ရှောင်လင်ဂိုဏ်းမှ ဆန်တုရဟန်းသုံးပါး

မထွက်ခွာမီ ကျန်းဝူကျိနှင့် အခြားသူများသည် ယင်းလိထင်ကို ဆုန့်ယွမ်ချောင်နှင့် အခြားသူများထံ အပ်နှံခဲ့ကြသည် ။ ယင်းလိထင်အား တစ်လကြာ အိပ်မောကျနေစေမည့် အိပ်ဆေးလုံးတစ်လုံး တိုက်ကျွေးထားကြောင်း၊ ယခုအခါ ရက်ပေါင်း ၂၀ ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ နောက်ထပ် ၁၀ ရက်မပြည့်မီ နိုးလာမည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကို အသိပေးခဲ့သည် ။

ဤကာလအတွင်း ယင်းလိထင်ကို မည်သည့်အရာမျှ ကျွေးမွေးရန် မလိုအပ်ပေ ။ ကျန်းဝူကျိ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သော ဆေးလုံးများကို တိုက်ကျွေးရုံဖြင့် လုံလောက်သော အာဟာရကို ရရှိစေမည်ဖြစ်သည် ။ သူသည် အရာရာကို အစစအရာရာ စေ့စပ်သေချာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည် ။

စိမ်းလန်းသောမိုးမခစံအိမ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိနှင့် အခြားသူများသည် ရှောင်လင်ဂိုဏ်းသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြပြီး ရက်အနည်းငယ်ကြာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည် ။

ထိုအချိန်တွင် သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးရှိ သူရဲကောင်းများက ပုန်ကန်ထကြွနေကြသဖြင့် ယွမ်စစ်တပ်၏ စစ်ဆေးမှုများမှာ အလွန်တင်းကျပ်နေသည် ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းဝူကျိနှင့် လူအများအပြား ခရီးသွားလာရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲနေသည် ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းဝူကျိသည် အကြံကောင်းတစ်ခု ရရှိခဲ့သည် ။

"အုပ်စုလိုက် ခရီးသွားတာကို ခွင့်မပြုဘူးဆိုရင် မင်းတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် အားလုံးပြီးသွားတာပဲ မဟုတ်လား" ဟု သူက တွေးသည် ။

သို့ဖြစ်ရာ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ယွမ်စစ်သားများကို မကြာခဏ သုတ်သင်ခဲ့ကြသဖြင့် ကျန်းဝူကျိနှင့် အခြားသူများသည် အတားအဆီးများကို လွယ်ကူစွာ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီး ခရီးမှာ ချောမွေ့ခဲ့သည် ။

ရှောက်လင်တောင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရှောင်လင်ဂိုဏ်းနှင့် ယွမ်စစ်တပ်တို့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ဖွယ်ရှိကြောင်း၊ အရှုံးအနိုင်ကိုလည်း မသိရသေးသဖြင့် လူအများက သတိကြီးစွာဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည် ။ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျောင်းတော်တံခါးကို ခေါက်သော်လည်း မည်သူမျှ ထွက်မလာပေ ။

ကျိုးတျန်က "ဒီကတုံးသူခိုးတွေ အသတ်ခံလိုက်ရပြီလား မသိဘူး" ဟု ညည်းတွားသည် ။

"ရှောင်လင်ကျောင်းက အမြဲတမ်း လူစည်ကားနေကျပဲ။ အခု တံခါးခေါက်လိုက်တာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုတော့ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာ သေချာတယ်။ လူတိုင်း အထူးသတိထားကြပါ"

ကျန်းဝူကျိက လူအများအား ပြောကြားလိုက်ရာ လူအများကလည်း သဘောတူကြသည် ။ ထိုစဉ် တောင်တံခါးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါးမှာ လူအများရှေ့တွင် ပေါ်လာသည် ။

