အဲဒါက အဲဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလို့လား

ကားတံခါးကို သော့ခတ်ပြီးနောက် လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့သည် မြေအောက်ကားပါကင်မှ ဓာတ်လှေကားခန်းသို့ လက်ချင်းတွဲ၍ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်အတောအတွင်း နှစ်ယောက်စလုံး စကားမပြောဖြစ်ကြပေ။ ကားထဲမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော လေထုအခြေအနေမှာ သူတို့ကြားတွင် ပျံ့လွင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လုအန်းကျီသည် ကျန်းဆူရှင်း၏ လက်ကလေးမှ နွေးထွေးမှုကို ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ လက်ကလေးမှာ အလွန်နွေးထွေးပြီး အနည်းငယ်ပင် ပူနေသယောင်ရှိသည်။ ထိုနူးညံ့ပြီး နွေးထွေးလှသော လက်ကလေးကို သူ ထာဝရဆုပ်ကိုင်ထားချင်ပြီး ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်ချင်တော့ပေ။

သူသည် ဓာတ်လှေကားခန်းရှိ ခလုတ်ကိုနှိပ်၍ ဓာတ်လှေကားအလာကို စောင့်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းဆူရှင်းက မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ “ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်

လုအန်းကျီက “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမတွေးပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “မယုံပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။

လုအန်းကျီက “တကယ်ပါ၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”

ကျန်းဆူရှင်းက မယုံကြည်သေးသော်လည်း ထပ်ပြီး အတင်းမမေးတော့ပေ။

တကယ်တော့ လုအန်းကျီသည် တစ်ခုခုကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီး တွေးတောနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏အတွေးများကို ကျန်းဆူရှင်းအား ပြောပြ၍ မဖြစ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူမနှင့် နားလည်မှုလွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

သူသည် ကျန်းဆူရှင်းနှင့် သူ၏တိုးတက်မှုမှာ အလွန်မြန်ဆန်နေသည်ကို သတိပြုမိပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ မူလအစီအစဉ်တွင် သူနှင့် ကျန်းဆူရှင်းကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ လက်ချင်းတွဲခြင်းမှ ဖက်ခြင်း၊ ထို့နောက်မှ နမ်းခြင်း၊ ထို့နောက်မှ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နမ်းခြင်းစသည်ဖြင့် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးတက်သွားရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အချိန်တန်သည့်အခါတွင် ဤအဆင့်များကို ပေါင်းစပ်လိုက်နိုင်ရုံသာမက ကျော်ဖြတ်သွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

‘ခံစားချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ခြင်း’ ဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူ ကျန်းဆူရှင်းကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီ၏ အကြည့်ကို သိသိသာသာ သတိပြုမိသွားပြီး “ဘာမှမတွေးဘူးဆိုပြီး ဘာလို့ ကျွန်မကို ကြည့်နေတာလဲ” ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

လုအန်းကျီ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဘာမှမတွေးဘဲ မင်းကို ကြည့်လို့မရဘူးလား” ဟု ပြောကာ သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ကျန်းဆူရှင်း၏ ပုခုံးကို ဖက်လိုက်ပြီး သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ကျန်းဆူရှင်းက ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားကာ ရုန်းထွက်လိုက်သည်။

“တော်တော့၊ ဓာတ်လှေကားထဲမှာ ကင်မရာရှိတယ်”

ကျန်းဆူရှင်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ သူမ ရုန်းထွက်လိုက်သဖြင့် သူမ၏လက်ကလေးမှာလည်း လုအန်းကျီ၏ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားတော့သည်။

လုအန်းကျီ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဓာတ်လှေကား၏ ထောင့်တွင် လုံးဝန်းသော စောင့်ကြည့်ရေးကင်မရာတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်း၏ မှောင်မိုက်သော မှန်ဘီလူးမှာ သူနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ဆီသို့ တည့်တည့်ချိန်ထားသည်။

သူကတော့ ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင်မပြဘဲ ရယ်မောကာ “ငါတို့က လင်မယားတွေပဲလေ၊ အကြည့်ခံရမှာ ကြောက်နေလို့လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူတို့က မင်္ဂလာဆောင်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်ထပ်စာချုပ် ချုပ်ဆိုခြင်း မရှိသေးသဖြင့် ဇနီးမောင်နှံအစစ်အမှန် မဟုတ်ကြသေးပေ။ သို့သော် ချန်းချန်း ရှိနေခြင်းကြောင့် တခြားသူအားလုံးက သူတို့ကို ဇနီးမောင်နှံဟုပင် သတ်မှတ်ထားကြသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းလည်း ထိုသို့ထင်သည်၊ ဝမ်ကျန်းဖင်လည်း ထိုသို့ထင်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းဆူရှင်း၏ အိမ်နီးနားချင်းများပင် ထိုသို့ထင်ကြ၏။

သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို စွေကြည့်ကာ “အရှက်မရှိလိုက်တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဓာတ်လှေကားသည် သူတို့၏အထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တံခါးပွင့်လာသည်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ကျန်းဆူရှင်း၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ လုအန်းကျီက “အရင် တံခါးခေါက်ကြည့်မလား” ဟု မေးသည်။

ယနေ့နံနက်က ချန်းချန်း အပြေးအလွှား လာဖွင့်ပေးသည်ကို သတိရကာ သူ ကျန်းဆူရှင်းထံမှ ယူထားသော အပိုသော့မှာ အပိုသက်သက်သာ ဖြစ်နေသည်ဟု လုအန်းကျီ ခံစားရသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက “အရင် တံခါးခေါက်ကြည့်ရအောင်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်ကဆိုရင် ချန်းချန်းက အခုချိန် အိပ်ပျော်နေလောက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်းမှာ သူမက တစ်ရက်စောအိပ်လိုက်၊ တစ်ရက်နောက်ကျအိပ်လိုက် ဖြစ်နေတာ။ ၁၀ နာရီခွဲထက်တော့ ဘယ်တော့မှ နောက်မကျပေမဲ့ သူမရဲ့ အိပ်ချိန်ဇယားကို ကျွန်မ တကယ် ခန့်မှန်းလို့ မရတော့ဘူး” ဟု ပြောသည်။

လုအန်းကျီက ရယ်မောကာ “ဒါဆို တံခါးခေါက်ကြတာပေါ့။ ညဉ့်နက်မှ အိပ်ငိုက်နေတုန်း တံခါးလာဖွင့်ရလို့ ငိုယိုပြီး ပြန်အိပ်မရမှာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး “အင်း” ဟု ဆိုသည်။

ထို့ကြောင့် လုအန်းကျီသည် တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါက်ပြီးသော်လည်း တံခါးနောက်ကွယ်မှ ပြေးလွှားလာသော ခြေသံများကို မကြားရပေ။ လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ “ အိပ်ပျော်နေပြီ ထင်တယ်၊ ငါတို့ဘာသာပဲ ဖွင့်ကြတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အင်း”

ကျန်းဆူရှင်းက ထပ်မံခေါက်ညိတ်ပြပြန်သည်။

ထို့ကြောင့် လုအန်းကျီ သော့ကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး တံခါးမဖွင့်မီ ကျန်းဆူရှင်းကို လှည့်၍ နမ်းလိုက်၏။

ကျန်းဆူရှင်းကလည်း မငြင်းဘဲ လုအန်းကျီ၏ နှုတ်ခမ်းကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ် ဖိကပ်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် သူတို့ရှေ့မှ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိတ်ထားသော တံခါးမှာ အတွင်းဘက်မှ ရုတ်တရက် ပွင့်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

စုန့်ရှောင်ချင်း၏ လက်မှာ တံခါးလက်ကိုင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူမ သည် ချက်ချင်းမျက်နှာပျက်သွားတော့သည်။

“မင်းတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်သော့ရှိရက်နဲ့ ဘာလို့ တံခါးခေါက်ပြီး ငါ့ကို လာဖွင့်ခိုင်းတာလဲ၊ ဒါတွေ မြင်ရဖို့အတွက်လား”

စုန့်ရှောင်ချင်းက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ ချက်ချင်း လူချင်းခွာလိုက်ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံး အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကြသည်။

“နားလည်မှုလွဲတာပါ”

လုအန်းကျီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဆူရှင်းလည်း အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ကာ “ကျွန်မတို့က ချန်းချန်း မအိပ်သေးဘဲ တံခါးလာဖွင့်ပေးမယ်ဆိုပြီး ဂျီကျနေမှာ စိုးလို့ ခေါက်လိုက်တာ။ နောက်တော့ ဘယ်သူမှ မဖွင့်လို့ ချန်းချန်း အိပ်ပျော်နေပြီ ထင်ပြီး...” ဟု ရှင်းပြသည်

စုန့်ရှောင်ချင်းက မျက်နှာသေဖြင့် “ချန်းချန်း ကတော့ အိပ်နေတယ်၊ ငါက မအိပ်သေးဘူးလေ” ဟု ပြန်ပြောသည်။

လုအန်းကျီ : “...”

ကျန်းဆူရှင်း : “...”

နှစ်ယောက်သား အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသော်လည်း စုန့်ရှောင်ချင်းမှာ ဖိနပ်လဲပြီး ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ကျန်းဆူရှင်းက “တော်တော် နောက်ကျနေပြီ၊ မပြန်ပါနဲ့တော့။ ဧည့်ခန်းထဲမှာပဲ တစ်ညအိပ်လိုက်ပြီး မနက်မှ ပြန်ပေါ့” ဟု ပြောသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ပြောသည် - “မဖြစ်ဘူး။ ငါ အခုပဲ ပြန်တော့မယ်။ ငါ ဒီမှာနေပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ချစ်ပြနေတာကို ထိုင်ကြည့်နေရမှာလား”

ကျန်းဆူရှင်း : “...”

