အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ

တောင်အတွင်းဘက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်

အားကောင်းသော အော်ရာ တစ်ခုက လီဟုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အတိုင်းအဆမရှိသော သန့်စင်လှသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တရစပ်စီးဝင်နေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်ပေးနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မုန်တိုင်းတစ်ခု ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် လီဟုန်က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်မှ နှောင်းပိုင်း အဆင့်သို့ ချိုးဖျက်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"သခင်လေး"

လီဟုန်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ အပြင်လောကတွင်သာဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ အဆင့်တက်ရန် အနည်းဆုံး နှစ်လခန့် အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လျူလီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ရောက်ပြီး တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် သူ အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်ကို သူ မည်သို့ စိတ်မလှုပ်ရှား ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

"အရင်ဆုံး အခြေခိုင်အောင် လုပ်ဦး" ဟု ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။

လီဟုန်က ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် "သခင်လေးရော...

ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ ဆက်ကျင့်နေပါ့မယ်၊ သခင်လေးက ပိုကြီးတဲ့ ရတနာတွေကို သွားရှာလိုက်ပါလား"

ခုနက သူ အဆင့်တက်သွားခြင်းမှာ လျူလီကန်ငယ်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ငါးပုံတစ်ပုံခန့်ကိုပင် မကုန်သေးပေ။

အားလုံးကို အကုန်စုပ်ယူရန်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး ရက်အနည်းငယ် ကြာဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူက ထန်ထျန်း၏ အချိန်ကို မဖြုန်းတီးချင်ပေ။

ထို့အပြင် နောက်ပိုင်းတွင် သူက ထန်ထျန်း၏ ဘေးတွင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်လာမည်ကိုလည်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါပြကာ "မင်း ကျင့်ကြံမှုကို အရင် အခြေခိုင်အောင်လုပ်

ဒီကန်ငယ်က သိပ်ကြာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မင်းကို ပိုကောင်းတဲ့နေရာဆီ ခေါ်သွားပေးမယ်"

လီဟုန်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်ပင် ခံစားသွားရသည်။ ထန်ထျန်းက သူတို့အပေါ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူတို့ ပြန်လုပ်ပေးနိုင်သည်မှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။

သို့သော် သူက အပိုစကားများ မပြောတော့ဘဲ ဤကျေးဇူးကို ရင်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာ မှတ်သားထားလိုက်ပြီး နောင်တွင် တစ်ခုခု အမှန်တကယ် ပြန်လုပ်ပေးနိုင်ရန် သူ့ကိုယ်ကို ကြိုးစားမြှင့်တင်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူက နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ကန်ထဲမှ ထွက်လာပြီး အဆင့်သစ်ကို အခြေခိုင်ရန် အလေးအနက် ကျင့်ကြံတော့သည်။

ထန်ထျန်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ရှေ့ရှိ ရေကန်ငယ်ကို ကြည့်ကာ လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထောင်းထျဲ့ (အစားကြူး) လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုစွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မူလက ခိုင်မာလှသော ဝိညာဉ်ရည်များက ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ ရေတိုင်ကီကြီးတစ်ခုသဖွယ် ထန်ထျန်းထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဝင်လာတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ရေကန်ငယ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ရည်အားလုံးမှာ ထန်ထျန်း၏ လက်ဝါးထဲတွင် စုစည်းသွားပြီး ကြည်လင်တောက်ပကာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းစားနိုင်သော လျူလီပုတီးစေ့ လေးတစ်စေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"တော်တော်လေး လှသားပဲ"

ထန်ထျန်းသည် ထိုပုတီးစေ့လေးကို အသာအယာ ကစားကြည့်ပြီးနောက် သကြားလုံးတစ်လုံးလိုပင် ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မုန်တိုင်းက သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ထိုပြင်းအားမှာ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲသေဆုံးသွားနိုင်လောက်သည်။

သို့သော် ကောင်းကင်အာဏာရှင်ခန္ဓာ နှင့် ထာဝရဝိညာဉ်ခန္ဓာ တို့၏ အထောက်အပံ့ကြောင့် ထန်ထျန်းက ဒဏ်ရာတစ်စက်မှ မရဘဲ ထိုစွမ်းအားကို လွယ်လွယ်ကူကူ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။

လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်၏ လည်ပတ်မှုအောက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးမှာ ဒန်တျနိထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ကျင့်ကြံခြင်းမှာ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာသည်။

