ကောင်းသောညနှင့် မင်္ဂလာရှိသော နံနက်ခင်း
Vol. 13 Ch. 124
လုအန်းကျီနှင့် ကျန်းဆူရှင်းတို့ မပြန်လာခင်ကတည်းက စုန့်ရှောင်ချင်းက ချန်းချန်းကို သေးခံလဲပေးပြီး ညအိပ်ဝတ်စုံ လဲပေးထားပြီးသားဖြစ်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းသည် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် စုန့်ရှောင်ချင်အား ကလေးကိုကူညီကြည့်ရှုပေးရန် ရံဖန်ရံခါ အကူအညီတောင်းလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် စုန့်ရှောင်ချင်းသည် ဤအရာများကို လုပ်ဆောင်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာလည်း ကျန်းဆူရှင်းက ချန်းချန်းကို စုန့်ရှောင်ချင်းထံ စိတ်ချလက်ချ အပ်နှံနိုင်သည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုပင်။
ဤနည်းဖြင့် ကျန်းဆူရှင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်သက်သာသွားသည်။ ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် ကျန်းဆူရှင်းသည် ညအိပ်ဝတ်စုံလဲကာ ချန်းချန်း၏ဘေးတွင် လှဲလျောင်းလိုက်သည်။ ချန်းချန်းကတော့ ကုတင်ပေါ်တွင် ခြေလက်များဆန့်ကာ အိပ်မောကျနေပြီး စောင်မှာလည်း ဘယ်ဆီရောက်နေမှန်းမသိအောင် ကန်ထုတ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းက စောင်ကိုပြန်ခြုံပေးသော်လည်း သူမက ချက်ချင်းပင် ခြေထောက်နှစ်ဖက်နှင့် ကန်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။ ကျန်းဆူရှင်းက စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် စောင်ကိုပြန်ဆွဲကာ သေချာပြန်ခြုံပေးသည်။
ဤကလေးမလေးမှာ အိပ်သည့်အခါ အမြဲတမ်းဤသို့ပင် ဟိုဘက်လိမ့်လိုက်၊ ဒီဘက်လိမ့်လိုက်နှင့် တစ်စက္ကန့်မျှ ငြိမ်ငြိမ်မနေပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းဆူရှင်းက ဗိုက်အေးမသွားစေရန် ခြေထောက်တွင် ကြယ်သီးများပါသည့် အင်္ကျီအရှည်များကို အထူးဝယ်ပေးထားရသည်။ ဒီနေ့ကတော့ သိပ်မအေးလှသဖြင့် အင်္ကျီအရှည်ဝတ်ထားလျှင် စောင်မခြုံသော်လည်း အအေးမိမည်မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းမှာ ကလေးကိုစောင်ခြုံပေးသည့် အလေ့အကျင့်ဖြစ်နေသဖြင့် သူမနိုးနေသရွေ့ စောင်ကို ဆွဲခြုံပေးနေမိသည်။
ကလေးမလေးမှာ သူမဘေးတွင် မေမေပြန်ရောက်လာသည်ကို သိရှိသွားပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ရင်းနှီးနေသည့် ခံစားချက်ကို လိုက်ရှာရင်း ကျန်းဆူရှင်း၏ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ကာ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ကျန်းဆူရှင်း၏ခါးပေါ်တင်၍ ဆက်လက်အိပ်စက်နေတော့သည်။
ကျန်းဆူရှင်းမှာ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။ ချန်းချန်းပေါ်တွင် စောင်ရှိနေသေးသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူမလည်း ငြိမ်ငြိမ်လေးနေရင်း ချန်းချန်းကို သူမနှင့်အတူ အိပ်စက်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော်လည်း ခေတ္တမျှ အိပ်မပျော်သေးပေ။ သူမ ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ကျူကျူကိုဖွင့်ပြီး လုအန်းကျီထံ မက်ဆေ့ခ်ျပို့လိုက်သည် “ရှင်ပြန်ရောက်ရင် ပြောဦးနော်”