ဘုန်းကြီးအိုက "ဒကာတို့..... ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်နဲ့ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲတွေအားလုံးက တရားအားထုတ်ဖို့အတွက် ဝင်သွားကြပြီ။ ဧည့်သည်တွေကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး" ဟု ပြောသည် ။

ကျိုးတျန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် "လျှောက်မပြောနဲ့။ မင်းတို့ဆရာတော်က အဖမ်းခံထားရပြီကို တရားအားထုတ်နေသေးတယ် ဟုတ်လား။ မင်းအဘွားအိမ်မှာ သွားအားထုတ်နေတာလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည် ။

ဘုန်းကြီးအို၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသော်လည်း ခေါင်းခါလျက် "ကျောင်းတော်က ဧည့်သည် လက်မခံတော့ပါဘူး။ ခွင့်လွှတ်ကြပါ" ဟုသာ ဆိုသည် ။

စကားပြောပြီးနောက် တံခါးကို ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်သည် ။

ဗုန်း

ယင်းထျန့်ကျိန်းသည် တံခါးမပိတ်နိုင်အောင် ရှေ့သို့ တက်၍ တားဆီးထားလိုက်သည် ။ ၎င်းကို မြင်သော် ဘုန်းကြီးအိုက တံခါးကို အတင်းပိတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယင်းထျန့်ကျိန်း၏ ခွန်အားကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း ။ သူသည် မျက်နှာတပြင်လုံး နီရဲလာသည်အထိ အားစိုက်ထားရသော်လည်း အနိုင်နိုင်သာ ထိန်းထားနိုင်သည် ။

ယင်းထျန့်ကျိန်းသည် ဤဘုန်းကြီးအို၏ အတွင်းအားမှာ မဆိုးလှသော်လည်း မိမိထက် နိမ့်ကျနေသည်ကို သိရှိသဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည် ။ "ဒီတံခါးက ပွင့်နေသင့်တာပေါ့"

ထိုသို့ပြောရင်း ယင်းထျန့်ကျိန်းသည် အတွင်းအားကို အသုံးပြု၍ လက်ကို တုန်ခါလိုက်ရာ ကျောင်းတော်တံခါးမှာ ချက်ချင်းပင် ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဘုန်းကြီးအိုမှာလည်း အတွင်းအားဒဏ်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသည် ။

ယင်းထျန့်ကျိန်း၏ အတွင်းအားမှာ အလွန်မြင့်မားကြောင်းနှင့် အခြားသူများမှာလည်း သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ ဘုန်းကြီးအိုသည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ အတွင်းဘက်သို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားသည် ။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ လျင်မြန်လှသဖြင့် ကိုယ်ဖော့ပညာ ကျွမ်းကျင်ကြောင်း ထင်ရှားသည် ။

ယင်းထျန့်ကျိန်းက "ဒီလူရဲ့ အတွင်းအားက ရှောင်လင်ဂိုဏ်းက ပညာနဲ့ မတူဘူး။ ယွမ်စစ်တပ်ရဲ့ လက်ပါးစေများလား" ဟု ဆိုသည် ။

ကျိုးတျန်က "အခြားပညာတွေ တတ်ပြီးမှ ဂိုဏ်းထဲဝင်လာတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဟိုလူယုတ်မာ ချန်ခွန်းလိုမျိုးလေ" ဟု ညည်းတွားသည် ။

သို့သော် ကျန်းဝူကျိကမူ စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေပြီး "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့လူတွေ အများကြီးရှိတာပဲ။ ယွမ်စစ်သား ရှစ်ရာ၊ တစ်ထောင် လာရင်တောင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ အတွင်းထဲဝင်ပြီး ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည် ။

ကျန်းဝူကျိက ပြောဆိုပြီးဖြစ်၍ လူအများက ခေါင်းညိတ်သဘောတူကြပြီး ရှောင်လင်ကျောင်းအတွင်းသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည် ။