လီဟုန် ရက်အနည်းငယ်ကြာ စုပ်ယူရမည့် စွမ်းအားအားလုံးကို ထန်ထျန်းက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် အကုန်အစင် စုပ်ယူပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှေ့သို့ တိုးသွားသော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာမှာ ပေါင်းစည်းခြင်း နှောင်းပိုင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရန်တော့ မလုံလောက်သေးပေ။

သာမန်ကျင့်ကြံသူဆိုလျှင် လုံလောက်မည်ဖြစ်သော်လည်း ထန်ထျန်း၏ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်များကြောင့် အဆင့်တက်ရန် လိုအပ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပမာဏမှာ သာမန်ထက် အဆပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက ပိုမိုများပြားနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

စုပ်ယူမှုပြီးဆုံးချိန်တွင် လီဟုန်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း အဆုံးသတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦး ဂူအတွင်းမှ ပျံထွက်လာခဲ့ကြသည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် နေ့ည မရှိသော်လည်း ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့် နေ့တစ်နေ့ ကုန်လွန်သွားသည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

လျူလီပင်လယ်က မည်သည့်အချိန်တွင် ပွင့်မည်ကို မသိရသဖြင့် သူသည် လီဟုန်အတွက် ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခုကို အချိန်မီ ရှာပေးရန် လိုအပ်သည်။

"သွားကြစို့"

.......

နောက်လာမည့် ရက်များတွင် ထန်ထျန်းက ဝိညာဉ်သားရဲများကို အမဲလိုက်ရင်း ရတနာရှိရာ နေရာများကို ဆက်လက်ရှာဖွေခဲ့သည်။

သူ ရှာတွေ့ထားသော ထူးခြားသည့် တာအိုအရှိန်အဝါ ကို အသုံးပြုခြင်းက ရှာဖွေရေးကို များစွာ အဆင်ပြေစေသည်။

၅ ရက်အတွင်းမှာပင် သူသည် လျူလီရေကန် ၂ ခု၊ လျူလီကန်ငယ် ၆ ခုနှင့် လျူလီရေတွင်း ၁၉ ခုအထိ ရှာတွေ့ခဲ့သည်

ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော ထိရောက်မှုကိုသာ သူများ သိသွားပါက ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြပေလိမ့်မည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် ရေတွင်း တစ်ခု ရှာတွေ့လျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီဖြစ်ပြီး ရေကန် တစ်ခုဆိုလျှင်တော့ ကောင်းကင်ဘုံ၏ စောင်မမှုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်း၏ လက်ရှိ ပစ်မှတ်မှာ လျူလီအိုင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရှာတွေ့ခဲ့လျှင် လီဟုန်ကို စိတ်ချလက်ချ ထားရစ်ခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ လျူလီပင်လယ်သို့ သွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုနေရာမှာ အန္တရာယ်ကြီးလှသဖြင့် လီဟုန်ကို အစွန့်စား မခံနိုင်ပေ။

ဝမ်းနည်းစရာမှာ သူ၏ နည်းလမ်းဖြင့် ရှာသော်လည်း ယခုထိ ရှာမတွေ့သေးခြင်းပင်။

ဤအဆင့်ရှိသော ရတနာနေရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှားပါးလှပုံရသည်။

သို့သော် သူက အလဟသတော့ မဖြစ်ခဲ့ပေ။

ရေတွင်းများအားလုံးမှ စွမ်းအားများကို စုပ်ယူပြီးနောက် သူက ပေါင်းစည်းခြင်း နှောင်းပိုင်း အဆင့် သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကန်ငယ် ၆ ခုမှ စွမ်းအားများကို ထပ်မံ စုပ်ယူလိုက်သောအခါ သူသည် ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။

အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

သို့သော် အချိန်အကန့်အသတ်ကြောင့် သူက အတင်း အဆင့်မတက်သေးဘဲ ကျန်ရှိသော ဝိညာဉ်ရည်များကို လျူလီပုတီးစေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ရေကန် ၂ ခုမှ ပုတီးစေ့ ၂ စေ့။

ပုတီးစေ့ တစ်စေ့စီတွင် ပါရှိသော စွမ်းအားမှာ အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် နယ်မြေမှ ထွက်သွားပြီးနောက်တွင်ပင် အချိန်အတော်ကြာ ကျင့်ကြံရန် လုံလောက်သည်။

၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ ရှန့်ထန်းတာအို ကျောက်စိမ်းများထက် များစွာ သာလွန်သည်။