ချန်းချန်း၏ စည်းချက်ကျကျနှင့် လူကြီးများထက် ပိုမြန်သည့် အသက်ရှူသံတိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်နေသည်။ ကျန်းဆူရှင်းသည် အိပ်ပျော်နေသည့် ကလေးမလေး၏ အသက်ရှူသံကို နားထောင်ရင်း ဖုန်းကို ခဏခဏကြည့်နေမိသည်။ ခဏအကြာတွင် လုအန်းကျီထံမှ ကျူကျူမက်ဆေ့ခ်ျ ပြန်ရောက်လာသည် “အင်း ရောက်ပြီ။ ရေချိုးပြီး အခုပဲ လှဲလိုက်တာ။ မင်းကော အိပ်ပြီလား”
ကျန်းဆူရှင်း ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်းရိုက်ကာ ပို့လိုက်သည် “ကျွန်မအိပ်နေရင် ဒီမက်ဆေ့ခ်ျကို ဘယ်သူက ပို့နေမှာလဲ”
သူမသည် ဤဖုန်းကို သုံးသည်မှာ မကြာသေးသည့်အပြင် အရင်ကလည်း ဖုန်းဖြင့် မက်ဆေ့ခ်ျအများကြီး မပို့ဖူးသဖြင့် စာရိုက်ရာတွင် အနည်းငယ် နှေးကွေးနေသည်။
သို့သော် လုအန်းကျီက အလွန်မြန်မြန် ပြန်စာပို့လာသည်။ ကျန်းဆူရှင်းထံသို့ မက်ဆေ့ခ်ျအသစ် ချက်ချင်းရောက်လာသည် “စုန့်ရှောင်ချင် ပို့တာများလား”
ကျန်းဆူရှင်း “...”
လုအန်းကျီ “ဟုတ်ပါပြီ နောက်တာပါ။ ဘာလို့ အခုထိ မအိပ်သေးတာလဲ”
ကျန်းဆူရှင်း “ရှင့်ကို စောင့်နေတာ။ ရှင်ရောက်မှ အိပ်မယ်”
လုအန်းကျီ “ဟုတ်ပါပြီ ကောင်းသောညပါ”
ကျန်းဆူရှင်း “ကောင်းသောညပါ”
သို့သော် သူမ ကုတင်ပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ ထပ်လှဲနေသေးသည်။ ချန်းချန်းက အိပ်သည့်ပုံစံ အကြိမ်ကြိမ်ပြောင်းနေသဖြင့် သူမလည်း စောင်ကို အကြိမ်ကြိမ်ပြန်ခြုံပေးနေရကာ အိပ်မပျော်နိုင်သေးပေ။ သူမ ဖုန်းကိုဖွင့်ကာ လုအန်းကျီနှင့် ပြောထားသည့် ကျူကျူချက်ဘောက်စ်ကို ကြည့်ရင်း တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူမ ကျူကျူမှတစ်ဆင့် မေးလိုက်သည် “ရှင်အရင်က ပြောဖူးတဲ့ ‘ကောင်းသောည’ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ”
သူမက ရိုးရိုးသားသား မေးလိုက်ရုံသာဖြစ်ပြီး လုအန်းကျီဆီကနေ ဒီည အဖြေရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ လုအန်းကျီ အိပ်ပျော်နေလောက်ပြီဟု သူမထင်ထားသော်လည်း ချက်ဘောက်စ်ထဲတွင် ပြန်စာအသစ် အလွန်မြန်မြန် ရောက်လာသည်။ “ ဝမ်အန်း ဆိုတဲ့ ဖီးယင်း ကို စကားလုံးသုံးလုံးရဲ့ အစစာလုံးတွေအဖြစ် ခွဲကြည့်လိုက်”
ပြန်စာကို မြင်ပြီးနောက် ကျန်းဆူရှင်းက ချက်ချင်းရိုက်ကာ မေးလိုက်သည် “ရှင် ဘာလို့ အခုထိ မအိပ်သေးတာလဲ”
လုအန်းကျီ “အိပ်တော့မလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျအသစ်သတိပေးချက် တက်လာလို့ ကြည့်လိုက်တာ”
ကျန်းဆူရှင်း “အော် ကျွန်မ ရှင့်ကို နှောင့်ယှက်မိသွားပြီ”
လုအန်းကျီ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”
ကျန်းဆူရှင်း “ဒါဆိုရင်လည်း အိပ်တော့နော်”
လုအန်းကျီ “ကောင်းပြီ”
ချက်ဘောက်စ်ထဲတွင် ပြန်စာအသစ်များ မရှိတော့သည့်နောက် ကျန်းဆူရှင်းသည် လုအန်းကျီ ပြောပြခဲ့သည့်အရာကို စတင်စဉ်းစားတော့သည်။ ‘ဝမ်အန်း’ ရဲ့ ဖီးယင်းက ဒဗလျူ- အေ- အန် ဖြစ်သည်။ ဒီစာလုံးသုံးလုံး ဒဗလျူ ၊ အေ နှင့် အန်ကို ခွဲလိုက်ရင် ဘယ်စကားလုံးသုံးလုံးရဲ့ အစစာလုံးတွေ ဖြစ်နိုင်မလဲ။
