ထပ်မပြောတော့သလို၊ ရှောင်ဖယ်ခြင်းလည်း မပြုတော့ပေ။

လုအန်းကျီသည် မိမိ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကျန်းဆူရှင်း၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ အသာအယာ ဖိကပ်လိုက်သည်။

နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးလှသည်။

ပြီးတော့ နှုတ်ခမ်းနီနံ့ သင်းသင်းလေး။

ခုနက မေးခွန်းကို တခြားတစ်မျိုး ပြောင်းမေးခဲ့သင့်တာ၊ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းနီအရသာကို မြည်းစမ်းကြည့်လို့ ရမလားလို့ မေးခဲ့သင့်တာ ဟု ထိုသို့သော အတွေးမျိုး လုအန်းကျီ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ဘယ်လိုအချိန်ကြီးမှာ ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။

သူသည် ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ခေါင်းထဲမှ မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းဆူရှင်း၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများကို ခံစားမိကာ တွေးမိပြန်သည် -

ငါ ပိုပြီး ရှေ့ဆက်သင့်သလား။

ဘာလို့ တွေးနေဦးမှာလဲ။

နမ်းနေတုန်းမှာ ဤမျှလောက် အတွေးတွေ များနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ၊ သူသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ပိုတိုးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်း၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အတွေ့အကြုံ မရှိလှသော်လည်း၊ သူမသည် အတွေ့အကြုံ မရှိသည့် လုအန်းကျီနှင့် တဖြည်းဖြည်း စတင် ပူးပေါင်းလာပြီး တစ်စစချင်း လေ့ကျင့်ယူနေကြသည်။

ကျန်းဆူရှင်း၏ “မရဘူး” ဆိုသော စကားကြောင့် သူ ခုနက လက်မလျှော့ခဲ့မိသည်ကို လုအန်းကျီ ရုတ်တရက် ကျေးဇူးတင်မိသွားသည်။

မိမိချစ်ရသူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ရရှိရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသဖြင့် လုအန်းကျီကို စိတ်သက်သာရာ ရစေပြီး နှလုံးသားကို ပိုမို နွေးထွေးလာစေသည်။

သူသည် ကျန်းဆူရှင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို လက်ခံလိုက်ကာ ကောင်းသည်ရော ဆိုးသည်ရော ခံစားနေရသည်။ မကျွမ်းကျင်သော အပြုအမူများမှာ သိပ်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ မရှိသော်လည်း၊ ပေါင်းစည်းသွားသည့် စိတ်အားထက်သန်မှုက သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ခွဲမသွားချင်အောင် တက်ကြွစွာ ပူးပေါင်းစေခဲ့သည်။

ကျန်းဆူရှင်း၏ အသက်ရှူသံ ပြင်းလာသည်ကို လုအန်းကျီ ခံစားရသလို၊ ကျန်းဆူရှင်းလည်း လုအန်းကျီ၏ အသက်ရှူသံကို ခံစားနေရသည်။

သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်နှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပူးပေါင်းနေရုံသာ ရှိပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ လုံးဝမလှုပ်ရှားပေ။

အတန်ကြာမှ ခွဲခွာလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းဆူရှင်းမှာ ရှက်ရွံ့ပြီး ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်ဝန်းလေးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို လုအန်းကျီ မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ အကြည့်ထဲတွင် သံယောဇဉ်ကြိုးမျှင်များက ရစ်ဖွဲ့ကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများကို တွယ်ကပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

သူ ကျန်းဆူရှင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်နမ်းမိပြန်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အသာအယာ ထိရုံမျှသာဖြစ်ပြီး မောင်းနှင်သူခုံသို့ ပြန်သွားကာ ပုံမှန်အတိုင်း ထိုင်လိုက်သည်။

ကိုယ်ကို လှည့်ထားရသဖြင့် ခါးက အနည်းငယ် တောင့်နေသလိုပင် “အိမ်ပြန်ကြရအောင်”

ကျန်းဆူရှင်းက ပြောလိုက်သည်။

“အင်း”

လုအန်းကျီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် စကားပြောပြီးနောက် မည်သူမျှ မလှုပ်ရှားကြပေ။ ကားအတွင်းရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေထုအခြေအနေကို မည်သူကမျှ အစပျိုးပြီး မဖျက်ဆီးချင်ကြသလိုပင်။

နောက်ဆုံးတွင် လုအန်းကျီက အသက်ပြင်းပြင်းရှူ၍ တံခါးဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်။

သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းဆူရှင်းသည်လည်း ငြိမ်သက်စွာ မစောင့်တော့ဘဲ အပြင်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် လုအန်းကျီက လှည့်ကြည့်ကာ “ခဏစောင့်ဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်း ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ နားမလည်သော်လည်း နာခံမှုရှိရှိဖြင့် လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ အကြည့်မှာ လုအန်းကျီနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ သူသည် ကားတံခါးကို ပိတ်၊ ကားရှေ့မှ ပတ်လျှောက်လာပြီး ဘေးထိုင်ခုံတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

သူမ ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် လုအန်းကျီက ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ နောက်တစ်ကြိမ် ခိုးနမ်းလိုက်ပြီးမှ သူမ၏ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။

“ကြွပါခင်ဗျာ”

လုအန်းကျီ ကားအပြင်သို့ ပြန်ဆုတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လျက် ကျန်းဆူရှင်းထံ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်း ပြုံးမသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏လက်ကို လုအန်းကျီ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ သူက သူမကို ကားပေါ်မှ ထုတ်ပေးလိုက်တော့သည်။