လုအန်းကျီ : “...”

စုန့်ရှောင်ချင်းက အဲဒီလောက်အထိ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သဖြင့် ကျန်းဆူရှင်း ရှက်သွားမိသည်။

လုအန်းကျီက အလျင်အမြန်ပင် “မပြတော့ပါဘူး၊ မပြတော့ပါဘူး။ ငါ စာအုပ်ဆိုင်ကို သွားစောင့်ဖို့ လိုသေးတယ်။ မင်း ဒီမှာပဲ နေလိုက်ပါ” ဟု ပြောသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်း၏ ဒေါသက မပြေသေးပေ - “ဒါဆို ငါပဲ မင်းဆိုင်ကို သွားစောင့်ပေးမယ်၊ မင်းကတော့ အိမ်မှာနေပြီး မင်းမိန်းမနဲ့ ဆက်ပြီးပျားရည်ဆမ်းနေလိုက် ”

လုအန်းကျီက “ကဲပါ၊ နောက်မနေပါနဲ့တော့။ ကျန်းဆူရှင်းက နေဖို့ပြောနေတာပဲ၊ တစ်ညအိပ်ပြီးမှ ပြန်ပါ။ ငါ အရင်သွားတော့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကျန်းဆူရှင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ ကျန်းဆူရှင်းကလည်း ပြန်လည်ခေါင်းညိတ်ပြပြီး “ဖြည်းဖြည်းမောင်းပါ၊ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ဦးနော်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“သိပါပြီ”

လုအန်းကျီက လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး ဓာတ်လှေကားတံခါးကို ပြန်ဖွင့်ကာ မြေအောက်ကားပါကင်သို့ ဆင်းသွားတော့သည်။

မူလက သူ ချန်းချန်းကို ကြည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကလေးလေးမှာ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်ရာ သူမကို နှောက်ယှက်ရန် မလိုလားပေ။

ကျန်းဆူရှင်း၏ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ကျန်းဆူရှင်းနှင့် စုန့်ရှောင်ချင်းတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းသည် လုအန်းကျီ၏ ကျောပြင် ဓာတ်လှေကားထဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “တစ်ခုခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်

“ဘာက မဟုတ်တာလဲ”

ကျန်းဆူရှင်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် မရိုးမသား ဖြစ်နေသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းက ကျန်းဆူရှင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ “အရင်ကဆိုရင် မင်းနဲ့ လုအန်းကျီက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ‘ချန်းချန်းအဖေ’၊ ‘ချန်းချန်းအမေ’ ဆိုပြီး ခေါ်ကြတာလေ။ ငါတောင် အဲဒါကို မင်းကို မေးသေးတယ်။ အခုကျမှ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားတာလဲ” ဟု မေးသည်။

ကျန်းဆူရှင်း : “...”

စုန့်ရှောင်ချင်းက “ကျန်းဆူရှင်း၊ ကျန်းဆူရှင်းတဲ့ ကြားရတာ တကယ့်ကို ရင်းနှီးလွန်းနေပြီ”

ကျန်းဆူရှင်းက စုန့်ရှောင်ချင်းကို စွေကြည့်လိုက်သည် - “မင်းရဲ့ စုံတွဲတွေ့ဆုံပွဲက လူကို သွားရှာချင်နေတာလား။ သူကတော့ မင်းကို ‘ရှောင်ချင်း ၊ ရှောင်ချင်း’ လို့ ခေါ်ရရင် အရမ်းပျော်နေမှာ သေချာတယ်”

စုန့်ရှောင်ချင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ရွံရှာသော အမူအရာဖြင့် “မင်း အဲဒီလို လျှောက်ပြောနေဦးမယ်ဆိုရင် ငါ အခုချက်ချင်း ထပြန်တော့မယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ကဲပါ၊ ကဲပါ၊ ငါ မပြောတော့ဘူး”

ကျန်းဆူရှင်း အလျင်အမြန် ခချော့လိုက်ရသည်။

ချန်းချန်း အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်ရာ နှစ်ယောက်သား အိမ်ထဲတွင် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် စကားမပြောရဲကြပေ။ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် သူတို့သည် အသီးသီး အိပ်ခန်းများထဲသို့ ဝင်ကာ အိပ်စက်ရန် ပြင်ကြသည်။

စုန့်ရှောင်ချင်းသည် ဧည့်သည်အိပ်ခန်းထဲရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း လူးလိမ့်နေပြီး အိပ်မပျော်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည့် အချိန်က မြင်ကွင်းမှာ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်လာပြီး သူမကို ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေးနေသည်။ ၎င်းမှာ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော ခံစားချက်မျိုးဖြစ်သည်။

“အဲဒါက အဲဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလို့လား”

သူမသည် မိမိဘာသာ တိုးတိတ်စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် အိပ်ခန်းတံခါးကို အမြန်လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ တံခါးပိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ သူမအသံကို မကြားနိုင်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ကာ ထိုအခါမှသာ သူမ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။