အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် ငါးဦးကို သုတ်သင်ခြင်း

ထန်ထျန်း၏ မူလအထောက်အထားကို အတည်ပြုပြီးနောက် ကျီယန်ဂိုဏ်းသားများက ဆက်လက်မပတ်သက်တော့ဘဲ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ထန်ထျန်းနှင့် စစ်နတ်ဘုရားခန်းမမှ ငါးဦးသာ ရင်ဆိုင်လျက် ကျန်ရစ်တော့သည်။

စီစဉ်ထားသည့် အကွက် ပျက်သွားသဖြင့် စစ်နတ်ဘုရားခန်းမ ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းနေသည်။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ကူးပြောင်းနေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထန်ထျန်းအပေါ်၌ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ကြည့်ရတာ ထျန်းယန်ရှန်း မင်းအကြောင်း သိထားတာတွေက သိပ်မမှန်ဘူးပဲ။" ဟု သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း "အော်... ဟုတ်လား"

"သူက ဘာပြောထားလို့လဲ"

အမည်းဝတ်စုံဝတ် ခေါင်းဆောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "သူပြောတာကတော့ မင်းမှာ ဝိညာဉ်ရတနာတွေ များတာကလွဲရင် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားက ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့်လောက်ပဲ ရှိတာတဲ့။

ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ အနည်းဆုံး ပေါင်းစည်းခြင်း နှောင်းပိုင် အဆင့်လောက်တော့ ရှိနေပြီထင်တယ်။

မဟုတ်ရင်တော့ မင်းမှာ ဘယ်လောက်ပဲ ရတနာတွေ ရှိရှိ ခုနက ငါတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုအောက်ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ထန်ထျန်း ဘာမှပြန်မပြောပေ။

အဓိကတပည့် ရွေးချယ်ပွဲ ပြီးကတည်းက သူက လူအများရှေ့တွင် သူ့၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားကို ထုတ်မပြခဲ့ဖူးပေ။

ထိုနေ့က တောင် တောင်ထိပ် ပေါ်တွင်လည်း သူက ဝိညာဉ်ရတနာ အမြောက်အမြားကိုသာ အသုံးချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထျန်းယန်ရှန်းအနေဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားကို ခန့်မှန်းလွဲသွားခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။

သို့သော် ခုနက သူ လွတ်မြောက်လာခြင်းမှာ မည်သည့် ဝိညာဉ်ရတနာကိုမျှ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့ ထပ်ပြီး ဟန်မဆောင်တော့ဘူးလား"

"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ထျန်းယန်ရှန်း လွှတ်လိုက်တာပါလို့ တန်းပြီး ဝန်ခံလိုက်ရတာလဲ။" ဟု ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်က အေးစက်စက် ပြုံးကာ "စစ်နတ်ဘုရားခန်းမက လူတွေက ဟန်ဆောင်ရတာကို ရွံတယ်။

အခြေအနေက ထူးခြားမနေရင် ခုနကလို နည်းလမ်းမျိုးကိုလည်း ငါတို့ သုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထန်ထျန်း၏ မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

ထူးခြားသည်ဖြစ်စေ၊ မထူးခြားသည်ဖြစ်စေ မင်းတို့ကတော့ လုပ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ မဟုတ်လား။

"မင်း ကံကောင်းသွားတယ် ကောင်လေး။"

ခေါင်းဆောင်က ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီး ဝမ်းမသာနေနဲ့ဦး။

ငါတို့ စစ်နတ်ဘုရားခန်းမကို ရန်စမိရင် နောင်မှာ ဘယ်လို အကျိုးဆက်တွေ ရှိလာမလဲဆိုတာ မင်း သိစေရမယ်။

သွားကြစို့။"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ကျန်လေးဦးကို ခေါ်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့ လှည့်မထွက်နိုင်မီမှာပင် တာအိုအော်ရာ တစ်ခုက ၎င်းတို့ အားလုံး၏ အော်ရာ ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကို... ဘယ်သူက ထွက်သွား ခွင့်ပြုလို့လဲ"

ထန်ထျန်းက အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ မှင်တက်သွားပြီး ရယ်ချင် နေသော လေသံဖြင့် "မင်းက ငါတို့ကို တားထားချင်တာလား

ထန်ထျန်း... ငါတို့ မင်းကို အခု မသတ်တာက အကျိုးသက်ရောက်မှု မကောင်းမှာ စိုးလို့ပဲ။

ငါတို့က မျက်နှာသာပေးနေတုန်းမှာ အတင့်မရဲစမ်းနဲ့"

ထန်ထျန်းက ၎င်းတို့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသည်။ "ငါ အရင်က စစ်နတ်ဘုရားခန်းမအပေါ် အထင်ကြီးခဲ့မိတယ်။ မင်းတို့က လုပ်မယ်ဆို တည့်တည့်လုပ်တဲ့သူတွေလို့ ထင်ခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အခု လုပ်ရပ်တွေက ငါ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်စေတယ်။