ခေတ္တမျှ လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် ကျောင်းတော်ရှေ့ရှိ ကျောက်သားမဏ္ဍပ်တစ်ခုကို မြင်ကြရသည် ။ တိုင်နှစ်တိုင်မှာ ကျိုးပဲ့နေပြီး မဏ္ဍပ်အတွင်းရှိ ကျောက်စားပွဲမှာလည်း မြေပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေသည် ။

ကျိုးတျန်က ရယ်မောလျက် "တိုက်ပွဲကတော့ အတော်လေး ပြင်းထန်ခဲ့ပုံပဲ။ ငါတို့ ကယ်တင်ဖို့ ရောက်လာတာ အချိန်ကိုက်ပါပဲ။ ဒီကတုံးသူခိုးတွေကိုလည်း သင်ခန်းစာအချို့ ပေးလိုက်တာ ကောင်းတယ်" ဟု ဆိုသည် ။

လူအများ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာကြစဉ် လူလေးငါးဆယ်ခန့် တောင်နောက်ဘက်သို့ ပြေးသွားသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည် ။ အိတ်ကြီးရဟန်း ရွှေပုတေ့က "ဒီလူတွေက ယွမ်စစ်တပ်ဘက်က လူတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီမှာ ချုံခိုတိုက်ဖို့ ပြင်နေတာနေမှာ" ဟု ဆိုသည် ။

"ချုံခိုတိုက်တိုက်၊ မတိုက်တိုက်၊ ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ရမှာလဲ"

သူရဲကောင်းများက မခန့်လေးစား ပြောဆိုကြသည် ။ ဤမျှ များပြားသော သိုင်းပညာရှင်ကြီးများ ရှိနေသဖြင့် ရှောင်လင်ဂိုဏ်း၏ အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်များ အားလုံးရှိနေလျှင်ပင် မကြောက်ကြရာ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ပို၍ပင် မကြောက်ကြပေ ။

လူအများက တောင်နောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြစဉ် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်များ ရှိရာသို့ ဖြတ်သန်းသွားကြရာ အမွှေးတိုင်ပြာများ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး ပစ္စည်းများစွာမှာလည်း ပျက်စီးနေသည် ။ ကျိုးပဲ့နေသော လက်နက်များနှင့် သွေးကွက်များကို နေရာအနှံ့ တွေ့မြင်နေရသဖြင့် ဤနေရာတွင် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သိသာလှသည် ။

ရန်ရှောင်က ရှေ့သို့တက်၍ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် "ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း..... ဒီတိုက်ပွဲက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်၊ သုံးရက်လောက်က ဖြစ်ခဲ့ပုံရတယ်။ ရှောင်လင်ကျောင်းမှာ အခု လူမရှိတော့ဘူး။ သူတို့ အရေးနိမ့်ပြီး အဖမ်းခံလိုက်ရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်" ဟု ဆိုသည် ။

ဝေယိရှောက်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လျက် "ရန်သူက ဒါကို ကြိုတင်တွက်ဆထားပုံပဲ။ ငါတို့လည်း ထောင်ချောက်ထဲ မကျအောင် သတိထားရမယ်" ဟု ဆိုသည် ။

ထို့နောက် ပထဝီ၊ အာပေါ၊ ဝါယော၊ တေဇော၊ သောတ ဟူသော ဝူရှင်းအလံတော်သားများမှာ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန်နှင့် ထောင်ချောက်များကို ရှာဖွေရန် လူစုခွဲလိုက်ကြသည် ။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ပထဝီအလံတော်အဖွဲ့မှ အလံကိုင်တစ်ဦးက ဘုန်းကြီးကျောင်းအတွင်းရှိ ရုပ်ပွားတော် ၁၈ ဆူမှာ နေရာရွှေ့ထားခြင်း ခံရကြောင်း လာရောက်အစီရင်ခံသည် ။

