လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အခြေအနေ

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ထန်ထျန်းတို့ သုံးဦးက ကြီးမားသော မြို့ကြီးတစ်ခု၏ ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထို့နောက် ချီယွမ်က သူ၏ မှော်တုတ်ကြီးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး သုံးဦးသား မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

"ဒါက လျူလီမြို့ ပဲ။ လျူလီ( ရောင်စုံ) လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွက် သီးသန့်တည်ဆောက်ထားတဲ့ မြို့ပေါ့။ နယ်မြေရဲ့ ဝင်ပေါက်က မြို့ရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရှိတယ်။"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းရာချီတုန်းကတော့ ဒီနေရာက လူသူမရှိတဲ့ တောရိုင်းမြေရိုင်းကြီးပဲ။ အခုတော့ ဒီလောက်အထိ စည်ကားလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။"

ချီယွမ်က နှုတ်ခမ်းမဲ့ရင်း ပြောသည်။ "သွားကြစို့၊ လျူလီမြို့ထဲမှာ ပျံသန်းခွင့် မရှိဘူး။"

သူတို့သုံးဦး ပြန့်ပြူးကျယ်ပြောသော လမ်းမကြီးအတိုင်း မြို့တံခါးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားမှာ သားရဲများကို စီး၍သော်လည်းကောင်း ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်၍သော်လည်းကောင်း ၎င်းတို့နှင့်အတူ ယှဉ်တွဲပါလာကြသည်။

မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ သာမန်လူသားတို့၏ မြို့များကဲ့သို့ပင် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

၎င်းတို့သည် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းပြီး ဝင်ကြေးအဖြစ် ဝိညာဉ်ကျောက်အချို့ ပေးဆောင်ကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

မြို့ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသော လေထု က ဆီးကြိုနေသည်။

ဤနေရာတွင် သာမန်လူသား တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိဘဲ ကျင့်ကြံသူများချည်းသာ ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာလည်း မနိမ့်လှပေ။

လမ်းမကြီးများမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ရထားလုံးများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေကာ လမ်းဘေးဝဲယာတွင် စားသောက်ဆိုင်များ၊ တည်းခိုခန်းများနှင့် ကုန်သွယ်ရေးဆိုင်ခန်းများစွာ ရှိနေသည်။ ထိုဆိုင်များတွင် ရောင်းချနေသည်မှာလည်း ကျင့်ကြံသူများအတွက် အရင်းအမြစ်များသာ ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဆိုင်အချို့ထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်ရာ လျူလီမြို့၏ ကုန်ကျစရိတ်မှာ ကူလီမြို့ နှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရကြောင်း တွေ့ရသည်။ ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံးရှိ ပစ္စည်းများကို သူ အကုန်ဝယ်မည်ဆိုလျှင် သူ၏ အပိုငွေ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့် ကုန်သွားပေလိမ့်မည်။

အတော်လေး ကြောက်စရာကောင်းသော ဈေးနှုန်းပင်။

သို့သော် လူသိမများစေရန်အတွက် ထန်ထျန်းက အများကြီး မဝယ်ဘဲ သာမန်ပစ္စည်း အချို့ကိုသာ ရွေးချယ်ကာ ထိုဆိုင်များ၏ ဆိုင်၏ ရတနာ ဟု သတ်မှတ်ထားသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကိုမူ အကုန်သိမ်းကျုံး ဝယ်ယူခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာရင်း ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းဘက်တွင် မြင်ပင်မမြင်ဖူးသော ပစ္စည်းကောင်းများစွာကို သူ ရရှိခဲ့သည်။

နာရီအနည်းငယ်ကြာ လည်ပတ်ပြီးနောက် သူတို့သုံးဦး မြို့လယ်ခေါင်သို့ နီးကပ်လာသည်။

ဤနေရာမှာ ပို၍ စည်ကားသော်လည်း စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းများသာ အများစုဖြစ်ရာ ခရီးသွားလူဦးရေ များပြားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူသည်။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပွင့်ဖို့ ၅ ရက် လိုသေးတယ်၊ အရင်ဆုံး နားနားနေနေ နေဖို့ နေရာရှာရအောင်။"

ချီယွမ်က "လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဝင်ပေါက်နဲ့ နီးလေလေ အခန်းခတွေက ပိုဈေးကြီးလေပဲ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်အထိ မလိုပါဘူး၊ မြို့အပြင်ဘက်နားမှာပဲ နေစရာ တစ်ခုခု ရှာကြတာပေါ့။"

ထန်ထျန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း "အိမ်တစ်လုံးလောက် ဝယ်လိုက်လို့ မရဘူးလား"

ချီယွမ် မှင်တက်သွားပြီးနောက် ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချသည်။ "ငါ မေ့သွားတယ်...