ရှေ့ကြည့်နောက်ကြည့်နဲ့ ဒါကိုကြောက်၊ ဟိုဟာကိုကြောက်နေရတာကမှ စစ်မှန်တဲ့ စစ်နတ်ဘုရားခန်းမရဲ့ ပုံစံလား"

ထန်ထျန်း၏ လှောင်ပြောင်မှုကြောင့် ငါးဦးလုံး ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

"ထန်ထျန်း မင်းကို ငါ သတိပေးမယ်"

"ဘာမဆို ပြောလို့ရပေမဲ့ စစ်နတ်ဘုရားခန်းမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ လုံးဝ မစော်ကားနဲ့" ဟု ခေါင်းဆောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"တော်ပါ"

"မင်းတို့က ခုနက အပြင်ကျင့်ကြံသူတွေလောက်တောင် အဆင့်မရှိဘူး။"

"စစ်နတ်ဘုရားခန်းမ ဟုတ်လား"

"အမှိုက်တွေပဲ။"

အလွန်အကျွံ စော်ကားလိုက်သော စကားလုံးများကြောင့် စစ်နတ်ဘုရားခန်းမမှ ငါးဦးလုံး ရူးသွပ်မတတ် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် အော်ရာ များ ထပ်မံ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လက်ထဲမှ လှံရှည်များမှာ နောက်တစ်ခဏတွင် တိုက်ခိုက်တော့မည့်အလား တုန်ခါနေသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက ၎င်းတို့ထက် ပိုမြန်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် သူက လက်ဝါးကို ဖြန့်ထုတ်လိုက်ရာ မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခုက ၎င်းတို့အားလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လျှံထွက်လာသည်။

"မင်း သေချင်နေတာပဲ"

စစ်နတ်ဘုရားခန်းမမှ ငါးဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ထန်ထျန်း၏ ချုပ်နှောင်မှုကို ချိုးဖျက်ကာ သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ထန်ထျန်း၏ မျက်နှာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ လက်ဝါးတစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့နှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်မိသွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အခြားလက်တစ်ဖက်က ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဆန်းကြယ်သော တာအိုတံဆိပ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်ရာ နှစ်ဖက် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ပုံရိပ် ခြောက်ခုလုံး ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဤနေရာကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေသော ကျီယန်ဂိုဏ်းသားများမှာ နှစ်ဖက်စလုံး ထပ်မံ တိုက်ခိုက်တော့မည်ကို မြင်ပြီး ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ရမလား စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လူအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားကြသည်။

"ဒါက ဟင်းလင်းပြင် နည်းစနစ်ပဲ။" ဟု ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ

လိုက်ကြည့်ကြမလား"

တစ်စုံတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

ကျီယန်ဂိုဏ်း ကျင့်ကြံသူ က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါက ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းတွင်း တိုက်ပွဲပဲ။

ငါတို့က ဖြစ်ပျက်သမျှကို အထက်ကို အမှန်အတိုင်း တင်ပြလိုက်ရင် ရပြီ။"

လူအားလုံး ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

ထိုအခါ လူငယ်ပါရမီရှင်တစ်ဦးက တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ပြီး "စစ်နတ်ဘုရားခန်းမက လူတွေက တကယ် မောက်မာတာပဲ။ ငါတို့ နယ်မြေမှာ လာပြီး လူသတ်တာတင် မကဘူး၊ ထန်ထျန်းက သူ့အထောက်အထားကို ပြနေတာတောင် လိုက်သတ်နေကြသေးတယ်။

ဝူဒင်နန်းတော်က ဒါတွေကို မထိန်းချုပ်ဘူးလား"

ကျီယန်ဂိုဏ်း ကျင့်ကြံသူ က "ဝူဒင်နန်းတော်မှာလည်း သူ့စည်းမျဉ်းနဲ့သူ ရှိတယ်။ အခု အဲဒီငါးယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်က စည်းကျော်သွားပြီ။

ထန်ထျန်းကို လိုက်သတ်တာကတော့ သူတို့ ဒေါသထွက်ပြီး အရှက်ရလို့ လုပ်တာပဲ။"

"တကယ်ကို စိတ်တိုစရာကောင်းတာပဲ"

"ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ပေမဲ့လည်း ထန်ထျန်း တစ်ယောက် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လွတ်မြောက်သွားပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။"

လူအများမှာ ခဏမျှ ဝိုင်းဝန်း ဆွေးနွေးပြီးနောက် လျူလီပင်လယ်၏ ဘေးကင်းသော ဇုန်ကို ထပ်မံ ချဲ့ထွင်ရန်အတွက် အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤကိစ္စမှာ ၎င်းတို့နှင့် မသက်ဆိုင်သဖြင့် ထန်ထျန်းအတွက် စိတ်ထဲမှသာ ဆုတောင်းပေးနိုင်ကြတော့သည်။

သို့သော် လက်တွေ့ အခြေအနေမှာမူ ၎င်းတို့ ထင်ထားသည်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်။