လူအများ သွားရောက်စစ်ဆေးကြည့်ရာ ရုပ်ပွားတော် ၁၈ ဆူအနက် ၁၆ ဆူ၏ ကျောဘက်တွင် ထက်မြက်သော လက်နက်တစ်ခုခုဖြင့် စာသားများ ထွင်းထုထားသည်ကို တွေ့ရသည် ။ ထိုစာသားများအတွင်း ဖုန်မှုန့်များ တက်မနေသေးသဖြင့် ၎င်းတို့ကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်းကမှ ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်သည် ။

ရုပ်ပွားတော် ၁၈ ဆူကို အတူတကွ စီလိုက်သောအခါ ၎င်းတို့၏ ကျောဘက်ရှိ စာသားများမှာ "ရှောင်လင်ကို အရင်ဖျက်ဆီးမယ်၊ ဝူတန်ကို ဆက်ပြီးသုတ်သင်မယ်၊ ငါတို့ မင်ဂိုဏ်းကသာလျှင် သိုင်းလောကကို အုပ်စိုးမယ်" ဟူ၍ ဖြစ်နေသည် ။

လူအများမှာ လန့်ဖျပ်သွားကြပြီး "ဒါဟာ အပြစ်ပုံချဖို့ လုပ်ထားတဲ့ အရမ်းယုတ်မာတဲ့ အကြံပဲ" ဟု ဟစ်အော်ကြသည် ။

သို့သော် ကျိုးတျန်က ခေါင်းခါလျက် "ငါတို့ကို အပြစ်ပုံချဖို့ ဒီစာတွေ ရေးတဲ့လူကတော့ တုံးအတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ကို အပြစ်ပုံချချင်ပေမဲ့ ငါတို့ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက ဝူတန်ဂိုဏ်းက ကျန်းချွေ့ဆန်းရဲ့ သားဆိုတာ တစ်လောကလုံး သိပြီးသားပဲ။ အဲဒါကို ဂိုဏ်းချုပ်က ဝူတန်ကို သွားဖျက်ဆီးပါ့မလား။ ရှောင်လင်ကို အရင်ဖျက်ဆီးမယ်၊ အော့မေ့ကို ဆက်ပြီးသုတ်သင်မယ်လို့ ရေးရင်တောင် ယုံချင်စရာ ရှိဦးမယ်" ဟု ဆိုသည် ။

ရန်ရှောင်က ခေါင်းခါလျက် "ညီအစ်ကိုကျိုး...... မင်းပြောတာ မမှန်ဘူး။ ဂိုဏ်းချုပ်က ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို ခုမှ ဆက်ခံတာဆိုတော့ ဒီသတင်းက သိုင်းလောကထဲမှာ မပြန့်သေးဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည် ။

ကျိုးတျန်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ထိုစကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည် ။ ဆုန့်ယွမ်ချောင်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း ယခုမှ သိရှိခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားဂိုဏ်းများမှာလည်း သိဦးမည်မဟုတ်သဖြင့် ပြဿနာမရှိနိုင်ပေ ။ သူသည် စကားကို မျိုချလိုက်ရသည် ။

သို့သော် ဘုန်းကြီးဖန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ဒီရုပ်ပွားတော်တွေကတော့ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေတယ်။ ငါတို့ကို တကယ် အပြစ်ပုံချချင်တာဆိုရင် ဘာလို့ ကျောဘက်တွေကို အပြင်ဘက်ကို လှည့်မထားတာလဲ။ ဒါဆိုရင် မြင်တာနဲ့ ဘာရေးထားလဲဆိုတာ တန်းသိမှာပေါ့။ အခုတော့ ရုပ်ပွားတော်တွေက နံရံကို ဘာလို့ ကပ်နေရသေးတာလဲ။ အလံကိုင်ရန်ရဲ့ စေ့စပ်သေချာမှုသာ မရှိရင် ဘယ်သူမှ ဒါကို တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည် ။

၎င်းကို ကြားသော် ကျိုးတျန်က အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ပင် "သူတို့ စာတွေရေးပြီးမှ ငါတို့ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မူလဇာတ်မြစ်ကို သိသွားလို့ လူကြားထဲ မပြရဲတော့တာ ဖြစ်မှာပေါ့" ဟု ဆိုသည် ။

