အလွဲကြီးလွဲချော်ခြင်း
Vol. 13 Ch. 127
ကျန်းဆူရှင်းက အတော်ကြာအောင် တောင့်ခံထားပေမဲ့ စကားတစ်လုံးမှ ထွက်မလာခဲ့ပါဘူး။
သူမဟာ လုအန်းကျီရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ဖူးတာကြောင့် သူဟာ အပိုတွေပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ သူပြောသလိုဆိုရင် သီချင်းအချို့ကို သူ တကယ်ပဲ ဖန်တီးနိုင်မှာပါ။
တကယ်လို့ လုအန်းကျီကသာ တကယ် သီဆိုလိုက်မယ်ဆိုရင် အချစ်စွမ်းအင်တွေကြောင့် အားနည်းပြီး ထိခိုက်လွယ်နေတဲ့ သူမရဲ့ အာရုံကြောတွေဟာ နောက်ထပ် ဒဏ်ချက်တစ်ခု ထပ်ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ် ၊ ဒါပေမဲ့ လုအန်းကျီဆီမှာ ရှိနေတဲ့ သီချင်းတွေကိုလည်း သူမ တကယ်ပဲ နားထောင်ချင်နေမိပြန်သည်။
“ဘယ်လို လုပ်ရင်ကောင်းမလဲ”
သူမ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေ၏။
ထမင်းအနည်းငယ်ကို တိတ်တဆိတ် စားပြီးနောက်မှာတော့ စုန့်ရှောင်ချင်းဟာ နောက်ဆုံးမှာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ လှောင်ပြောင်ကာ “ဆိုလေ ကြည့်ရအောင် ရှင် ဘာတွေ ဆိုနိုင်မလဲဆိုတာ ကျွန်မ နားထောင်ပေးမယ်။ တကယ်လို့ ‘ကြွက်က ဆန်ကို ချစ်တယ်' ဆိုတဲ့ သီချင်းမျိုးဆိုရင်တော့ မဆိုဘဲ နေလိုက်ပါတော့”
လုအန်းကျီက သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်ကာ ခပ်တိုးတိုး ခေါ်လိုက်တယ် “ဆူရှင်း”
“ဟင်”
ကျန်းဆူရှင်းက မသိစိတ်ကနေ ပြန်ထူးလိုက်မိ၏။
လုအန်းကျီက ပြုံးလိုက်ပြီး ဂီတသံမပါဘဲ သီချင်းကို စတင်ဆိုလိုက်ပါတယ် “မင်းကို တဖြည်းဖြည်းချင်း သဘောကျလာတယ်၊ တဖြည်းဖြည်းချင်း ရင်းနှီးလာခဲ့တယ်၊ တဖြည်းဖြည်းချင်း ငါ့အကြောင်းတွေ ပြောပြမယ်၊
တဖြည်းဖြည်းချင်း ငါ့ကိုယ်ငါ မင်းဆီ ပေးအပ်လိုက်မယ်၊ မင်းကို တဖြည်းဖြည်းချင်း သဘောကျလာတယ်၊ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်အမှတ်ရမယ်၊ မင်းနဲ့အတူ တဖြည်းဖြည်းချင်း အိုမင်းသွားတဲ့အထိ အတူရှိနေပေးမယ်”
ကျန်းဆူရှင်း “ ”
ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး လုအန်းကျီကို စိုက်ကြည့်နေပါသည်။
မနေ့ညကစပြီး လုအန်းကျီနဲ့ သူမရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ တိုးတက်မှုတွေ ရှိနေခဲ့ပေမဲ့ ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ ရှေ့မှာ အခုလို အချစ်တွေကို ထုတ်ပြနေတာကို သူမ အသားမကျသေးပါဘူး၊ အထူးသဖြင့် တမင်သက်သက် လုပ်နေတဲ့ အခါမျိုးမှာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ချန်းချန်းကတော့ အဲ့ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူမရဲ့ ခေါင်းလေးကို ရမ်းပြီး လုအန်းကျီရဲ့ သီချင်းကို နားထောင်နေသည်။
“ဘယ်လိုလဲ”
လုအန်းကျီက သီချင်းရဲ့ အလယ်ပိုင်းကို ဆိုပြီးနောက် ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းဆူရှင်းကို မေးလိုက်သည်။
စုန့်ရှောင်ချင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး အထင်သေးတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ် “ဘယ်လို ရှိရမှာလဲ အဲ့လောက်ကြီး မဟုတ်ပါဘူး”
“အဲ့လောက်ကြီး မဟုတ်ဘူးလား ဒါဆို နောက်တစ်ခု ထပ်စမ်းကြည့်ရတာပေါ့”
လုအန်းကျီက ပြောပြီးနောက် ကျန်းဆူရှင်းကို ထပ်ကြည့်ကာ ဆိုပြန်ပါတယ် “ငါ့ကို မျက်နှာနီမြန်းစေတဲ့ ‘ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီး’၊ သူမရဲ့ နူးညံ့မှုကြောင့် ငါ့နှလုံးသားကို နာကျင်စေတဲ့ ‘ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီး’၊ သူမရဲ့ ပွင့်လင်းမှုကြောင့် ငါ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေတဲ့ ‘ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီး’၊ သူမရဲ့ ဆိုးနွဲ့မှုကြောင့် ငါ့ကို ရူးသွပ်စေတဲ့ ‘ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီး’...”