လျူလီပင်လယ် အနက်ပိုင်း

ပုံရိပ် ခြောက်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။

၎င်းတို့မှာ ထန်ထျန်းနှင့် စစ်နတ်ဘုရားခန်းမမှ ငါးဦးပင် ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း စစ်နတ်ဘုရားခန်းမ ခေါင်းဆောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လေးနက်စွာဖြင့် "မင်းမှာ ဒီလောက်အထိ စွမ်းအား ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး

ငါတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို တားနိုင်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ငါတို့ကို ဒီနေရာအထိ အတင်းအကျပ် ခေါ်လာနိုင်တယ်ပေါ့။

တကယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တာပဲ"

ကျန်လေးဦးသည်လည်း ထိတ်လန့်နေကြသည်။

ပေါင်းစည်းခြင်း အဆင့် တစ်ဦးက အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း နှောင်းပိုင်း အဆင့် ငါးဦးကို အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ခြင်းမှာ သာမန်နည်းလမ်းဖြင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ငါက ကျီယန်ဂိုဏ်းက လူတွေရှေ့မှာ လူမသတ်ချင်လို့ပဲ။"

ထန်ထျန်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်မြဲ အေးစက်နေသည်။

ထိုနေရာမှ ထွက်လာရခြင်း၏ ပထမအကြောင်းရင်းမှာ ကျီယန်ဂိုဏ်းသားများ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်းကို တားဆီးရန် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမှာ လူအများရှေ့တွင် သူ့၏ စွမ်းအားအစစ်မှန်ကို မပြလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

တတိယမှာမူ ဤအခွင့်အရေးကို သုံး၍ လျူလီပင်လယ် အနက်ပိုင်းသို့ တစ်ခါတည်း ဝင်ရောက်ရန် ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အမည်းဝတ်စုံဝတ် ပညာရှင်များမှာ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"မင်းက ငါတို့ကို အပိုင် နိုင်ပြီလို့ တကယ် ထင်နေတာလား"

"စစ်နတ်ဘုရားခန်းမကလူတွေမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းဆိုတာ မရှိဘူး"

"ငါတို့က တက်လှမ်းခြင်း ကျင့်ကြံသူ ကိုတောင် မကြောက်တာ၊ မင်းလို နို့နံ့မစင်သေးတဲ့ ကောင်လေးကို ကြောက်ရမလား"

"မင်းက သေချင်နေမှတော့... မင်းရဲ့ အသက်ကိုသာ ပေးလိုက်တော့"

ခေါင်းဆောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်လေးဦးနှင့်အတူ ထန်ထျန်းဆီသို့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်း၏ အမူအရာမှာ မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

"မင်းတို့နဲ့ မကစားတော့ဘူး။"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လက်ဝါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

အချိန်မှာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။

အဝေးဆုံးသော ကောင်းကင်မှ လာသော တာအိုက ကောင်းကင်ယံမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာပြီး ဤဟင်းလင်းပြင်ရှိ တာအို များကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။

စစ်နတ်ဘုရားခန်းမမှ ငါးဦးမှာ ကြောက်စရာကောင်းသော ရွှံ့နွံထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားရန်ပင် အလွန်ခက်ခဲသွားကြသည်။

ပျက်သုဉ်းခြင်း စွမ်းအားတစ်ခုမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျရောက်လာသည်။

သေခြင်း ၏ အငွေ့အသက်မှာ ငါးဦးလုံး၏ ရင်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးအမျှင်များ ထောင်ထွက်သွားပြီး ထန်ထျန်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ထက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တစ်ဆင့် နိမ့်ပါးသော လူငယ်တစ်ဦးက ဤမျှအထိ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသော နည်းစနစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

၎င်းတို့၏ လှံရှည်များမှာ ထိုအရှိန်အဝါအောက်တွင် လျင်မြန်စွာ ကြွေလွင့်ပျက်စီးသွားသည်ကို ၎င်းတို့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည်။

ဆက်လက်၍ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျက်သုဉ်းလာတော့သည်။

ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို နေရာယူလိုက်သည်။

"မလုပ်... နဲ့..."

ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အဆုံးစွန်သော ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

အသနားခံချင်သော်လည်း စကားတစ်လုံးပင် အပြည့်အစုံ မပြောနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တဖြည်းဖြည်း ပျော်ဝင်သွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေရတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် လေပြေလေညှင်းလေးများ ပြန်လည် တိုက်ခတ်လာသည်။

ပင်လယ်ရေပြင်ပေါ်တွင် ထန်ထျန်း တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ပြီး စစ်နတ်ဘုရားခန်းမမှ ငါးဦးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘူး ဟုတ်လား"

ထန်ထျန်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ ခုနက ထိုငါးဦး၏ မျက်လုံးထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သေခါနီး ရုန်းကန်မှုမှာ သာမန်လူသားများနှင့် ဘာမှ မထူးခြားပေ။

သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ချလိုက်ပြီး သူ့ လက်ဝါးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွမ်းကျင်အဆင့် အနန္တတာအိုနိယာမက..."

"တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းပါလား..."