လျူလီပင်လယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

တောင်ကြားထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ရတနာရှိရာနေရာများကို ရှာဖွေခြင်းအား ခေတ္တရပ်နားလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရတနာနေရာများမှာ အဆင့်အတန်းအလိုက် ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လျူလီအိုင် တစ်ခုမှ ရရှိသော တန်ဖိုးမှာ လျူလီရေကန် ထက် အဆပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက သာလွန်သည်။

ထို့ကြောင့် အသေးအဖွဲများကို ထပ်မံရှာဖွေနေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

သူ၏ နောက်ဆုံးပစ်မှတ်မှာ လျူလီပင်လယ် ဖြစ်သည်။

၎င်းက ရတနာနေရာအားလုံး၏ မြစ်ဖျားခံရာဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာတွင် မည်သို့သော မြင်ကွင်းမျိုး ရှိနေမည်ကို ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။

ထို့ကြောင့် ခဏမျှ အနားယူပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ပတ်ဝန်းကျင်၌ အေးအေးလူလူ လျှောက်ပတ်နေတော့သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ ဝိညာဉ်သားရဲများနှင့် ရတနာစမ်းရေများအပြင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်နှင့် ဝိညာဉ်အသီးများလည်း အမြောက်အမြား ရှိသည်။

အစောပိုင်းက လီဟုန်အတွက် ကျင့်ကြံရာနေရာကိုသာ အာရုံစိုက်ရှာနေသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ဂရုမစိုက်ဖြစ်ခဲ့ပေ။

ယခု အားလပ်ချိန်ရမှသာ သူ၏ စားချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးတော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူက ကောင်းမွန်သော အရာအမြောက်အမြားကို ရရှိခဲ့သည်။ ဤနေရာမှ ဝိညာဉ်အသီးများမှာ အပြင်လောကထက် ပိုမိုချိုမြိန်ကာ အရသာရှိလှပြီး တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်တိုင်း အရည်များထွက်လာကာ လန်းဆန်းမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

လျှောက်ပတ်နေစဉ်အတွင်း အခြားကျင့်ကြံသူအချို့နှင့်လည်း ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ အချို့မှာ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို ဂရုတစိုက် ရှာဖွေနေကြပြီး အချို့မှာမူ လျူလီရေတွင်း တစ်ခုအတွက်နှင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သတ်ဖြတ်နေကြသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းမှာ အဝေးမှသာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ဤသို့ဖြင့် နောက်ထပ် ၂ ရက် ကုန်လွန်သွားပြီး နယ်မြေထဲသို့ ရောက်ရှိသည့် ၁၀ ရက်မြောက်နေ့တွင် ကျီယန်ဂိုဏ်း ထံမှ သတင်းရောက်လာတော့သည်။

ဝင်ပေါက် ပွင့်သွားပြီ ဖြစ်သည်

ထန်ထျန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ အချိန်၏ သုံးပုံတစ်ပုံ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သတင်းသာ ထပ်မလာလျှင် သူကိုယ်တိုင် ဝင်ပေါက်ကို ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက ကျောက်စိမ်းပြားပေါ်ရှိ တည်နေရာကို ကြည့်ကာ လမ်းကြောင်းကို အတည်ပြုပြီးနောက် တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ထန်ထျန်းက ကျောက်စိမ်းပြားတွင် ဖော်ပြထားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤနေရာမှာ မြေပြင်ညီညာသော်လည်း ရှေ့တည့်တည့်တွင်မူ ကောင်းကင်အထိ မြင့်မားလှသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ထောက်တိုင်ကြီးသဖွယ် မတ်မတ်ရပ်လျက်ရှိသည်။ ၎င်း၏ ထိပ်ဖျားမှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသည်ကိုပင် မမြင်ရသဖြင့် အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

တောင်၏ အလည်နားတွင် ကျီယန်ဂိုဏ်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူအချို့မှာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြသည်။

၎င်းတို့နောက်တွင်မူ ကြီးမားပြီး မှောင်မည်းနေသော ဂူပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုနေရာမှာ လျူလီပင်လယ်၏ ဝင်ပေါက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထန်ထျန်း ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။

အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ကျီယန်ဂိုဏ်းသားများအပြင် အခြားသော ကျင့်ကြံသူ ၁၀ ဦးကျော်လည်း စုဝေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

၎င်းတို့မှာ အော်ရာ ချင်း မတူညီကြသော်လည်း ကျီယန်ဂိုဏ်းသားများ မဟုတ်ကြကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။

ထန်ထျန်း ရောက်လာပြီးနောက် နေရာအတည်ပြုရန် ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ဟိုဘက်ကို သွား"

ကျီယန်ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးက စစ်ဆေးပြီးနောက် အခြားကျင့်ကြံသူများ ရှိရာသို့ မယဉ်ကျေးသော လေသံဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ လူအုပ်ကြားထဲတွင် နေရာလွတ်တစ်ခုရှာကာ ရပ်နေလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤလူများအားလုံးမှာ သူကဲ့သို့ပင် ပိုက်ဆံပေး၍ လျူလီပင်လယ်ထဲ ဝင်ခွင့်ရရှိခဲ့သော ပြင်ပကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ပုံရသည်။

ခဏစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နောက်ထပ် ကျင့်ကြံသူ ၁၀ ဦးကျော် ထပ်မံရောက်ရှိလာပြီး စုစုပေါင်း ပြင်ပကျင့်ကြံသူ ၃၀ ခန့် ရှိလာသည်။

တစ်ဦးလျှင် ရှန့်ထန်းတာအိုကျောက်စိမ်း အတုံး ၂၀ ဆိုပါက စုစုပေါင်း ၆၀၀ ကျော် ရရှိမည်။

ဤသို့ ငွေရှာရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။

"အားလုံး ဒီကိုလာ"

လူစုံသွားသောအခါ တာဝန်ခံ ကျီယန်ဂိုဏ်းတပည့်က အကျယ်ကြီး ပြောလိုက်သည်။ "အခု မင်းတို့ကို လျူလီပင်လယ်ဆီ ခေါ်သွားမယ်

မှတ်ထား လျှောက်မကြည့်နဲ့၊ လျှောက်မမေးနဲ့၊ ပိုလို့တောင် လျှောက်မသွားနဲ့ ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ လုပ်ရမယ်

မဟုတ်ရင် ဖြစ်လာမယ့် အကျိုးဆက်ကို ကိုယ်တိုင်တာဝန်ယူရမယ်"

"ကြားကြလား"

ထိုတပည့်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ပေါင်းစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်မျှသာ ရှိသော်လည်း သူ၏ မောက်မာသော စကားများကို အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း နှောင်းပိုင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ များပင် ခေါင်းညိတ်ကာ နားထောင်နေရပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဝံ့ကြပေ။

အကြောင်းမှာ သူ ဝတ်ဆင်ထားသော ဝတ်စုံကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ကျီယန်ဂိုဏ်းမှာ ရန်မစရဲသော ဂိုဏ်းဖြစ်ပြီး ဝူဒင်နန်းတော် ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုးသေးသည်။

ကျီယန်ဂိုဏ်းတပည့်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် လူအုပ်ကြီးမှာ မှောင်မည်းနေသော ဂူထဲသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့ကြသည်။

အထဲသို့ ရောက်သောအခါ မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဤဂူမှာ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူတို့ ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထန်ထျန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

နံရံများပေါ်တွင် တိုက်ပွဲကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များမှာ နေရာအနှံ့ ရှိနေသဖြင့် ဤလမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ရန်မှာ မလွယ်ကူခဲ့ကြောင်း သိသာသည်။

ဂူလမ်းမှာ အတော်ရှည်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်လေလေ တိုက်ပွဲရာများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာလေဖြစ်သည်။ အချို့နေရာများတွင် တောင်နံရံ တစ်ခြမ်းလုံး ပြိုကျနေပြီး ရံဖန်ရံခါတွင်လည်း သွေးကွက်များကို မြင်တွေ့ရသည်။

ဝိညာဉ်သားရဲများတွင် သွေးမရှိသဖြင့် ၎င်းမှာ ကျီယန်ဂိုဏ်းတပည့်များ၏ သွေးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဤလမ်းကြောင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖွင့်နိုင်ရန် ၎င်းတို့မှာ ၁၀ ရက်တိုင်တိုင် အချိန်ယူခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

၁၅ မိနစ်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် ရှေ့ဘက်မှ အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ခဏအကြာတွင် ဂူအပြင်သို့ ထွက်လိုက်ရာ မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ကျယ်ပြန့်သွားတော့သည်။

ကြည်လင်တောက်ပနေသော ပင်လယ်ကြီးတစ်ခုမှာ လှိုင်းကလေးများဖြင့် အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြောလှစွာ ၎င်းတို့ရှေ့တွင် တည်ရှိနေသည်။

ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ခုနစ်ရောင်ခြယ် မြူများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နေရောင်ခြယ်မှုအောက်တွင် ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေသည်မှာ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လူအုပ်ကြီးကြားတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာတွေ အော်နေကြတာလဲ"

ကျီယန်ဂိုဏ်းတပည့်က ချက်ချင်း ငေါက်လိုက်သည်။ "ဘာမှ မမြင်ဖူးတဲ့သူတွေလို အထူးအဆန်း လုပ်မနေကြနဲ့

ကမ်းစပ်မှာပဲ အရင်ရပ်နေကြ၊ ငါ သွားသတင်းပို့ဦးမယ်။ ခွင့်ပြုချက် မရဘဲ ဘယ်သူမှ ရေထဲမဆင်းနဲ့"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ဤနေရာကို အုပ်ချုပ်ပုံရသော အခြား ကျီယန်ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ဦးထံသို့ သွားလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက အခြားကျင့်ကြံသူများနှင့်အတူ လျူလီပင်လယ် ကမ်းစပ်သို့ ရောက်လာသည်။