ဘုန်းကြီးဖန်က "ဒါဆိုရင်လည်း စာတွေကို ဘာလို့ မဖျက်ပစ်တာလဲ။ ဒီအတိုင်း ထားခဲ့တာက တစ်ယောက်ယောက် တွေ့သွားနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား" ဟု ပြန်မေးသည် ။

ကျိုးတျန်မှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မည်သို့ ပြန်လည်ချေပရမည်ကို မသိတော့ပေ ။

ရန်ရှောင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားပြီး "ငါ့အမြင်အရတော့ တစ်ယောက်ယောက်က နောက်ကနေ လိုက်လာပြီး ရုပ်ပွားတော်တွေကို မူလအတိုင်း ပြန်လှည့်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလူက ငါတို့ မင်ဂိုဏ်းနဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ပတ်သက်နေမှာပဲ။ ငါတို့ သူတို့ဆီက ကျေးဇူးအများကြီး ရထားပြီးပြီ" ဟု ဆိုသည် ။

ဝေယိရှောက်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ဒီကိစ္စတွေအားလုံးကို ရုရန်မင်းသား စံအိမ်ကလူတွေနဲ့ ယွမ်စစ်တပ်က လုပ်တာဆိုတာ ငါတို့ သိပြီးသားပဲ။ ငါတို့ဘက်က လူတစ်ယောက်ယောက် ရုရန်မင်းသား စံအိမ်ထဲမှာ သူလျှိုအဖြစ် ရှိနေတာများလား။ အဲဒီလိုလူ ရှိတာကို ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး" ဟု ဆိုသည် ။

ရန်ရှောင်က ခေါင်းခါလျက် "ငါလည်း မသိဘူး.....အခြေအနေအရပဲ ကြည့်သွားကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည် ။

ထို့နောက် ကျန်းဝူကျိက "တောင်အနောက်ဘက်ကို သွားကြည့်ကြရအောင်။ တခြားပြဿနာ မရှိရင် ဝူတန်တောင်ကို အတူတူ သွားကြမယ်" ဟု ပြောသည် ။

လူအများက သဘောတူကြပြီး တောင်နောက်ဘက်သို့ အတူတကွ သွားရောက်ခဲ့ကြသည် ။ တောင်နောက်ဘက်မှာ အတော်လေး ရိုးရှင်းလှပြီး အိမ်အနည်းငယ်သာ ရှိသည် ။ ထိုနေရာတွင် တရားအားထုတ်နေသော ရှောင်လင်ကျောင်းမှ ဘုန်းကြီးအို အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ၎င်းတို့ထံမှလည်း မည်သည့်သတင်းအချက်အလက်မျှ မရရှိသဖြင့် လက်လျှော့ခဲ့ကြသည် ။

ထို့နောက် လူအများက တောင်ထိပ်သို့ တက်ခဲ့ကြရာ တောင်ထိပ်မှာ ဗလာကျင်းနေပြီး အိမ်တစ်လုံးမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရသည် ။ ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသော ထင်းရှူးပင် သုံးပင်သာ ရှိပြီး ထင်းရှူးပင်များ၏ ပင်စည်အတွင်းတွင် အပေါက်ကြီးများ ရှိကာ တစ်ပင်စီတွင် ဘုန်းကြီးအို တစ်ပါးစီ ရှိနေသည် ။ သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် သံကြိုးနက်များကို စီတန်းထားရာ မြင်ရသည်မှာ အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည် ။