ကျန်းဆူရှင်းသည် ဤစာလုံးသုံးလုံးကို ချက်ဘောက်စ်ထဲတွင် ရိုက်ကြည့်သော်လည်း ပို့တော့မပို့လိုက်ပေ။ ထို့နောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး ကြည့်နေမိသည်။ ကြည့်နေရင်းနှင့်ပင် သူမ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ရုတ်တရက် အဖြေပေါ်လာကာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားတော့သည်။
သူမသည် ထိုစာလုံးသုံးလုံးကို ချက်ချင်းပြန်ဖျက်လိုက်ပြီး စကားလုံးနှစ်လုံးကို ပြန်ရိုက်ကာ လုအန်းကျီထံ ပို့လိုက်သည်။ “ကောင်းသောညပါ”
ထို့နောက် အလွန်လျင်မြန်စွာပင် လုအန်းကျီထံမှ ပြန်စာကို ရရှိလိုက်သည် “ကောင်းသောညပါ”
သူမ၏ ကောင်းမွန်နေသော စိတ်အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသွားတော့သည်။ သူမသည် ဖုန်းကို ဘေးတွင်ချကာ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ အမြန်ပင် နစ်မြောသွားတော့သည်။ အိပ်မက်က ဝေဝါးနေသော်လည်း ကျန်းဆူရှင်းကတော့ ဤအိပ်မက်သည် အလွန်ချိုမြိန်ပြီး သူမ သဘောကျသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
လုအန်းကျီ၏ စိတ်အခြေအနေမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်နေသည်။ သူ ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီးနောက် အမြန်ပင် အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် သူ၊ ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ချန်းချန်းတို့ အတူတူရှိနေကြပြီး နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ရယ်မောသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ထိုနေရောင်ခြည်ထဲတွင် မိသားစုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အရသာများ ပါဝင်နေပြီး သူ့ကို စိတ်ချမ်းမြေ့စေသည်။
သူ နိုးလာသောအခါ မနေ့ညက ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ကုန်ဆုံးခဲ့သည့် အချိန်တိုင်းကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မှတ်မိနေသေးသည်။ သူ ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ကာ ကျူကျူကိုဖွင့်ပြီး ကျန်းဆူရှင်းနှင့် ပြောထားသည့် ချက်ဘောက်စ်ကို မသိစိတ်ဖြင့် နှိပ်လိုက်မိသည်။ သို့သော် သူ နိုးတာ စောလွန်းနေပုံရသည်။ ကျန်းဆူရှင်းမှာ အိပ်နေဆဲဖြစ်နိုင်သဖြင့် ချက်ဘောက်စ်ထဲရှိ စကားပြောခန်းမှာ မနေ့ညက နောက်ဆုံးပို့ထားသည့် “ကောင်းသောညပါ” နှစ်ခုတွင်ပင် ရပ်တန့်နေဆဲဖြစ်သည်။
သူ ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းဆူရှင်းထံ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ထပ်ပို့လိုက်သည် “မင်္ဂလာ နံနက်ခင်းပါ”
သို့သော် ကျန်းဆူရှင်းထံမှ ပြန်စာမလာဘဲ အယ်ဒီတာ ကူးကူး ထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျအသစ်များ ရောက်နေသည်။ ကူးကူး ၏ အကောင့်လေးမှာ လက်ခနဲ၊ လက်ခနဲ ဖြစ်နေသည်။ ဤအင်တာနက်စွဲနေသည့် မိန်းကလေးမှာ မနေ့ည သန်းခေါင်ယံအထိ မအိပ်ဘဲ ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် ရှိနေသေးသည်လား။