ကျန်းဆူရှင်း “...”
လုအန်းကျီက မေးလိုက်တယ် “ဘာလဲ ဒီတစ်ခုလည်း မကောင်းပြန်ဘူးလား”
စုန့်ရှောင်ချင်းက နှာမှုတ်ပြီး ပြောတယ် “မင်းက လေးကြောင်းလုံးကို လေသံတစ်ခုတည်းနဲ့ ဆိုသွားတာပဲ သိသာတယ်။ ပြီးတော့ ‘ပွင့်လင်းတာ’ တို့ ‘ဆိုးနွဲ့တာ’ တို့က ဘာလဲ။ ဆူရှင်းက ဘယ်နားမှာ ပွင့်လင်းပြီး ဘယ်နားမှာ ဆိုးနွဲ့နေလို့လဲ။ မင်း လျှောက်ဆိုနေတာပဲ”
ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပေမဲ့ ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်၏။
ဒါပေမဲ့ လုအန်းကျီကတော့ “ဒါဆို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်စမ်းကြည့်မယ်” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျန်းဆူရှင်း “ ”
လုအန်းကျီက ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်ပြီး ထပ်ဆိုပြန်တယ် “မင်းဟာ ငါ့နှလုံးသားထဲက သီချင်းတစ်ပုဒ်ပါ၊ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ ပွင့်လန်းနေတဲ့ ပန်းလေးတစ်ပွင့်ပါ။ မင်းဟာ ငါ့ဘဝရဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်ပါ၊ အတွေးတွေ စုစည်းရာ မြစ်တစ်စင်းပါ...”
လုအန်းကျီရဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ဆုံလိုက်တဲ့အခါ ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းထက်မှာ နူးညံ့တဲ့ အပြုံးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာပြီး သူမရဲ့ အကြည့်တွေကလည်း လုအန်းကျီပေါ်မှာ ကျရောက်နေပြီး သူသီဆိုတာကို နားထောင်ရင်း တဖြည်းဖြည်း စီးမျောသွားပါတော့သည်။
ချန်းချန်းကလည်း ခေါင်းလေး ပြန်ရမ်းနေပြန်ပါသည်။
ကျန်းဆူရှင်းကတော့ ဒီမိသားစုရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ လုံးဝ အံမဝင်သလို ခံစားနေရ၏။ပ
မန ဒါပေမဲ့ သူမက အားတင်းထားပြီး အထင်သေးသလို ပြောလိုက်တယ် “ဘာတွေလဲ ‘သီချင်းတစ်ပုဒ် ပန်းတစ်ပွင့် သီချင်းတစ်ပုဒ် မြစ်တစ်စင်း’ တဲ့။ အပေါ်ယံဆန်လိုက်တာ ဟားဟား”
လုအန်းကျီက မေးလိုက်တယ် “မင်း အဲ့ဒီအတိုင်း ပြောမှာ သေချာလား”
ကျန်းဆူရှင်းက ခေါင်းမာမာနဲ့ ပြောတယ် “ဘာလဲ မဟုတ်လို့လား။ သီချင်းမှာ အားနည်းချက်ရှိရင် ဝေဖန်လို့ မရဘူးလား”
“ကောင်းပြီလေ”
လုအန်းကျီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျန်းဆူရှင်းကို ကြည့်ကာ ခေါ်ပြန်တယ် “ဆူရှင်း”
“အင်း...”
ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို ကြည့်ပြီး ပြန်ထူးပါတယ်။
ကျန်းဆူရှင်း “ ”
လုအန်းကျီက သီချင်းကို ထပ်ဆိုလိုက်ပြန်တယ် “ငါ စဉ်းစားမိသမျှ ‘အလှပဆုံး ကိစ္စ’ ကတော့ မင်းနဲ့အတူ အိုမင်းသွားဖို့ပဲ။ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ရယ်မောသံလေးတွေကို စုဆောင်းမယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ လွှဲကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်ပြီး တဖြည်းဖြည်း စကားပြောတဲ့အခါမှ ပြန်ပြောဖို့ သိမ်းထားမယ်။ ငါ စဉ်းစားမိသမျှ ‘အလှပဆုံး ကိစ္စ’ ကတော့ မင်းနဲ့အတူ အိုမင်းသွားဖို့ပဲ။ ငါတို့ ဘယ်မှ မသွားနိုင်တော့တဲ့အထိ အိုမင်းသွားတဲ့အခါတောင် မင်းက ငါ့ကို မင်းရဲ့ ‘ရတနာလေး’ လို့ ဆက်ဆက်ဆံနေတုန်းပဲ”
ကျန်းဆူရှင်းက ရုတ်တရက် သူမရဲ့ ထမင်းစားတူကို ပန်းကန်ပေါ်တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ် “ငါ ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ”
စားပွဲပေါ်မှာ ဆန်ပြုတ်တစ်ဝက်နဲ့ မုန့်အနည်းငယ် ကျန်သေးပေမဲ့ သူမ နောက်ထပ် တစ်လုတ်မှ မစားနိုင်တော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမ ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ရ၏။
သူမ ကျန်းဆူရှင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျန်းဆူရှင်းရဲ့ အကြည့်တွေက လုအန်းကျီဆီမှာပဲ စွဲမြဲနေပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက အချစ်ရိပ်တွေက လုအန်းကျီဆီမှာ ချည်နှောင်ထားသလိုပင်။
“ရှက်စရာကြီး”ဟု
သူမ စိတ်ထဲကနေ ညည်းတွားနေမိပေမဲ့ အပြင်ကိုတော့ ဘာမှ ထုတ်မပြောတော့ပေ။
မနေ့က လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ အတူဆိုခဲ့တဲ့ သီချင်းနှစ်ပုဒ်ကို ပြန်စဉ်းစားမိတာနဲ့တင် ကျန်းဆူရှင်း တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားပြန်သည်။
“ရှင့်ဆီမှာ အဲ့ဒီလို သီချင်းတွေ ဘယ်နှစ်ပုဒ်တောင် ရှိသေးတာလဲ”
ကျန်းဆူရှင်းက မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။
လုအန်းကျီက မေးလိုက်တယ် “မင်း ဘယ်နှစ်ပုဒ် နားထောင်ချင်လဲ”
ကျန်းဆူရှင်း “... ”
ကျန်းဆူရှင်းက လုအန်းကျီကို စနောက်ပြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ အဲ့ဒီအကြည့်ထဲမှာတောင် နက်ရှိုင်းပြီး ဖြတ်တောက်လို့မရတဲ့ သံယောဇဉ်တွေ ပါဝင်နေသည်။
ကျန်းဆူရှင်း တကယ်ကို ဆက်ပြီး မကြည့်နိုင်တော့ပါဘူး။ သူမ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး “မင်းတို့ နှစ်ယောက် စားလို့ပြီးပြီလား။ မပြီးသေးရင် ဆက်စားကြ။ ငါ ဗိုက်ပြည့်သွားပြီဆိုတော့ အရင်သွားတော့မယ်” လို့ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဆူရှင်းက သူမကို ဆွဲထားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ စုန့်ရှောင်ချင်းက ဘယ်မှာ ဆက်နေနိုင်ပါတော့မလဲ။ သူမရဲ့ ပန်းကန်ကို မီးဖိုချောင်ထဲ သွားထားပြီး တံခါးဝကို သွားကာ ဖိနပ်လဲပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်၏။
လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့က စုန့်ရှောင်ချင်းကို တံခါးအထိ လိုက်ပို့ပေးကြပြီး ချန်းချန်းကတော့ မနက်စာ မစားရသေးဘဲ သူမရဲ့ ထိုင်ခုံမြင့်လေးပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး စုန့်ရှောင်ချင်းကို လက်လှမ်းပြကာ “တာ့တာ မမ” လို့ နှုတ်ဆက်နေပါသည်။
“တာ့တာ ချန်းချန်း”
စုန့်ရှောင်ချင်းက ချန်းချန်းကို လက်ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ဒီအိမ်ထဲမှာ ဒီကလေးမလေး တစ်ယောက်ပဲ နွေးထွေးမှု ပေးနိုင်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းတို့ဆီကတော့ သူမ ဘာနွေးထွေးမှုကိုမှ မခံစားရပါ။
“အိမ်ကို တန်းပြန်မှာလား”
ကျန်းဆူရှင်း တံခါးအပြင်ရောက်တာနဲ့ စုန့်ရှောင်ချင်းက မေးလိုက်ပါတယ်။
စုန့်ရှောင်ချင်းက စိတ်တိုတိုနဲ့ ပြန်ဖြေတယ် “ဟင့်အင်း မေမေက ဖုန်းထပ်ဆက်လာတယ်။ လျန်ကျယ် ဘယ်လို ဖြစ်နေလဲဆိုတာတွေ ပြောနေတာ။ သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေတယ်တဲ့။ ငါ သူ့ကို နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့မိလား ဆိုပြီးတော့လေ။ ပြီးတော့ သူ့ကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်တွေ့ပြီး စကားပြောပေးနိုင်မလားတဲ့။ ငါလည်း စိတ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်သွားလဲ မသိဘူး သဘောတူလိုက်မိတယ်”
လုအန်းကျီ “...”