ဤဘုန်းကြီးအို သုံးပါး၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ တစ်ပါးနှင့်တစ်ပါး မတူကြပေ။ အရှေ့မြောက်ထောင့်ရှိ ဘုန်းကြီးအိုမှာ သံကြမ်းကဲ့သို့ မည်းနက်သော မျက်နှာ ရှိသည် ။ အနောက်မြောက်ထောင့်ရှိ ဘုန်းကြီးအိုမှာ သစ်သားခြောက်ကဲ့သို့ ဝါဖျော့သော မျက်နှာ ရှိသည် ။ တောင်ဘက်တည့်တည့်ရှိ ဘုန်းကြီးအိုမှာမူ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သော မျက်နှာ ရှိသည် ။ ဘုန်းကြီးအို သုံးပါးစလုံးမှာ အလွန်ပိန်လှီလှသဖြင့် အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်နေကာ နာမကျန်းသောသူများနှင့်ပင် တူနေသည် ။

သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် အသက်အရွယ် သိပ်မကြီးလှသော ဘုန်းကြီး လေးငါးဆယ်ခန့် ရှိနေပြီး ၎င်းတို့မှာ ခုနက ဤဘက်သို့ ပြေးလာကြသော ဘုန်းကြီးများပင် ဖြစ်သည် ။

ကျန်းဝူကျိသည် ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဤဘုန်းကြီးအို သုံးပါးမှာ ရှောင်လင်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်သီးပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသော ဆန်တုဘုန်းကြီးသုံးပါး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည် ။

မင်ဂိုဏ်းဝင်များ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သံကြိုးနက်တစ်ခုမှာ ကျန်းဝူကျိကို တိုက်ခိုက်လာသည် ။

ကျန်းဝူကျိသည် ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသဖြင့် ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာခြင်း ဖြစ်သည် ။ သံကြိုးနက်မှာ ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော လေအားကို ဆောင်ယူလာသဖြင့် ၎င်း၏ အားမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေကြောင်း သိသာလှသည် ။ ၎င်းမှာ ကိုယ်ကို ပွတ်တိုက်သွားရုံမျှဖြင့် အရိုးများ ချက်ချင်း ကျိုးသွားနိုင်သည် ။ ၎င်းကို မြင်သော် ကျန်းဝူကျိသည် တိမ်လွှာလှေကား ပညာကို အသုံးပြုကာ ကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ ရွှေ့လျား၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည် ။

"ဟင်"

ဆန်တုဘုန်းကြီးသုံးပါးစလုံးမှာ ကျန်းဝူကျိ၏ အတွင်းအားကို အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသံထွက်လာကြသည် ။ ရှေ့တွင်ရှိနေသော သူမှာ လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ မြင့်မားသော ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့် အတွင်းအား အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှားပါးလှသည် ။

ဘုန်းကြီးအိုများ၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းအားနှင့် ထူးခြားသော တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်သော် မင်ဂိုဏ်းဝင်များမှာလည်း လူစုခွဲလိုက်ကြပြီး ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည် ။

"ယဥ်ကျေးမှုမရှိတဲ့ ဘုန်းကြီးတွေပါလား။ အပြင်က လူတစ်ယောက် ရောက်လာတာကို နှုတ်တောင်မဆက်ဘဲ အရင်တိုက်ခိုက်တယ် ဟုတ်လား"

ကျန်းဝူကျိသည် မည်သူ့ကိုမျှ အလျှော့ပေးမည့်သူ မဟုတ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည် ။

အလယ်တည့်တည့်ရှိ တုအယ်ဘုန်းကြီးက "ငါတို့က ပြင်ပက လူယုတ်မာတွေကို ယဉ်ကျေးနေဖို့ လိုလို့လား" ဟု ဖြည်းညင်းစွာ မေးသည် ။

ကျန်းဝူကျိက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "ဘယ်သူက လူယုတ်မာလဲ။ ရှောင်လင်မှာ အင်အားကြီးတဲ့ ရန်သူနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်လို့ ကြားလို့ ကူညီဖို့ သီးသန့် လာခဲ့တာ။ ခင်ဗျားတို့ ဘုန်းကြီး သုံးပါးက တွေ့တွေ့ချင်း ငါတို့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားတယ် ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားတို့ကို ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တွေလို့ ခေါ်ဖို့ရော ထိုက်တန်ရဲ့လား။ အပြစ်မဲ့တဲ့လူတွေကို အခုလို ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ သတ်နေတာကို မြင်ရင် ငရဲမင်းတောင် ခေါင်းခါလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည် ။