“ဆရာ ဘီ ရှိလား”
“ဆရာ ဘီ ရှိမနေလည်း ကြိုပြောထားပါရစေ။ အွန်လိုင်းတက်လာတဲ့အခါ သိသွားရင် ရပါပြီ။ ဆရာ့ရဲ့ မင်းသားလေး နဲ့ ဒိုရာဘီဒရင်ရဲ့ ပုံပြင်တိုစုစည်းမှု ကို ဒီလကုန်မှာ ထွက်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ကြော်ငြာတွေ စတင်တော့မှာဖြစ်ပြီး ပုံနှိပ်တာနဲ့ ပို့ဆောင်တာကို တစ်ပြိုင်တည်း လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။”
“ကြော်ငြာတဲ့ နည်းလမ်းကတော့ အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းတွေအပြင် ဟွာခီ နဲ့ သတင်းဝက်ဘ်ဆိုက် အတော်များများမှာ ကြော်ငြာထည့်မှာပါ။”
“မင်းသားလေးပုံပြင် က အရမ်းတိုလွန်းလို့ အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်းမှာ အခန်းဆက် မဖော်ပြတော့ဘဲ ကောက်နုတ်ချက် အနည်းငယ်ပဲ တင်ပေးပါ့မယ်။”
“ဟဲဟဲ အယ်ဒီတာအဖွဲ့က ကျွန်မရဲ့ အကြံပြုချက်ကို လက်ခံပြီး ကွက်ကျော်ရိုက်မယ့် နည်းလမ်းတချို့ သုံးထားတယ်။ ဆရာ့ဘာသာပဲ ကြည့်လိုက်ပါတော့။”
ဤမက်ဆေ့ခ်ျများကို ကူးကူး က ဒီနေ့ အစောပိုင်းတွင် ပို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။ လုအန်းကျီသည် ဤမက်ဆေ့ခ်ျများကို ဖတ်ပြီးနောက် သိပ်မအံ့သြမိပေ။ ဤအကြောင်းများကို ကူးကူး နှင့် အရင်ကတည်းက ဆွေးနွေးထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကူးကူး က ကြော်ငြာရာတွင် ကွက်ကျော်ရိုက်မည့် နည်းလမ်းများ သုံးထားသည်ဟု ပြောသဖြင့် လုအန်းကျီ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။
“ဘာနည်းလမ်းတွေလဲ”
လုအန်းကျီက ကျူကျူမှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက်မေးလိုက်သည်။
ကူးကူး က ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည် “ဟဲဟဲ ဆရာဘီ ကိုယ်တိုင်ပဲ သွားကြည့်လိုက်ပါ”
ခဏအကြာတွင် ကူးကူး က မေဘယ်လ်ထရီး အွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်း၊ ဟွာခီ နှင့် အခြားသတင်းဝက်ဘ်ဆိုက် လင့်ခ်အချို့ကို ပို့ပေးလာသည်။
လုအန်းကျီက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည် “မနေ့ညက ဘယ်အချိန်မှ အိပ်တာလဲ။ အခု ဒီလောက်စောစောထတော့ မငိုက်ဘူးလား”
ကူးကူး က ပြန်ဖြေသည် “မငိုက်ပါဘူး။ အားအင်တွေ အပြည့်ပဲ”
အင်တာနက်စွဲနေသည့် မိန်းကလေးအတွက် ကွန်ပျူတာနှင့် အင်တာနက်ရှိလျှင် အားအင်တွေ အမြဲရှိနေတတ်သည်။ လုအန်းကျီသည် ကူးကူး ကို ပြန်စာမပို့ရသေးခင်မှာပင် ကျန်းဆူရှင်းထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျ ရောက်လာသည်။ လက်ခနဲဖြစ်နေသော ကျန်းဆူရှင်း၏ အကောင့်လေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမကလည်း ပြန်နှုတ်ဆက်ထားသည် “မင်္ဂလာ နံနက်ခင်းပါ”
ထို့ကြောင့် လုအန်းကျီက မေးလိုက်သည် “မနေ့ညက ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်ရဲ့လား”
ကူးကူး ကိုတော့ သူ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။