မင်းက သူဌေး ပဲ"

ခဏအကြာတွင် သူတို့သုံးဦး အိမ် အရောင်းအဝယ်ဌာနမှ ထွက်လာကြသည်။ ထန်ထျန်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးလေး ရှိနေပြီး လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အိမ်ဂရန်ကို ကိုင်ထားသည်။

ချီယွမ်ကမူ နှမြောတသသော မျက်နှာဖြင့် ဖြစ်နေသည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက် ၁၀ ထရီလီယံတောင်... မြို့လယ်က အိမ်လေး တစ်လုံးထဲအတွက်လေ

ငါတို့က အလွန်ဆုံးနေမှ တစ်လကျော်ပဲ နေမှာကို၊ ငှားနေတာက ပိုမကောင်းဘူးလား"

ချီယွမ်က ဝိညာဉ်ကျောက် အမြောက်အမြားကို လေထဲ လွှင့်ပစ်လိုက်ရသလို ခံစားနေရသဖြင့် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ထန်ထျန်းက ရယ်မောလျက် "ဒါကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလို့ ခေါ်တယ် အစ်ကိုကြီး

ကျွန်တော့် အတွေ့အကြုံအရ ဒီနေရာက အရမ်းကောင်းတယ်၊ မကြာခင်မှာ အိမ်ဈေးတွေ နှစ်ဆတက်လာလိမ့်မယ်။

သူတို့က လူတစ်ယောက်ကို အိမ်ဘယ်နှစ်လုံးပဲ ဝယ်ရမယ်လို့ ကန့်သတ်မထားရင် ကျွန်တော် ရှစ်ရာ၊ တစ်ထောင်လောက် ဝယ်ပစ်လိုက်မှာ"

ချီယွမ် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး "ဒါက မင်း ချမ်းသာလာရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်လား

ဒါဆို ငါလည်း အိမ်တစ်လုံးလောက် သွားဝယ်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမလား"

ထန်ထျန်းက သူ့ကို အမြန်တားလိုက်ရသည်။

သူက နောက်ပြောင် ပြောခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး တကယ်တမ်း ဤနေရာတွင် အိမ်ဈေးကစားမည်ဆိုပါက သူတို့မှာ ရယ်စရာကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

စကားတပြောပြောဖြင့် ၎င်းတို့ ဝယ်လိုက်သော အိမ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က မဆိုးလှသော်လည်း ခရမ်းရောင်ဝါးခြံဝင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် အဝေးကြီး လိုသေးသလို အကျယ်အဝန်းမှာလည်း မကြီးလှပေ။

သို့သော် ယာယီနေထိုင်ရန် ဖြစ်သဖြင့် မတတ်နိုင်ပေ။

အခန်း ၄ ခန်း ပါသဖြင့် သူတို့သုံးဦးအတွက် လုံလောက်သည်။

ထို့နောက် ချီယွမ်က ထန်ထျန်းကို အရင်နားနေရန် ပြောကာ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်ရောက်ရန် လိုအပ်သော ကိစ္စရပ်များကို သွားရောက် စီစဉ်ရန် ထွက်သွားသည်။

ဝူဒင်နန်းတော်၏ လက်အောက်ခံ ဂိုဏ်းဝင်အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ဝင်ရောက်မည်ဆိုပါက လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများစွာ (သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ကျောက် အမြောက်အမြား) လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချီယွမ် ထွက်သွားပြီးနောက် ထန်ထျန်းလည်း ငြိမ်မနေနိုင်ဘဲ လီဟုန်ကို ခေါ်ကာ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဆိုင်ကြီးများမှ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို တစ်ကျော့ပြန် သိမ်းကျုံးဝယ်ယူပြီးနောက် သူက ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ဝင်ကာ ဟင်းလျာကောင်း များကို မှာယူလိုက်သည်။

"စားပွဲထိုး ... အခုမှာထားတာတွေကို နောက်တစ်ပွဲ ထပ်လုပ်ပေးဦး ပါဆယ် ထုတ်သွားမယ်"

သူက ပင်ပန်းနေသော ချီယွမ်အတွက်ပါ မမေ့မလျော့ မှာလိုက်ခြင်းပင်။

ထို့နောက် သူက အရသာရှိသော အစားအစာများကို သုံးဆောင်ရင်း ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လျူလီမြို့၏ စည်ကားမှုကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ခဏအကြာတွင်မူ အနီးအနားရှိ စားပွဲမှ ကျင့်ကြံသူများ၏ စကားဝိုင်းက သူ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားသည်။

"ဆရာကြီးဝမ်... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်တုန်းက ခင်ဗျားတို့ လျူလီရေကန် တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်နော်"

လူငယ်ကျင့်ကြံသူ အချို့က အသက်ကြီးပိုင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို ဖားယားပြီး မေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာကြီးဝမ်ဟု ခေါ်သော ကျင့်ကြံသူက မုတ်ဆိတ်တိုလေးကို ပွတ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ ကံကောင်းသွားလို့ပါကွာ"