"ကောင်လေး..... စကားကို ဆင်ခြင်ပြော"

ဘုန်းကြီးငယ်များထဲမှ တစ်ဦးက မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြန်ပြောသည် ။

"ဒီဘုန်းကြီး သုံးပါးကို သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ပြုပြင်ဖို့ မင်းတို့ပဲ အကြံပေးလိုက်ပါဦး"

ကျန်းဝူကျိက ချက်ချင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်သည် ။

ဘုန်းကြီးငယ်များမှာ ဒေါသထွက်သွားကြသည် ။ ဆန်တုဘုန်းကြီးသုံးပါးမှာ ရှောင်လင်ဂိုဏ်း၏ အစွမ်းအထက်ဆုံးသော ဘုန်းတော်ကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး အမြဲတမ်း အထူးလေးစားခြင်း ခံရကာ နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ ကိုးကွယ်ခံကြရသူများ ဖြစ်သည် ။ သူတို့သည် ယခုကဲ့သို့ မည်သည့်အခါမျှ အစော်ကားမခံခဲ့ဖူးပေ ။

သူတို့ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ တုအယ်ဘုန်းကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လျက် "ဒီဒကာလေး ပြောတာ အမှန်ပဲ။ ငါတို့ဘုန်းကြီးတွေက ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်ကြောင်း မမေးမြန်းဘဲ အဆင်အခြင်မဲ့ လုပ်ဆောင်ခဲ့မိတာ တကယ်ပဲ မှားယွင်းသွားပါတယ်" ဟု ပြောဆိုခြင်းပင် ဖြစ်သည် ။

ထိုအခါမှ ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းညိတ်လျက် "ဒါမှ ဆရာတော်ကြီး တစ်ပါးရဲ့ အမူအရာနဲ့ တူတာပေါ့" ဟု ဆိုသည် ။

တုအယ်က "ဒကာတို့က ဘယ်ဂိုဏ်း၊ ဘယ်အဖွဲ့ကလဲ။ ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ ဘယ်ကနေ လာခဲ့ကြတာလဲ ဆိုတာ မေးပါရစေ" ဟု ဆိုသည် ။

စကားပြောရင်း တုအယ်က သူတို့ကိုယ်သူတို့လည်း မိတ်ဆက်ပေးသည် ။ သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် တု မျိုးဆက်မှ ဆရာတော်ကြီးများ ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ မင်ဂိုဏ်းဝင်များမှာ အံ့သြသွားကြသည် ။ သူတို့ ဤမျှ အသက်ကြီးနေသည်မှာလည်း မဆန်းတော့ပေ ။

တင်းမာသော အခြေအနေများ ပြေလျော့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မင်ဂိုဏ်းဝင်များမှာလည်း စိတ်အေးသွားကြသည် ။ ရန်ရှောင်က "ကျွန်တော်တို့အားလုံးက မင်ဂိုဏ်းက ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မင်ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းဝူကျိ ဖြစ်ပြီး ဝူတန်ဂိုဏ်းရဲ့ ဆရာကြီးကျန်းရဲ့ မြေးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဟိုတစ်နေ့က ကွမ်မင်တောင်ထိပ်မှာ..." ဟု ဆိုသည် ။

ထို့နောက် ရန်ရှောင်က မကြာသေးမီက ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို ဆန်တုဘုန်းကြီဂသုံးပါးအား ပြောပြသည် ။

စကားအရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည့်အတိုင်း ရန်ရှောင်သည် အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည် ။ သူသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ ကံတရားနှင့် အကျိုးဆက်များကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြခဲ့သည် ။ လူယုတ်မာ ချန်ခွန်းသည် ယွမ်ကျိန်း ဟူသော အမည်ဝှက်ဖြင့် ရှောင်လင်ကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြောင်း၊ သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ ခုန်းကျန့်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း၊ ထို့နောက် ရှဲ့ရွှန်းကို မြှောက်ထိုးပင့်ကော် လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် မင်ဂိုဏ်းမှာ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခံရခြင်းနှင့် အခြားသော အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည် ။