နောက်ထပ် ၂ ရက် ကုန်လွန်သွားသောအခါ ထန်ထျန်းက စတုတ္ထမြောက် လျူလီပုတီးစေ့ကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သူက လျူလီအိုင် ၏ တည်ရှိမှုကို အာရုံခံမိသွားတော့သည်။

အားကောင်းလှသော တာအိုအော်ရာ မှာ ဒီရေတက်သကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး စီးဝင်လာသည်။

ထိုအော်ရာ ၏ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားရာ ထန်ထျန်းက နက်ရှိုင်းလှသော တောင်ကြားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

တောင်ကြား၏ အပြင်ဘက်တွင် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသော ပုံရိပ်ယောင်အစီအရင် တစ်ခု ရှိနေပြီး တစ်ခုလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ အပြင်မှကြည့်လျှင် သာမန် တောင်ကြားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထိုအစီအရင်မှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသဖြင့် အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်ရှိ အစီအရင်ပညာရှင်တစ်ဦး လာလျှင်ပင် ဖြေရှင်းရန် လပေါင်းများစွာ ကြာပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် အစီအရင်ကို ဖြေရှင်းလိုက်နိုင်သည်။

တောင်ကြား၏ ပုံစံအစစ်အမှန်မှာ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေသော ကြီးမားလှသည့် အိုင်ကြီးတစ်အိုင် ဖြစ်ပြီး ရေမျက်နှာပြင်မှာ လှိုင်းလေးများဖြင့် အရောင်အမျိုးမျိုး ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ စိတ်နှလုံးကို ဖမ်းစားထားသည်။

"တကယ်ကို ခက်ခဲပါလား

လျူလီအိုင် ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ"

ထန်ထျန်းက ရေရွတ်လိုက်ရင်း စောင့်ကြပ်နေသော သားရဲများကို ရှာဖွေတော့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လျူလီအိုင်တွင် အနည်းဆုံး အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် သားရဲ တစ်ကောင် သို့မဟုတ် တစ်ကောင်ထက်မက ရှိတတ်သည်။

သို့သော် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဤမျှကြီးမားသော အိုင်ထဲတွင် မည်သည့်သားရဲမှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့သြသွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အပြင်ဘက်ရှိ အစီအရင်မှာ အလွန်အားကောင်းလွန်းသဖြင့် သားရဲစောင့်ရန် မလိုခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက လီဟုန်ကို ခေါ်ကာ အထဲဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ နောက်ဘက် အဝေးဆီမှ ရယ်မောသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟားဟားဟား..."

"တကယ်ကို ကံကောင်းတဲ့ ကောင်လေးနှစ်ယောက်ပဲ။ လျူလီအိုင်ကိုတောင် ရှာတွေ့ကြတယ်ပေါ့"

"ကြည့်ရတာ စောင့်ကြပ်တဲ့ သားရဲတောင် မရှိဘူးပဲ၊ သူတို့က ကောင်းကင်ရဲ့ အချစ်တော်တွေလား"

ထိုအသံမှာ အဝေးမှနေ၍ ချက်ချင်းပင် အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လူရိပ်သုံးခုက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး ထန်ထျန်း၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့က သူတို့၏ အော်ရာ ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားပေ။

အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်

၎င်းပြင် ထိုအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ များပင် ဖြစ်ကြသည်။

"ဟေး... ကံကောင်းတဲ့ ကောင်လေး"

ရှေ့ဆုံးမှ ဆံပင်နီနှင့် လူသန်ကြီးက အကျယ်ကြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ကံကောင်းတာတော့ အမှန်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာက ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရတနာကို ခံစားဖို့ မင်းတို့မှာ အရည်အချင်း မရှိဘူး

ထွက်သွားစမ်း၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထား၊ လျှောက်မပြောနဲ့

မဟုတ်ရင်..."

ပြောရင်းနှင့် သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အေးလေ... ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါက စကားတွေ အရှည်ကြီး ပြောရတာ သိပ်ဝါသနာမပါဘူး

ဆက်ပြောနေရင် ငါကိုယ်တိုင်တောင် ရယ်မိတော့မယ်

အကုန်လုံး သေလိုက်ကြတော့"

ပြောပြီးသည်နှင့် လူသန်ကြီးက သူ၏ လက်ဝါးကြီးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်၏ ဖိအားကို သယ်ဆောင်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားတစ်ခုက ထန်ထျန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းလာတော့သည်။