သိပ်သည်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အခဲလိုက်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင် ရှိနေပြီး အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အတားအဆီးမှာ လှုပ်ခတ်သွားကြောင်း ခံစားရသည်။

သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ အခြားရတနာနေရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤနေရာမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အရည်အသွေးချင်း မတူပေ၊ ပိုမိုသန့်စင်ကာ မူလအတိုင်း ရှိလှသည်။

ပင်လယ်အနက်ပိုင်းသို့ သွားလေလေ အရည်အသွေးမှာ ပိုမို မြင့်မားလာဦးမည် ဖြစ်ရာ ပင်လယ်၏ ဗဟိုချက်တွင် မည်သို့သော အခြေအနေ ရှိနေမည်ကို ခန့်မှန်းရပင် ခက်လှသည်။

ထန်ထျန်းက အရောင်စုံ မြူများကို ဖြတ်ကျော်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါ သူက အားကောင်းလှသော ကျီယန်ဂိုဏ်းသား ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့က တူညီသော အကွာအဝေးမှနေ၍ တန်းစီကာ စက်ဝိုင်းပုံစံ တည်နေရာယူထားကြသည်။

၎င်းတို့၏ လက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်သွယ်ကာ မမြင်ရသော တံတိုင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားကြသည်။

ထိုတံတိုင်းမှာ ပင်လယ်အတွင်းပိုင်းမှ ကြောက်စရာကောင်းသော သားရဲများကို တားဆီးထားပြီး အနီးသို့ မလာနိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျီယန်ဂိုဏ်းသား အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ များစွာ ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ သူတို့ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ ကျင့်ကြံရန်အတွက် လျူလီပင်လယ်ထဲတွင် ဘေးကင်းသော ဇုန်တစ်ခု ဖန်တီးပေးရန် ဖြစ်ကြောင်း ထန်ထျန်း သဘောပေါက်သွားသည်။

၎င်းတို့သာ မရှိပါက ပြင်ပကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့် ပင်လယ်ထဲမှ သားရဲများကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် ပင်လယ်ကို ငေးကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဒါက အင်အားကြီးဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ အားသာချက်ပဲ။

ထန်ထျန်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။

စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ကျီယန်ဂိုဏ်းတပည့် ပြန်ရောက်လာသည်။

"မင်းတို့ ကမ်းစပ်ကနေ ၁၀ မီတာအတွင်းမှာပဲ ကျင့်ကြံရမယ်၊ စည်းမကျော်နဲ့"

"စည်းကျော်တဲ့သူ ရှိရင် ချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်"

သူက အကျယ်ကြီး ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လူအများမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

အကြောင်းမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ ပိုဝင်လေလေ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်ကို သိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကမ်းစပ်နားက နေရာမှာ လျူလီပင်လယ်တစ်ခုလုံးတွင် အညံ့ဆုံးနေရာ ဖြစ်သည်။

ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးထားရသော်လည်း အပြည့်အဝ ခံစားခွင့် မပေးခြင်းမှာ မတရားသလို ခံစားရသည်။

အချို့မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ပထမဆုံး စတင်၍ ရန်မစဝံ့ကြပေ။

ကမ်းစပ်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လျူလီအိုင်ထက်တော့ အများကြီး သာပါသေးတယ်၊ ပြီးတော့ အန္တရာယ်လည်း မရှိဘူးဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်ကာ လူအများ ရေထဲသို့ စတင်ဆင်းကြတော့သည်။

ထန်ထျန်းကလည်း ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူက ဤနေရာ၌ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေမည်မဟုတ်ပေ။ လျူလီပင်လယ်ထဲ ရောက်ပြီဖြစ်ရာ ကျီယန်ဂိုဏ်းသားများ မသိအောင် ပင်လယ်အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်နိုင်သည့် နည်းလမ်းပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ရှိနေသည်။

သို့သော် သူ ရေထဲဆင်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ဂူအဝင်ဝမှ လူရိပ်အချို့ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသူများ၏ အော်ရာ မှာ အလွန်ပင် အားကောင်းလှပြီး အနည်းဆုံး အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း နှောင်းပိုင်း အဆင့်ကျင့်ကြံသူ များ ဖြစ်ကြသည်။

၎င်းတို့မှာ ကျီယန်ဂိုဏ်းသားများ မဟုတ်ကြသော်လည်း မောက်မာလှသော ကျီယန်ဂိုဏ်းသားများမှာ ထိုသူများကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဖားယားသော အမူအရာများဖြင့် ကြိုဆိုကြတော့သည်။

နှစ်ဖက် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ထိုသူများမှာ ထန်ထျန်းတို့ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထန်ထျန်းက အစောပိုင်းက သတိမထားမိခဲ့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူများ၏ လက်ထဲတွင် နက်မှောင်သော လှံရှည်ကြီးများ ကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

၎င်းလှံများမှာ ထျန်းယန်ရှန်း ၏ လက်ထဲတွင် ရှိသော လှံနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်