ထို့နောက် မင်ဂိုဏ်းသည် အတိတ်က ရန်ငြိုးများကို ဘေးဖယ်ထားကာ လူများကို ကယ်တင်ရန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြသည် ။ ဝူတန်ဂိုဏ်းကို ကယ်တင်ပြီးနောက် ရှောင်လင်ကျောင်း၏ အခြေအနေကို သိရှိရသဖြင့် ကူညီရန် အတူတကွ လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြခဲ့သည် ။

ရန်ရှောင်၏ စကားများကြောင့် အပုပ်ချခံရခြင်း၊ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခံရခြင်းများ ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း အတိတ်က ရန်ငြိုးများကို ဘေးဖယ်ကာ လူသားချင်းစာနာစွာဖြင့် ကယ်တင်ခဲ့သော မင်ဂိုဏ်း၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက်ပင် ထင်ရှားပြည့်စုံသွားသည် ။

မင်ဂိုဏ်းဝင်များ ကိုယ်တိုင်ပင် ခေါင်းညိတ်ကြပြီး ဘယ်လက်ရုံးသံမန်ရန်သည် အမှန်တကယ်ပင် စကားပြော ကောင်းလှကြောင်း၊ သူတို့၏ ပုံရိပ်ကို အလွန်ကောင်းမွန်အောင် ဖော်ဆောင်ပေးခဲ့ကြောင်း တွေးနေကြသည် ။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူပြောသမျှသည် အမှန်တရားများသာ ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမျှ မချေပနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည် ။

ကျန်းဝူကျိနှင့် အခြားသူများကို အစပိုင်းတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ကြသော ဘုန်းကြီးငယ်များသည်လည်း အဖြစ်အပျက်များစွာကို သိရှိသွားပြီးနောက် မင်ဂိုဏ်းအပေါ် ပိုမိုလိုလားသော သဘောထားများ ရှိလာကြသည် ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့မှာ ငတုံးများ မဟုတ်ကြပေ ။ မင်ဂိုဏ်းဝင်များသည် သူတို့ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မိုင်ထောင်‌ေပါင်းများစွာ ခရီးနှင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည် ။ ထိုသို့ရှိပါလျက် ဒေါသတကြီး ဆက်ဆံနေမည်ဆိုလျှင် ကျေးဇူးမသိရာ ရောက်မည် မဟုတ်ပါလား ။ သူတို့မှာ ထိုမျှအထိ သဘောမဆိုးကြပေ ။

အခြေအနေများ ပြေလည်သွားပြီဟု လူတိုင်း ထင်နေကြစဉ်မှာပင် ဆန်တုဘုန်းကြီးသုံးပါး၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်ကြရသည် ။

တုအယ်၏ အိုမင်းသော မျက်နှာတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး "မိစ္ဆာဂိုဏ်းက လူတွေ ရောက်လာပြီပေါ့။ ငါတို့ ဘုန်းကြီး သုံးပါးက မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရန်အပေါ်မှာ အရိုးထဲအထိ နက်ရှိုင်းတဲ့ ရန်ငြိုးရှိတယ်။ အခု ရန်တိန့်ထျန်း သေသွားပြီဆိုတော့ မင်းတို့အားလုံးပဲ ဒီရန်ငြိုးကြီးကို ပြန်ပေးဆပ်ကြတော့" ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် ။

စကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆန်တုဘုန်းကြီးသုံးပါး၏ အတွင်းအားများမှာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာပြီး သံကြိုးနက် သုံးခုမှာလည်း တိုက်ခိုက်တော့မည့်အလား တုန်ခါလာကြလေသည် ။

---