ကျန်းဆူရှင်းလည်း အဲ့ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ ပြောစရာ မရှိပါ။
ဓာတ်လှေကား ရောက်လာပြီး တံခါးပွင့်သွားတော့ စုန့်ရှောင်ချင်းက လုအန်းကျီနဲ့ ကျန်းဆူရှင်းကို လက်ပြပြီး ဓာတ်လှေကားထဲ ဝင်သွားကာ တံခါးပိတ်သွားတော့မှပဲ သက်ပြင်းချနိုင်ပါတော့သည်။
သူမ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ၊ မေမေက ပြောလာတဲ့အခါမှာ ဘာလို့ လျန်ကျယ်ကို ထပ်တွေ့ဖို့ သဘောတူလိုက်ရတာလဲ။
သူမ တင်းတင်းမာမာ ငြင်းဆိုခဲ့ပြီးသားပါ။ အခုလို ပြန်ပတ်သက်မိတာက သူမအတွက်ရော လျန်ကျယ်အတွက်ပါ မကောင်းနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။
ထားလိုက်ပါတော့ သူမ လောလောဆယ် ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မတွေ့သေးတာပဲ။ လျန်ကျယ်နဲ့ ထပ်စကားပြောကြည့်တာပေါ့။ တခြားစုံတွဲတွေ နေ့တိုင်း အချစ်တွေ ပြနေတာကို ထိုင်ကြည့်ပြီး စိတ်ဆင်းရဲ မခံနိုင်တော့ဘူး။
လျန်ကျယ်ကို အရင်ဆုံး အခြေအနေတွေ ရှင်းပြမယ်၊ သူငယ်ချင်းအဖြစ် အရင်တွဲကြည့်မယ်။ အဆင်ပြေရင် ဆက်သွားမယ်၊ အဆင်မပြေရင် လမ်းခွဲမယ်။
အဲ့ဒီ လူယုတ်မာ လုအန်းကျီ၊ သူ့မှာ ဘာလို့ သီချင်းတွေ အများကြီး ရှိနေရတာလဲ။ ပြီးတော့ အားလုံးကလည်း နားထောင်လို့ ကောင်းသေးတယ်။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးတစ်ပုဒ်ပေါ့။ တကယ်လို့ လျန်ကျယ်ကသာ အဲ့ဒီလို သီချင်းမျိုးကို သူမအတွက် ဆိုပြရင် သူမ စိတ်ယိုင်သွားနိုင်သည်။
အဲ့ဒီလူက သူမ လူပျိုကြီး ဖြစ်နေတာနဲ့ ချိန်းတွေ့တာ အဆင်မပြေတာကို သိသိကြီးနဲ့ တမင်သက်သက် သူမရှေ့မှာ အချစ်သီချင်းတွေ တစ်ပုဒ်ပြီးတစ်ပုဒ် ဆိုပြနေတာ၊ တမင်ကို သူမကို ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်နေတာပဲ၊ ဒေါသထွက်စရာကြီး၊
စုန့်ရှောင်ချင်းက သွားကြိတ်ပြီး ညည်းတွားနေပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်မိပါတယ် “နောက်ဆုံးတော့လည်း ငါ့အမှားပါပဲ၊ ဘာလို့ သူ့ကို သွားရန်စမိပါလိမ့်။ ငါ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲမိပြီ ဒေါသထွက်လိုက်တာ”