လူငယ်များက ပို၍ ဖားယားလာကြသည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော်တို့လို မျိုးဆက်သစ်တွေကို နည်းလမ်း လေးတွေ နည်းနည်းလောက် ပေးလို့ မရဘူးလား

ကျွန်တော်တို့ နယ်မြေထဲ ဝင်ခွင့်ရဖို့ တော်တော် ကြိုးစားခဲ့ရတာ၊ လက်ဗလာနဲ့တော့ မပြန်ချင်ဘူးဗျာ"

ကြည့်ရသည်မှာ ၎င်းတို့ကလည်း ယခုအကြိမ် နယ်မြေထဲ ဝင်မည့်သူများ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

သို့သော် အခြေအနေအရ ဝူဒင်နန်းတော်၏ လက်အောက်ခံ ဂိုဏ်းသားများ မဟုတ်ပုံရပေ။

ဝမ်အမည်ရှိ ကျင့်ကြံသူက ခက်ခဲသော မျက်နှာထားဖြင့် သက်ပြင်းချသည်။ "ငါ မကူညီချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်တော့ ပြောစရာ မရှိလို့ပါ

မင်းတို့ မသိဘူးလား၊ လျူလီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက တစ်ခါပွင့်တိုင်း အထဲက အရာအားလုံးက အမြဲ ပြောင်းလဲနေတာ။ ရတနာရှိတဲ့ နေရာတွေကလည်း ပုံသေမရှိဘဲ ပြောင်းလဲသွားတတ်လို့ ဘာစည်းမျဉ်း မှ မရှိဘူး

နောက်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် လျူလီရေကန်ကို မမျှော်လင့်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"လျူလီရေတွင်း တစ်ခုလောက် ရရင်တောင် မင်းတို့ ကံကောင်းလှပြီ

လျူလီကန်ငယ် တစ်ခုလောက် ရရင်တော့ ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ ကံထူးမှုပဲ" ဟု ဆရာကြီးဝမ်က ဆိုသည်။

လူငယ်များ၏ မျက်နှာမှာ စိတ်ပျက်သွားကြသည်။

ထန်ထျန်းကမူ ၎င်းတို့ ပြောနေသော အကြောင်းအရာများကို စဉ်းစားနေမိသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချီယွမ်က လျူလီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း ပြောပြထားခဲ့သည်။

၎င်းက သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသော လျှို့ဝှက်နယ်မြေဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စုဆောင်းရာ နေရာဖြစ်သည်။ အတွင်း၌ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲများစွာ ရှိသည်။

သို့သော် အဖိုးတန်ဆုံးမှာ ဝိညာဉ်စမ်းရေ ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းက သာမန် ဝိညာဉ်စမ်းရေ မဟုတ်ဘဲ အလွန်သန့်စင်ကာ မည်သည့် ဒြပ်စင် ရှိသော ကျင့်ကြံသူမဆို ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမရှိဘဲ အကုန်စုပ်ယူနိုင်သော အရည်များ ဖြစ်သည်။

ယင်းကို "လျူလီဝိညာဉ်စမ်းရေ" ဟု ခေါ်ကြသည်။

ထိုစမ်းရေများက နယ်မြေအတွင်း ကျပန်းပေါ်လာတတ်ပြီး အရွယ်အစားအလိုက် တန်ဖိုးကွာခြားသည်။

အသေး မှ အကြီးသို့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ

လျူလီရေတွင်း ၊ လျူလီကန်ငယ် ၊ လျူလီရေကန် နှင့် လျူလီအိုင် တို့ ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ အကြီးဆုံးတစ်ခုမှာ လျူလီပင်လယ် ပင် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အောက်က လူများအတွက် ရေတွင်း တစ်ခုမှာ လုံလောက်သည်။

ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ဆိုလျှင် ကန်ငယ် တစ်ခု ရှာသင့်သည်။

အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်များအတွက် ရေကန် မှာ မလောက်မင ဖြစ်တတ်သဖြင့် အိုင် တစ်ခု ရလျှင် ပိုကောင်းသည်။

အကြီးဆုံးဖြစ်သော လျူလီပင်လယ် မှာမူ နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် တစ်ခုတည်းသာ ရှိပြီး အလွန်ကျယ်ဝန်းကာ ဝင်ရောက်သမျှ ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို ဆံ့ပေသည်။

သို့သော် လျူလီပင်လယ်ထဲ ဝင်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ အတွင်း၌ အလွန်အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်သားရဲများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေသဖြင့် ခွန်အားမရှိဘဲ ဝင်သွားပါက သေဖို့သာ ရှိသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်း၏ ပစ်မှတ်မှာ...

ထို လျူလီပင်လယ် ပင် ဖြစ်သည်။